Archive for the ‘παιδικά’ Category

ο Άγιος δεν έχει κέφια / τα παιδιά, λέει, πρέπει να μάθουν να βλέπουν / ‘αλλά τι;’ / κανένας δεν βλέπει επειδή έχει μάτια / ξαναλέει / τα μάτια είναι άχρηστα / το πολύ – πολύ σε βοηθούν να μην σκουντουφλάς / αλλά κι αυτό ακόμη πρέπει το σώμα το μάθει πρώτα / ‘και τι να βλέπουν;’ / τίποτα / περνώντας από τη σωματική στη γλωσσική τοπολογία / γραμματική ή ορίζοντες / κανένα μάτι δεν μπορεί ποτέ να δει την ομορφιά αν δεν νιώσει πρώτα / το σύνολο γίνεται τοπίο μόνον υπό τον όρο του βλέμματος / όχι του οφθαλμού / αλλά του βλέμματος που έχει μάθει να κοιτάζει / ‘τι;’ / δεν είναι αυτονόητο ότι βλέπεις / συχνά μάλιστα εμμένοντας στο μάτι ως φυσικό όργανο υπονομεύεις κάθε δυνατότητα να δεις / ‘έστω… πώς θα διδάξεις σε ένα παιδί να βλέπει δίχως να προκαταλάβεις το βλέμμα του;’ / ο Άγιος σώπασε / πρώτα μαθαίνεις και μετά αποδομείς / αλλά μαθαίνεις… ή όχι; / ‘και πώς μαθαίνει κανείς αλήθεια;’ / ίσως όχι πάντα δείχνοντας / ο Άγιος έφυγε αμίλητος

Advertisements

ίσως η μεταφορά της ανατομίας να ταιριάζει – ακόμη – στο ζώο αυτό: ψάχνει / διαλύει / αποσυναρμολογεί / συναρμολογεί ξανά / δεν καταφέρνει να μιμηθεί τη ζωή / αλλά μπορεί και φτιάχνει εργαλεία / περιβάλλοντα ή γεωγραφίες / στο διάβα του αυτό το ζώο έχει διαλύσει κάθε σύναψη και σχέση προκειμένου να κατανοήσει και όταν κατανοεί αυτό που κατανοεί είναι ότι δεν μπορεί ακόμη να μιμηθεί τη φύση σε όλο το εύρος της: να φτιάξει ζωή / μιμείται τη ζωή ή τη φύση (κάνει τέχνη) / σαν το παιδί του Ηράκλειτου συναρμολογεί δοκιμαστικά κόσμους  και παίζει / το βλέπουμε στα νήπια που διαλύουν, χρησιμοποιούν, καταστρέφουν: είναι ένας τρόπος να κατανοήσουν / μέχρι να είναι πολύ αργά ή να αναφωνήσουμε: μια ιδιοφυΐα /

την καλησπέρα μας

βρες τον και εξήγησέ του το εσύ – αν μπορέσεις να ξεπεζέψεις… ή απλά άλλαξε τον τίτλο από το άρθρο σου… και ξανά: ξεπέζεψε όποτε μπορέσεις…

http://www.protagon.gr

ΥΓ. αν ο τίτλος δεν είναι δική σου επιλογή ζητώ εν μέρη συγγνώμη…

παρατηρώντας τον τρόπο που η κυρίαρχη αφήγηση – μέσα ενημέρωσης αλλά και άνθρωποι που ανταλλάσσουμε κουβέντες – αντιδρά απέναντι στην επικαιρότητα (τη διεθνή κυρίως: ονοματολογία Σκόπα/Μακεδονία και Τουρκία): η αφήγηση είναι σχεδόν αφελής / από τη μια είμαστε διαρκώς ενώπιον μιας διεθνούς συνωμοσίας με προφανή στόχο το έθνος και από την άλλη ενώπιον των αυτονόητων και αδιαμφισβήτητων- ελέω θεού – δικαιωμάτων μας / η κριτική αντιμετωπίζεται ως προσωπική επίθεση / η άλλη άποψη ως επικίνδυνη / κι εγώ συχνά έτσι αντιδράω… δεν είναι η οικονομική κρίση / είναι μια συλλογική παραφροσύνη: επειδή λέει το άδικο το ζούμε μέσα από την κούνια μας / περαστικά…

λέει ο Δικηγόρος του Λούσιφου: «είναι άραγε η δομή της εξουσίας διαβρωτική ή επώδυνος ο συμβιβασμός ώστε με κόστος – αν – να επιτευχθούν κάποια πράγματα;»

απαντά ο Άγιος: «εσύ πάλι τι θα προτιμούσες; έναν κριτικό τέχνης που γαβγίζει μονάχα – έστω και επιδέξια; – ή τον κριτικό ως καλλιτέχνη; [Wilde]»

δικηγόρος του Λούσιφου: «ο μόνος τρόπος να μείνεις αληθινός (;) είναι να μην μετέχεις»

Άγιος: «ο μόνος τρόπος να μετέχεις είναι μένοντας αληθινός»

δικηγόρος του Λούσιφου: «γαβ»

κι αποχωρίστηκαν οι δρόμοι τους

η επιστήμη των οικονομικών μέσα από αριθμούς

στοιχεία αδιάσειστα και αντικειμενικά… νομοτέλεια… αδήριτη αναγκαιότητα…

δόξα σοι και περαστικά μας…

φευγαλέα / περνούν / από μπροστά / ‘όταν είχα φτιάξει από ξύλο τον χαρταετό μου είχε σπάσει προτού πετάξει / ή καθώς πετούσε / επέμεινα / απλά ήθελα να επιμείνω / με κοιτούσες εσύ [;] / ίσως / τη δεύτερη φορά είπα κάτι όπως: »θέλει ζύγι» / εννοούσα πως έπρεπε να ισορροπήσω τα αφτιά του / κι αυτό έκανα / αυτή τη φορά πέταξε / ήμουνα ήρωας στα μάτια σου / δεν ξέρεις στα σίγουρα αν το σκέφτηκα ποτέ έτσι / έτσι θέλεις να το σκέφτεσαι εσύ τώρα / αλλά είχε πετάξει / έπειτα αποσύρθηκα / παίξαμε λίγη μπάλα κι έφυγα’ / φευγαλέα οι εικόνες διαδέχονται βουβές ή με θόρυβο [παράσιτα] / τελευταία θυμάμαι τη φωνή σου καλύτερα / μόνον να λέει το όνομά μου / φευγαλέα / τέτοια ήταν η σημερινή μου μέρα /

Tim Hecker

μετά την έκλειψη του λόγου θα πρέπει μάλλον να παραδεχτούμε και την σταδιακή ελάττωση του ένστικτου της επιβίωσης ενώπιον της παντοδυναμίας της βούλησης / αυτής της θέλησης που είναι παραμορφωμένη μέσα στο ανθρώπινο κεφάλι / σαν τη λερναία ύδρα και απειλεί διαρκώς με αυτοκαταστροφή το είδος / για αυτό μιλάμε πια: για την αυτοκαταστροφή του είδους προφανώς – όχι για την καταστροφή της γης: ας μην είμαστε τόσο φιλόδοξοι… ε; /

μάλλον δεν πειράζει που έχουμε συνηθίσει σε αυτήν την κατάσταση / εννοώ: επιβιώνουμε / και μας αφήνουν ήσυχους – όχι όλους / όχι πάντα / μάλλον δεν πειράζει που τα παιδιά μας μπαίνουν κάθε χρόνο σε άσχημα σχολεία με σκυθρωπούς ανθρώπους – όχι όλοι / όχι πάντα / μάλλον δεν πειράζει που πρέπει να υπάρχουν 25 και 30 ψυχές σε ελάχιστα τετραγωνικά μέτρα / ίσως για αυτό ζητούμε πια εμψυχωτές / απατεώνες μικρούς που θα μεταμορφώσουν τα πράγματα και θα τα εμπνεύσουν / όχι πάντα / συχνά / οπωσδήποτε όχι καθημερινά / μάλλον δεν πειράζει σε τίποτα που δεν κάνουμε ανακύκλωση / όχι όλοι / όχι πάντα / ή που δεν αφήνουμε χώρο για πεζοδρόμια ή χώρους για ανθρώπους να περπατήσουνε / καρότσια να κινηθούν / παιδιών κι ανθρώπων με ανάγκη / μάλλον κάπως μας βολεύει όλο αυτό / όχι πάντα / όχι όλους / όχι πάντα όλους / επιβιώνουμε / μάλλον αυτά θέλουμε κι εμείς / μια δουλειά που απλά χρειάστηκε να κάνουμε / με λίγα χρήματα – τουλάχιστον έχεις δουλειά / ναι / τουλάχιστον / λες και είναι νομοτελειακά διευθετημένα τα πράγματα / είναι / διότι η ελευθερία είναι μια δύσκολη στάση (υποθέτω αξιωματικά ότι η νομοτέλεια είναι μια μορφή συσχέτισης που ισορροπεί – για καλό ή κακό – και η ελευθερία μια μετατόπιση σε αυτές τις σχέσεις) / σχεδόν ακατόρθωτη / όχι εκείνη η ελευθερία που δεν γνωρίζει όρια / αλλά εκείνη που θέλει να δει τα όρια ίσως σε διαφορετικά σημεία πάνω στον ανθρώπινο χώρο / ή να αλλάξει τις καρέκλες και τα τραπέζια σε μια αίθουσα / ή ίσως να εμψυχώσει – προσπαθώντας να μείνει ειλικρινής επειδή ίσως το πράγμα που αναμένει την πνοή μας να είναι δική μας επιλογή / η ελευθερία είναι δύσκολη στάση / και μάλλον δεν θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι / άρα είμαστε ελεύθεροι να μην είμαστε ελεύθεροι / αρκεί να μην μας το πούνε / ή να μας ζητήσουν να σβήσουμε το τσιγάρο μας ή πάλι: να μην πετάμε τα σκουπίδια μας ή να ησυχάσουμε τους σκύλους μας ή, γιατί όχι; – να σεβαστούμε έναν άνθρωπο δίπλα μας / ας πούμε: είναι κακή η μέρα σήμερα – αν και συγκριτικά με όσα περιμέναμε – εξελίχτηκε καλά / αύριο πάλι