Archive for the ‘παιδικά’ Category

πώς θρέφεται ένα Mogwai μετά τα μεσάνυχτα;

ο πιο απλός τρόπος να μεταμορφώσεις ένα χνουδωτό αρκουδάκι σε τέρας ή να θρέψεις το ίδιο το τέρας ώστε να αποκτήσει γιγαντιαίες διαστάσεις είναι η απαγόρευση… απαγορεύοντας προσφέρεις καλές υπηρεσίες εφόσον επιτρέπεις στο τέρας να προσλάβει μια σχεδόν αγαθή προβιά (του θύματος) / αφότου βεβαίως το έχεις εκνευρίσει ή θυμώσει…

ΥΓ. η Γαλλία (αντίθετα από την Ολλανδία), διαβάζω, ανατρέχει στην ελευθερία του συναθροίζεσθαι, ώστε να επιτρέψει τη βλακώδη και ηλίθια συγκέντρωση για την προπαγάνδα της προεκλογικής εκστρατείας (κρατιέμαι από τα γέλια) ενός δικτάτορα… δεν είμαστε εδώ όμως για να κρίνουμε ποιος είναι βλάκας (προφανώς και έχουμε ήδη αποφασίσει)… ή επικίνδυνος: προφανώς είναι… ούτε είμαστε εδώ για να εκθειάσουμε και να υπενθυμίσουμε την αξία του δημοψηφίσματος ως κορυφαίας στιγμής της συμμετοχής στη δημοκρατία… θυμάστε, δεν θυμάστε; Ναι, ίσως, όχι, ναι αλλά όχι ή όχι αλλά ναι…  το θέμα ήταν: Τι είναι (ήταν) η Ευρώπη; και η απάντηση σαφής: Ένας ορίζοντας που έχασε – αν είχε ποτέ – το νόημά της (δεν χρειάστηκε ούτε δυο γενιές για αυτό)…

charliehebdo

ο κύριος Ύψιλον, η αλήθεια είναι ότι είναι λίγο τεμπέλης – αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν εργάζεται (απλά δεν έχει διάθεση κάθε μέρα) / από αυτήν την άποψη ο κύριος Ύψιλον είναι τυχερός διότι εργάζεται ως δημόσιος υπάλληλος / φυσικά ο κύριος Ύψιλον χρειάζεται μερικές φορές να προσποιηθεί ότι ενδιαφέρεται για την εργασία του / ότι συμμερίζεται τη δυσκολία / ότι συμπάσχει (;) / μερικές φορές η αλήθεια είναι ότι τον διαλύει η εργασία του / αλλά συχνά μπορεί απλά να προσποιείται / αλλά είναι τυχερός: δεν χρειάζεται να λέει ψέματα (ούτε καν στον εαυτό του – όχι πάντα τουλάχιστον) / αυτή είναι η παράδοξη θέση στην οποία βρέθηκε ο κύριος Ύψιλον: δεν χρειάζεται να λέει ψέματα / ο κύριος Ωμέγα αντίθετα εργάζεται στον ιδιωτικό χώρο / και η αλήθεια είναι ότι είναι πιο άτυχος από τον κύριο Ύψιλον διότι συχνά πρέπει να λέει ότι του αρέσει η εργασία του – βεβαίως συχνά του αρέσει / συχνά ο κύριος Ωμέγα εφευρίσκει προβλήματα / άρα ανάγκες / ανάμεσα στα προβλήματα και τις ανάγκες παρεισφρέει ο κύριος Ωμέγα και εξασφαλίζει χρήματα / συχνά βεβαίως ο κύριος Ωμέγα χρειάζεται να λέει ψέματα / να μεγαλοποιεί / να παραπλανά / έτσι: να επιλύει / φυσικά με το αντίστοιχο αντίτιμο / αλλά κάπως δεν πρέπει να ζήσει ο κύριος Ωμέγα; / θα ήθελε να είναι τεμπέλης σαν τον κύριο Ύψιλον (λίγο: είπα λίγο) / έστω / θα ήθελε να είναι λίγο τεμπέλης σαν τον κύριο Ύψιλον / αλλά δεν θα ήταν σωστό / δεν θα ένιωθε ότι είναι σωστό

κι αν ο Trump είσαι (κι) εσύ; (κι) εγώ; κι αν η Hilary ήσουν (κι) εσύ; (κι) εγώ; σοκαρισμένη η κοινή γνώμη σχολιάζει διότι η αφόδευση πλέον θα αποκαλείται χέσιμο / ή η διαχείριση, εξουσία και δύναμη / είναι καλό πότε – πότε οι λέξεις να επιστρέφουν στις ρίζες τους / όχι τίποτα άλλο: να ξέρουμε ποιον ή ποιαν έχουμε κάθε φορά απέναντί μας ή τι είμαστε κι εμείς οι ίδιοι…

καληνύχτα σας και, παρεμπιπτόντως, καλή τύχη

ΥΓ. το επόμενο δημοψήφισμα ας γίνει για τον αν μας αντιπροσωπεύει η αντιπροσωπευτική δημοκρατία κι ίσως είναι καιρός να ανοίξει η συζήτηση για μια επιμερισμένη τοπική διαχείριση, εξουσία, πολιτική – δεν είμαι βέβαιος… οι αριθμοί πια απλά δεν βγαίνουνε σε μαζική κλίμακα και οι νόμοι γελοιοποιούνται πιο πολύ κι από το κατακλυσμιαίο ξερατό των Monty Pythons ή το γνωστό λουκάνικο του Μπίσμαρκ (ας μην παρεξηγηθώ – υπάρχει συγκεκριμένη αναφορά που συνδέει νόμο και λουκάνικο – όχι ως φαλλικό σύμβολο) / ο κατακερματισμός δεν συνεπάγεται μη ενότητα και τανάπαλιν: η ενότητα μπορεί να σημαίνει και κατακερματισμό

ας πούμε ότι η Αμερική γοητεύεται από τους αγελαδάρηδες / τώρα που το σκέφτομαι: κι εμείς από τους τσοπάνηδες / γίδια ή αγελάδες; / όλοι ανεξαιρέτως πρόβατα – ακόμη και οι μη χριστιανοί / διότι ως γνωστόν οι χριστιανοί γοητεύονται από τους βοσκούς – ούτε τσοπάνηδες ούτε αγελαδάρηδες / πες το όμορφα: ποιμένες ή μήπως (εξειδικευμένοι) διαχειριστές αγροκτήματος; / λοιπόν: πρόβατα, αγελάδες ή γίδια;

αυτό είναι (;) το ερώτημα

ΥΓ. η άλλη σκέψη ήταν ένα παιχνίδι λέξεων με φαλλοκρατικά σύμβολα

προσοχή: η λέξη ‘Αμερική’ όπως και η λέξη ‘εμείς’ ή ‘χριστιανοί’ ή ‘μη χριστιανοί’ είναι απλώς αφαίρεση ή αλλιώς, πώς μια φανταστική οντολογία (μεταφορολογία) παράγει μια πραγματικότητα (αν ήμουν ο Μπόρχες θα έπρεπε να ξαναγράψω την εγκυκλοπαίδεια των φανταστικών όντων)

χαιρετίζουμε τη σεξουαλική απελευθέρωση στον δημόσιο λόγο των ΗΠΑ με αφορμή τις εκλογές για την ανάδειξη του / της νέου / νέας προέδρου

ΥΓ. κάποτε οι υποσχέσεις αφορούσαν διορισμό / μεταθέσεις κτλ. / πια: πεολειχία / αγάπη / ψηφοφορία με ή και δίχως αιδοίο (παρόλο που η τελευταία αυτή δήλωση διαβάζεται – και – ως αγανάκτηση) κτλ.

νομίζω ότι αρχίζουμε και επιστρέφουμε στα ριζά μας / στα βασικά ή αλλιώς: η καλλιτεχνική αισθητική της εθνικής και όχι μόνον οδού κερδίζει τον δημόσιο λόγο – όχι ακριβώς φαντασία στην εξουσία (ούτε και εξουσία στη φαντασία / μάλλον η δικαίωση του Φρόιντ / περαστικά μας)

‘you’ll be the fox and i’ll be the prince’ (said self-consciousness)

(‘you’ll be the self and i’ll be the consciousness’) said the fox

PS. a non-identity of non-identity struggling to identify itself or the other / as the other etc.

όταν τα παιδιά μιλούν εκλαμβάνουν τις λέξεις τους ως πράγματα (αφηρημένα ή συγκεκριμένα) / ακόμη κι όταν πλάθουν φανταστικά παιχνίδια, οι λέξεις παραμένουν πραγματικές – δεν είναι εύκολο να υπονομεύσεις τη λογική συνοχή και την πραγματικότητα μιας παιδικής αφήγησης (δεν αρκεί ποτέ η υπόδειξη ενός ανυπόστατου πράγματος) / η γλώσσα μοιάζει να φέρει εντός της μια μακρινή ή όχι μακρινή ανάμνηση μιας (ύποπτης) ταυτότητας ανάμεσα στις λέξεις της και τα πράγματα (θα πω εδώ απλά: την αλήθεια) / η σταθερή μορφή της λέξης μοιάζει να παραπέμπει διαρκώς σε μια σταθερότητα των ίδιων των πραγμάτων (μέχρις ενός σημείου, αυτό ισχύει – και εντός προϋποθέσεων) / η γλώσσα δεν μοιάζει με εικόνα (ζωγραφική), όπως έλεγε ο Πλάτων – ακόμη κι αν συνυπολογίσουμε τεχνικές ψευδαίσθησης / μοιάζει περισσότερο με πηλό ή πέτρα / σμιλεύουμε έναν κόσμο πάνω της / είναι το καθ’ έκαστο ενός νου που μπορεί να είναι πλάνητας και, πρόσκαιρα ή όχι πρόσκαιρα, συναντά καταφύγιο στις λέξεις / φυσικά θα πρέπει να το θυμόμαστε αυτό / συχνά όμως συνεχίζουμε και εκλαμβάνουμε τις λέξεις σαν πράγματα, άρα ως φορείς αλήθειας / ακόμη και στα πλέον σοβαρά (φανταστικά παιχνίδια μας): όπως στη ‘δημοκρατία’ ή την κυριαρχία της εικονικής οικονομίας – διότι παιχνίδια είναι (φυσικά δεν είναι εύκολο να υπονομεύσεις τη λογική συνοχή και την πραγματικότητα αυτών των παιχνιδιών) / η υποστασιοποίηση των λέξεων είναι ταυτόσημη με την υποστασιοποίηση όλων των παράγωγων της ανθρώπινης εργασίας /

υποπτεύομαι ότι αυτό ισχύει: αν τους δώσεις ελευθερία, θα στρέψουν την πλάτη τους σε σένα / μπορείς να προτάξεις την αλλοτρίωση ως αναγκαία συνθήκη της αναγνώρισης (και του εαυτού και του άλλου) ή, πιο τρυφερά, της μαθητείας, όπου ο μαθητής αφανίζεται προτού αναδυθεί (είτε ως μητροκτόνος ή πατροκτόνος είτε ως διάδοχος κτλ.) / αν όμως τους δώσεις επιλογή, όντας εσύ εγκιβωτισμένος και αυτοί εγκιβωτισμένοι στο σύστημα των νοημάτων, τότε θα σου στρέψουν την πλάτη και θα φύγουν (φυσικά η μια επιλογή θα πρέπει να είναι η απελευθέρωσή τους – έτσι θα το εκλάβουν) / κι αν τους κεντρίσεις το ενδιαφέρον; / τότε θα ψεύδεσαι – κατά κάποιον τρόπο: διότι το ενδιαφέρον οφείλει να ανασυσταθεί ως συμφέρον – αργά ή γρήγορα / ο Άγιος όμως δεν έχει αποφασίσει ακόμη αν είναι προτιμότερο να ψεύδεται σε παιδιά ή σε ενήλικες / να μυθοπλάθει ή όχι – και στις δύο περιπτώσεις / εκ τους ασφαλούς; / η ασφάλεια είναι ύποπτη λέξη