ο σκοπός αγιάζει τα μέσα; δεν νομίζω…

μάλλον τα μέσα αποκαλύπτουν τον σκοπό στο εύρος του τρόμου που αυτός παράγει…

αντί να παίζουμε με τα σύμβολα – όσο απολαυστικό κι αν αυτό είναι – ίσως θα πρέπει να αρχίσουμε να ασχολούμαστε με τους ανθρώπους που χρησιμοποιούν τα σύμβολα ή απλά σύμβολα (χόμο σιμπόλικους) / που επικαλούνται / που αναπνέουν μέσα στον συμβολικό χώρο / που συναντούν την μοίρα και το πεπρωμένο τους μέσα στα σύμβολα / την ίδια την αποκάλυψη… αλλά πάλι: λατρεύουμε τις αφαιρέσεις και τις ανεμομυλομαχίες… ε;

metaphora

_46830070_beckett

from the guardian

η μόνη νηφάλια γνώμη που διάβασα… προσπαθώντας να επιλύσει την προφανή αντίφαση ανάμεσα σε αιτήματα που σχετίζονται με θεσμικά εδραιωμένες πρακτικές και τον αναρχικό τρόπο σκέψης… αν και οι αντιφάσεις δεν επιλύονται ποτέ (ούτε φυσικά συνθέτονται) αλλά παραμένουν ζωντανές, ορισμένες φορές αγγίζουμε τα όρια του τραγέλαφου όταν μπλέκουμε προφανώς ασύμμετρες πρακτικές… καλή τύχη ούτως ή άλλως…

την καλησπέρα μας

Mogwai

πρέπει να ομολογήσουμε το προφανές: αποτύχαμε… το φυσικό φως δεν λειτουργεί / η συνείδηση δεν ρέπει προς το καλό και αγαθό / ο άνθρωπος εκπολιτίστικε και μοιάζει πιότερο με θεριό / η καρδιά δεν πονάει, απλά πεθαίνει / όπως και η ψυχή / και το σώμα: καταχρασμένο / μόνο η οικονομία κατορθώνει και πρόσκαιρα εδραιώνει ένα καθεστώς ανοχής (του επιχειρείν) / και εμείς; / εδώ μέσα πάντως είμαστε ένας με πολλαπλές φωνές / η διαφωνία σταματάει στη βία και η βία εδραιώνει τον φόβο / μέσα στον φόβο αναθρέφουμε τα ζώα μας, τα στερνά, τα μικρά μας τα παιδιά κι αυτά αναπαράγουνε και τον φόβο / ο νόμος μόνον με τον φόβο συναναστρέφεται – έτσι επιβάλλεται άρα δεν αποκαλύπτεται μέσα στην ελευθερία του λόγου και της αυτοσυνείδησής μας / και η πράξη προϋποθέτει την υποψία και την ενοχή άρα τον έλεγχο, προληπτικά πάντοτε, ώστε να είναι σύννομη με τον φόβο και τη βία του φόβου / αναπαράγοντας όλο το οικοδόμημα – σύστημα το λένε σήμερα – από τα θεμέλια και πάνω / η διαφορά είναι βεβαίως ότι στα υπόγεια διαμερίσματα συνωστίζονται οι φόβοι σαν τέρατα και μεταστάνουν συνεχώς / κι εσύ; / αντί να σταθείς απέναντί τους και να πολεμήσεις / κλειδώνεις / σκάβεις / κρύβεις / κι έπειτα;/ ψάχνεις βοήθεια / όταν το μοναδικό πράγμα που χρειαζόταν εξ αρχής ήταν οι λέξεις της γλώσσας / να αποκτήσουν όλα όνομα… πρέπει να ομολογήσουμε ότι έκτοτε χάνουμε ξανά και ξανά… εδώ ο πειρασμός να επικαλεστώ την πλατωνική μεταφορά του σπηλαίου είναι μεγάλος αλλά το πρόβλημα είναι ότι δεν πιστεύω σε διαφωτιστές και χειραφέτες… εξάλλου ο ορκισμένος εχθρός της γνώσης είχε ήδη διαβλέψει το πλατωνικό παράδοξο του ανθρώπου που επιστρέφει στο σπήλαιο – το χαρμόσυνο, η αναγγελία του ‘φωτός’ και του ‘ήλιου’ πέρα και έξω από τους φύλακες και το σπήλαιο γίνεται δεκτή ως παραφροσύνη… έτσι οφείλω να προσθέσω στα σωζόμενα σπαράγματα από τον Σέξτο τα εξής, όσον αφορά στον Γοργία: ‘δεν υπάρχει τίποτα / κι αν υπάρχει, δεν μπορεί ο άνθρωπος να το γνωρίσει / αλλά ακόμη και αν το γνωρίσει αυτό θα παραμείνει ακατάληπτο και ανερμήνευτο’ κι εδώ η προσθήκη της 4ης πρότασης, συνθήκης του μεταμοντέρνου: ΄κι αν ακόμη το ερμηνεύσει, η έκφρασή του εξελίσσεται ως τρέλα’ άρα η γλώσσα εκτυλίσσεται ως παραφροσύνη… την καλημέρα μου

A FEW WORDS REGARDING THIS POLARIS PRIZE THING
hello kanada.
hello kanadian music-writers.
thanks for the nomination thanks for the prize- it feels nice to be acknowledged by the Troubled Motherland when we so often feel orphaned here. and much respect for all y’all who write about local bands, who blow that horn loudly- because that trumpeting is crucial and necessary and important.
and much respect to the freelancers especially, because freelancing is a hard fucking gig, and almost all of us are freelancers now, right? falling and scrambling and hustling through these difficult times?
so yes, we are grateful, and yes we are humble and we are shy to complain when we’ve been acknowledged thusly- BUT HOLY SHIT AND HOLY COW- we’ve been plowing our field on the margins of weird culture for almost 20 years now, and «this scene is pretty cool but what it really fucking needs is an awards show» is not a thought that’s ever crossed our minds.
3 quick bullet-points that almost anybody could agree on maybe=
-holding a gala during a time of austerity and normalized decline is a weird thing to do.
-organizing a gala just so musicians can compete against each other for a novelty-sized cheque doesn’t serve the cause of righteous music at all.
-asking the toyota motor company to help cover the tab for that gala, during a summer where the melting northern ice caps are live-streaming on the internet, IS FUCKING INSANE, and comes across as tone-deaf to the current horrifying malaise.
these are hard times for everybody. and musicians’ blues are pretty low on the list of things in need of urgent correction BUT AND BUT if the point of this prize and party is acknowledging music-labor performed in the name of something other than quick money, well then maybe the next celebration should happen in a cruddier hall, without the corporate banners and culture overlords. and maybe a party thusly is long overdue- it would be truly nice to enjoy that hang, somewhere sometime where the point wasn’t just lazy money patting itself on the back.
give the money to the kids let ’em put on their own goddamn parties, give the money to the olds and let them try to write opuses in spite of, but let the muchmusic videostars fight it out in the inconsequential middle, without gov’t. culture-money in their pockets.
us we’re gonna use the money to try to set up a program so that prisoners in quebec have musical instruments if they need them…
amen and amen.
apologies for being such bores,
we love you so much / our country is fucked,
xoxoxox
godspeed you! black emperor

Godspeed You! Black Emperor won the 2013 Polaris Music Prize. A statement from the band.

gybe

Hellenica on Soundcloud

η μεγαλύτερη δυσκολία είναι η επιμονή στους συλλογικούς μύθους και η αναπαραγωγή τους μέσα στην αίθουσα της τάξης… ωραία ας συμφωνήσουμε ότι η ιστορία μόνον ως αφήγηση υφίσταται και πως τα γεγονότα κατά κανόνα προσλαμβάνουν τη σημασία τους μόνο μέσα στο συγκείμενο… ας επιμείνουμε ότι μόνον ως αφήγηση η ιστορία προσφέρει στην ιδεολογία (και όχι μόνον)… παρόλα αυτά ο φόβος ότι οι λέξεις μπορεί να θρυμματίσουν την εθνική συλλογική μας μνήμη μόνον κακό προξενεί… είναι ο ίδιος φόβος που αποφεύγει να αναφέρει τα θέματα μιας σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης σκεπτόμενος ότι με αυτόν τον τρόπο προστατεύει ή τουλάχιστον, δεν εξάπτει την περιέργεια των παιδιών… αυτό είναι επικίνδυνο: στα σκοτάδια οι μορφές είναι πιο θελκτικές και στη σιωπή των μεγάλων τα πράγματα γίνονται υπερφυσικά ποθητά… ο μόνος τρόπος είναι οι λέξεις – κι ας είναι συνοπτικές συχνά περιγραφές αδήλωτων σημασιών και προθέσεων… αυτές όμως έχουμε: Ακόμη κι αν πεις ότι δεν χωρούν στις λέξεις όσα θέλω, ακόμη και τότε, έχεις ήδη χωρέσει στις λέξεις όσα θέλεις (αποσιωπώντας τα)… δεν είμαι βέβαιος αν είναι ημιμάθεια ή ραστώνη ή απλά βλακεία – έχεις υποχρέωση να αναζητήσεις και τις δύο πλευρές (ή και περισσότερες) κάθε αφήγησης… πάντοτε υπάρχουν… κι ας μην σου αρέσουνε… κι ας μην έχεις σπουδάσει: η σπουδή ΔΕΝ είναι στις αίθουσες και στα αμφιθέατρα… όχι αυτά τουλάχιστον…