the silence of a whisper

http://thesilenceofawhisper.bandcamp.com/album/dream-distortion

να φας όλο το φαγητό σου αλλιώς θα σε φάει ο τσίπρας

πώς χρησιμοποιείς (λογικά;) επιχειρήματα απέναντι σε παιδιά; πώς; όταν είναι σαφές ότι η έννοια ενός συλλογισμού παραμένει μια έννοια που διαμορφώνεται και, φευ, κατακτάται, όπως τόσες άλλες… δεν είναι αυτονόητο ότι κατακτάται η έννοια / μια δυνατότητα είναι, η οποία μπορεί κάλλιστα να παραμείνει ανενεργή / όπως και συχνά παραμένει… ποιο είναι το παράδειγμα εν προκειμένω; θα διακινδυνεύσω να μιλήσω για έναν ‘αναλογικό’ συλλογισμό, όπου το παιδί εκτίθεται σε ένα υπόδειγμα, μια παραδειγματική εφαρμογή ενός απλού συλλογισμού, και στη συνέχεια καλείται να κατανοήσει και να εφαρμόσει… αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα προσπάθεια: Περιγράφεις τι ισχύει, περιγράφεις στη συνέχεια τι ισχύει για σένα και αναρωτιέσαι για ποιον λόγο θα πρέπει να ισχύσουν τα ίδια για εσένα και για το παιδί ή για ποιον λόγο θα πρέπει να ισχύσουν διαφορετικά πράγματα… το σχήμα συνοψίζεται περίπου ως εξής: ‘όπως… έτσι και…’ ή πάλι ‘εγώ… διότι…’ / τίποτα δεν είναι αυτονόητο: θα πρέπει να προσπαθήσεις να ανακαλύψεις τη διάλεκτο ΚΑΘΕ παιδιού και περίπτωσης… ειδάλλως νουθετείς, πατρονάρεις ή, εν πάση περιπτώσει, γενικεύεις… επικίνδυνα όμως / στην πρωινή προσευχή της Λένης η διευθύντρια μιλάει για τον σχολικό εκφοβισμό… το επιχείρημα ασαφές – έως και ανύπαρκτο… ανάμεσα σε απειλές για τιμωρίες των ‘νταήδων’ (εγώ πάντως θρέφομαι από τις απαγορεύσεις και τις απειλές και δεν θεωρώ τον εαυτό μου τίποτα άλλο παρά δυνάμει ‘νταή’) ή παραινέσεις (ορθές) για ενημέρωση ενός ενήλικα σε περίπτωση σχολικού εκφοβισμού (προσπερνάω το γεγονός ότι η διευθύντρια προχωρεί τις παρεμβάσεις έως και το γραφείο της, όπου προφανώς διαδραματίζεται ο συνετισμός ή η τιμωρία (χρόνια φυλακών και εγκλεισμών δεν έχουν πάντως κατορθώσει να σταματήσουν, ούτε καν να αποτρέψουν, πόσο μάλλον να συνετίσουν))… η κορωνίδα της πεφωτισμένης παρέμβασης της ελέω θεού τιμωρού είναι η υπενθύμιση ότι η εκλεγμένη κυβέρνηση έχει απαγορεύσει τον εκφοβισμό… και κάπου εδώ αδυνατώ να συνεχίσω να γράφω…

esben and the witch

 

http://esbenandthewitch.bandcamp.com/

 

http://esbenandthewitch.co.uk/

λέξεις

 

η ταινία Boyhood τελειώνει με την κρίση της μητέρας, η οποία όντας η μόνη υπεύθυνη για την ανατροφή των παιδιών της, ευθύνη ΚΑΙ ενός πατέρα, ο οποίος επέλεξε να αναλάβει τον ρόλο του εξωτικού φίλου, αυτή λοιπόν η μητέρα αισθάνεται το κενό μιας ζωής πληρέστατης και δύσκολης, αλλά (ξε)περασμένης… είναι μόνη και οι επιλογές της: Πικρόχολα ή της πουτάνας ή του τάφου… στον αντίποδα ο πατέρας παύει να είναι εξωτικός, επαναστατημένος, και φτιάχνει τη δική του οικογένεια, τη δεύτερη… βγάζει τα μαύρα του ρούχα και πουλάει το αυτοκίνητό του για ένα οικογεναιακό… αφήνει μουστάκι… η αλήθεια είναι όμως ότι αυτός εξακολουθεί και κρύβεται: παριστάνει τον χριστιανό ενώ δεν είναι, παριστάνει τον οικογενειάρχη ενώ πικρόχολα σχολιάζει το γεγονός ότι ο φίλος του παραμένει σε μπάντα και παίζει… αλλά δεν είναι ο πατέρας το θέμα… ούτε η μητέρα το θέμα (όχι σε αυτήν την ανάρτηση)… ούτε καν τα παιδιά τα οποία έχουν ανατραφεί, παρόλες τις δυσκολίες, εξαιρετικά καλά (εννοώ με κρίση και εφόδια να πολεμήσουνε)… το θέμα είναι οι λέξεις: ρωτάει ο μικρός τον πατέρα, απόφοιτος πια από το σχολείο, προτού αναχωρήσει για το πανεπιστήμιο, ‘ποιο το νόημα σε όλα αυτά;’… ένας νέος που αργοσέρνει τις λέξεις του και μιλάει χαμηλόφωνα… ο πατέρας δεν έχει απάντηση… σωπαίνει.. για την ακρίβεια: ράβει το στόμα του με μια χειρονομία – έκκληση συγχώρεσης; επίγνωση: έστω και τώρα ότι τα σκάτωσε… έχει ήδη ευχαριστήσει τη μητέρα των παιδιών για την σπουδαία ανατροφή τους… mea culpa; αλλά δεν είναι αυτό το θέμα (αν και αυτό είναι ακριβώς το θέμα: η ζωή των ανθρώπων)…

 

αυτή είναι η κορύφωση, οι λέξεις και το (χαμένο ή επιζητούμενο) νόημα… η γλώσσα σαν ρούχο ξεκόλλησε από τη σημασία και περιφέρεται σαν σκιά, άρα δίχως όγκο και σημασία… περιφέρεται άσκοπη και κενή (σαν τη μεταφυσική ένα πράγμα)… κι αυτό μέσα σε ζωές που αντιμετώπισαν σοβαρές δυσκολίες… ίσως η αποκόλληση της γλώσσας από τη σημασία να αποτελεί τον μοναδικό τρόπο αντιμετώπισης των πραγμάτων – και συχνά του εαυτού… αυτή η δεύτερη αντανάκλαση της γλώσσας στα όριά της, άρα έξω από τη σημασία της, ξεδιπλώνεται ως αντίλαλος, ηχώ… ακούς, αλλά δεν γνωρίζεις την κατεύθυνση ούτε των τοιχωμάτων ούτε και της εξόδου… πώς μπορεί να πληρώσει ξανά αυτό το κενό ρούχο; η τελευταία σκηνή παραπέμπει ευθέως στην σιωπή και τον τρόπο που γεμίζει, αυτή η συνειδητή σιωπή, με όλο τον πόνο της αντήχησης του εαυτού, τη γλώσσα… την καταλαμβάνει, σα να πληροί με περιεχόμενο το ρούχο.. μες τη σιωπή οι λέξεις είναι περιττές – όχι ανούσιες… διότι και αυτή ακόμη η σιωπή στην αντήχησή της είναι ΛΕΞΗ… απλά είναι ΛΕΞΗ που έχει ανακτήσει το σώμα της… δεν είναι ούτε η στιγμή που μας αρπάζει ούτε και το αντίστροφο… είναι τα διστακτικά βλέμματα που ακροβατούν πάνω στη γλώσσα και την απουσία της… εκείνο το χαμόγελο της αμηχανίας… μια ισόρροπη θέση που εκκρεμεί… εκκρεμότητες…

 

εκκρεμότητες μιας ζωής

re issue re package re package re evaluate double click and a photograph

 

http://www.sigur-ros.co.uk/

πώς να (μην) διαβάζετε ένα γράφημα…

το παραπάνω γράφημα είναι από το Βήμα ‘Ανάπτυξη’ και αποτυπώνει σε μια σαφή παράσταση, όπως θα έλεγε ο Λουδοβίκος του οίκου των Wittgenstein, την εξέλιξη του δημόσιου χρέους σε σχέση με το ιδιωτικό… προτού αναζητήσουμε την (όποια) πληροφορία ας εξετάσουμε τις εντυπώσεις που δημιουργεί το (αθέατο) σχόλιο (της σύνταξης)… το δημόσιο χρέος εμφανίζει μια (σχετικά) σταθερά ανοδική πορεία, η οποία μετά την κρίση εκτινάσσεται… το ιδιωτικό χρέος, στον αντίποδα, εμφανίζεται σε μια πιο ομαλή πορεία… ανοδική έως και την κρίση και σταδιακά αποκλιμακούμενη μετά την κρίση… παρατηρούμε το δημόσιο χρέος τοποθετημένο σε περίοπτη σαφή θέση (αριστερά επάνω) ενώ το ιδιωτικό χρέος σε μεγάλη απόσταση (αριστερά κάτω)… τι εντύπωση έχει προκαλέσει η συνοπτική μας παράσταση, το γράφημα;

το δημόσιο χρέος εμφανίζεται πραγματικά σε δυσθεώρατα ύψη σε σχέση με το ιδιωτικό… έτσι δικαιώνεται και ο τίτλος του άρθρου «Βόμβα» αναφέρει κρατικών χρεών μπλα μπλα απειλεί τον κόσμο…

ακόμη κι αν δεν επιχειρήσουμε να σχολιάσουμε με τη σειρά μας το γεγονός ότι η κρίση επιφύλαξε μια ενδιαφέρουσα μετακύληση του ιδιωτικού χρέους (τράπεζες / χρηματοπιστωτικά) στο δημόσιο (στους πολίτες και τη φορολογία) – μόλις σχολιάσαμε – η οποία συμπίπτει με την ‘εκτίναξη’ του δημόσιου χρέους και τη μάλλον σταθερή πορεία του ιδιωτικού, μπορούμε να δούμε τους αριθμούς: ενώ το γράφημα τοποθετεί το δημόσιο χρέος στην οροφή του άξονα Y (οροφή 160) και το ιδιωτικό χρέος στη βάση σχεδόν του ίδιου άξονα (110 περίπου) για το έτος 2014 (άξονας Χ) εντούτοις ο αριθμός που αντιστοιχεί στο δημόσιο χρέος είναι το 104 (κάτω από τη βάση) ενώ του ιδιωτικού χρέους (156)…

ψιλά τα γράμματα θα μου πείτε… το γράφημα εξάλλου ήταν σαφέστατο… οι εντυπώσεις κερδήθηκαν… και η Βενεζουέλα κατέρρευσε λόγω κρατικοποιήσεων – αυτά τα βαρετά της Κυριακής…

την καλησπέρα μας

 

it is all done with metaphors

έχουν το δικό τους ενδιαφέρον οι ηγεμονικές μεταφορές, τα σχήματα μέσα από τα οποία φτιάχνουμε την εικόνα αφηρημένων εννοιών… αυτό εξ ορισμού ενέχει τον κίνδυνο μιας υφαρπαγής: συγχέουμε την εικόνα ή τη μεταφορά με την ίδια την έννοια (ας μην πω ‘πράγμα’)… με αυτόν τον τρόπο ορθώνονται τρομακτικές μάχες γύρω από φαντάσματα – ίσως επειδή δεν προσέξαμε αρκετά τις μεταφορές που χρησιμοποιήσαμε… η μυθολογία, που έλεγε και ο Wittgenstein, κάθε εποχής σχηματίζει το ανάγλυφο της όχθης ποταμών… αυτή η όχθη στα λίγα χρόνια που ζούμε μοιάζει αμετακίνητη… αλλά είναι; προφανώς όχι… η μυθολογία δεν προϋποθέτει τέρατα ή νύμφες… συχνά υπεραρκεί η εικόνα μιας μηχανής, ενός υπολογιστή, ενός νοικοκυριού (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό), ενός συμβολαίου, ούτως ώστε να πειστούμε ότι μιλούμε περί χειροπιαστών πραγμάτων… αυτά είναι και τα πιο τρομακτικά: τα χειροπιαστά…

εικονομαχίες

αλλού κατεβήκανε εικόνες… κι αλλού πάλι, ανέβηκαν… σαν την κυρά Δασκάλα που ανέβασε την εικόνα ψηλά… ναι, ναι… εκείνη την αραχνιασμένη που περίμενε σιωπηλά στην αποθήκη… τίποτα σπουδαίο… ή μήπως;

έχει το δικό του ενδιαφέρον πώς αντιδρούμε σε απότομες μεταβολές… όχι μεγαλόστομα: αλλά με εκείνες τις μικρές οριακά συνειδητές πράξεις που αποκαλύπτουν την άβυσσο μέσα στην οποία ριζώσανε όλα τα σύμβολα (το σύμβολο βέβαια μεταμορφώνει τη μικρή μας πράξη σε ηρωική… ναι. αυτό το μπορεί και το κάμνει το σύμβολο)… στις ρωγμές βέβαια, στο σημείο εκείνο που το σύμβολο ενσαρκώνεται αποκαλύπτεται και ο φόβος που το θρέφει, το μίσος… την ίδια στιγμή το σύμβολο γιγαντώνει τη μικρή χαρά και την κάμνει οικουμενική – σαν τον φόβο: καθολικό (να το παιχνίδι με τα δόγματα ξανά)… διότι πάντοτε σε τέτοιες στιγμές ανασύρουμε τα σύμβολα… όταν νιώθουμε μικροί, λέμε, ενώπιον όλων όσων μας υπερβαίνουν, λέμε…  τα σύμβολα μας κάμνουνε μεγάλους… σαν τον αριστερό που άρχισε να τραγουδά μετά την εκλογή του επαναστατικά και λοιπά άσματα…

μας περιμαζεύουν τα σύμβολα… μας κάμνουνε να μην νιώθουμε τη μοναξά μας… όταν πιστεύουμε σε αυτά… διότι αλλιώς η μοναξά είναι ασύλληπτη (και τότε δεν θέλουμε πια σύμβολα αλλά σώματα / επανασωματοποίηση και αποσωματοποίηση ή αλλιώς άνθρωπος συμβολικός)…

σύντομα κοντά σας…

πατριωτική αριστερά…

αριστεροί παρτυ ώτες…

παρτ αριστεροί παρτ ώτες…

παρτ(ο)αριστερ(ώτες)…

καταναλώστε υπεύθυνα

προεκλογικές (μετα)υποσχέσεις… μετεκλογικές προϋποσχέσεις κτλ. κτλ. κτλ.

Στις παρυφές της πόλης υπήρχε ένας τεράστιος κήπος. Κανένας δεν ήξερε τίνος είναι. Μια μέρα μια ομάδα ανθρώπων αποφάσισε να καλλιεργήσει. Δεν έβαλε φράχτες. Ο κήπος κάηκε πολλές φορές. Κάθε φορά όμως οι άνθρωποι που καλλιεργούσαν επέστρεφαν, φρόντιζαν, αποκαθιστούσαν. Ο κήπος καιγότανε ξανά και ξανά. Αυτό συνέχισε έως ότου μεγαλώσουν τα πρώτα λαχανικά. Τα βράδια τότε, περιμένανε και μπαίνανε στον κήπο άγνωστοι άνθρωποι και κόβανε τα λαχανικά. Ο κήπος δεν κάηκε ξανά αλλά είχε μείνει δίχως λαχανικά. Οι άνθρωποι που καλλιεργούσαν επέστρεφαν και φύτευαν ξανά και ξανά και ξανά. Μια μέρα αποφάσισαν να επιστρέψουνε το βράδυ, οι άνθρωποι που καλλιεργούσανε τον κήπο. Ήτανε άνοιξη και ο κήπος είχε φασολάκια, αρακά και άλλα λαχανικά και όσπρια, πρώιμες ντομάτες και όψιμες χειμωνιάτικες φράουλες. Πήρανε δάδες, τις ανάψανε… πήρανε ρόπαλα και σχοινιά. Πήρανε κλαδευτήρια και κλούβες. Θα ‘ταν δεν θα ‘ταν τρεις το ξημέρωμα. Οι άνθρωποι που καλλιεργούσαν μπήκανε στον κήπο. Επικράτησε πανικός διότι εκείνη την ώρα άλλοι άνθρωποι, άγνωστοι, κόβανε από τον κήπο τα λαχανικά. […] Οι άνθρωποι που καλλιεργούσαν γέμισαν τις κλούβες με λαχανικά, δέσανε σπασμένα φυτά, βάλανε φωτιά στα ξερά χόρτα και με τα ρόπαλα χτυπήσανε τη σωρό με τα ξερά έως ότου η φωτιά να σβήσει. Και μετά φύγανε. Στις παρυφές της πόλης υπάρχει ένας τεράστιος κήπος. Κανένας δεν ξέρει ποιον τον καλλιεργεί και ποιος τις νύχτες κόβει τους καρπούς του.