Scotland’s Shame?

είναι παράδοξο αλλά – μισά ενοχικά και μισά δειλά – υποστηρίζουμε τις αυτονομίες… το πρόβλημα είναι βεβαίως ότι αυτές τροφοδοτούνται από εθνικιστικά ή εθνικά ιδεολογικά μανφιέστα… κι αυτό παραμένει ακατανοήτο – όχι ακριβώς: παραμένει οπωσδήποτε ένα ενδιαφέρον επιφαινόμενο της ανθρώπινης ταυτότητας… τι σημαίνει ‘ανήκω’ ή ‘γιατί θέλω να ανήκω’; η αυτοδιάθεση ή η αυτονομία ή η ελευθερία κτλ. παραμένουν κενά ιμάτια όταν αναφέρονται σε φανταστικά υποκείμενα και συλλογικότητες – οι αριθμοί μας είναι πια εμπόδιο σε κάθε προσπάθεια συνεννόησης σε οποιοδήποτε επίπεδο… αλλά και πάλι: συχνά ακόμη και το 2 αποδεικνύεται μεγάλος αριθμός σε κάθε προσπάθεια συνεννόησης… ίσως… ίσως φυσικά να μας εκπλήσσει κι αυτή ακόμη η συνεννόηση – όταν πραγματώνεται… έκπληκτοι εξίσου όταν ΔΕΝ συνεννοούμαστε και όταν ΣΥΝΕΝΝΟΟΥΜΑΣΤΕ…

G’un robh math agad!
(Good luck – που λένε και οι κατακτητές που κατακτήσανε και κατακτήθηκαν από τους κατακτημένους)

we all die! what a circus

we all die! what a circus

συμβολική κτηνωδία

τα σύμβολα ως συνοπτικά νοήματα – εξαιρετικά συμπυκνωμένες πληροφορίες / οριακά: πληροφορία / το σύμβολο υποκαθιστά τη σχέση σημείου και σημαινόμενου (εξίσου αυθαίρετα βεβαίως / έως ότου ωστόσο χρησιμοποιηθεί το σύμβολο οπότε, εκ των πραγμάτων, προσλαμβάνει τον χαρακτήρα της αναγκαιότητας) / το σύμβολο είναι εξαιρετικά συνοπτικό σε σημείο που αγγίζει τα πλέον ενδόμυχα – διότι αυτό προκαλεί το σύμβολο: περισυλλέγει σε μια ενότητα η οποία δεν υποτάσσεται ή δεν υπάγεται (σικ) στην έννοια αλλά στο θυμικό / αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό: αλλά η χρήση το κάμει ΚΑΚΟ / τα σύμβολα πάντοτε με φοβίζουνε – ακόμη και ο κύκλος με το Α στη μέση / περισυλλέγουν ανθρώπους και τους μεταλλάσσουν σε κτήνη – μάζες – πλήθη – λαό (δεν θα μαλώσουμε για το ιστορικό (!) υποκείμενο: μπορείτε να το αποκαλέσετε όπως σκ…α…τ…α θέλετε) / είτε είναι το αστέρι του Δαβίδ είτε είναι μαίανδροι είτε είναι σβάστικες είτε είναι ποδοσφαιρικά λάβαρα είτε είναι ο σταυρός: τα σύμβολα πάντοτε με φοβίζανε / λες και το σύμβολο καθαγιάζει τα μέσα υποτάσσοντάς τα σε έναν υπέρτατο σκοπό – όχι σε έννοια επαναλαμβάνω / στη θέση της μαγεμένης φύσης έχουμε αναγείρει τα μαγικά μας σύμβολα και φευ κάποιοι πιστεύουν / δεν θα διαφωνήσω: συχνά απαιτούμε την οπτικοποίηση μιας ιδέας αισθητικής ή εθνικής κτλ. κτλ. / βοηθάει / τι συμβαίνει όμως όταν μας καταλαμβάνει το σύμβολο; τι συμβαίνει όταν δεν αποδομούμε το σύμβολο αναζητώντας τις συμπαραδηλώσεις του (για μας) και τα (ιστορικά) συμφραζόμενά του (διαχρονικά και συγχρονικά) αλλά αναθαρρούμε; / σε αυτήν την περίπτωση δεν χαράσσει μόνον το κτήνος τον αριθμό του /

Silver String Orchestra

Silver String Orchestra can be found in FaceBook

το κτήνος

κι όμως ο (ανθρώπινος) κόσμος είναι (άδικος)  / συνορεύει πια επικίνδυνα με τον (ανθρωπόμορφο φυσικό) νόμο / που ανασυγκροτεί ως προβολή και επικίνδυνη αφαίρεση μια σχιζοφρενής διάζευξη φυσικού και ανθρώπινου, όπου το φυσικό (ως επινόηση) χρησιμεύει για τη θεμελίωση του ανθρώπινου (κοινωνιοφυσιοκρατικές θεωρίες) / ο άνθρωπος ως προέκταση του κτήνους / θρυμματισμένα στιγμιότυπα / δεν χρειάζεται πια καμία προσπάθεια: τίποτα / ο κόσμος είναι άδικος για αυτό μάθε να επιβιώνεις / η αποθέωση του κτήνους / ο άνθρωπος ως ζωντανός νεκρός – όχι δαίμονας ούτε μεσότητα ούτε διαμεσολάβηση / το προανθρώπινο είναι το προφυσικό ενός όντος που περιδιαβαίνει τις αχανείς χρονολογίες της ερήμου μέσα στη σχιζοφρένεια που παράγει η αντήχηση της συνείδησής του / αυτήν δεν την έχει εσωτερικεύσει ακόμη αλλά την αντιλαμβάνεται ως εξωτερική πραγματική παρουσία / ακούει / υπακούει / εξεγείρεται: ο πρώτος άνθρωπος δεν θα φανεί σύντομα / ούτε ο τελευταίος / αυτός όμως, ο προφυσικός παραμονεύει πιο δυνατός από ποτέ / θρυμματισμένος σε στιγμιότυπα και αντηχήσεις /   

le_mol

le_mol soundcloud

le_mol bandcamp

London

ο ήχος εδώ υποφέρεται: είναι οι Arcade Fire και διασκευάζουν ένα αγαπημένο τραγούδι των Smiths, το London… αν αντέχουν τα αφτιά σας ψάξτε και την εικόνα στη συγκεκριμένη διασκευή στη συναυλία των Arcade Fire στο Earls Court στο Λονδίνο…

και για να μην ξεχαστούμε: όχι φυσικά! ποτέ δεν μπορέσαμε να πάρουμε ΜΙΑ σωστή απόφαση… όλες ήταν λάθος εξ αρχής και εκ των προτέρων – ευτυχώς…

Navigator

http://hernameiscalla.bandcamp.com/

ανίθικα και άλλα βότανα

Αργά ή γρήγορα θα πρέπει να αποφασίσουμε αν τα παιδιά μας είναι ζώα που εκπαιδεύονται ή άνθρωποι. Σύμφωνοι: Κάθε ηλικία διατηρεί το προνόμιο της αυτονομίας της. Ωστόσο θα πρέπει να αποφασίσουμε αν τα παιδιά μας θα είναι απλά ζώα που αντιδρούνε σε ερεθίσματα – επιβράβευση και τιμωρία – ή αν θα είναι άνθρωποι που θα εσωτερικεύσουν μια ορισμένη έννοια αξίας. Προσπαθώ να μην προκαταλάβω την αξία – ως ηθική ή ανήθικη. Προσπαθώ όμως να κατανοήσω τη σημασία μιας γραμμικής σύζευξης ‘πράξης – επιβράβευσης και τιμωρίας’ όσον αφορά την ανατροφή των παιδιών (και όχι μόνον). Η λέξη που αναζητώ είναι μάλλον ‘αυτοσκοπός’ και πως αυτός υπονομεύεται από τη γραμμικότητα των συζεύξεων. Ο αντίλογος ενδεχομένως είναι πως μεγεθύνω αυτήν την στιγμή τη σημασία της παιδικής ηλικίας ως θεμέλιο ενός ορισμένου προτύπου συμπεριφοράς – μπορεί. Ενδεχομένως είναι πως προτάσσοντας την αξία ή μια ορισμένη ηθική – ούτως ή άλλως αυτό συμβαίνει παραδειγματικά – ανατροφοδοτώ ένα απροσδιόριστο και ίσως σκοτεινό μέγεθος που βαραίνει ως φόβος και δικτατορία μιας καθολικής έννοιας – αξία – ηθική – λόγος – μέσα στο φαντασιακό των παιδιών – μπορεί. Ωστόσο φαίνεται διαφορετική η αξία της συνέπειας μιας πράξης από την πρόληψη της πράξης μέσα από επιβραβεύσεις ή αποτροπές και τιμωρίες. Κατανοώ ότι η δικαιολόγηση της πράξης ως ταυτολογίας – πράττω όπως πράττω διότι απλά οφείλω να πράττω – είναι στα όρια της κατάληψης – όχι μόνον των παιδιών. Όμως αντιτίθεμαι σε μια πράξη που αποσκοπεί σε επιβράβευση ή μια πράξη που λειτουργεί ούτως ώστε να μην υποστεί τιμωρίες. Αλλά πάλι: Αυτό δεν είναι το σύγχρονο νομικό πλαίσιό μας – η σύζευξη της πράξης με την ενδεχόμενη τιμωρία ή και την επιβράβευση; Ήδη οσφραίνομαι το κουλουράκι και το κρέας μπροστά από τη μύτη μου – το θέλω: αν είμαι καλό παιδί δηλαδή…

είναι άραγε απείρως πιο ηθικός αυτός που πράττει το κακό έχοντας πλήρη επίγνωσή του – απολαμβάνοντάς το – από εκείνον που πράττει το καλό ούτως ώστε να μην τιμωρηθεί ή να επιβραβευθεί; ενδέχεται βεβαίως και κάποιος να πράττει το καλό – αν υφίσταται τέτοιο πράγμα – μόνον και μόνο επειδή… ο Καντ θα έλεγε επειδή είναι πιο χρήσιμο… ο αντίλογος είναι: για ποιόν όμως;! δεν ξέρω… εξαρτάται τι ανθρώπους θέλουμε πια ανάμεσά μας – ζώα που εκπαιδεύονται ή ανθρώπους;

Man frage nicht…

«Ας μην ρωτήσει κανένας, τι έκανα όλο αυτό τον καιρό.
Παραμένω άφωνος – και δεν θα πω τον λόγο.
Και είναι σιωπή, από τότε που συνθλίβηκε η γη.
Καμία λέξη δεν αρκεί – μόνον μέσα από τον ύπνο μιλάει κανένας.
Όνειρα έχει: τον ήλιο που γελά.
Απλά περνά – δίχως έπειτα να έχει καμία σημασία.
Η λέξη αναπαύτηκε, καθώς εκείνος ο κόσμος αναδύθηκε.»

Karl Kraus, ‘Man frage nicht…’