Archive for the ‘διαστρωμάτωση σημασιών’ Category

πώς διαχειρίζεσαι την ελευθερία σου; ρώτησε ο Κραπ τον Άγιο / ο Άγιος είπε: ‘δεν είμαι ελεύθερος’ / ακόμη κι όταν δεν σε κοιτάζει κανείς; αντέτεινε ο Κραπ; / ‘το πρόβλημά μου δεν είναι αυτό…  πάντοτε με κοιτάζει κάποιος’ είπε ήρεμα ο Άγιος / άρα δεν είσαι ελεύθερος, είπε ο Κραπ / ‘αυτό σου είπα εξ αρχής’ κούνησε το κεφάλι του ο Άγιος

ας μην προσπαθούμε τόσο πολύ να αλλάξουμε τον κόσμο (πια) /

ας ορθώσουμε έναν αντί-επαναστατικό λόγο: ας προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε…

η πράξη της κατανόησης μοιάζει απελπιστικά θεωρητική / απόκοσμη πια… η αλλαγή ωστόσο – έστω ότι αυτό θέλει ο καθένας ή η κάθε μια (δεν είναι βέβαιο ότι είναι ζητούμενο) – έρχεται μέσα από την κατανόηση (ρήση / σύνθημα)… η κατανόηση ως επούλωση ενός προπατορικού τραύματος ή πώς θα μπορούσαμε να σταματήσουμε την ενατένιση – να είμαστε θεατές; ας μην βιαστούν οι επαναστάτες: επαναστάσεις δίχως κατανόηση μοιάζουν τυφλές, όπως και κατανόηση δίχως επανά-στάση, μοιάζει κενή…

η εμπειρία της κατανόησης ξεκινάει με την ντροπή / την αμηχανία / την αποστροφή / προτού στραφούμε στην κατανόηση των λόγων της ντροπής / θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι, με μια τέτοια περιγραφή, η κατανόηση μοιάζει με μεταστροφή – μόνον που δεν έχει θεολογικές προϋποθέσεις και προεκτάσεις… το θαύμα ή η μεταστροφή θα πρέπει να αναδυθεί μέσα από την κατανόηση – και όχι την αποκάλυψη… σύμφωνοι: ίσως μοιάζει με αποκάλυψη… αλλά επίπονη – σαν το όργωμα, τη σπορά, τη φροντίδα, τον θερισμό αλλά, κυρίως, τον αναστοχασμό όλων των παραπάνω… φυσικά αυτό είναι ένα κενό δέον πια: καθώς δεν χρειάζεται ούτε όργωμα, ούτε σπορά ή φροντίδα συνήθως… είναι όλα άμεσα διαθέσιμα… δίχως συνέπειες…

ΥΓ. έχουμε (;) πια κατανοήσει (;) τις περίπλοκες ακροβασίες των ορθολογικών δομών της οργάνωσης του συμβολικού ανθρώπινου χώρου… παρόλα αυτά, αυτές επιμένουν και αναπαράγονται, απορροφώντας την ένταση της σύγκρουσης των ατόμων ή και των ομάδων με αυτές… η κριτική έτσι μοιάζει απόκοσμη (η κατανόηση) ή περιορίζεται στη θεωρία… αυτή είναι η αντίφαση (ίσως είναι αντινομία άρα αναγκαία)…

την αισιόδοξη καλημέρα μας

ο Κραπ δεν ταυτίζεται / αφομοιώνεται / εξαφανίζεται / και όταν αναδύεται, συνήθως, μονολογεί παρατηρώντας όλα όσα έκανε και είπε / ξέρει ότι πεθαίνει / αλλά αυτό δεν κάνουν όλοι; / επιπλέον: αυτός το κάνει καλύτερα από τους άλλους / διότι ξέρει / ότι πεθαίνει / ο Κραπ μεταμορφώθηκε σε Πατ και τώρα σε Αντρέας / ο κύριος Κραπ – είπαμε – αφομοιώνεται / εξαφανίζεται και μεταμορφώνεται / είναι μέρος της τελετής ενός πεθαίνοντας / ο κύριος Κραπ / κι έπειτα απλά γκρινιάζει / αυτό δεν κάνουν όλοι; / όχι όλοι: μόνον οι ηττημένοι / τι δουλειά έχουν οι ηττημένοι ανάμεσα στους ζωντανούς; / τι δουλειά έχει πια η λογοτεχνία;

είπε ο κύριος Γκονσάλες ότι »ο Ντίλαν είναι λίγο σαν τον Βιτγκενστάιν ο οποίος λέει πάντα τα ίδια πράγματα. Ετσι κι αυτός λέει πάντα το ίδιο τραγούδι αλλά ο καθένας ακούει κάτι διαφορετικό» / και πρόσθεσε: »το βρίσκω εξαιρετικό» / και είναι / όμως πολύ φοβάμαι ότι ο κύριος Ντίλαν ή ο κύριος Βιτγκενστάιν λέει πάντα το ίδιο γιατί βλέπουμε γραμμένο ή ακούμε ηχογραφημένο πάντα το ίδιο / είμαι σίγουρος ότι ο κύριος Ντίλαν κάθε φορά σκέφτεται κι αυτός κάτι διαφορετικό ή νιώθει κάτι διαφορετικό / είμαι επίσης σίγουρος ότι ο κ. Βιτγκενστάιν σκεφτόταν πάντοτε κάτι διαφορετικό ή ένιωθε κάτι διαφορετικό κάθε φορά που έλεγε το ίδιο / είπε ο κύριος Χ, ρύθμισε το ρολόι του να δείχνει 11:38 και αποφάσισε να αποχωρήσει από την ομήγυρη με το βλέμμα του να σουλατσάρει / ο κύριος Χ ξέρει ότι οι γραμμές μένουν ακίνητες ή διοχετεύουν πάντοτε τον ίδιο ήχο εκτός κι αν μπορείς να τις κάνεις να κινηθούν / είπε ο κύριος Χ και με χαιρέτησε / πριν φύγει είπε: πρέπει να μάθεις να ξεκολλάς τις σκιές από τις λέξεις και τους ήχους / κι έφυγε: το ρολόι έδειξε 12:08 /

(Το απόσπασμα από τον Ταβάρες είναι από Εδώ)

η εξέλιξη φαίνεται πως εμπερικλείει μια αρχή προοδευτικής πολυπλοκότητας / θα μπορούσαμε να θεμελιώσουμε την πολυπλοκότητα σε μια εξελικτική διαδικασία ως αφενός εξειδίκευση αφετέρου αλληλεπίδραση – όλα μέσα σε έναν ορισμένο χρονικό ορίζοντα, ένα κριτικό όριο πέρα από το οποίο τα πράγματα καταρρέουν εσωτερικά ή εξωτερικά (παραμορφώνονται και πεθαίνουν) ή πριν από τον οποίο δεν εξελίσσονται πολύπλοκα συστήματα ή ‘συστήματα’ / με αυτή τη λογική θα μπορούσαμε – ισομορφικά – δίπλα στον κοινωνικό δαρβινισμό να προτάξουμε κι έναν εξελικτικό δαρβινισμό με κυρίαρχη έννοια την πολυπλοκότητα προκειμένου να θεμελιώσουμε για ποιον λόγο τα συμβολικά ή φαντασιακά μας συστήματα πρέπει να είναι (ή να μοιάζουν) πολύπλοκα ή για ποιον λόγο θα πρέπει να υποταχθούμε στο αξιακό σύστημα της αγοράς / το ερώτημα που θα πρέπει απλά να σκεφτούμε είναι αν έχουμε ήδη υπερβεί το κριτικό εκείνο όριο και έχουμε παραμορφωθεί ή απλά καταρρεύσει / η εξειδίκευση και η πολυπλοκότητα μοιάζουν όλο και περισσότερο με ένα ένδυμα που συσκοτίζει την κατανόηση / αν δεν κατανοούμε όλα μοιάζουν μαγικά (κάτω από αυτά τα ρούχα υπάρχουν σκελετοί, δομές, εγκαταστάσεις, με έναν λόγο: άνθρωποι)

εναλλακτικά: θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στις αναλογίες που χρησιμοποιούμε

κι αν ο Trump είσαι (κι) εσύ; (κι) εγώ; κι αν η Hilary ήσουν (κι) εσύ; (κι) εγώ; σοκαρισμένη η κοινή γνώμη σχολιάζει διότι η αφόδευση πλέον θα αποκαλείται χέσιμο / ή η διαχείριση, εξουσία και δύναμη / είναι καλό πότε – πότε οι λέξεις να επιστρέφουν στις ρίζες τους / όχι τίποτα άλλο: να ξέρουμε ποιον ή ποιαν έχουμε κάθε φορά απέναντί μας ή τι είμαστε κι εμείς οι ίδιοι…

καληνύχτα σας και, παρεμπιπτόντως, καλή τύχη

ΥΓ. το επόμενο δημοψήφισμα ας γίνει για τον αν μας αντιπροσωπεύει η αντιπροσωπευτική δημοκρατία κι ίσως είναι καιρός να ανοίξει η συζήτηση για μια επιμερισμένη τοπική διαχείριση, εξουσία, πολιτική – δεν είμαι βέβαιος… οι αριθμοί πια απλά δεν βγαίνουνε σε μαζική κλίμακα και οι νόμοι γελοιοποιούνται πιο πολύ κι από το κατακλυσμιαίο ξερατό των Monty Pythons ή το γνωστό λουκάνικο του Μπίσμαρκ (ας μην παρεξηγηθώ – υπάρχει συγκεκριμένη αναφορά που συνδέει νόμο και λουκάνικο – όχι ως φαλλικό σύμβολο) / ο κατακερματισμός δεν συνεπάγεται μη ενότητα και τανάπαλιν: η ενότητα μπορεί να σημαίνει και κατακερματισμό

 

AUVN \Hors Sujet

η γη ξαναγίνεται επίπεδη / δεν ήταν πάντα έτσι / ή πιο σωστά / η γη μετασχηματίζεται / επίπεδη / σφαίρα / κόκκος άμμου / ακίνητη / κινούμενη / άλλοτε ακινητοποιείται διότι όλοι ξέρουν ότι η γη δεν γυρίζει / κι άλλοτε πάλι / κάποιοι ισχυρίζονται ότι γυρίζει / αν γυρίζει τότε θα πρέπει να είναι δίσκος / χωρίς αυλακώσεις μάλλον / ή / κάποιοι πάλι: με αυλακώσεις / και τι ήχο θα βγάζει ένας δίσκος σαν τη γη; / εντάξει / η γη έχει ξαναγίνει επίπεδη / όλο και πιο πολλοί μοιάζει να το αποδέχονται πια / κι εσύ, Άγιε, είσαι αιρετικός αν επιμένεις να περπατάς στα μονοπάτια ενός αποτεφρωμένου δάσους, διότι, όλοι υποπτεύονται πια, ότι στην άκρη της γης, το γκρέμι θα τσακίσει το κορμί σου – αν και εύχονται να τσακίσει το πνεύμα σου / δεν μπορείς όμως να πιστεύεις ότι η γη είναι επίπεδη / όχι / δεν μπορεί η γη να είναι επίπεδη και εσύ να αποδέχεσαι τον θάνατο / ο θεός θα τσακίσει το πνεύμα σου αιρετικέ ή πάλι, θα αποθεώσει τη μνήμη σου / ποιος; / χάθηκε ο Άγιος ανάμεσα στα τελευταία δέντρα που είχαν απομείνει στο αποτεφρωμένο δάσος / πίσω από εκείνα τα δέντρα όμως είναι το γκρέμι / στα τσακίδια λοιπόν / τον καιρό που η γη ξανάγινε επίπεδη ο Άγιος τσάκισε το σώμα του όταν έφτασε στην άκρη της / όσο για το πνεύμα του…

ΥΓ. με έντονη επισήμανση η λογοκλοπή

(λογοκλοπή / ιδεοκλοπή από: Καμπρέ, Confiteor)

ας μην διαφωνήσουμε: δίκαιη ανάπτυξη, ο όρος είναι αντιφατικός… κακόγουστος… αστείος… τραγικός… ωστόσο ο μικρός δημοσιογράφος στο Βήμα της Κυριακής, ως άλλος ταύρος σε υαλοπωλείο, αναθεματίζει τη δικαιοσύνη και εκλιπαρεί για άδικη ανάπτυξη / θέσεις εργασίας / μείωση φορολογίας σε επιχειρήσεις / και μια πληθώρα ακόμη προτάσεων που με τρομάζουν/ στον αντίποδα η άδικη ανάπτυξη / η επιθετική…

μικρέ δημοσιογράφε: αυτό ακριβώς συμβαίνει – αν δεν το έχεις καταλάβει ακόμη… η άδικη ανάπτυξή σου είναι εδώ και είναι εδώ, εδώ και χρόνια…

 

Θα είχες παραλύσει, αν ήταν διαφορετικά / μόνον επιμερισμένα επιβιώνεις – το όλον παραμένει απροσπέλαστο στο βλέμμα και τον νου / αυτοσυντήρηση λέγεται αυτό.

Ρωτήσανε αν το κόμμα μπορεί να βγάλει τον λαό από την κρίση / οι άγνωστες λέξεις είναι πάμπολλες: ‘κόμμα’, ‘κρίση’, ‘λαός’ / θα έπρεπε να έχουνε ρωτήσει ίσως ‘τι είναι κρίση κατά τη γνώμη σας’ – μπας και αρχίσουμε και καταλαβαίνουμε τίποτα /

Προσπέρασε στην Αθήνα μία γωνία, Ακαδημίας και Ομήρου – αν θυμάμαι – και συνάντησε έναν δρόμο που δεν γνώριζε καν ότι υπάρχει, έλεγε: ‘Εδώ είναι το σπίτι μου’ – ένα στρώμα, κούτες, μια κουβέρτα / ‘εδώ είναι το σπίτι μου’ και μερικά μέτρα παρακάτω: ‘εδώ είναι το δικό μας σπίτι’ / δύο στρώματα και μια κουβέρτα… / κοντά στο πανεπιστήμιο / άνθρωποι ριγμένοι / ρημαγμένοι / ελάχιστη απόσταση από τα κατάμεστα καφέ / τι πολύχρωμη που είναι η ζωή – όταν σκέφτεσαι και δεν σκέφτεσαι /

Φυσικά οι άστεγοι δεν είναι καινούργιο φαινόμενο / όλη την ώρα σκεφτόταν περπατώντας / αυτό / τίποτα άλλο

Πόσο παράδοξο το θέαμα: Άνθρωποι διαδηλώνουν λίγα μέτρα μακριά από τα θεάματα/ άνθρωποι σκοτώνονται λίγα μέτρα μακριά από τα θεάματα – το θέαμα αυτό είναι η φαυλότητα και αφορά, κυρίως, την αναδιανομή των χρημάτων ανάμεσα σε χορηγούς και υπερτιμημένους ανθρώπους / υπερκοστολογημένους – οτιδήποτε / αφορά βεβαίως και εσένα που ξεκλέβεις χρόνο και ματιές και παθιάζεσαι – κάνε κάτι άλλο ή και όχι / ψυχαγωγία λέγεται αυτό (;) – είσαι σίγουρος; /  δεν θα ήθελα να σου υποδείξω τίποτα απολύτως – εδώ δεν μπορώ εύκολα να υποδείξω  σε μένα το παραμικρό

Διαβάζοντας μια συνέντευξη (;) του Τερζόπουλου: Μίλησε για τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών στο γυμνάσιο κατακεραυνώνοντας τον Φίλη για την απόφασή του να μειώσει τον χρόνο διδασκαλίας τους / ακούγεται πιο σοβαρό από όσο είναι: Η συντακτική ανάλυση και η γραμματική αναγνώριση είναι θεμέλιοι λίθοι της απόλαυσης του κειμένου – όλοι το ξέρουμε αυτό / το έχει πει και ο Μπαρτ εξάλλου – όχι ο Σίμπσον, ο άλλος, ο Ρολάν / η υπέρτατη ηδονή είναι ο κατηγορηματικός προσδιορισμός ή εκείνη η μετοχή που διαρκώς διαφεύγει από την αναγνώρισή της – σαν μια ματαιωμένη Ευριπίδεια αναγνώριση / τουλάχιστον όσοι είχαμε την ευτυχία να (μην) μάθουμε αρχαία στο σχολείο απολαύσαμε το κείμενο ως γραμματοσυντακτικό σύμπτωμα πολλά χρόνια μετά / μόνοι μας / από διαστροφή / εννοείται / αφήνοντας τα νόθα της να μιλήσουν (;) αντί αυτής, η γλώσσα – αναφέρομαι στα κείμενα – παραμένει εύλογα νεκρή διότι τα κείμενα δεν μιλάνε σε κανέναν / γιατί; / ένα κείμενο αγαπημένε σκηνοθέτη παραμένει νεκρό αν δεν αναπνέει – το ξέρεις αυτό – αλλά εξίσου νεκρό είναι όταν απαγγέλλεται ως λείψανο και ιερό οστό / όταν αναπαράγει τις οικουμενικές του ιδέες σε μια οικουμένη που είτε δεν θέλει πια ιδέες είτε απλά σκέφτεται άλλα πράγματα πια / κρίμα: και είσαι από τους λίγους ή ο μόνος άνθρωπος που κατόρθωσες να αναστήσεις το αρχαίο κείμενο με έναν έξοχο σωματικό τρόπο, υπονομεύοντας την λογοκεντρική ανάγνωση της δύσης για το θέατρο //

Τα πράγματα σε συναντούν / δεν τα συναντάς / στα ανθρώπινα υπάρχει χρόνος / κατάλληλος ή ακατάλληλος /

Αλήθεια: Θυμάται άραγε κανείς πώς ήταν το σχολείο; Ή, τι κάναμε στο σχολείο; / όχι: Ούτε ο υπουργός θυμάται κι ας χρησιμοποιεί ευφυώς τη συσσωρευμένη εμπειρία χρόνων αμάθειας / ναι: Φυσικά και η μαζική εκπαίδευση εξημέρωσε το ζώο / όχι πια όμως – οι γονείς το εξαγρίωσαν ξανά.

Παραμένουμε, ενδιαφέρον αυτό, καθηλωμένοι και πράττουμε όπως μας έμαθαν οι γονείς μας – συνήθως / αυτά είναι τα αντανακλαστικά μας – συνήθως / είτε αναπαράγοντας είτε ευθέως ανατρέποντας / καθηλωμένοι σε μια εξ ακοής γνώση εκπαιδευτήκαμε ως πίθηκοι – δεν βλέπω τίποτα άσχημο σε αυτό / αν εξαιρέσεις ότι ξεχάσαμε να πετάμε σαν τον Πήτερ Παν / και στη διαδρομή σκοτώνουμε τη διαφορά ως έκπτωτο ή ως πηγή του κακού / είτε αυτή είναι ομοφυλόφιλη είτε χριστιανική είτε μουσουλμανική /

Επέστρεψα στην ασφάλεια – πρόσκαιρη – του σπιτιού μου / εγώ βλέπεις έχω σπίτι ακόμη / μαγείρεψα / εγώ βλέπεις μπορώ ακόμη και πηγαίνω στη λαϊκή / επέστρεψα μετά από το στοιχειό που ήρθε από την Ισλανδία να αψηφήσει τη βροχή  και να ακινητοποιήσει τον χρόνο , υποτάσσοντάς τον στη μουσική – όπως του αρμόζει / εγώ βλέπεις μπορώ ακόμη και απολαμβάνω τη μουσική / έχοντας ξεκινήσει να διαβάζω το ‘περπατώντας’ του Frederico Gros περπάτησα ώρες στο κέντρο της Αθήνας / έκπληκτος που επιβιώνω ακόμη – βλέπεις εύκολα αποσύρεις το βλέμμα και την σκέψη από τον αληθινό πόνο των άλλων / αλλά πάλι: είναι ο μόνος τρόπος να συμπάσχεις

Άραγε αναζητώ τρόπους να διαχειριστώ τις ενοχές μου; Όχι / τότε, τι;

Τίποτα: περπατώντας αναζητώ μάλλον κι εγώ εκείνο το σημείο που εξαφανίζει τους ανθρώπους και στη θέση τους αναδύει ελάχιστα σημεία στον χώρο, την χωροταξία της ζωής τους πάνω στη γη, ίσως τους δρόμους τους / την ιδιοκτησία τους; / ένα τοπίο από απόσταση / σαν έναν Σεζάν ή Κλε / πρέπει να αποσυρθείς για να τους αγαπήσεις, είπε ο Άγιος / πρέπει να σκαρφαλώσεις σε ψηλές κορυφές για να ταπεινωθείς, είπε ο Άγιος / πρέπει να τους μισήσεις για να τους υποδεχτείς, είπε ο Άγιος / ίσως

Επιμερίζοντας ή απλά: ζαπάροντας /

Η αρχιτεκτονική της διασκορπισμένης γλώσσας