Archive for the ‘λου’ Category

‘you’ll be the fox and i’ll be the prince’ (said self-consciousness)

(‘you’ll be the self and i’ll be the consciousness’) said the fox

PS. a non-identity of non-identity struggling to identify itself or the other / as the other etc.

Advertisements

στην εσπερία των βαρβάρων σκέφτονται πώς μπορούν τα παιδιά να μην κουβαλούν τσάντες / ή πώς θα μπορέσουν οι νέοι να προμηθευτούν βιβλία ή δίσκους ή να παρακολουθήσουν θέατρο ή συναυλίες / στην εσπερία των βαρβάρων σκέφτονται αλλόκοτα / ευτυχώς εμείς δεν κινδυνεύουμε: είμαστε προαιώνιες αξίες / φαντάσματα / και σαν τέτοια πορευόμαστε / άφθαρτα / αναλλοίωτα / ανύπαρκτα

την καλημέρα μου

τι θα ήθελες να μάθει το παιδί σου; όχι γράμματα / ούτε αριθμούς πάντως / θα ήθελα να μάθει να λέει όχι ή ναι / να αναγνωρίζει τις συνέπειες / να δίνει αλλά και να παίρνει / να υποχωρεί αλλά και να κρατάει σταθερά στην άποψή της / να μάθει να λέει ‘συγγνώμη’ / να λέει ‘δεν ξέρω’ / να λέει ‘άφησέ με να το σκεφτώ’ / να μάθει να πέφτει και να σηκώνεται ξανά (κι ας ξαναπέσει) / να μάθει να ακούει αλλά και να μιλάει / να μάθει να περιμένει / ναι, ναι ξέρω: αυτή είναι η δική μας δουλειά – των γονιών εννοώ / αλλά ίσως και όχι μόνο / φοβόμαστε πως αν δώσουμε επιλογές στα παιδιά δεν θα θελήσουν να μας ακολουθήσουν / μάλλον έτσι είναι: δεν θα μας ακολουθήσουν / εκτός κι αν χαθούμε και χανόμαστε μαζί τους μέσα στα δύσβατα μονοπάτια / ή και όχι / συνήθως είμαστε τόσο σίγουροι ότι γνωρίζουμε τον δρόμο ώστε αυτό – η επιλογή – μας φαίνεται αδιανόητο / ζηλεύω όσους είναι σίγουροι για τον δρόμο / ή και όχι / πάντως πάντοτε υπάρχει και ένας άλλος δρόμος – όσο ζείτε / κάτι που δεν το έχουμε σκεφτεί πριν / ένας άλλος τρόπος για τα πράγματα – κι ας φαίνεται αυτό αδιανόητο / το παιδί έμαθε μόνο του να γράφει / γιατί; / για να γράφει ιστορίες…

ανέκφραστος / ανέκφραστη / αδιαπέραστος ο τοίχος / είναι η απομόνωση – από τους ανθρώπους / περιγράφοντας ένα παιδί που δεν θέλει – κάποτε δεν θα μπορεί – να επιδείξει κανενός είδους συναισθηματική έκφραση ή ενσυναίσθηση / ένα απομονωμένο παιδί / το παράδοξο είναι ότι αυτό το παιδί θα έχει ξεσπάσματα, μια πλημμυρίδα από συναισθήματα που θα το παραλύουν οδηγώντας σε παροξυσμό / κι έπειτα: η πτώση / απομόνωση / αυτό το εκκρεμές θα είναι αυτό το παιδί / όπου η πράξη της συμπόνοιας – το συμπάσχω – θα εκκρεμεί ανάμεσα στην αδιαφορία και την παράφορη ταύτιση / θα έπρεπε να υπάρξει μια εξήγηση – αλλά οι εξηγήσεις αστοχούν συνήθως, εφόσον βασίζονται πάνω σε ένα απλό, στα όρια της παρανόησης, μοντέλο αιτίας και αιτιατού / ποτέ δεν είναι γραμμική η εξήγηση – παρά μόνον σε οριακές περιπτώσεις; / ούτως ή άλλως τον απωθούν οι ερμηνευτικές προσεγγίσεις των ψυχοπαθολόγων / έτσι θα είναι ή θα μοιάζει το παιδί (προτού μπορέσει και φτιάξει μια γλώσσα που να μορφοποιεί το αδιαμόρφωτο της ακοινώνητης κοινωνικότητάς του – συνθήκη ανθρώπινη που θα έλεγε και ο Μανώλης ο Κάντιος / ή την κοινωνική ακοινωνησία της / του) / στις ακρότατες συνέπειές της αυτή η κατάσταση δεν απολήγει σε εγωισμό αλλά στον πλήρη αφανισμό του εγώ / προτού το εγώ ανακάμψει / ως απόλυτη αρχή / προτού το εγώ αποσυρθεί / αυτή είναι η συνθήκη της ζωής της – αλλά δεν θα της ευχόμουν, είπε ο Άγιος / ούτε εγώ, είπε ο Κραπ / αλλά αυτό δεν είμαι όλοι; θα προσθέσει ο Νομάς /

ή πώς το μάτι δεν εμφανίζεται σχεδόν ποτέ στο οπτικό πεδίο μέσα (αλλά αυτή είναι μια κακή αναλογία που θέλει να μιλήσει για τη συνείδηση αδιαφορώντας για την αυτοσυνείδηση)

είναι ένα μικρό κορίτσι που κρύβεται ανάμεσα από τις λέξεις / δεν ανασαίνει / σωπαίνει / κρατάει την αναπνοή της και μαζί νομίζει ότι κρατάει όλους τους ήχους κλεισμένους μέσα της / την προδίδει όμως ο κτύπος από την καρδιά της / είναι ένα μικρό κορίτσι που έχει μάθει να τακτοποιεί σε ανήλεες λέξεις τους φόβους της / εκεί τους κλειδώνει / ή έτσι νομίζει / αλλά αυτό που δεν ξέρει (ακόμη) είναι ότι εκεί μέσα οι φόβοι θρέφονται και γιγαντώνονται και γίνονται θεριά με πολλά κεφάλια και κέρατα και πως, αν ξαναβρούν τον δρόμο πίσω – και τον βρίσκουν – θα κτυπήσουν ακόμη πιο άσχημα / είναι ένα μικρό κορίτσι που έχει μάθει να κρύβεται επειδή φοβάται όλα όσα δεν θυμίζουν σουλούπια ανθρώπων (θα μάθει φυσικά ότι υπάρχουν πολλά σουλούπια ανθρώπων που δεν είναι ανθρώπινα… κι άλλα πάλι: που δεν είναι σαν τα σουλούπια των ανθρώπων και είναι πιο ανθρώπινα κι από ανθρώπινα)…

πρέπει να μάθε να σε βλέπει να παλεύεις / και να αντιστέκεσαι / πρέπει / πρέπει να μάθει σε βλέπει να γίνεσαι όλα όσα λες / πρέπει / πρέπει όμως να μάθε να βλέπει και να χάνεις / πρέπει / πρέπει να μάθει να σε βλέπει να λες ότι είχες άδικο / πρέπει / πρέπει να μάθει / να βλέπει (προτού ξεχάσει και ξαναμάθει / προτού δηλαδή ξεχάσει ξανά) / πρέπει να μάθει να σε βλέπει να είσαι άνθρωπος / πρέπει

προλαβαίνοντας το βασανιστικό ερώτημα σχετικά με τον αν ο πατέρας υπήρξε ποτέ άνθρωπος (προφανώς όχι) / αλλά αν είχε υπάρξει ως τέτοιος: πώς θα ήταν;

 

Screen_Shot_2014-12-10_at_11.30.01_AM.0.0

 

όσοι γράψανε κάποτε για παιδιά / δεν είναι ότι δεν ξέχασαν / δεν είναι αυτό / δεν υπήρξε φαντάζομαι τίποτα για να θυμούνται – το πιο πιθανό ήταν ότι γράψανε για να ξεχάσουν / αλλά ούτε αυτό έχει σημασία / το παιδί είναι μια (πολιτικά ορθή) ουτοπία (στα χέρια ενός μεγάλου) / ένας χαμένος παράδεισος που είναι καταδικασμένος να είναι αυτό μόνον: χαμένος και παράδεισος / ναι, ναι / φαντάζομαι ότι η αντίρρηση είναι ότι η παιδική ηλικία – τουλάχιστον στα σχετικά ήρεμα χρόνια της τελευταίας εποχής του δυτικού ανθρώπου που τελείωνε αθόρυβα τις προηγούμενες 2 δεκαετίες – υπήρξε μια εποχή χαρούμενη / αθώα – όχι αθώα: τα παιδιά δεν είναι αθώα, είναι σκληρά (όλοι το ξέρουν αυτό, εκτός φυσικά από τα ίδια τα παιδιά / για αυτό και συχνά καταρρέουν κλαίγοντας / όχι πάντα / τις περισσότερες φορές είσαι απλά ένας τεράστιος τύπος που φωνάζει σε μια άγνωστη γλώσσα και που, επιπλέον, δεν κρατάει ποτέ τον λόγο του διότι εξαγγέλλει την αιώνια τιμωρία η οποία βεβαίως και δεν διαρκεί για περισσότερο από λίγες ώρες ή, αν η θέλησή σου είναι χαλύβδινη, μερικές μέρες) / αυτό που κάνουν όμως τα παιδιά είναι να παρασύρονται πιο εύκολα στα σκιρτήματα των φτερών της φαντασίας / αυτό το κάνουν – αρκεί να μπορείς να τα πείσεις (αφού πρώτα πειστείς εσύ / προφανώς) / κι εκεί είναι η μέγιστη σύγκρουση με τον ενήλικο κόσμο: η φαντασία / αυτό το ανήσυχο ποτάμι που δεν είναι ποτέ ίδιο και πάντοτε μεταμορφώνεται / δεν θα επεκταθώ… / τα παιδικά βιβλία, χαζέ, δεν είναι στην πραγματικότητα για παιδιά – κι αυτό το κάμνει σπουδαία, αληθινά σπουδαία…

με αφορμή την ταινία ‘ο Μικρός Πρίγκηπας’ (2015) του Marc Osborne

μιλώντας για επιστροφή αλλά και συνεργασία μετά το Karmacoma

(πριν τη συναυλία των Massive Attack στη Θεσσαλονίκη το 2006 μαθαίνουμε για τη νέα ζωή / μπαίνουμε μέσα και ξαφνικά πίσω μας, ορδές τσαμπατζήδων εισβάλλουν στον χώρο / ο τρόμος: σαν σκηνές από οπτικοποίηση της μουσικής των Massive Attack / ανάμεσα σε καπνούς / μέσα στο σκοτεινό υγρό περίπτερο της Έκθεσης πλήθος εισβάλλει πανηγυρίζοντας – αυτές ήταν οι συναυλίες και αυτά ήταν τα χρόνια (κι εγώ σαν άλλη Wendy αναπολώ θαμμένος σε έναν λάκκο από άμμο τα ωραία χρόνια ή μήπως το ίδιο δεν θα λέω μετά από λίγα χρόνια και για αυτά και για τα άλλα; Η μνήμη το κάνει αυτό: εξωραΐζει / εξορίζει και ντύνει με θάμπος όλα όσα φύγανε προτού φθαρεί και αυτή και αναπολήσει μόνον το τέλος της)

taken from ‘Chronicle

Arcade Fire

«Dear God, would you send me a child? / Oh! God, would you send me a child / Cause I wanna put it up on the TV screen»