Archive for the ‘χαρτογραφώντας’ Category

Η αλήθεια είναι ότι δεν περιμένεις ποτέ ότι θα πεθάνεις… όση δύναμη κι αν έχουμε να αναπλάθουμε ένα μέλλον – συχνά κι ένα παρελθόν – που ποτέ δεν υπήρξε ή φυσικά και ενδέχεται να μην υπάρξει, παρόλα αυτά και το μέλλον μοιάζει παροντικό… αιώνια παροντικό… με αυτήν την έννοια ζούμε στο παρόν… δεν μπορούμε να σκεφτούμε τίποτα άλλο… δεν ξέρω για ποιον λόγο – ίσως η δυσκολία μου αυτές τις μέρες – ανακάλεσα μνήμες – θα ήθελα να πω την κοινότοπη εκείνη φράση ‘πέρασε από μπροστά μου όλη η ζωή’ αλλά ποτέ δεν πίστεψα σε αυτό… στο εγώ ή στη ζωή… πάντοτε ήμουν σκεπτικός και καχύποπτος… μεγαλώνοντας απέκτησα συμπεριφοριστικές – κάποιες – διαταραχές που δεν είμαι βέβαιος τι σημαίνουν ή τι σήμαιναν… ή τι θα σημαίνουν… από πολλές απόψεις είναι η σωματοποίηση της απουσίας που πάντοτε εκλάμβανα ως apriori, δεδομένη, την απουσία… το σώμα ήταν πάντοτε παρόν – απόν… πάντοτε το καθυπότασσα – έως ότου με προδώσει η αντοχή του και αποσυρθώ (λίγο)… δεν προσπάθησα ποτέ να το φτιάξω… το σώμα… κάποια στιγμή άρχισε να τρέχει… αλλά δεν ήταν σωματικό αυτό – ήταν θέληση… ανταγωνιστικός, επαρμένος και προφανώς με σύνδρομα υπεροχής (διαδοχικές καταστάσεις με τον οίκτο για τον εαυτό, την εικόνα κτλ.), δεν είμαι ακριβώς βέβαιος τι πέρασε μπροστά από τα μάτια μου – που, ειρήσθω εν παρόδω, υποφέρουν αυτές τις μέρες… είναι θαύμα που μπόρεσα να διανύσω εκατοντάδες χιλιόμετρα χτες και προχτές – θαύμα και ανευθυνότητα… όμως υπάρχει αυτή η επιμονή… μια ακατανόητη επιμονή… μεγάλωσα θεωρώντας ότι δεν έχω σκοπό και στόχους – ή δεν θα έπρεπε να έχω (από επιλογή / συνειδητή και το εννοώ αυτό: είμαι από πολλές απόψεις από εκείνα τα ζώα που απλά επιβιώνουν)… κι όμως… αυτή η επιμονή με έχει ξαφνιάσει- έχει ξαφνιάσει έναν από όλους τουλάχιστον εδώ μέσα (αυτόν που μάλλον γράφει)… είμαι δύσκολος άνθρωπος… με τους άλλους… και με τον εαυτό μου… συχνά ανυπόφορος… αλλά όλα αυτά μοιάζουν επιδερμικά: αν δεν έχεις στόχους τότε δεν μπορείς να ανακαλέσεις την πορεία – να πεις: εκεί ή τότε… αυτό σημαίνει ότι δεν υπήρξα ποτέ ελεύθερος; Αν δεν μπορώ να ανακαλέσω μια κρίσιμη επιλογή… όχι βέβαια: ήμουν ελεύθερος να εξαιρέσω τον εαυτό μου ή κάποιους από δαύτους από έναν αγώνα που ίσως δεν θα μπορούσα να κερδίσω ποτέ – ούτως ή άλλως… δεν ξέρω τι καλό έκανα: προσπάθησα όμως να μην κάνω κακό (προφανώς απέτυχα σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις: ή τουλάχιστον μου το έχει προσάψει αυτό και το αποδέχτηκα… η οπτική της)… τι ήταν τελικά αυτό που πέρασε μπροστά από τα μάτια μου; ήταν μια ζωή γλυκιά – αυτό… ήρεμη κυρίως – αν και οι εκρήξεις μου (σχεδόν κατά κανόνα ιδιωτικές) προδίδουν μια επαναφορά της απουσίας του σώματος που πια δεν μπορώ να ελέγξω εύκολα – αρχίζει και με ελέγχει… στιγμές που δεν μπορώ ακόμη να πιστέψω ότι είχα την τύχη να παρευρίσκομαι… το μικρό και το όχι και τόσο μικρό κορίτσι… κάποιες μουσικές που άκουσα και ψέλλισα κι εγώ (μουσικές όχι τραγούδι – είμαι φάλτσος)… κάποια κρασιά / κάποιες ρακές και πολλά βιβλία που θα ήθελα να έχω γράψει (αλλά είχα την τύχη να διαβάσω)… κάποιες φράσεις που κατάφερα να γράψω… κάποια project στο νηπιαγωγείο και κάποιες παραδόσεις στο πανεπιστήμιο – ο Kant μετά από 6 χρόνια… η βούληση… η ανθρωπολογία και φυσικά ο μαινόμενος Σωκράτης (και οι σοφιστές)… κάποιες παρέες που θα πρέπει να αγανακτούν αλλά επανέρχονται. .. αρχίζω πια να μην θέλω να είμαι επαρκής… έχει κάποια χρόνια… αρχίζω να κατανοώ ότι είμαι τα συμπτώματα – τίποτα άλλο… αρχίζω να κατανοώ ότι δεν έχει και μεγάλη σημασία… ούτε νόημα… είμαι αυτό το διαλεκτικό σκοτάδι – ο καταδικασμένος σκεπτικιστής που θέλησα αλλά απέτυχε να πιστέψει (ακόμη και ότι υπάρχει)… 

Advertisements

τα διαβάζαμε συνήθως παλιότερα (και γελούσαμε) / πώς η οικονομία μπορεί να αποσαθρώσει ένα οικοδόμημα ή μια κοινωνία / αυτό που δεν κατανοούσαμε τότε ήταν πως σύντομα – μετά την οικονομία – η ρητορική αλλάζει και προσλαμβάνει τη μορφή του μίσους / στην αρχή νομίζαμε ότι η ρητορική ήταν προσανατολισμένη στο εσωτερικό – μετανάστες / πρόσφυγες – όλοι μιλούσαμε για αβγά φιδιών κτλ. / και ξαφνικά ακούστηκε μετά από χρόνια μια ρητορική που νομίζαμε ότι ήταν αδιανόητη: η ρητορική του πολέμου / οι δύο όψεις συνδέονται εφόσον έχουν στον πυρήνα τους ένα κοινό επιχείρημα: τη διεθνή συνωμοσία εις βάρος των ντόπιων πληθυσμών / νομίζαμε ότι είναι βλακώδες και ξεπερασμένο το επιχείρημα ή κάτι για να διασκεδάζουμε / κατανοούμε σιγά – σιγά ότι επικαλούμενοι τέτοια επιχειρήματα ο κόσμος αποκτάει νόημα / προσανατολισμό / σκοπό / είναι ανθρωπολογική η κατηγορία / πώς αντιμετωπίζεις μια ρητορική πολέμου; / διότι η ρητορική προετοιμάζει το γεγονός – συχνά / ή: ακόμη κι αν δεν το προετοιμάζει συνειδητά δημιουργεί τις προϋποθέσεις / οντολογικές είναι ή παραγωγικές: κατασκευάζει τον πόλεμο / αδιανόητα πράγματα – εμείς προσωπικά δεν έχουμε αναφορές / ούτε καν από την εμπειρία της γενιάς των γονιών μας /

σκεφτόμουν ότι παρακμή / στην αρχή υπέθεσα ότι η παρακμή σχετίζεται με την απαξίωση / μετά σκέφτηκα καλύτερα: η παρακμή σχετίζεται με την απομόρφωση / η απομόρφωση θυμίζει την πρωταρχική έννοια του νερού: συμπαγές, διαπερατό αλλά άσχημο – άμορφο / όταν εκλείπει η μορφή ή η τελετουργία ως μορφή εκλείπει και το περιεχόμενο / στρουκτουραλίζει η στρουκτουροκάμηλος; / στρουκτοκάμηλος / ενδεχομένως / πασχίζει να διαμορφώσει το άμορφο / όχι αρχέτυπο / απλά: άμορφο / διαλεκτικότερη του διαλέκτη / παρακμή / η αποσάθρωση της τελετουργίας / η πίστη εκλείπει επειδή εκλείπει το τελετουργικό / η μορφή / η μορφή είναι το συγκεκριμένο και η αναφορά / κάθε μορφή έχει ρωγμές και κάθε άμορφη έχει ακίδες πάνω στις οποίες σκαλώνουν τα πτώματα οικοδομώντας τελετουργικά / παρακμή; / είπε ο Άγιος σχεδόν νηφάλια και χάθηκε στην πορτοκαλί απόχρωση της σκόνης του Αγίου

φευγαλέα / περνούν / από μπροστά / ‘όταν είχα φτιάξει από ξύλο τον χαρταετό μου είχε σπάσει προτού πετάξει / ή καθώς πετούσε / επέμεινα / απλά ήθελα να επιμείνω / με κοιτούσες εσύ [;] / ίσως / τη δεύτερη φορά είπα κάτι όπως: »θέλει ζύγι» / εννοούσα πως έπρεπε να ισορροπήσω τα αφτιά του / κι αυτό έκανα / αυτή τη φορά πέταξε / ήμουνα ήρωας στα μάτια σου / δεν ξέρεις στα σίγουρα αν το σκέφτηκα ποτέ έτσι / έτσι θέλεις να το σκέφτεσαι εσύ τώρα / αλλά είχε πετάξει / έπειτα αποσύρθηκα / παίξαμε λίγη μπάλα κι έφυγα’ / φευγαλέα οι εικόνες διαδέχονται βουβές ή με θόρυβο [παράσιτα] / τελευταία θυμάμαι τη φωνή σου καλύτερα / μόνον να λέει το όνομά μου / φευγαλέα / τέτοια ήταν η σημερινή μου μέρα /

Ben Frost

Tim Hecker

δεν είμαι σίγουρος γιατί δεν μπορεί ένα πλήθος ανθρώπων να διεκδικήσει την αυτονομία του… σύμφωνοι: Δεν μπορεί ο καθένας και διαρκώς να αμφισβητεί τον νόμο… ή μήπως όχι; / ένα είναι σαφές: η Μαδρίτη κάνει ό,τι μπορεί προκειμένου να καταστήσει σύμβολο – για άλλη μια φορά – την Καταλονία / και η Καταλονία; / στη θέση του εθνικισμού ίσως αρχίζει να ανατέλλει ένας νέος τοπικισμός που ίσως να αποτελεί μια ορισμένη λύση για αρκετά προβλήματα που συνεπάγεται πια ο λαβύρινθος των νόμων και των συνταγμάτων και ο απρόσωπος χαρακτήρας μιας εξουσίας που φαίνεται ανεπαρκής και παρωχημένη πια / οπωσδήποτε δυσλειτουργική σε όλα σχεδόν τα επίπεδα / σαν αποκατάσταση της πολιτικής σε τοπικό επίπεδο / προς το παρόν: οι Καταλανοί – ακόμη κι όσοι δεν θέλησαν να ριζοσπαστικοποιηθούν – αρχίζουν να αισθάνονται μια εμπειρία που έχει από χρόνια ξεχαστεί στην Ευρώπη… την εμπειρία της ιστορίας (την ίδια εκείνη ιστορία που βίωσε αιματηρά η Γιουγκοσλαβία / ας ελπίσουμε ότι οι Καστιλιάνοι και οι Καταλανοί και, ίσως και οι Βάσκοι, θα μπορέσουν να συνεννοηθούν)…  δεν θα αναφωνάξουμε (ακόμη) – αν και η ρομαντική μας ψυχή αυτό επιθυμεί – ελευθερία στην Καταλονία…

ΥΓ. συχνά μοιάζει ότι οι άνθρωποι φτιάχτηκαν από τη νομιμότητα αλλά, ως συνήθως, ισχύει το αντίστροφο – η νομιμότητα φτιάχτηκε από τους ανθρώπους…

είναι η απόλυτη αξία του ανθρώπου – η έννοια μιας αξίας που συνεπάγεται αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα – ανθρωπομορφισμός; / έχει ενδιαφέρον το παραπάνω λογοπαίγνιο: μοιάζει σαν μέτρο η αξία αυτή στο οποίο οφείλουν όλοι και όλα να προσαρμοστούν / και γιατί είναι απόλυτη η αξία αυτή για τον άνθρωπο και όχι για τα ζώα ή το περιβάλλον; / η αποκαθήλωση του θεού δεν έχει συμβεί ακόμη (τουλάχιστον στη δύση) / η ανατολή φαίνεται να έχει άλλους τρόπους / βάρβαρους; / ίσως / στη θέση της αξίας ίσως θα πρέπει να τοποθετήσουμε τον πόνο, σκέφτεται ο Κραπ και ο Άγιος αντιτείνει: και ο τρόπος που πονάς είναι αξιακά προκαθορισμένος (ή αλλιώς, λέει ο Ludwig, δεν υπάρχει πουθενά ένα ακατέργαστο δεδομένο / ούτε καν στη φύση: μόνον στο χαρτί ως άσκηση… όχι;)…

την καλημέρα μας

μάλλον δεν πειράζει που έχουμε συνηθίσει σε αυτήν την κατάσταση / εννοώ: επιβιώνουμε / και μας αφήνουν ήσυχους – όχι όλους / όχι πάντα / μάλλον δεν πειράζει που τα παιδιά μας μπαίνουν κάθε χρόνο σε άσχημα σχολεία με σκυθρωπούς ανθρώπους – όχι όλοι / όχι πάντα / μάλλον δεν πειράζει που πρέπει να υπάρχουν 25 και 30 ψυχές σε ελάχιστα τετραγωνικά μέτρα / ίσως για αυτό ζητούμε πια εμψυχωτές / απατεώνες μικρούς που θα μεταμορφώσουν τα πράγματα και θα τα εμπνεύσουν / όχι πάντα / συχνά / οπωσδήποτε όχι καθημερινά / μάλλον δεν πειράζει σε τίποτα που δεν κάνουμε ανακύκλωση / όχι όλοι / όχι πάντα / ή που δεν αφήνουμε χώρο για πεζοδρόμια ή χώρους για ανθρώπους να περπατήσουνε / καρότσια να κινηθούν / παιδιών κι ανθρώπων με ανάγκη / μάλλον κάπως μας βολεύει όλο αυτό / όχι πάντα / όχι όλους / όχι πάντα όλους / επιβιώνουμε / μάλλον αυτά θέλουμε κι εμείς / μια δουλειά που απλά χρειάστηκε να κάνουμε / με λίγα χρήματα – τουλάχιστον έχεις δουλειά / ναι / τουλάχιστον / λες και είναι νομοτελειακά διευθετημένα τα πράγματα / είναι / διότι η ελευθερία είναι μια δύσκολη στάση (υποθέτω αξιωματικά ότι η νομοτέλεια είναι μια μορφή συσχέτισης που ισορροπεί – για καλό ή κακό – και η ελευθερία μια μετατόπιση σε αυτές τις σχέσεις) / σχεδόν ακατόρθωτη / όχι εκείνη η ελευθερία που δεν γνωρίζει όρια / αλλά εκείνη που θέλει να δει τα όρια ίσως σε διαφορετικά σημεία πάνω στον ανθρώπινο χώρο / ή να αλλάξει τις καρέκλες και τα τραπέζια σε μια αίθουσα / ή ίσως να εμψυχώσει – προσπαθώντας να μείνει ειλικρινής επειδή ίσως το πράγμα που αναμένει την πνοή μας να είναι δική μας επιλογή / η ελευθερία είναι δύσκολη στάση / και μάλλον δεν θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι / άρα είμαστε ελεύθεροι να μην είμαστε ελεύθεροι / αρκεί να μην μας το πούνε / ή να μας ζητήσουν να σβήσουμε το τσιγάρο μας ή πάλι: να μην πετάμε τα σκουπίδια μας ή να ησυχάσουμε τους σκύλους μας ή, γιατί όχι; – να σεβαστούμε έναν άνθρωπο δίπλα μας / ας πούμε: είναι κακή η μέρα σήμερα – αν και συγκριτικά με όσα περιμέναμε – εξελίχτηκε καλά / αύριο πάλι