Archive for the ‘ο έσω από εκεί’ Category

ο Άγιος είπε στον Κραπ ότι ο μόνος τρόπος να αλλάξει είναι να αλλάξει τον τρόπο που μιλάει… τα υποκείμενα και τα κατηγορούμενα στις προτάσεις του… ο Κραπ τον κοίταξε… και απόρησε… ‘με τα ρήματα όμως τι θα συμβεί Άγιε;’ ρώτησε… σκυθρωπός ο Άγιος μουρμούρισε: ‘τα ρήματα θα πρέπει να γίνουν όλα απρόσωπα’… ‘και τότε πώς θα ζω;’ ανταπάντησε ο Κραπ και απομακρύνθηκε… ο Άγιος παρέμεινε ακίνητος για αρκετή ώρα… ‘θα ζει’ απλά ‘θα ζει’ αναφώνησε κι εξαφανίστηκε…

Advertisements

μετά την έκλειψη του λόγου θα πρέπει μάλλον να παραδεχτούμε και την σταδιακή ελάττωση του ένστικτου της επιβίωσης ενώπιον της παντοδυναμίας της βούλησης / αυτής της θέλησης που είναι παραμορφωμένη μέσα στο ανθρώπινο κεφάλι / σαν τη λερναία ύδρα και απειλεί διαρκώς με αυτοκαταστροφή το είδος / για αυτό μιλάμε πια: για την αυτοκαταστροφή του είδους προφανώς – όχι για την καταστροφή της γης: ας μην είμαστε τόσο φιλόδοξοι… ε; /

περιορίζοντας την αναπαράσταση του κόσμου στο μέτρο, το ζύγι και τον χάρακα φτιάξαμε πρώτα τον εξωσκελετό μας – τα σπίτια και τις πολιτείες μας… τώρα φαίνεται ότι είναι σιγά – σιγά καιρός να φτιάξουμε τον έξω-νου μας χρησιμοποιώντας ξανά το μέτρο, το ζύγι και τον χάρακα – η τεχνολογία είναι ο εξωσκελετός της νόησής μας… γιατί; / απλά επειδή λειτουργεί… όπως και ο σκελετός μας… τελικά δεν επικρατήσαμε επειδή περνούσαμε την ώρα μας αφηγούμενοι ιστορίες ή φτιάχνοντας τις παλάμες μας στους τοίχους των σπηλαίων μας αλλά επειδή μπορούσαμε μάλλον να υπολογίσουμε… οι ιστορίες μας γίνανε στιγμές και αναρτήσεις – αδιάφορες – και ο υπολογισμός μια σκαλωσιά που ελάχιστοι ανεβαίνουν (οι περισσότεροι πασχίζουν να μην πέσουν)… σε κάποιες αίθουσες βέβαια και κάποια αμφιθέατρα και κάποιες παρέες ή κάποιοι γονείς, κάποια βιβλία ή κάποιες εικόνες διηγούνται ακόμη ιστορίες αλλά αυτές μοιάζουν πιο πολύ με κραυγές στην έρημο… διότι τόσο η γη όσο και η φαντασία όταν χαράσσονται ερημώνουνε… ερημώσανε… γιατί; γιατί χάνουνε από τον χώρο τους ή απλά τον χώρο τους… σαν τη γη: έγινε μετόχια και χωράφια… τετράγωνα ως επί το πλείστο… ένα ζώο που κατανοεί αριθμούς και σχήματα… τα υπόλοιπα προς κατανάλωση – ίσως με ένα περίβλημα υψηλού… αλλά κατανάλωση…

«Το κοινό στοιχείο των δραστών είναι ο ισλαμικός εξτρεμισμός. Είναι μια ιδεολογία που θεωρεί ότι οι δικές μας αξίες είναι ασύμβατες με το Ισλάμ. Αυτή είναι μία από τις μεγάλες προκλήσεις τις εποχής μας: να νικήσουμε τον εξτρεμισμό, πείθοντας τους πολίτες ότι οι δικές μας αξίες είναι καλύτερες»

ΥΓ. ο εξτρεμισμόςμπορείναεκδηλώνεταιωςέκταση,σκοτώνοντας

αλλάμπορείναεκδηλώνεταικαιωςένταση,πεπεισμένόοςνταςότιείναικαλύτερος(εγώδενκαταλαβαίνωπώςπείθειςτουςπολίτες,υποθέτωμετιςπολιτικέςσου;!)

ήταν αμήχανο να διαβάζω τους πανηγυρισμούς των φανατικών μουσουλμάνων μετά την έκρηξη στο Manchester… η αμηχανία μεγάλωσε διαβάζοντας τους πανηγυρισμούς των φανατικών αριστερών / φασιστών μετά την έκρηξη της βόμβας στον Παπαδήμο… σοβαρά τώρα: θα μιλήσει κανένας άλλος για υποκίνηση σε μίσος;

(μιλώντας για υποκίνηση σε μίσος είναι αυτονόητο ότι μιλάς για υποτίμηση ανθρώπων)

ΥΓ. τη δικιά μας φυσικά – εννοώ τη τζιχάντ…

η γη ξανάγινε επίπεδη – αν ήτανε ποτέ σφαίρα… μάλλον δεν ήτανε… ο εθνικισμός μοιάζει να έχει επανακάμψει – ταυτόχρονα υποχωρεί η προβληματική της ταυτότητας (δεν ξέρουμε αν η ταυτότητα – εδώ η συλλογική φαντασιακή συμβολική θέσμιση του έθνους ή της ομάδας – οφείλει να προηγείται ανθρωπολογικά προτού μπορέσουμε να την καταστήσουμε πρόβλημα – το δέον ωστόσο δεν έχει θέση εδώ: έτσι έχει το πράγμα)… θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι η οικονομία παραμένει η μόνη ελπίδα σε αυτόν τον χαλεπό καιρό: αν κινηθεί προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, θα σωθεί ο πλανήτης… αν κινηθεί προς το διακρατικό εμπόριο, θα σωθεί η διπλωματία (άρα και η ειρήνη – μέχρις ενός σημείου)… αν κινηθεί προς την καινοτομία ή τις εκκινήσεις, θα μπορέσουν νέοι άνθρωποι να εργαστούν… για αυτό ας ελπίσουμε στην παρέμβαση της αγοράς (η οποία παραμένει υπόδειγμα λειτουργίας και αξιοκρατίας) και κυρίως, των τραπεζών απέναντι στις μεγάλες βιομηχανίες όπλων και στους εθνικιστές… η διεθνής της οικονομίας οφείλει να επανακάμψει… προτού εναγκαλιστεί ξανά το έθνος με την εθνική οικονομία… παραμένουμε θεατές με κομμένη την ανάσα… για τα Σκόπια, την Β. Κορέα, τη Συρία, τη Γαλλία, τη Βενεζουέλα… τη μικρή πια Βρετανία, τη Σκοτία και – γιατί όχι; – για εμάς: την Ελλάδα… ούτως ή άλλως, για μας η γη πάντοτε ήτανε επίπεδη… προφανώς και για όλους τους άλλους…

καλημέρα;

χαιρετίζουμε τη σεξουαλική απελευθέρωση στον δημόσιο λόγο των ΗΠΑ με αφορμή τις εκλογές για την ανάδειξη του / της νέου / νέας προέδρου

ΥΓ. κάποτε οι υποσχέσεις αφορούσαν διορισμό / μεταθέσεις κτλ. / πια: πεολειχία / αγάπη / ψηφοφορία με ή και δίχως αιδοίο (παρόλο που η τελευταία αυτή δήλωση διαβάζεται – και – ως αγανάκτηση) κτλ.

νομίζω ότι αρχίζουμε και επιστρέφουμε στα ριζά μας / στα βασικά ή αλλιώς: η καλλιτεχνική αισθητική της εθνικής και όχι μόνον οδού κερδίζει τον δημόσιο λόγο – όχι ακριβώς φαντασία στην εξουσία (ούτε και εξουσία στη φαντασία / μάλλον η δικαίωση του Φρόιντ / περαστικά μας)

Mogwai, ‘Ether’ taken from their forthcoming album «Atomic» OST for the BBC documentary on the Hiroshima (and Nagasaki) bombing, «atomic living in dread and promise‘ /

/ θρησκεία είναι μόνον το ορθόδοξο δόγμα / άρα / θρησκευτικά σημαίνουν τη διδασκαλία του ορθόδοξου δόγματος /

/ το δικαίωμα ισχύει μόνον όταν θίγομαι /

/ η υποχρέωση είναι προαιρετική και αφορά πάντοτε τον Άλλον – ο Άλλος δεν υπάρχει διότι έχει μόνον δικαιώματα, όπως εγώ / άρα / … /

/ άποψη είναι μόνον η δική μου / αυτό είναι αυτονόητο /

/ όσοι φοιτούν στα ελληνικά σχολεία θα πρέπει να δηλώνουν άθεοι ή απάτριδες εφόσον δεν επιθυμούν κατήχηση και προπαγάνδα / φυσικά όσοι μετέχουν στην ελληνική εκπαίδευση, αυτονόητα, καθίστανται έλληνες /

/ ώρες – ώρες είναι διασκεδαστικό / συχνά όμως παραμορφώνεται και γίνεται τρομοκρατικό όλο αυτό το σκηνικό /

/ γλώσσα είναι ένα σύνολο κανόνων: στήνουμε δίπλα στη ζωντανή γλώσσα τους κανόνες της γραμματικής και της σύνταξης διευκολύνοντας την αξιολόγηση των παιδιών – μόνο των παιδιών – και αυτό το φάντασμα καταβροχθίζει τη ζωντανή γλώσσα της λογοτεχνίας ή της καθημερινότητας, των παραμυθιών και της φαντασίας / αυτό το φάντασμα ποσοτικοποιεί μια πρακτική – κι εδώ μιλώ και για τα μαθηματικά – με κανόνες και κατηγοριοποιήσεις, καταστρέφοντας συστηματικά και τη γλώσσα και τους αριθμούς / τότε βεβαίως τι θα διδάσκουμε στα παιδιά μας ε; αν όχι τους κανόνες και τη γραμματική; /

δάσκαλος έκανε πίσω σε χωριό και δεν φίλησε το Ευαγγέλιο, την ημέρα του αγιασμού / σύσσωμο το πλήθος αναφώνησε / μίλησε / ψιθύρισε / έδειξε κι έπιασε την ανάσα του και κοίταξε τον παπά / ο παπάς κάρφωσε τον δάσκαλο με το βλέμμα του και ο δάσκαλος χαμογέλασε – δεν ειρωνευόταν / απλά χαμογελούσε διότι την πρώτη μέρα στο σχολείο – όπως και τις υπόλοιπες, όσο μπορεί – θέλει να χαμογελά / σαν τον ηλίθιο, τον πρίγκιπα Μίσκιν, να χαμογελάει στα παιδιά και να τους μιλάει σαν να μην έχει τίποτα να κρύψει και να μην φοβάται τις λέξεις / θυμήθηκε ο δάσκαλος, τότε που έκανε πρακτική, μια περισπούδαστη σήμερα κυρία που καθοδηγεί μελλοντικούς εκπαιδευτικούς και βρίσκεται στο πανεπιστήμιο εξελίξιμη βεβαίως, έκανε την απίστευτη παρατήρηση σε ώρα πρακτικής διδασκαλίας αρχαίων ελληνικών ότι ο δάσκαλος, ο ίδιος αυτός, θα πρέπει να σταματήσει να χαμογελάει στο μάθημα – δεν αρμόζει να χαμογελάει την ώρα που διδάσκει αρχαία ελληνικά / φυσικά όλοι ξέρουν ότι μόνον τα ζώα έχουν εκπαιδευτές, όχι όλα, αυτά που ατύχησαν και εξημερώθηκαν, άρα μπασταρδεύτηκαν και μπερδεύτηκαν, και πως αυτά υποφέρουν με τους εκπαιδευτές τους, ε Φρεδερείκο; / και οι άνθρωποι; / δεν ξέρω, είπε ο Ζαραθούστρα, δεν έχω δει κανέναν τέτοιο ακόμη /

την καλησπέρα μας

ΥΓ. Ας μην διαταράξουμε την εξουσία της οργανωμένης εκκλησίας – μην μας αφορίσουν κι όλα και δεν μας θάβουνε αύριο μεθαύριο και την ημέρα της κρίσης μάς αναζητά ο θεός και δεν μας βρίσκει μέσα στο χώμα