Archive for the ‘χρονογραφίες(ή Benjamin)’ Category

είναι σαφές πως είμαστε μια φασιστική ή φασίζουσα κοινωνία… που ισχυροποιείται μέσα από το πλήθος της… η διαφορετική γνώμη είναι πρόκληση / προσωπική επίθεση / η άποψη που δεν μας βρίσκει σύμφωνους γραφική ή επικίνδυνη / είμαστε καταδικασμένοι να επιβεβαιώνουμε ένα ύπουλο εθνικό αφήγημα / ευτυχώς δεν έχουμε ακόμη τη δύναμη των όπλων / η ημέρα μνήμης / σαν το Ολοκαύτωμα: μόνον μίσος σπέρνει / καμία συμφιλίωση / χαμένες παρτίδες για όλους μας / γιατί; / δεν υπάρχει εξήγηση / είναι η αυτοκατάφασή μας / τίποτα άλλο / είναι υπαρκτική κατηγορία: έτσι είμαστε διότι αν δεν ήμασταν έτσι θα είχαμε αφανιστεί / ζούμε μέσα σε ένα δωμάτιο αντήχησης όπου κάθε άλλη φωνή ενισχύει τη δική μας – ούτως ή άλλως τη δική μας ακούμε μόνον / φασίστες – τίποτα άλλο… άνθρωποι που έχουν δίκιο με κάθε κόστος… νομοσταγείς…

την καληνύχτα μας στην απύθμενη βλακεία (των άλλων βεβαίως – βεβαίως)

Advertisements

[διαστροφή να φυλλομετρεί τους Πρωταγωνιστές / ας είναι / εδώ: Μάης 68] / το επιχείρημα ασαφές: «Επειδή σημαίνουσες προσωπικότητες που συμμετείχαν στον Μάη του 68 ή επιδοκίμασαν τον Μάη, παραδέχτηκαν ή ανέχτηκαν φαινόμενα παιδοφιλίας  έπεται ότι ο Μάης του 68 απέτυχε» / απέτυχε πώς; / ηθικά; / ας πούμε ηθικά / ούτως ή άλλως η φοιτητική πλευρά ήταν ανήθικη – με κάθε δυνατή έννοια και κάθε δυνατό προσδιορισμό του πράγματος, εφόσον η ηθική ταυτίστηκε με την αστική ηθική της εποχής με αιχμή την σεξουαλική ελευθερία / πώς αποτυγχάνει όμως κάτι; / όταν διαψεύδεται; / αυτοακυρώνεται; / ψεύδεται; / πώς; / οι απεργίες έληξαν – εκεί που κρίθηκε η εξέγερση ήταν στην ικανοποίηση των υλικών συνθηκών και αναγκών των εργατών και όχι στα συνθήματα των φοιτητών και στις καταλήψεις τους – και η κανονικότητα επανήλθε / η σύνδεση όμως της παιδοφιλίας με το μέτρο επιτυχίας ή αποτυχίας ενός πράγματος; / απαξιώνεται – αν έχει κάποια αξία – μια ιδέα – αν ήταν ιδέα – επειδή ορισμένες πλευρές της έκφρασής της ήταν και είναι αδιανόητες / η σεξουαλική ελευθερία είναι αδιανόητη για έναν οργανισμό που βιολογικά είναι ανώριμος για σεξουαλική έκφραση – είναι σαφές αυτό νομίζω / θα θέλαμε να αντικρούσουμε: να αναφερθούμε στο μεγαλείο του αρχαίου ελληνικού κόσμου και των ηθών της εποχής του / αλλά είπαμε… όχι (πονηρά βεβαίως το γράφουμε) / είπαμε να αναφερθούμε στην σύγχρονη μη εξεγερμένη πραγματικότητα που ανωριμάζει σεξουαλικά τα παιδιά προωθώντας και προβάλλοντας την εμπορική εικόνα  μιας εκδοχής της σεξουαλικότητας των ενηλίκων σε ηλικίες που είναι ανώριμες για να διαχειριστούν τη σεξουαλικότητα διότι απλά: δεν είναι βιολογικά έτοιμα τα σώματά τους / αλλά είπαμε όχι… (μόλις το ξαναγράψαμε όμως) / άρα τι: είναι συλλήβδην απορριπτέο το ελληνικό πνεύμα ή ο συγχρόνως καπιταλισμός ή οι σύγχρονες δημοκρατίες που ανέχονται όσα ανέχονται; /

ΥΓ. θα μπορούσαμε να σκεφτούμε αν απαξιώνεται ένα έργο τέχνης, μια σκέψη, μια ιδέα κτλ. στην περίπτωση που η έκφρασή της είναι ή κρίνεται ανήθικη, ανεπαρκής ή επικίνδυνη ή πάλι στην περίπτωση που ο δημιουργός είναι ή κρίνεται ως ανάξιος λόγω πράξεων ή του τρόπου της ζωής του (πολλά παραδείγματα με πιο πρόσφατο τη σημασία του Μαρξ μετά την διάλυση του κομουνισμού)… ίσως… ίσως το έργο θα πρέπει να αντανακλά το ήθος ή το αγαθό… ίσως και όχι…

ΥΓ. πονηρό το δίλημμα: Αν κάποιος αισθανθεί ανάγκη να υπερασπιστεί τον Μάη του 68 – μετά από το συγκεκριμένο αυτό άρθρο – τότε τι; δεν απορρίπτει την παιδοφιλία; κλασικό δίλημμα: «πότε σταμάτησες να δέρνεις τη γυναίκα σου;» – το δίλημμα σε εξαναγκάζει, αν αποφασίσεις να απαντήσεις, να παραδεχτείς ότι όντως έδερνες τη γυναίκα σου, εκτός κι αν απορρίψεις συλλήβδην το δίλημμα…  άρα και την προκείμενή του… όπως όλες οι ιδέες ο Μάης του 68 ούτε πέτυχε ούτε απέτυχε…

καλημέρα

βρες τον και εξήγησέ του το εσύ – αν μπορέσεις να ξεπεζέψεις… ή απλά άλλαξε τον τίτλο από το άρθρο σου… και ξανά: ξεπέζεψε όποτε μπορέσεις…

http://www.protagon.gr

ΥΓ. αν ο τίτλος δεν είναι δική σου επιλογή ζητώ εν μέρη συγγνώμη…

σκεφτόμουν ότι παρακμή / στην αρχή υπέθεσα ότι η παρακμή σχετίζεται με την απαξίωση / μετά σκέφτηκα καλύτερα: η παρακμή σχετίζεται με την απομόρφωση / η απομόρφωση θυμίζει την πρωταρχική έννοια του νερού: συμπαγές, διαπερατό αλλά άσχημο – άμορφο / όταν εκλείπει η μορφή ή η τελετουργία ως μορφή εκλείπει και το περιεχόμενο / στρουκτουραλίζει η στρουκτουροκάμηλος; / στρουκτοκάμηλος / ενδεχομένως / πασχίζει να διαμορφώσει το άμορφο / όχι αρχέτυπο / απλά: άμορφο / διαλεκτικότερη του διαλέκτη / παρακμή / η αποσάθρωση της τελετουργίας / η πίστη εκλείπει επειδή εκλείπει το τελετουργικό / η μορφή / η μορφή είναι το συγκεκριμένο και η αναφορά / κάθε μορφή έχει ρωγμές και κάθε άμορφη έχει ακίδες πάνω στις οποίες σκαλώνουν τα πτώματα οικοδομώντας τελετουργικά / παρακμή; / είπε ο Άγιος σχεδόν νηφάλια και χάθηκε στην πορτοκαλί απόχρωση της σκόνης του Αγίου

λέει ο Δικηγόρος του Λούσιφου: «είναι άραγε η δομή της εξουσίας διαβρωτική ή επώδυνος ο συμβιβασμός ώστε με κόστος – αν – να επιτευχθούν κάποια πράγματα;»

απαντά ο Άγιος: «εσύ πάλι τι θα προτιμούσες; έναν κριτικό τέχνης που γαβγίζει μονάχα – έστω και επιδέξια; – ή τον κριτικό ως καλλιτέχνη; [Wilde]»

δικηγόρος του Λούσιφου: «ο μόνος τρόπος να μείνεις αληθινός (;) είναι να μην μετέχεις»

Άγιος: «ο μόνος τρόπος να μετέχεις είναι μένοντας αληθινός»

δικηγόρος του Λούσιφου: «γαβ»

κι αποχωρίστηκαν οι δρόμοι τους

τα μέλη του SPD θα κρίνουν αν θα υπάρξει συνασπισμός με τους χριστιανοδημοκράτες – διαβάζουμε… όπως έγινε και με τα μέλη των χριστιανοδημοκρατών που ψηφίσανε ήδη… ακατανόητα πράγματα…

ο νομοσταγής πολίτης

εξαιρετικά επίκαιρη και νηφάλια φωνή… εδώ.

η νομική δημοκρατία – δεν θα την αποκαλέσουμε ακόμη συνταγματική – μπορεί και εκδίδει εντάλματα σύλληψης ενάντια ανθρώπων που – ανεξάρτητα από τα μικρά ή μεγάλα προσωπικά τους συμφέροντα – εκφράζουν σε μια ορισμένη στιγμή μια ευρύτερη βούληση… ή αλλιώς: τη βούληση πολλών ανθρώπων… η νομική δημοκρατία άραγε πόσο απέχει από τον φασισμό; κι αυτό εφόσον επιλέγει να αγνοήσει το αίτημα αυτοδιάθεσης ενός πληθυσμού… δεν είμαστε καταλανολόγοι ή κάτι σχετικό / ναι η Ισπανία έχει προχωρήσει από την εποχή του Φράνκο / ναι: είμαστε ρομαντικοί άνθρωποι που δεν ξεπεράσανε ποτέ τον Ισπανικό Εμφύλιο / παρόλα αυτά θα πρέπει να σκεφτούμε αυτό που συμβαίνει: η νομική δημοκρατία δεν θέτει το ερώτημα με σαφή τρόπο αλλά εξαπολύει τον νόμο απέναντι σε ανθρώπους που το θέσανε… δεν έχουμε μετρήσει κεφάλια και απόψεις… άλλοι προφανώς επιθυμούν μια ανεξάρτητη Καταλονία κι άλλοι όχι… θα μπορούσε να θέσει το ερώτημα η ίδια η Ισπανία… αλλά όπως συμβαίνει συχνά: επιλέγουμε να μην ρωτήσουμε διότι μας τρομάζει η απάντηση… σύμφωνοι: κάποιος μπορεί να αντιτείνει ότι ο νόμος δεν μπορεί να ζητά τη συναίνεση προκειμένου να εφαρμοστεί διότι με αυτόν τον τρόπο χάνει την ισχύ του, κυρίως, την καθολικότητά του… ο νόμος είναι ένα γεγονός… παρόλα αυτά ο νόμος δεν είναι μια ιερή συμμαχία – συχνά βεβαίως έτσι εκφράζεται – αλλά παραμένει υπό αίρεση… ή θα έπρεπε αυτό να προβλέπει ο νόμος για τον εαυτό του… εμείς το λέμε: αναστοχασμό…

ΥΓ. τυχοδιώκτης ο Πουτζδεμόν; σύμφωνοι… αλλά ένταλμα σύλληψης, και μάλιστα, ευρωπαϊκό; / υποκινητής σε στάση; /

ΥΓ1. κι εμείς τους δικούς μας, που είναι και ποινικοί, τους βάλαμε στη βουλή κι ας δικάζονται για φόνους… θα μου πείτε: δεν είναι υποκινητές σε στάση… θέλουν μόνο να καθαρίσουν τον τόπο που βρομάει… έχει μια διαφορά: κι αυτό η νομική δημοκρατία το ανέχεται… μιλώντας για συμφέροντα…

δεν είμαι σίγουρος γιατί δεν μπορεί ένα πλήθος ανθρώπων να διεκδικήσει την αυτονομία του… σύμφωνοι: Δεν μπορεί ο καθένας και διαρκώς να αμφισβητεί τον νόμο… ή μήπως όχι; / ένα είναι σαφές: η Μαδρίτη κάνει ό,τι μπορεί προκειμένου να καταστήσει σύμβολο – για άλλη μια φορά – την Καταλονία / και η Καταλονία; / στη θέση του εθνικισμού ίσως αρχίζει να ανατέλλει ένας νέος τοπικισμός που ίσως να αποτελεί μια ορισμένη λύση για αρκετά προβλήματα που συνεπάγεται πια ο λαβύρινθος των νόμων και των συνταγμάτων και ο απρόσωπος χαρακτήρας μιας εξουσίας που φαίνεται ανεπαρκής και παρωχημένη πια / οπωσδήποτε δυσλειτουργική σε όλα σχεδόν τα επίπεδα / σαν αποκατάσταση της πολιτικής σε τοπικό επίπεδο / προς το παρόν: οι Καταλανοί – ακόμη κι όσοι δεν θέλησαν να ριζοσπαστικοποιηθούν – αρχίζουν να αισθάνονται μια εμπειρία που έχει από χρόνια ξεχαστεί στην Ευρώπη… την εμπειρία της ιστορίας (την ίδια εκείνη ιστορία που βίωσε αιματηρά η Γιουγκοσλαβία / ας ελπίσουμε ότι οι Καστιλιάνοι και οι Καταλανοί και, ίσως και οι Βάσκοι, θα μπορέσουν να συνεννοηθούν)…  δεν θα αναφωνάξουμε (ακόμη) – αν και η ρομαντική μας ψυχή αυτό επιθυμεί – ελευθερία στην Καταλονία…

ΥΓ. συχνά μοιάζει ότι οι άνθρωποι φτιάχτηκαν από τη νομιμότητα αλλά, ως συνήθως, ισχύει το αντίστροφο – η νομιμότητα φτιάχτηκε από τους ανθρώπους…