η στρουθοκάμηλος

στρουθοκαμηλίζω [struθokamilízo] : αγνοώ ηθελημένα ή προσποιητά έναν (υπαρκτό) κίνδυνο, αποφεύγω να τον αντιμετωπίσω: H κυβέρνηση (σημ. του σχολιαστή: η ΕΕ) στρουθοκαμηλίζει στα (σημ. του σχολιαστή: σε όλα τα θέματα) εθνικά θέματα.

[λόγ. στρουθοκαμη λ(ισμός) -ίζω]

φυσικά με το κεφάλι μες τη γη αφήνει εκτεθειμένα τα πισινά της… ή όχι;

την καλησπέρα μας

reprise

το ‘βδέλυγμα’ άφησε φυσικά τραύματα / κατανοώντας όλο αυτό το μίσος – περί αυτού πρόκειται – αλλά και του τραύματος που ξεσκίζει τις σάρκες ενός ανθρώπου που υποφέρει – και για αυτό πρόκειται / δεν είναι βέβαιο αν υποφέρουμε επειδή ο κόσμος δεν υποτάσσεται στη βούλησή μας ή επειδή δεν μπορούμε εμείς να τον υποτάξουμε είτε επειδή απλά δεν μπορούμε είτε επειδή δεν θέλουμε / ‘κόσμος’ εδώ σημαίνει αυτήν την έκρυθμη ισορροπία δύναμης ή απλά: ‘τον κόσμο των ανθρώπων’ / το πραγματικό ερώτημα όμως απευθύνεται στον κάθε ένα ή στην κάθε μία προσωπικά / αυτό είναι το έσχατο σημείο / δεν βλέπω άλλο: αναλαμβάνοντας αυτήν την ευθύνη – είναι προσωπική η ευθύνη – αναλαμβάνεις και τη στάση σου / ειδάλλως: μπορούμε να μιλήσουμε με επικίνδυνες γενικεύσεις / αυτό όμως είναι φασιστικό / ή, καλύτερα: ολοκληρωτικό / τίποτα όμως δεν μπορεί να είναι τόσο συμπαγές και απόλυτο / μόνον η φανατική ιδέα / και  φανατική ιδέα είναι αυτή που αρνείται να σκεφτεί τη διαφορά / ή ότι τα πράγματα έχουν πολλαπλές προοπτικές / ίσως λοιπόν όπως καλείσαι να αναπνεύσεις βαθιά προτού ξεσπάσεις τη φωνή σου σε ένα παιδί – άρα να θρυμματίσεις μια ενστικτώδη συμπλοκή ‘ερέθισμα – αντίδραση’ – ίσως θα πρέπει να ασκηθείς στη διαφορά πριν από την ταυτότητα (αυτή είναι δεδομένη ως άτμητη αυτό-αναφορά και αυτή είναι που θα αναλάβει την ευθύνη) / επιστρέφω στο ‘βδέλυγμα’ επειδή νιώθω ανίσχυρος και επειδή δεν μπορώ να συμφιλιωθώ με αυτό (ακόμη) / ούτε με την ισχύ ούτε όμως και με το μίσος που εκείνο το κείμενο αποπνέει (και αποπνέει μίσος βαθύ) /

ΥΓ. η πιο επικίνδυνη παρενέργεια της αυτό-αναφοράς είναι η επαναληπτική επιστροφή στο είδωλό της και μόνον αυτό: το είδωλο που παγιώνεται ως εικόνα και τροφοδοτεί την κίνηση (η οποία θα αποτελεί μια ακραία μορφή αυτοσυντήρησης τόσο σε ενστικτώδες όσο και σε συμβολικό επίπεδο) / η ετερότητα ή η διαφορά είναι οντολογική κατηγορία συγκροτώντας ταυτόχρονα το αίτιο αλλά και τον ορίζοντα κάθε ταυτότητας: παράγει την ταυτότητα ως συγκεκριμένη ιστορική στιγμή και αναπαράγεται μέσω της ταυτότητας ως η καθολική ιστορική στιγμή

βδέλυγμα;

γιατί ‘βδέλυγμα’ κύριε Δημητριάδη; / δεν διαφωνώ σε πολλά από όσα γράψατε / αλλά νομίζω ότι ο 20ος αιώνας μάς εξανάγκασε να σκεφτούμε τον αντίποδα του νόθου παιδιού της γενικότητας, τη μαζικότητα / μάς εξανάγκασε να σκεφτούμε το πρόσωπο / κατανοώ ότι πασχίζετε – όπως κάποτε όλοι οι τεχνουργοί – να συλλάβετε το αρχετυπικό σύμβολο ή το μονόγραμμα του καθολικού – έστω όλων όσων εσείς ονομάζετε ‘έλληνες’ ή, παλαιότερα, ‘μη έλληνες’ ή οτιδήποτε / όλη την ώρα όμως νομίζω ότι κοιτάζετε (και) τον εαυτό σας: περίπου το ομολογείτε – δεν θα ήθελα να πιστέψω ότι εξαιρείτε τον εαυτό σας διότι διατηρεί ας πούμε το προνόμιο της πανοραμικής εποπτείας του ‘βδελύγματος’ / δεν διαφωνώ / σκεφτείτε όμως και αυτό – προτού καταστρέψετε την χώρα (μετά τον θάνατό σας σαν χώρα): η ίδια η ζωή μοιάζει να παίζει με τους αριθμούς και τις ποσότητες / άπειροι σπόροι και άπειρο σπέρμα χύνεται διαρκώς / την ίδια ώρα όμως αυτή η ζωή πασχίζει με το ελάχιστο ή και μοναδικό ωάριο, το θηλυκό – αντιτάσσει στη μαζική υπερχείλιση των σπερμάτων τη μοναδικότητα της αγκάλης / φυσικά η μαζικότητα και οι αριθμοί επανακάμπτουν και συγκροτούν πληθυσμούς / αλλά και εκεί όμως κ. Δημητριάδη – για να συνεχίσω την αναλογία μου: και εκεί, δεν θα πρέπει να αναζητήσουμε την αγκάλη που δέχεται και γονιμοποιείται και γονιμοποιεί; / χλωρά λέτε εσείς – να καταστραφούν όλα, χλωρά και ξερά / για την ύβρη / στην τραγωδία ωστόσο καταστρέφεται μόνο ο ήρωας / ο Δήμος παραμένει αυτή η βουβή βοή που σχολιάζει – η επικαιρότητα / κι αν καταστραφούμε, αλήθεια, ποιος θα μαρτυρήσει είτε για εμάς είτε για την καταγραφή – ζητήματα που κτυπούν την πόρτα μας διαρκώς; (προφανώς όχι οι δημοσιογράφοι) / ευτυχώς όμως: η ίδια η ζωή αγνοεί όσα γράφουμε και όσα λέμε και απλά μάς προσπερνάει / εκτός βεβαίως κι αν μπορέσουμε να ιχνογραφήσουμε εκείνο το μονόγραμμα της καθολικότητας υπερβαίνοντας την επικαιρότητα, πρόσκαιρα και την περατότητά μας – μέχρι τότε όμως αυτό που κάνετε είναι ασυγχώρητο: η υποψία ότι είστε απλά επίκαιρος /

με αφορμή κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη για τη Lifo με τίτλο » το Βδέλυγμα» (http://www.lifo.gr/team/apopseis/60752)

ΥΓ. σήμερα εμείς έχουμε μια μέρα περίεργη που η γλώσσα ΔΕΝ μοιάζει με κελί / δεν είναι πάντα έτσι

διευκρινίσεις για όσους δεν κατανόησαν ή περί μετωνυμιών

/ θρησκεία είναι μόνον το ορθόδοξο δόγμα / άρα / θρησκευτικά σημαίνουν τη διδασκαλία του ορθόδοξου δόγματος /

/ το δικαίωμα ισχύει μόνον όταν θίγομαι /

/ η υποχρέωση είναι προαιρετική και αφορά πάντοτε τον Άλλον – ο Άλλος δεν υπάρχει διότι έχει μόνον δικαιώματα, όπως εγώ / άρα / … /

/ άποψη είναι μόνον η δική μου / αυτό είναι αυτονόητο /

/ όσοι φοιτούν στα ελληνικά σχολεία θα πρέπει να δηλώνουν άθεοι ή απάτριδες εφόσον δεν επιθυμούν κατήχηση και προπαγάνδα / φυσικά όσοι μετέχουν στην ελληνική εκπαίδευση, αυτονόητα, καθίστανται έλληνες /

/ ώρες – ώρες είναι διασκεδαστικό / συχνά όμως παραμορφώνεται και γίνεται τρομοκρατικό όλο αυτό το σκηνικό /

/ γλώσσα είναι ένα σύνολο κανόνων: στήνουμε δίπλα στη ζωντανή γλώσσα τους κανόνες της γραμματικής και της σύνταξης διευκολύνοντας την αξιολόγηση των παιδιών – μόνο των παιδιών – και αυτό το φάντασμα καταβροχθίζει τη ζωντανή γλώσσα της λογοτεχνίας ή της καθημερινότητας, των παραμυθιών και της φαντασίας / αυτό το φάντασμα ποσοτικοποιεί μια πρακτική – κι εδώ μιλώ και για τα μαθηματικά – με κανόνες και κατηγοριοποιήσεις, καταστρέφοντας συστηματικά και τη γλώσσα και τους αριθμούς / τότε βεβαίως τι θα διδάσκουμε στα παιδιά μας ε; αν όχι τους κανόνες και τη γραμματική; /

δάσκαλος έκανε πίσω σε χωριό και δεν φίλησε το Ευαγγέλιο, την ημέρα του αγιασμού / σύσσωμο το πλήθος αναφώνησε / μίλησε / ψιθύρισε / έδειξε κι έπιασε την ανάσα του και κοίταξε τον παπά / ο παπάς κάρφωσε τον δάσκαλο με το βλέμμα του και ο δάσκαλος χαμογέλασε – δεν ειρωνευόταν / απλά χαμογελούσε διότι την πρώτη μέρα στο σχολείο – όπως και τις υπόλοιπες, όσο μπορεί – θέλει να χαμογελά / σαν τον ηλίθιο, τον πρίγκιπα Μίσκιν, να χαμογελάει στα παιδιά και να τους μιλάει σαν να μην έχει τίποτα να κρύψει και να μην φοβάται τις λέξεις / θυμήθηκε ο δάσκαλος, τότε που έκανε πρακτική, μια περισπούδαστη σήμερα κυρία που καθοδηγεί μελλοντικούς εκπαιδευτικούς και βρίσκεται στο πανεπιστήμιο εξελίξιμη βεβαίως, έκανε την απίστευτη παρατήρηση σε ώρα πρακτικής διδασκαλίας αρχαίων ελληνικών ότι ο δάσκαλος, ο ίδιος αυτός, θα πρέπει να σταματήσει να χαμογελάει στο μάθημα – δεν αρμόζει να χαμογελάει την ώρα που διδάσκει αρχαία ελληνικά / φυσικά όλοι ξέρουν ότι μόνον τα ζώα έχουν εκπαιδευτές, όχι όλα, αυτά που ατύχησαν και εξημερώθηκαν, άρα μπασταρδεύτηκαν και μπερδεύτηκαν, και πως αυτά υποφέρουν με τους εκπαιδευτές τους, ε Φρεδερείκο; / και οι άνθρωποι; / δεν ξέρω, είπε ο Ζαραθούστρα, δεν έχω δει κανέναν τέτοιο ακόμη /

την καλησπέρα μας

ΥΓ. Ας μην διαταράξουμε την εξουσία της οργανωμένης εκκλησίας – μην μας αφορίσουν κι όλα και δεν μας θάβουνε αύριο μεθαύριο και την ημέρα της κρίσης μάς αναζητά ο θεός και δεν μας βρίσκει μέσα στο χώμα

 

γλωσσικά παράδοξα και άλλα

πώς και πότε αρχίζεις να μιλάς (ή και να γράφεις) ξανά; ίσως όταν αίρεται η δυσκολία που συνεπάγεται κάθε μονοδιάστατη προοπτική των πραγμάτων – στη μοναδική προοπτική, αυτήν που για εσένα είναι προφανώς αναγκαία, βυθίζεσαι στη σιωπή / απέναντι όμως σε αυτήν την ανάγκη παραμένει σκοτεινό και απροσπέλαστο εκείνο το σημείο που μπορεί να άρει κάθε μονοδιάστατη προοπτική και να κατανοήσει ξανά τη δυνατότητα ως διάνοιξη των μονοσήμαντων ορισμών των πραγμάτων / απέναντι σε αυτή τη δυνατότητα στέκεται το συντελεσμένο – αλλά είναι σαφές ότι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε περισσότερους τρόπους από έναν, τον μοναδικό / έτσι κάπως αρχίζει και ξαναγράφει και ο Wittgenstein / όταν συνειδητοποιεί ότι είχε λάθος / το λάθος δεν ισχυροποιεί τη θέση, την άλλη θέση, την ορθή / αντίθετα επιτρέπει τη διάνοιξη των δυνατοτήτων των πραγμάτων και των ορισμών τους / θα το πεις: ελευθερία; / μπορεί / μη πρόβλεψη: η γλώσσα παραμένει ο μόνος //μη τόπος// που δεν μπορούμε να προβλέψουμε ταυτόχρονα τη θέση της και την διεύθυνσή της / μόνον ένα εκ των δύο αποκαλύπτεται / το άλλο παραμένει άφατο και παρακολουθεί και υπονομεύει θέση ή διεύθυνση / όπως περίπου η σκέψη ε; / μπορούμε να πούμε ότι το σώμα είναι ‘εδώ’ αλλά δεν μπορούμε να είμαστε ποτέ βέβαιοι για τον νου / ή μήπως;

El Momento De Crecer

Mauro Beltrán

ασύνδετα

έρευνες και στατιστικά / συμπεράσματα / το κυρίαρχο μοντέλο παραμένει αυτό του Παβλόφ ή επιβλήθηκε – ας μην μαλώσουμε για αυτό / τροφοδοτώ και ανατροφοδοτώ / το δίπολο ερεθίζω – αντιδράω ή ερεθίζεται – αντιδράει ή οτιδήποτε / η παραμετροποίηση / η κυριαρχία του συμπεριφορισμού / το ερώτημα είναι: αν είμαστε αυτόματα / ή σε ποιον βαθμό είμαστε αυτόματα / η πολυπλοκότητα ανάγεται με συνοπτικούς τερματικούς σταθμούς σε ένα διάγραμμα και η σύνδεση αντικαθίσταται από βέλη – προκλητικά θελκτικό / λέξεις κλειδιά και στόχοι και αναμενόμενα αποτελέσματα / ή πώς το ποιοτικό (λέμε) ανάγεται στην ποσοτικοποίηση δίχως ωστόσο να προκύπτει λόγος (αναλογία ή κλάσμα) / η περιπλοκότητα της σύνδεσης συγκαλύπτεται με έννοιες όπως ‘ολιστικός’ ή ‘ολικός’ ή … οτιδήποτε / στα περιθώρια ωστόσο εκτίθεται η προκατάληψη του μέτρου – του προκρούστη / οι αντιφάσεις παραμένουν ένας τρόπος ελέγχου: όταν υποπίπτεις σε αντίφαση μπορώ και σε ελέγχω / αυτή η αντίφαση είναι λογική – όχι οντολογική ή πραγματική / είναι λυπηρό αυτό για εμένα / να πρέπει να λειτουργώ σαν τον σκύλο του Παβλόφ – σε πολλά επίπεδα (παρεμπτιπτόντως: συμπαθώ τα σκυλιά) / ο συμπεριφορισμός περπατάει παράλληλα με την στατιστική και τους αριθμούς – δεν αντιλέγω: είναι ένας απλός τρόπος να εξαλείψεις το αίνιγμα και τη δυσκολία – ο αριθμός / δεν αντιλέγω / αλλά δεν είναι πρακτικός: διότι παρατηρείς ότι δεν λειτουργεί / απλά οι αριθμοί δεν βγαίνουν (πάντα ή σχεδόν) / η δυσλειτουργία δεν αναζητείται στη φύση του ποσοτικού αλλά στο μέτρο ή τη μέθοδο / απαιτείς εξατομίκευση όταν προωθείς τη μαζικότητα / παραλογισμοί; / όχι / κάθε άλλο: διαλεκτική παράνοια λέγεται αυτό / το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν βγάζει νόημα πια το πράγμα: είναι ότι δεν υπάρχει το πράγμα για το οποίο θα έπρεπε να βγαίνει νόημα / στατιστικολόγοι όλου του κόσμου, ενωθείτε και κυριαρχήστε

ο διαλεκτικός χασάπης της κριτικής

ανατέμνεις / αναλύεις / διαμελίζεις / φωτίζεις / η ανάλυση: θεμελιώδης μέθοδος / συλλέγεις / κατηγοριοποιείς / ταξινομείς / υπάγεις / ολόπλευρα; / είναι ένας τρόπος να παρατηρήσεις όλα τα μέρη (ταυτόχρονα;) / αυτό ωστόσο που έχεις αναλύσει έχει στο μεταξύ πεθάνει, διαλυθεί, καταστραφεί, διαμελιστεί: έχει διαφύγει από την ανυπόμονη αρπάγη των μεθόδων και εργαλείων – είναι μυστικιστική αυτή η προοπτική; / όχι κατ’ ανάγκη / και η κριτική; / υπερτιμημένη ή υποτιμημένη; / τα νόθα τέκνα της κριτικής είναι τα κριτήρια βάσει των οποίων διεξάγεται η κριτική / κι όταν θα έχεις πια αναλύσει το περιστατικό, θα έχεις ανατρέξει στις θεωρητικές προκείμενες, θα έχεις πειραματικά ή στατιστικά δεδομένα της έρευνας, τότε ή θα δημοσιεύεις ή απλά θα προχωρήσεις σε διαφορετικά ζητήματα / και η κριτική ανάλυση; / η αναπαραγωγή του ομοίου ή ο (φαύλος) κύκλος των πραγμάτων που επανέρχονται ως ίδια παρά τις αναλύσεις, παρά την κριτική / όλα εξακολουθούν ως έχουν (…)

την καλησπέρα μας

‘Storyville: Atomic – Living in dread and promise’

atomic: living in dread and promise, Hiroshima

ο αύγουστος κάνει κακό στην υγεία (μου)

κάποιος γνωστός ανάφερε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τον εξώθησε ώστε να βλέπει τον εαυτό του ως νεοφιλελεύθερο / χρόνιος έλληνας σοσιαλιστής (!) / προσωπικά ο ΣΥΡΙΖΑ με ανάγκασε να ασχοληθώ με την αγοραία, συγγνώμη, την πολιτική της ουτοπίας (μπούρδες) και την πολιτική του εφικτού (μπούρδες) ή και του ανέφικτου (κι άλλες μπούρδες) / εν πάση περιπτώσει: απόκτησα το σύνδρομο της ενημέρωσης (τραγικό το σύνδρομο και αμήχανο σε ανθρώπους που κατοικοεδρεύουν στο νεφέλωμα αριθμό 9 ή κάπου εκεί τριγύρω) / ανάμεσα στις καθημερινές διαστροφές που απόκτησα ήταν και είναι και η ανάγνωση απίθανων και πιθανών άρθρων σε διάφορα ενημερωτικά – εξημερωτικά ιστολόγια, ιστότοπους κτλ. / σήμερα διάβασα ότι δικαιολογημένα πληρώνω για τις τράπεζες / ο τίτλος με παρέσυρε: και δυστυχώς διάβασα / κανένα επιχείρημα – τίποτα / μια κακή αναλογία που εξίσωσε τις τράπεζες με τις κρατικές υποδομές, σχολεία, νοσοκομεία και αυτοκινητόδρομους (καλό θα ήταν να γνωρίζει ο εν λόγω κύριος ότι οι αυτοκινητόδρομοι γίνανε με ευρωπαϊκά και ελληνικά κονδύλια και η εκμετάλλευσή τους παραχωρήθηκε σε πιθανές και κυρίως απίθανες κοινοπραξίες και εταιρείες – το ποσοστό συμμετοχής ιδιωτών στην κατασκευή – που μεταξύ άλλων, δεν εξοφλούν τις οφειλές τους/ εντάξει: όχι όλοι!) / το επιχείρημα – αν ήταν – που ίσως συνηγορεί (;) στη διάσωση (!) των τραπεζών είναι απλώς η αναγκαιότητά τους για τη λειτουργία (;) της οικονομίας (;) / εντάξει: έστω ότι υπάρχει, η οικονομία, και έστω ότι λειτουργεί, η οικονομία ή πιο ορθά: λειτούργησε κάποτε (!) / ας πούμε ότι δεν κατοίκησα ποτέ στην ελλάδα και δεν γνωρίζω πώς λειτούργησε η οικονομία των τραπεζών / ας πούμε / κι ας περιοριστώ και ας αναφέρω μόνον τον δανεισμό σε φυσικά πρόσωπα και φιλόδοξους επιχειρηματίες, διότι περί αυτού πρόκειται / ήμουνα μέχρι σήμερα αρκετά αφελής ώστε να πιστεύω (!) ότι οι τράπεζες είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις που αναλαμβάνουν συχνά αμφίβολα (είμαι ευγενικός) παιχνίδια κερδοσκοπίας με χρήματα που, μεταξύ άλλων, ανήκουν ΚΑΙ σε καταθέτες που δεν θεωρούνται μέτοχοι ή συμμέτοχοι (ένας απλός προνομιακός λογαριασμός σε καθιστά μέτοχο – ψιλά γράμματα θα μου πεις / ποιος διαβάζει;) / λέω εγώ / ιδιωτικές επιχειρήσεις / και εγώ καλούμαι δικαιολογημένα να διασώσω μέσω των εισφορών μου αλλά και της υπερχρέωσής μου μια ιδιωτική επιχείρηση που δεν γνωρίζω και δεν με ενδιαφέρει να μάθω πώς χρεοκόπησε / είναι, υποθέτω (χα) θέμα δικαιοσύνης / κι άλλα ψιλά γράμματα / ίσως πρέπει να διαβάζετε τα ψιλά γράμματα / αλλά και πάλι: ίσως πρέπει να παραμείνω εσώκλειστος δίχως πρόσβαση στο δίκτυο για ορισμένα χρόνια – δεν βλέπω άλλον τρόπο αποθεραπείας / μέχρι τότε θα συνεχίσω να διαβάζω και να αναρωτιέμαι αν η διαφορά στην οπτική είναι θέμα ιδεολογίας ή απλά … / ποιος ξέρει;

την καλησπέρα μου

ΥΓ. το άρθρο είναι στους θεοδωρακικούς πρωταγωνιστές – αν αντέχετε: περαστικά σας (τίτλος: γιατί πληρώνει ο φορολογούμενος για τις τράπεζες;)