Archive for the ‘συσκότιση’ Category

Socialize Finance

από εδώ

αξίζει τον κόπο κι ας είναι εκτενές το κείμενο

Ευχαριστούμε Χάρη

η εξέλιξη φαίνεται πως εμπερικλείει μια αρχή προοδευτικής πολυπλοκότητας / θα μπορούσαμε να θεμελιώσουμε την πολυπλοκότητα σε μια εξελικτική διαδικασία ως αφενός εξειδίκευση αφετέρου αλληλεπίδραση – όλα μέσα σε έναν ορισμένο χρονικό ορίζοντα, ένα κριτικό όριο πέρα από το οποίο τα πράγματα καταρρέουν εσωτερικά ή εξωτερικά (παραμορφώνονται και πεθαίνουν) ή πριν από τον οποίο δεν εξελίσσονται πολύπλοκα συστήματα ή ‘συστήματα’ / με αυτή τη λογική θα μπορούσαμε – ισομορφικά – δίπλα στον κοινωνικό δαρβινισμό να προτάξουμε κι έναν εξελικτικό δαρβινισμό με κυρίαρχη έννοια την πολυπλοκότητα προκειμένου να θεμελιώσουμε για ποιον λόγο τα συμβολικά ή φαντασιακά μας συστήματα πρέπει να είναι (ή να μοιάζουν) πολύπλοκα ή για ποιον λόγο θα πρέπει να υποταχθούμε στο αξιακό σύστημα της αγοράς / το ερώτημα που θα πρέπει απλά να σκεφτούμε είναι αν έχουμε ήδη υπερβεί το κριτικό εκείνο όριο και έχουμε παραμορφωθεί ή απλά καταρρεύσει / η εξειδίκευση και η πολυπλοκότητα μοιάζουν όλο και περισσότερο με ένα ένδυμα που συσκοτίζει την κατανόηση / αν δεν κατανοούμε όλα μοιάζουν μαγικά (κάτω από αυτά τα ρούχα υπάρχουν σκελετοί, δομές, εγκαταστάσεις, με έναν λόγο: άνθρωποι)

εναλλακτικά: θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στις αναλογίες που χρησιμοποιούμε

μια διαστροφική τελετουργία που κατέχει τη σημειολογία του οικείου όταν μετατρέπεται σε τρόμο ή της ασφάλειας σε ανασφάλεια, είπε όταν η γη έγινε επίπεδη ξανά / το κακό ως τελετουργία / πρόσωπα που κυριαρχούν γνωρίζοντας τη σημειολογία της αισθητικής αντιστροφής της ηθικής από οικειότητα σε τρόμο / η γη γίνεται επίπεδη όταν οι ιδέες κυριαρχούν μιμούμενες ανυπόμονες το τυπικό μόνον της ιεροτελεστίας / ένας παπάς γονατισμένος μάρτυρας για τη δική του πίστη και ένας πιστός όρθιος μάρτυρας για τη δική του / νομίζω σωθήκαν και οι δύο, είπε / σημειολογικά μιλώντας / κι αυτά τα πρόσωπα που παίζουν με τα σημεία και τις εικόνες καθημερινά / αυτοί δεν είναι οι ανώνυμοι προσκυνητές ή καλλιτέχνες / είναι κενά κουφάρια μιας ματαιοδοξίας και ενός υπέρτατου εγωισμού που στοχεύει στην απόλυτη σωτηρία του εαυτού τους / εκεί / και στον απόλυτο έλεγχο / εδώ / ποιο συναίσθημα γεννά η διπλή χολή της πίστης και της κυριαρχίας; / τα παρατάω / είπε / η γη είναι επίπεδη (κι ο θεός τόσο μεγάλος όσο τον κάνεις εσύ… ευτυχώς που δεν πιστεύω / αν και θα ήθελες, είπε, παραδέξου το / σωπαίνει  / να το εκλάβω ως κατάφαση;)

η γη ξαναγίνεται επίπεδη / δεν ήταν πάντα έτσι / ή πιο σωστά / η γη μετασχηματίζεται / επίπεδη / σφαίρα / κόκκος άμμου / ακίνητη / κινούμενη / άλλοτε ακινητοποιείται διότι όλοι ξέρουν ότι η γη δεν γυρίζει / κι άλλοτε πάλι / κάποιοι ισχυρίζονται ότι γυρίζει / αν γυρίζει τότε θα πρέπει να είναι δίσκος / χωρίς αυλακώσεις μάλλον / ή / κάποιοι πάλι: με αυλακώσεις / και τι ήχο θα βγάζει ένας δίσκος σαν τη γη; / εντάξει / η γη έχει ξαναγίνει επίπεδη / όλο και πιο πολλοί μοιάζει να το αποδέχονται πια / κι εσύ, Άγιε, είσαι αιρετικός αν επιμένεις να περπατάς στα μονοπάτια ενός αποτεφρωμένου δάσους, διότι, όλοι υποπτεύονται πια, ότι στην άκρη της γης, το γκρέμι θα τσακίσει το κορμί σου – αν και εύχονται να τσακίσει το πνεύμα σου / δεν μπορείς όμως να πιστεύεις ότι η γη είναι επίπεδη / όχι / δεν μπορεί η γη να είναι επίπεδη και εσύ να αποδέχεσαι τον θάνατο / ο θεός θα τσακίσει το πνεύμα σου αιρετικέ ή πάλι, θα αποθεώσει τη μνήμη σου / ποιος; / χάθηκε ο Άγιος ανάμεσα στα τελευταία δέντρα που είχαν απομείνει στο αποτεφρωμένο δάσος / πίσω από εκείνα τα δέντρα όμως είναι το γκρέμι / στα τσακίδια λοιπόν / τον καιρό που η γη ξανάγινε επίπεδη ο Άγιος τσάκισε το σώμα του όταν έφτασε στην άκρη της / όσο για το πνεύμα του…

ΥΓ. με έντονη επισήμανση η λογοκλοπή

(λογοκλοπή / ιδεοκλοπή από: Καμπρέ, Confiteor)

τα γράμματα άτακτα κατέρρευσαν / γκρεμίστηκαν και σκόρπισαν ακανόνιστα / ακατανόητα / εκ πρώτης όψης, όλα μοιάζανε στη θέση τους: οι λέξεις ήτανε οικείες / αλλά δεν είχαν αγκίστρι να πιαστούν από τις πράξεις ή τα πράγματά τους / ναι: όλα μοιάζανε όπως πάντοτε / όλα τακτικά και οργανωμένα / αλλά οι γραμμές κατέρρευσαν / όμοια χαρακώματα κατάπιανε τα γράμματα / αιμόφυρτα / φωνάζανε μήπως και ακουστούν / αλλά τίποτε / η φωνή θύμιζε γλώσσα αλλά δεν σήμαινε και πολλά πράγματα / το ένα μετά το άλλο τα γράμματα ξεψύχησαν / απομείνανε βουβές εικόνες με σχέδια ακατανόητα / σύντομα ξεχάστηκαν / ευτυχώς: απλώναμε τα χέρια και παίρναμε ό,τι θέλαμε / τραβούσαμε / απλά τραβούσαμε / ανθρώπους και πράγματα / ευτυχώς / τα γράμματα κατέρρευσαν / μέσα σε μια δίνη αφανίστηκαν / ευτυχώς / κι εμείς; / απομείναμε να κραυγάζουμε / σαν κόρακες για τα πτώματα και σαν μωρά για τις ανάγκες μας / ευτυχώς

τελεογραμματολλογία ή περί ίχνους

new_RC-GE1-James-Joyce

Finnegan’s Wake

(thunder): Bababadalgharaghtakamminarronnkonnbronntonnerronntuonnthunntrovarrhounawnskawntoohoohoordenenthurnuk

2 February 1882 – 13 January 1941

δεν φαίνεται η Ευρώπη να μπορεί πια (αν μπορούσε ποτέ δηλαδή) / αν ήτανε ποτέ της… Ευρώπη /γυμνή η εξουσία επιβάλλει τις σχέσεις της / και την ισορροπία της – αναμφίβολα τρομερή στην όψη (για τους αδύναμους) / αλλά κάποτε αυτό ήταν το αίτημα: η αδυναμία και η αντιστάθμισή της / είναι εύκολο να κυριαρχήσεις / η δυσκολία είναι να δώσεις το χέρι σου και να βοηθήσεις / υπάρχει ένα ωραίο διήγημα του Σλάβομιρ Μρόζεκ, στη συλλογή ‘η ζωή για αρχάριους’/ εκεί περιγράφει πώς ο άρχοντας, ασφαλής πια μέσα στον πύργο του, το περιφραγμένο κάστρο του, γνωρίζει τον πιο αναπάντεχο θάνατο – αναπάντεχο για τον ίδιο: τον προδίδει η καρδιά του (‘Ψηλά στο κάστρο’) / στη θέση της καρδιάς θα μπορούσαμε να βάλουμε οτιδήποτε άλλο / αλλά ας μην περιοριστούμε στα φυσικά αίτια / η καταστροφή μοιάζει εξίσου πιθανή – τόσο εκτός θυρών όσο και εντός / αντιδράει η Ευρώπη, όπως αντιδράμε στις συμβατικές θεραπείες: κόβουμε το πόδι ή πάλι αφαιρούμε το όργανο / διάολε: η απομόνωση όμως φτιάχνει τα νέα θεριά της – τα εκτρέφει / τα νέα θεριά αναπτύσσουν διαφορετικούς μηχανισμούς / ή έτσι νομίζουμε: θεμελιώνονται (κι αυτά) στον φόβο – όπως κι εμείς / κι ας επιμένουμε ότι παραμένουμε προσηλωμένοι στην πρόοδο και την σκέψη / δεν συμβαδίζουν / δεν είναι βέβαιο αν ήταν ποτέ οτιδήποτε άλλο εκτός από σκιές (βιβλία) / έτσι φαίνεται / μπορείς να συνεχίσεις να φωνάζεις στο παιδί ή πάλι, μπορείς να περιμένεις ώστε να ηρεμήσεις εσύ πρώτα / διασφάλισε τη ζωή του – τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό – κι έπειτα αναρωτήσου: αν το κακό (του) είναι αναστρέψιμο κι αν το κακό (του) – μήπως το κακό – είναι το δικό σου κακό, αυτό που εσύ έσπειρες με τις πράξεις σου, όλα εκείνα που (δεν) έκανες / αλλά αυτό είναι η Ευρώπη: μια φοβισμένη ξεδοντιασμένη ιδέα που καταστρέφει κι έπειτα αναρωτιέται: τι / το σφρίγος της το αποδεικνύει μόνον στην εξόντωση και την κατάκτηση / μέσα, στον κόρφο της, θεριεύει ο ίδιος φόβος και η ίδια λαχτάρα για μαγεία και για ήρωες – ταυτόχρονα / τα υλικά της ιστορίας – αυτά είναι / ο χαμένος παράδεισος

explosions in the sky