/ ήταν μια φωτογραφία με μια από τις – προφανώς – τελευταίες συνευρέσεις χαλάρωσης παιδιών που φτάσανε στην άκρη της Τουρκίας στο Suruç με σχέδια για αναστήλωση γειτονιάς στο Kobane (http://www.bbc.com/news/world-europe-33593615) /
την 22η μέρα το ποτάμι ξεχείλισε από γράμματα / σπάσανε τα προστατευτικά αναχώματα και οι λέξεις ξεχύθηκαν στους δρόμους απαιτώντας αίμα / ζωντανές νεκρές οι λέξεις / ξενιστές – είναι η περιγραφή που ψάχνω / αναζητούν σώματα προκειμένου να απομυζήσουν τις αναπνοές / να τραφούν / κι έπειτα παρατώντας το κουφάρι ζωντανό – νεκρό να προχωρήσουν / την 22η ημέρα γύρισε την πλάτη του ο Άγιος και έφυγε / οι λέξεις μου, είπε, άρχισαν να σώνονται / μία – μία / δύο – δύο / το τσουβάλι αδειάζει και εγώ θα πρέπει να σωπάσω…
την 18η ημέρα φύσηξε ο άνεμος και σήκωσε σκόνη και σκουπίδια / τα βήματά μου σέρνονται αργά / κανένας δεν είναι τριγύρω / τα χρώματα είναι ασαφή / θολά / ξεχωρίζω το πράσινο / σαν άχλη / το πράσινο θυμίζει τον πατέρα μου / πάντοτε αυτό το χρώμα επέλεγε / αυτό επιλέγω κι εγώ / έχω γίνει ο πατέρας μου / την 18η ημέρα σηκώθηκε αέρας / ανεμοσούρι το / στροβιλίζομαι / τα βήματά μου / πρέπει να γίνεις εσύ τώρα εκείνο το σταθερό σημείο / είσαι / απλά πρέπει να αναλάβεις την ευθύνη της ακινησίας / και αυτό, ρώτησα, Άγιε, τι σημαίνει; / να πεθαίνεις; / αργά; / όλα στην ώρα τους / μην βιάζεσαι / την 18η ημέρα ονειρεύτηκε ότι ο Άγιος διέσχισε τους έρημους δρόμους και χάθηκε στον ορίζοντα / έγινε ο ορίζοντας / είναι ο ορίζοντας / την 18η ημέρα / κανένας δεν είναι τριγύρω / κανένας δεν θα μαρτυρήσει / αυτή η καταγραφή είναι αυτόματη καταχώρηση /
είχαμε αναρχικούς τραπεζίτες / αντί-εξουσιαστές πρωθυπουργούς / Αυτό όμως είναι αλλόκοτο / μας κάνει και νιώθουμε άβολα και αμήχανα / αμήχανα για όλα τα βιβλία που κάποτε διαβάσαμε και συνεχίζουμε να διαβάζουμε και άβολα για όλα τα ονόματα που απαριθμούσαμε κι εμείς κάποτε στην προσπάθειά μας να καυχηθούμε / κομπορρημοσύνες ή παιχνίδια με τα βλέφαρα – ξέρω κι εγώ / κι εγώ έχω διαβάσει / κι εγώ… / κι εγώ… / παραδεχτήκαμε ότι η πολιτική είναι πια ανίσχυρη, καθιστώντας την πολιτική μια ριζοσπαστική πράξη, αντί-εξουσιαστική / αυτό όμως που θα έπρεπε να έχουμε παρατηρήσει είναι πώς η παραδοχή μας αυτή επέτρεψε την άνοδο (αυτοαποκαλούμενων) ριζοσπαστικών δυνάμεων διεκδικώντας την εξουσία / ελπίσαμε ότι ισοσκελίστηκε η αντί-εξουσιαστική φύση της εξουσίας με την εξουσιαστική φύση της αντί-εξουσίας ή του ριζοσπαστισμού / φευ / ο εχθρός ήταν σάρκα και αίμα / ήτανε μέσα από την πανοπλία / αριστερά / άπατρις και ανόητος εγώ (αν το νόημα ήταν ποτέ τόπος που ορίστηκε από βιβλία – κινδυνεύει) / έχουμε πια την ηττημένη αριστερά στην εξουσία / ας τους αποκαλέσουμε: Μπενγιαμενικούς / η ήττα δεν είναι ένα πρόβλημα αποτελεσμάτων ή αποτελεσματικότητας / είναι αναγνώριση / παραδοχή (παρόλο που οι λέξεις είναι αμφίσημες πάντοτε, η εκστόμισή τους διατηρεί ακόμη κάποια σημασία) / αντηχεί η λέξη ‘ήττα’ / η λέξη ‘δικαίωση’ / ο μπενγιαμενικός πρωθυπουργός επικαλείται τη δικαίωση, έχοντας αναγνωρίσει την ήττα / φυσικά αυτός ο μπενγιαμενισμός είναι ανεστραμμένος: μεταθέτει – ορθά και αυτός – τη δικαίωση στο μέλλον, ωστόσο η δικαίωση αυτή δεν θα είναι των νεκρών (αυτό θα ήταν πραγματικά βάναυση μεταχείριση της πίστης στον μπενγιαμενικό μεσσιανισμό / εκτός αν λογίσουμε εμάς εδώ και τώρα νεκρούς – ζωντανούς ή και ζωντανούς – νεκρούς) / δικαίωση των επερχόμενων / εδώ όμως είναι το αποφασιστικό σημείο: η δικαίωση των επερχόμενων διττά ή πολλαχώς νοείται / οι επερχόμενοι θα δικαιώσουν (;) / ή οι επερχόμενοι θα δικαιωθούν; ή θα δικαιώσουν δικαιωμένοι ή θα δικαιωθούν δικαιώνοντας;/ και πώς θα γίνει αυτό; / ίσως αναγνωρίζοντας ότι πράξαμε το σωστό ή πάλι αναγνωρίζοντας ότι το δίκαιο αποσύρθηκε – πρόσκαιρα – από την πραγματικότητα / και η δικαίωση; / ξανά η αναγνώριση (ριψοκινδυνεύω μια σκέψη) / διότι η δικαίωση με την έννοια του μεσσία θα ήταν μια επικίνδυνη αναφορά στο πλαίσιο των ανθρώπινων και δη πολιτικών πραγμάτων: πώς ενσαρκώνεται ο μεσσίας στην πολιτική; / δεν θέλω να σκέφτομαι / με τρομάζει / το δίκαιο φυσικά δεν αποτελεί όρο συμβολής μεταξύ μερών – χα – αλλά διαχρονικό αίτημα (άρα ανούσια επίκληση: διότι το δίκαιο μόνον ως νομή θα πρέπει να λογιστεί – ειδάλλως κινδυνεύει να καταστεί υπερβατικό / ένας φάρος που θα καθοδηγεί μόνον το συναίσθημα (αλλά αυτό δεν γίνεται και τώρα;) / το δίκαιο, θα πει, είναι το αίτημα φυσικά του θύματος / το θύμα / ευτυχώς: το θύμα δεν είναι, προς το παρόν, το θύμα της ιστορίας γενικά αλλά είναι το θύμα του εαυτού μας (αυτό είναι μια άλλη συζήτηση) / αυτό κρίνεται και θα κριθεί πολύ – πολύ αργότερα / αλλά ο μπενγιαμενικός πρωθυπουργός προσεταιρίζεται την ήττα και τη δικαίωση / την ήττα ως δικαίωση αλλά και ως σπόρο των επερχόμενων / ο νάνος της ιστορίας – η μικρή μας χώρα / χειροκροτήματα / ας περάσουμε σε σύντομα διαδυσφημιστικά μηνύματα / ούτως ή άλλως τα χειρότερα μόνον να έρχονται μπορούν (κρίση αισιοδοξίας: και να προσπερνούν / είστε ελεύθεροι να ανταλλάξετε τα χειρότερα με τα καλύτερα)