Αρχείο για Φεβρουαρίου, 2016

the Decemberists, taken from their album «the Crane Wife»

the shankill butchers

το παιδί / σηκώνεται / στριφογυρίζει / κατεβαίνει / σηκώνεται / ξανά / χτυπάει τα χέρια του / τα πόδια του / πέφτει / ξανασηκώνεται / μπουσουλάει / στριφογυρίζει / ξανά / το παιδί / σηκώνεται / θέλει να σηκωθεί / θα πρέπει να μάθε να κάθεται (γιατί;) / θα πρέπει να μάθει… / ξανά / σηκώνεται / πέφτει / στριφογυρίζει / πειράζει / αρπάζει / τραβάει / αφήνει / γιατί; / θα πρέπει να μάθε να κάθεται / κινείται / το παιδί κινείται / θα πρέπει να μάθει να μην κινείται / φυσικά / θα πρέπει / προφανώς / διαφορετικά δεν θα σταθεί / ποιος στέκεται; / το παιδί / όχι αυτό / το παιδί δεν στέκεται / φυσικά και στέκεται / σηκώνεται / περπατάει / δεν αντέχει περισσότερο / κινείται / ξανά / κινείται / θα πρέπει κάποτε να σταθεί (και να ακούσει)

για κάποιον λόγο μοιάζει παράλογο το αίτημα ανάσχεσης της  κίνησης / όλα θα πρέπει να είναι τακτοποιημένα; / όλα στη θέση τους; / αλήθεια; / όλα ‘προβλέψιμα’; / ναι / προβλέψιμα / κι εγώ συχνά αισθάνομαι ασφαλής με την πρόγνωση ή την πρόβλεψη / αλλά δεν παύει παρά να είναι αυτό ακριβώς: μια πιθανή εξέλιξη των πραγμάτων που είτε θα επαληθευτεί είτε όχι / αν δεν υπήρχε αυτή η θεμελιώδης κίνηση που αίρει το δεδομένο παρόν (ακίνητο) σε μια κίνηση (δυνατότητα)… αν δεν υπήρχε αυτή η θεμελιώδης δυνατότητα που παρακινεί και παρακινείται… αν δεν υπήρχε αυτή η θεμελιώδης δυνατότητα που μετακινεί και μετακινείται… ξανά: το παιδί πονάει όταν είναι ακίνητο (το βλέπεις αυτό, δεν το βλέπεις;) /

ποιος θα ακινητοποιήσει την κίνηση; μια σφαίρα; ένας φράχτης; / νάρκες; / πολεμικά πλοία; / συνθήκες;

ΥΓ. δοκίμασε να βάλεις σε παρένθεση την επικαιρότητα και πες ότι διαβάζεις ξανά την ιστορία (ας πούμε, αν είσαι συνομήλικος, ιστορία δέσμης) – μετά από δεκάδες χρόνια – δες τα ονόματα / δες τις συμφωνίες και τις συνθήκες / προσπάθησε να μαντέψεις τώρα το τέλος…

taken from the Eden Sessions (2014)

 

elbow

τα γράμματα άτακτα κατέρρευσαν / γκρεμίστηκαν και σκόρπισαν ακανόνιστα / ακατανόητα / εκ πρώτης όψης, όλα μοιάζανε στη θέση τους: οι λέξεις ήτανε οικείες / αλλά δεν είχαν αγκίστρι να πιαστούν από τις πράξεις ή τα πράγματά τους / ναι: όλα μοιάζανε όπως πάντοτε / όλα τακτικά και οργανωμένα / αλλά οι γραμμές κατέρρευσαν / όμοια χαρακώματα κατάπιανε τα γράμματα / αιμόφυρτα / φωνάζανε μήπως και ακουστούν / αλλά τίποτε / η φωνή θύμιζε γλώσσα αλλά δεν σήμαινε και πολλά πράγματα / το ένα μετά το άλλο τα γράμματα ξεψύχησαν / απομείνανε βουβές εικόνες με σχέδια ακατανόητα / σύντομα ξεχάστηκαν / ευτυχώς: απλώναμε τα χέρια και παίρναμε ό,τι θέλαμε / τραβούσαμε / απλά τραβούσαμε / ανθρώπους και πράγματα / ευτυχώς / τα γράμματα κατέρρευσαν / μέσα σε μια δίνη αφανίστηκαν / ευτυχώς / κι εμείς; / απομείναμε να κραυγάζουμε / σαν κόρακες για τα πτώματα και σαν μωρά για τις ανάγκες μας / ευτυχώς

τελεογραμματολλογία ή περί ίχνους

new_RC-GE1-James-Joyce

Finnegan’s Wake

(thunder): Bababadalgharaghtakamminarronnkonnbronntonnerronntuonnthunntrovarrhounawnskawntoohoohoordenenthurnuk

2 February 1882 – 13 January 1941