Archive for the ‘ο έσω από εκεί’ Category

η γη ξανάγινε επίπεδη – αν ήτανε ποτέ σφαίρα… μάλλον δεν ήτανε… ο εθνικισμός μοιάζει να έχει επανακάμψει – ταυτόχρονα υποχωρεί η προβληματική της ταυτότητας (δεν ξέρουμε αν η ταυτότητα – εδώ η συλλογική φαντασιακή συμβολική θέσμιση του έθνους ή της ομάδας – οφείλει να προηγείται ανθρωπολογικά προτού μπορέσουμε να την καταστήσουμε πρόβλημα – το δέον ωστόσο δεν έχει θέση εδώ: έτσι έχει το πράγμα)… θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι η οικονομία παραμένει η μόνη ελπίδα σε αυτόν τον χαλεπό καιρό: αν κινηθεί προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, θα σωθεί ο πλανήτης… αν κινηθεί προς το διακρατικό εμπόριο, θα σωθεί η διπλωματία (άρα και η ειρήνη – μέχρις ενός σημείου)… αν κινηθεί προς την καινοτομία ή τις εκκινήσεις, θα μπορέσουν νέοι άνθρωποι να εργαστούν… για αυτό ας ελπίσουμε στην παρέμβαση της αγοράς (η οποία παραμένει υπόδειγμα λειτουργίας και αξιοκρατίας) και κυρίως, των τραπεζών απέναντι στις μεγάλες βιομηχανίες όπλων και στους εθνικιστές… η διεθνής της οικονομίας οφείλει να επανακάμψει… προτού εναγκαλιστεί ξανά το έθνος με την εθνική οικονομία… παραμένουμε θεατές με κομμένη την ανάσα… για τα Σκόπια, την Β. Κορέα, τη Συρία, τη Γαλλία, τη Βενεζουέλα… τη μικρή πια Βρετανία, τη Σκοτία και – γιατί όχι; – για εμάς: την Ελλάδα… ούτως ή άλλως, για μας η γη πάντοτε ήτανε επίπεδη… προφανώς και για όλους τους άλλους…

καλημέρα;

χαιρετίζουμε τη σεξουαλική απελευθέρωση στον δημόσιο λόγο των ΗΠΑ με αφορμή τις εκλογές για την ανάδειξη του / της νέου / νέας προέδρου

ΥΓ. κάποτε οι υποσχέσεις αφορούσαν διορισμό / μεταθέσεις κτλ. / πια: πεολειχία / αγάπη / ψηφοφορία με ή και δίχως αιδοίο (παρόλο που η τελευταία αυτή δήλωση διαβάζεται – και – ως αγανάκτηση) κτλ.

νομίζω ότι αρχίζουμε και επιστρέφουμε στα ριζά μας / στα βασικά ή αλλιώς: η καλλιτεχνική αισθητική της εθνικής και όχι μόνον οδού κερδίζει τον δημόσιο λόγο – όχι ακριβώς φαντασία στην εξουσία (ούτε και εξουσία στη φαντασία / μάλλον η δικαίωση του Φρόιντ / περαστικά μας)

Mogwai, ‘Ether’ taken from their forthcoming album «Atomic» OST for the BBC documentary on the Hiroshima (and Nagasaki) bombing, «atomic living in dread and promise‘ /

/ θρησκεία είναι μόνον το ορθόδοξο δόγμα / άρα / θρησκευτικά σημαίνουν τη διδασκαλία του ορθόδοξου δόγματος /

/ το δικαίωμα ισχύει μόνον όταν θίγομαι /

/ η υποχρέωση είναι προαιρετική και αφορά πάντοτε τον Άλλον – ο Άλλος δεν υπάρχει διότι έχει μόνον δικαιώματα, όπως εγώ / άρα / … /

/ άποψη είναι μόνον η δική μου / αυτό είναι αυτονόητο /

/ όσοι φοιτούν στα ελληνικά σχολεία θα πρέπει να δηλώνουν άθεοι ή απάτριδες εφόσον δεν επιθυμούν κατήχηση και προπαγάνδα / φυσικά όσοι μετέχουν στην ελληνική εκπαίδευση, αυτονόητα, καθίστανται έλληνες /

/ ώρες – ώρες είναι διασκεδαστικό / συχνά όμως παραμορφώνεται και γίνεται τρομοκρατικό όλο αυτό το σκηνικό /

/ γλώσσα είναι ένα σύνολο κανόνων: στήνουμε δίπλα στη ζωντανή γλώσσα τους κανόνες της γραμματικής και της σύνταξης διευκολύνοντας την αξιολόγηση των παιδιών – μόνο των παιδιών – και αυτό το φάντασμα καταβροχθίζει τη ζωντανή γλώσσα της λογοτεχνίας ή της καθημερινότητας, των παραμυθιών και της φαντασίας / αυτό το φάντασμα ποσοτικοποιεί μια πρακτική – κι εδώ μιλώ και για τα μαθηματικά – με κανόνες και κατηγοριοποιήσεις, καταστρέφοντας συστηματικά και τη γλώσσα και τους αριθμούς / τότε βεβαίως τι θα διδάσκουμε στα παιδιά μας ε; αν όχι τους κανόνες και τη γραμματική; /

δάσκαλος έκανε πίσω σε χωριό και δεν φίλησε το Ευαγγέλιο, την ημέρα του αγιασμού / σύσσωμο το πλήθος αναφώνησε / μίλησε / ψιθύρισε / έδειξε κι έπιασε την ανάσα του και κοίταξε τον παπά / ο παπάς κάρφωσε τον δάσκαλο με το βλέμμα του και ο δάσκαλος χαμογέλασε – δεν ειρωνευόταν / απλά χαμογελούσε διότι την πρώτη μέρα στο σχολείο – όπως και τις υπόλοιπες, όσο μπορεί – θέλει να χαμογελά / σαν τον ηλίθιο, τον πρίγκιπα Μίσκιν, να χαμογελάει στα παιδιά και να τους μιλάει σαν να μην έχει τίποτα να κρύψει και να μην φοβάται τις λέξεις / θυμήθηκε ο δάσκαλος, τότε που έκανε πρακτική, μια περισπούδαστη σήμερα κυρία που καθοδηγεί μελλοντικούς εκπαιδευτικούς και βρίσκεται στο πανεπιστήμιο εξελίξιμη βεβαίως, έκανε την απίστευτη παρατήρηση σε ώρα πρακτικής διδασκαλίας αρχαίων ελληνικών ότι ο δάσκαλος, ο ίδιος αυτός, θα πρέπει να σταματήσει να χαμογελάει στο μάθημα – δεν αρμόζει να χαμογελάει την ώρα που διδάσκει αρχαία ελληνικά / φυσικά όλοι ξέρουν ότι μόνον τα ζώα έχουν εκπαιδευτές, όχι όλα, αυτά που ατύχησαν και εξημερώθηκαν, άρα μπασταρδεύτηκαν και μπερδεύτηκαν, και πως αυτά υποφέρουν με τους εκπαιδευτές τους, ε Φρεδερείκο; / και οι άνθρωποι; / δεν ξέρω, είπε ο Ζαραθούστρα, δεν έχω δει κανέναν τέτοιο ακόμη /

την καλησπέρα μας

ΥΓ. Ας μην διαταράξουμε την εξουσία της οργανωμένης εκκλησίας – μην μας αφορίσουν κι όλα και δεν μας θάβουνε αύριο μεθαύριο και την ημέρα της κρίσης μάς αναζητά ο θεός και δεν μας βρίσκει μέσα στο χώμα

 

 

22a

την 22η μέρα το ποτάμι ξεχείλισε από γράμματα / σπάσανε τα προστατευτικά αναχώματα και οι λέξεις ξεχύθηκαν στους δρόμους απαιτώντας αίμα / ζωντανές νεκρές οι λέξεις / ξενιστές – είναι η περιγραφή που ψάχνω / αναζητούν σώματα προκειμένου να απομυζήσουν τις αναπνοές / να τραφούν / κι έπειτα παρατώντας το κουφάρι ζωντανό – νεκρό να προχωρήσουν / την 22η ημέρα γύρισε την πλάτη του ο Άγιος και έφυγε / οι λέξεις μου, είπε, άρχισαν να σώνονται / μία – μία / δύο – δύο / το τσουβάλι αδειάζει και εγώ θα πρέπει να σωπάσω…

How is our glorious country ploughed? / Not by iron ploughs
How is our glorious country ploughed? / Not by iron ploughs

Our land is ploughed by tanks and feet / Feet marching
Our land is ploughed by tanks and feet / Feet marching

Oh America, oh England / Oh America, oh England

How is our glorious country sown? / Not with wheat and corn
How is our glorious country sown? / Not with wheat and corn

How is our glorious land bestowed? / How is our glorious land bestowed?

Oh America, oh England / Oh America, oh England
Oh America, oh England / Oh America, oh England

What is the glorious fruit of our land? / Its fruit is deformed children
What is the glorious fruit of our land? / Its fruit is deformed children

What is the glorious fruit of our land? / Its fruit is orphan children
What is the glorious fruit of our land? / Its fruit is deformed children

19η ημέρα

είχαμε αναρχικούς τραπεζίτες / αντί-εξουσιαστές πρωθυπουργούς / Αυτό όμως είναι αλλόκοτο / μας κάνει και νιώθουμε άβολα και αμήχανα / αμήχανα για όλα τα βιβλία που κάποτε διαβάσαμε και συνεχίζουμε να διαβάζουμε και άβολα για όλα τα ονόματα που απαριθμούσαμε κι εμείς κάποτε στην προσπάθειά μας να καυχηθούμε / κομπορρημοσύνες ή παιχνίδια με τα βλέφαρα – ξέρω κι εγώ / κι εγώ έχω διαβάσει / κι εγώ… / κι εγώ… / παραδεχτήκαμε ότι η πολιτική είναι πια ανίσχυρη, καθιστώντας την πολιτική μια ριζοσπαστική πράξη, αντί-εξουσιαστική / αυτό όμως που θα έπρεπε να έχουμε παρατηρήσει είναι πώς η παραδοχή μας αυτή επέτρεψε την άνοδο (αυτοαποκαλούμενων) ριζοσπαστικών δυνάμεων διεκδικώντας την εξουσία / ελπίσαμε ότι ισοσκελίστηκε η αντί-εξουσιαστική φύση της εξουσίας με την εξουσιαστική φύση της αντί-εξουσίας ή του ριζοσπαστισμού / φευ / ο εχθρός ήταν σάρκα και αίμα / ήτανε μέσα από την πανοπλία / αριστερά / άπατρις και ανόητος εγώ (αν το νόημα ήταν ποτέ τόπος που ορίστηκε από βιβλία – κινδυνεύει) / έχουμε πια την ηττημένη αριστερά στην εξουσία / ας τους αποκαλέσουμε: Μπενγιαμενικούς / η ήττα δεν είναι ένα πρόβλημα αποτελεσμάτων ή αποτελεσματικότητας / είναι αναγνώριση / παραδοχή (παρόλο που οι λέξεις είναι αμφίσημες πάντοτε, η εκστόμισή τους διατηρεί ακόμη κάποια σημασία) / αντηχεί η λέξη ‘ήττα’ / η λέξη ‘δικαίωση’ / ο μπενγιαμενικός πρωθυπουργός επικαλείται τη δικαίωση, έχοντας αναγνωρίσει την ήττα / φυσικά αυτός ο μπενγιαμενισμός είναι ανεστραμμένος: μεταθέτει – ορθά και αυτός – τη δικαίωση στο μέλλον, ωστόσο η δικαίωση αυτή δεν θα είναι των νεκρών (αυτό θα ήταν πραγματικά βάναυση μεταχείριση της πίστης στον μπενγιαμενικό μεσσιανισμό / εκτός αν λογίσουμε εμάς εδώ και τώρα νεκρούς – ζωντανούς ή και ζωντανούς – νεκρούς) / δικαίωση των επερχόμενων / εδώ όμως είναι το αποφασιστικό σημείο: η δικαίωση των επερχόμενων διττά ή πολλαχώς νοείται / οι επερχόμενοι θα δικαιώσουν (;) / ή οι επερχόμενοι θα δικαιωθούν; ή θα δικαιώσουν δικαιωμένοι ή θα δικαιωθούν δικαιώνοντας;/ και πώς θα γίνει αυτό; / ίσως αναγνωρίζοντας ότι πράξαμε το σωστό ή πάλι αναγνωρίζοντας ότι το δίκαιο αποσύρθηκε – πρόσκαιρα – από την πραγματικότητα / και η δικαίωση; / ξανά η αναγνώριση (ριψοκινδυνεύω μια σκέψη) / διότι η δικαίωση με την έννοια του μεσσία θα ήταν μια επικίνδυνη αναφορά στο πλαίσιο των ανθρώπινων και δη πολιτικών πραγμάτων: πώς ενσαρκώνεται ο μεσσίας στην πολιτική; / δεν θέλω να σκέφτομαι / με τρομάζει / το δίκαιο φυσικά δεν αποτελεί όρο συμβολής μεταξύ μερών – χα – αλλά διαχρονικό αίτημα (άρα ανούσια επίκληση: διότι το δίκαιο μόνον ως νομή θα πρέπει να λογιστεί – ειδάλλως κινδυνεύει να καταστεί υπερβατικό / ένας φάρος που θα καθοδηγεί μόνον το συναίσθημα (αλλά αυτό δεν γίνεται και τώρα;) / το δίκαιο, θα πει, είναι το αίτημα φυσικά του θύματος / το θύμα / ευτυχώς: το θύμα δεν είναι, προς το παρόν, το θύμα της ιστορίας γενικά αλλά είναι το θύμα του εαυτού μας (αυτό είναι μια άλλη συζήτηση) / αυτό κρίνεται και θα κριθεί πολύ – πολύ αργότερα / αλλά ο μπενγιαμενικός πρωθυπουργός προσεταιρίζεται την ήττα και τη δικαίωση / την ήττα ως δικαίωση αλλά και ως σπόρο των επερχόμενων /  ο νάνος της ιστορίας – η μικρή μας χώρα / χειροκροτήματα / ας περάσουμε σε σύντομα διαδυσφημιστικά μηνύματα / ούτως ή άλλως τα χειρότερα μόνον να έρχονται μπορούν (κρίση αισιοδοξίας: και να προσπερνούν / είστε ελεύθεροι να ανταλλάξετε τα χειρότερα με τα καλύτερα)

εκ μέρους των συντόφιμων Κραπ

με κατανόηση / ειλικρινά