Archive for the ‘συμπτωματολογία’ Category

ίσως η μεταφορά της ανατομίας να ταιριάζει – ακόμη – στο ζώο αυτό: ψάχνει / διαλύει / αποσυναρμολογεί / συναρμολογεί ξανά / δεν καταφέρνει να μιμηθεί τη ζωή / αλλά μπορεί και φτιάχνει εργαλεία / περιβάλλοντα ή γεωγραφίες / στο διάβα του αυτό το ζώο έχει διαλύσει κάθε σύναψη και σχέση προκειμένου να κατανοήσει και όταν κατανοεί αυτό που κατανοεί είναι ότι δεν μπορεί ακόμη να μιμηθεί τη φύση σε όλο το εύρος της: να φτιάξει ζωή / μιμείται τη ζωή ή τη φύση (κάνει τέχνη) / σαν το παιδί του Ηράκλειτου συναρμολογεί δοκιμαστικά κόσμους  και παίζει / το βλέπουμε στα νήπια που διαλύουν, χρησιμοποιούν, καταστρέφουν: είναι ένας τρόπος να κατανοήσουν / μέχρι να είναι πολύ αργά ή να αναφωνήσουμε: μια ιδιοφυΐα /

την καλησπέρα μας

Advertisements

είναι σαφές πως είμαστε μια φασιστική ή φασίζουσα κοινωνία… που ισχυροποιείται μέσα από το πλήθος της… η διαφορετική γνώμη είναι πρόκληση / προσωπική επίθεση / η άποψη που δεν μας βρίσκει σύμφωνους γραφική ή επικίνδυνη / είμαστε καταδικασμένοι να επιβεβαιώνουμε ένα ύπουλο εθνικό αφήγημα / ευτυχώς δεν έχουμε ακόμη τη δύναμη των όπλων / η ημέρα μνήμης / σαν το Ολοκαύτωμα: μόνον μίσος σπέρνει / καμία συμφιλίωση / χαμένες παρτίδες για όλους μας / γιατί; / δεν υπάρχει εξήγηση / είναι η αυτοκατάφασή μας / τίποτα άλλο / είναι υπαρκτική κατηγορία: έτσι είμαστε διότι αν δεν ήμασταν έτσι θα είχαμε αφανιστεί / ζούμε μέσα σε ένα δωμάτιο αντήχησης όπου κάθε άλλη φωνή ενισχύει τη δική μας – ούτως ή άλλως τη δική μας ακούμε μόνον / φασίστες – τίποτα άλλο… άνθρωποι που έχουν δίκιο με κάθε κόστος… νομοσταγείς…

την καληνύχτα μας στην απύθμενη βλακεία (των άλλων βεβαίως – βεβαίως)

βρες τον και εξήγησέ του το εσύ – αν μπορέσεις να ξεπεζέψεις… ή απλά άλλαξε τον τίτλο από το άρθρο σου… και ξανά: ξεπέζεψε όποτε μπορέσεις…

http://www.protagon.gr

ΥΓ. αν ο τίτλος δεν είναι δική σου επιλογή ζητώ εν μέρη συγγνώμη…

μα δεν θα πρέπει να έχεις απαιτήσεις από τους ανθρώπους; / από τον εαυτό σου… / και από τους ανθρώπους / τι είδους απαιτήσεις; / να μιλάνε όταν θέλουν κάτι ή πάλι: να συνδέουν δύο πράγματα ή να προσπαθούν να παρακολουθούν μια συζήτηση / όχι πάντα, δεν έχει πλάκα / έστω: όχι πάντα / δεν θα πρέπει να προσπαθήσουν; / μα προσπαθούν… πάντα προσπαθούν… προφανώς: δεν προσπαθούν για αυτά που θες εσύ… / ναι… συγγνώμη… μάλλον έχεις δίκιο – είπε ο Άγιος και χάθηκε ανάμεσα στα πτώματα

τα διαβάζαμε συνήθως παλιότερα (και γελούσαμε) / πώς η οικονομία μπορεί να αποσαθρώσει ένα οικοδόμημα ή μια κοινωνία / αυτό που δεν κατανοούσαμε τότε ήταν πως σύντομα – μετά την οικονομία – η ρητορική αλλάζει και προσλαμβάνει τη μορφή του μίσους / στην αρχή νομίζαμε ότι η ρητορική ήταν προσανατολισμένη στο εσωτερικό – μετανάστες / πρόσφυγες – όλοι μιλούσαμε για αβγά φιδιών κτλ. / και ξαφνικά ακούστηκε μετά από χρόνια μια ρητορική που νομίζαμε ότι ήταν αδιανόητη: η ρητορική του πολέμου / οι δύο όψεις συνδέονται εφόσον έχουν στον πυρήνα τους ένα κοινό επιχείρημα: τη διεθνή συνωμοσία εις βάρος των ντόπιων πληθυσμών / νομίζαμε ότι είναι βλακώδες και ξεπερασμένο το επιχείρημα ή κάτι για να διασκεδάζουμε / κατανοούμε σιγά – σιγά ότι επικαλούμενοι τέτοια επιχειρήματα ο κόσμος αποκτάει νόημα / προσανατολισμό / σκοπό / είναι ανθρωπολογική η κατηγορία / πώς αντιμετωπίζεις μια ρητορική πολέμου; / διότι η ρητορική προετοιμάζει το γεγονός – συχνά / ή: ακόμη κι αν δεν το προετοιμάζει συνειδητά δημιουργεί τις προϋποθέσεις / οντολογικές είναι ή παραγωγικές: κατασκευάζει τον πόλεμο / αδιανόητα πράγματα – εμείς προσωπικά δεν έχουμε αναφορές / ούτε καν από την εμπειρία της γενιάς των γονιών μας /

σκεφτόμουν ότι παρακμή / στην αρχή υπέθεσα ότι η παρακμή σχετίζεται με την απαξίωση / μετά σκέφτηκα καλύτερα: η παρακμή σχετίζεται με την απομόρφωση / η απομόρφωση θυμίζει την πρωταρχική έννοια του νερού: συμπαγές, διαπερατό αλλά άσχημο – άμορφο / όταν εκλείπει η μορφή ή η τελετουργία ως μορφή εκλείπει και το περιεχόμενο / στρουκτουραλίζει η στρουκτουροκάμηλος; / στρουκτοκάμηλος / ενδεχομένως / πασχίζει να διαμορφώσει το άμορφο / όχι αρχέτυπο / απλά: άμορφο / διαλεκτικότερη του διαλέκτη / παρακμή / η αποσάθρωση της τελετουργίας / η πίστη εκλείπει επειδή εκλείπει το τελετουργικό / η μορφή / η μορφή είναι το συγκεκριμένο και η αναφορά / κάθε μορφή έχει ρωγμές και κάθε άμορφη έχει ακίδες πάνω στις οποίες σκαλώνουν τα πτώματα οικοδομώντας τελετουργικά / παρακμή; / είπε ο Άγιος σχεδόν νηφάλια και χάθηκε στην πορτοκαλί απόχρωση της σκόνης του Αγίου

παρατηρώντας τον τρόπο που η κυρίαρχη αφήγηση – μέσα ενημέρωσης αλλά και άνθρωποι που ανταλλάσσουμε κουβέντες – αντιδρά απέναντι στην επικαιρότητα (τη διεθνή κυρίως: ονοματολογία Σκόπα/Μακεδονία και Τουρκία): η αφήγηση είναι σχεδόν αφελής / από τη μια είμαστε διαρκώς ενώπιον μιας διεθνούς συνωμοσίας με προφανή στόχο το έθνος και από την άλλη ενώπιον των αυτονόητων και αδιαμφισβήτητων- ελέω θεού – δικαιωμάτων μας / η κριτική αντιμετωπίζεται ως προσωπική επίθεση / η άλλη άποψη ως επικίνδυνη / κι εγώ συχνά έτσι αντιδράω… δεν είναι η οικονομική κρίση / είναι μια συλλογική παραφροσύνη: επειδή λέει το άδικο το ζούμε μέσα από την κούνια μας / περαστικά…

λέει ο Δικηγόρος του Λούσιφου: «είναι άραγε η δομή της εξουσίας διαβρωτική ή επώδυνος ο συμβιβασμός ώστε με κόστος – αν – να επιτευχθούν κάποια πράγματα;»

απαντά ο Άγιος: «εσύ πάλι τι θα προτιμούσες; έναν κριτικό τέχνης που γαβγίζει μονάχα – έστω και επιδέξια; – ή τον κριτικό ως καλλιτέχνη; [Wilde]»

δικηγόρος του Λούσιφου: «ο μόνος τρόπος να μείνεις αληθινός (;) είναι να μην μετέχεις»

Άγιος: «ο μόνος τρόπος να μετέχεις είναι μένοντας αληθινός»

δικηγόρος του Λούσιφου: «γαβ»

κι αποχωρίστηκαν οι δρόμοι τους

αριστεροί / δεξιοί / αριστεροδέξιοι και δεξιοαρίστεροι / δεξιόστροφοι / αριστερόστροφοι και φυσικά μετριοπαθείς: μια ιδέα μας ενώνει ή ένα όνομα / στο κάτω – κάτω τι θα ήταν μια ιδέα δίχως όνομα;