Archive for the ‘αστυνομοτρομοκρατία’ Category

«Το κοινό στοιχείο των δραστών είναι ο ισλαμικός εξτρεμισμός. Είναι μια ιδεολογία που θεωρεί ότι οι δικές μας αξίες είναι ασύμβατες με το Ισλάμ. Αυτή είναι μία από τις μεγάλες προκλήσεις τις εποχής μας: να νικήσουμε τον εξτρεμισμό, πείθοντας τους πολίτες ότι οι δικές μας αξίες είναι καλύτερες»

ΥΓ. ο εξτρεμισμόςμπορείναεκδηλώνεταιωςέκταση,σκοτώνοντας

αλλάμπορείναεκδηλώνεταικαιωςένταση,πεπεισμένόοςνταςότιείναικαλύτερος(εγώδενκαταλαβαίνωπώςπείθειςτουςπολίτες,υποθέτωμετιςπολιτικέςσου;!)

πώς διαχειρίζεσαι την ελευθερία σου; ρώτησε ο Κραπ τον Άγιο / ο Άγιος είπε: ‘δεν είμαι ελεύθερος’ / ακόμη κι όταν δεν σε κοιτάζει κανείς; αντέτεινε ο Κραπ; / ‘το πρόβλημά μου δεν είναι αυτό…  πάντοτε με κοιτάζει κάποιος’ είπε ήρεμα ο Άγιος / άρα δεν είσαι ελεύθερος, είπε ο Κραπ / ‘αυτό σου είπα εξ αρχής’ κούνησε το κεφάλι του ο Άγιος

το παιδί / σηκώνεται / στριφογυρίζει / κατεβαίνει / σηκώνεται / ξανά / χτυπάει τα χέρια του / τα πόδια του / πέφτει / ξανασηκώνεται / μπουσουλάει / στριφογυρίζει / ξανά / το παιδί / σηκώνεται / θέλει να σηκωθεί / θα πρέπει να μάθε να κάθεται (γιατί;) / θα πρέπει να μάθει… / ξανά / σηκώνεται / πέφτει / στριφογυρίζει / πειράζει / αρπάζει / τραβάει / αφήνει / γιατί; / θα πρέπει να μάθε να κάθεται / κινείται / το παιδί κινείται / θα πρέπει να μάθει να μην κινείται / φυσικά / θα πρέπει / προφανώς / διαφορετικά δεν θα σταθεί / ποιος στέκεται; / το παιδί / όχι αυτό / το παιδί δεν στέκεται / φυσικά και στέκεται / σηκώνεται / περπατάει / δεν αντέχει περισσότερο / κινείται / ξανά / κινείται / θα πρέπει κάποτε να σταθεί (και να ακούσει)

για κάποιον λόγο μοιάζει παράλογο το αίτημα ανάσχεσης της  κίνησης / όλα θα πρέπει να είναι τακτοποιημένα; / όλα στη θέση τους; / αλήθεια; / όλα ‘προβλέψιμα’; / ναι / προβλέψιμα / κι εγώ συχνά αισθάνομαι ασφαλής με την πρόγνωση ή την πρόβλεψη / αλλά δεν παύει παρά να είναι αυτό ακριβώς: μια πιθανή εξέλιξη των πραγμάτων που είτε θα επαληθευτεί είτε όχι / αν δεν υπήρχε αυτή η θεμελιώδης κίνηση που αίρει το δεδομένο παρόν (ακίνητο) σε μια κίνηση (δυνατότητα)… αν δεν υπήρχε αυτή η θεμελιώδης δυνατότητα που παρακινεί και παρακινείται… αν δεν υπήρχε αυτή η θεμελιώδης δυνατότητα που μετακινεί και μετακινείται… ξανά: το παιδί πονάει όταν είναι ακίνητο (το βλέπεις αυτό, δεν το βλέπεις;) /

ποιος θα ακινητοποιήσει την κίνηση; μια σφαίρα; ένας φράχτης; / νάρκες; / πολεμικά πλοία; / συνθήκες;

ΥΓ. δοκίμασε να βάλεις σε παρένθεση την επικαιρότητα και πες ότι διαβάζεις ξανά την ιστορία (ας πούμε, αν είσαι συνομήλικος, ιστορία δέσμης) – μετά από δεκάδες χρόνια – δες τα ονόματα / δες τις συμφωνίες και τις συνθήκες / προσπάθησε να μαντέψεις τώρα το τέλος…

κι έτσι σιγά – σιγά παρεισφρέει ο φόβος / που τον θεριεύει το μίσος και οι λέξεις του που διατυμπανίζουν τον νέο πόλεμο – χωρίς εχθρό / με όλους μας εχθρούς / φανταστικοί εχθροί (με σάρκα και οστά πια) / πλάσματα όλα μιας διαταραγμένης φαντασίας (φανατικοί) / εμείς οι δικοί τους / αυτοί οι δικοί μας / εμείς οι δικοί μας / αυτοί οι δικοί τους

«Ganz anders ist es mit dem Fanatiker (Visionär, Schwärmer) bewandt. Dieser ist eigentlich ein Verrückter von einer vermeinten unmittelbaren Eingebung und einer großen Vertraulichkeit mit den Mächten des Himmels. Die menschliche Natur kennt kein gefährlicheres Blendwerk. Wenn der Ausbruch davon neu ist, wenn der betrogene Mensch Talente hat und der große Haufe vorbereitet ist dieses Gährungsmittel innigst aufzunehmen, alsdann erduldet bisweilen sogar der Staat Verzuckungen. Die Schwärmerei führt den Begeisterten auf das Äußerste […]» Kant, Versuch über die Krankheiten des Kopfes

«This two-sided appearance of fantasy in moral sensations that are in themselves good is enthusiasm, and nothing great has ever been accomplished in the world without it. Things stand quite differently with the fanatic (visionary, enthusiast). The latter is properly a deranged person with presumed immediate inspiration and a great familiarity with the powers of the heavens. Human nature knows no more dangerous illusion. If its outbreak is new, if the deceived human being has talents and the masses are prepared to diligently accept this leaven, then even the state occasionally suffers raptures. Enthusiasm leads the exalted person to extremes […]» Kant, Essay on the maladies of the head (Cambridge Edition)

είναι ωραίο να τα κάνεις όλα πουτάνα… να τρολάρεις… το συναίσθημα είναι υπέροχο / μεθυστικά μεθυστικό / αρχίζεις με τσιμπήματα / σπρωξίματα / απειλές / χαμόγελα υπαινικτικά / προσποιείσαι ότι δεν ακούς / ότι δεν καταλαβαίνεις / αρχίζεις σταδιακά και εντείνεις / πιο πολύ / έως ότου όλα θυμίσουν υαλοπωλείο / κι εσύ ο ταύρος / φυσάς και ξεφυσάς / μέχρις ότου συνειδητοποιήσεις ότι θα πρέπει κάποια στιγμή να βγεις ξανά έξω και να περπατήσεις / κι εκεί είναι το δύσκολο / τα πόδια δεν σε κρατούν και τόσο / οι λόγοι που επικαλέστηκες; / ναι: αυτό ήταν το πρόβλημα εξ αρχής / οι λόγοι που επικαλέστηκες / όλα είναι πια πουτάνα και δεν αισθάνεσαι και τόσο όμορφα/ για έναν κρατικό καπιταλισμό αδελφές μου ξανά όλες μαζί στη Μόσχα / στην Κίνα / στο Μπαγκλαντές / όπου σκατά θέλετε / το τρολάρισμα όμως είναι αυτοσκοπός (και αιτία εαυτού να προσθέσω αγαπητέ Βενέδικτε) / κάποιοι θα λέγανε ότι είναι αισθητική στάση / στάση ζωής / δεν θα μπορούσα να διαφωνήσω με αυτό / κι αυτό είναι το πρόβλημα: αισθητικό και μόνον αισθητικό / για σένα τον μαλάκα που είπες ότι δεν γνώριζες τι ακριβώς ψήφιζες / για σένα τη μαλακισμένη που ήθελες να νιώθεις ότι γαμάς και δέρνεις όταν σκοτώνατε τους θεσμούς αλλά, παρόλα αυτά, ζήτησες τελικά συμφωνία ή κάποια συμφωνία ή κάτι / ευρώ ή δραχμή / σκατά ή ευκοίλια / ξερατό ή φλέμα / αισθητικό είναι το πρόβλημα: εμετικά αισθητικό / ούτε καν εννοιολογική η τέχνη των καιρών / μια άθλια συμπεριφοριστική προπαγάνδα του τρόμου των πιθανοτήτων και της στατιστικής / καληνύχτα και άντε γαμήσου / το παιχνίδι δεν αλλάζει με δημοψηφίσματα / γελοίοι ευρωπαίοι / γελοίοι έλληνες / γελοίος κι εγώ που ασχολήθηκα / θα ήθελα να πω ότι το πρόβλημα παραμένει πολιτικό / αλλά έχεις ευτελίσει τόσο πολύ τις λέξεις που ούτε καν αυτό δεν θέλω να πω / και είμαι πολύ κουρασμένος αυτήν τη στιγμή για να διεκδικήσω πίσω τις λέξεις μου /

ΥΓ. γελοίοι κι εμείς που συζητάμε ακόμη για τράπεζες και κεφάλαια τραπεζικά / μαλάκα: δικά σου είναι τα λεφτά / κι εσύ θα τα χάσεις / οι τοκογλύφοι πάντα επιβιώνουν κι επιστρέφουν ως σωτήρες / κι ενίοτε: έθνο-σωτήρες / ούτως ή άλλως κάποιος θα πρέπει να σε σώσει (ξανά) / μην τυχόν και πεις τη γνώμη σου / α! να πεις τη γνώμη σου / βεβαίως / σε ρωτάμε… μόνο που δεν ξέρω το ερώτημα / κάποιος είπε κάποτε ότι η βλακεία ελλοχεύει στα βλακώδη ερωτήματα / κι όλοι κατανοούμε ότι δεν εννοούσε τα παιδιά με αυτό / ε; Μανώλη Κάντιε; / μια πρόταση: ζητήστε από εμένα να θέσω το ερώτημα διότι από όσα βλέπω ούτε καν αυτό δεν μπορεί να τεθεί / το ερώτημα – μείζον ζήτημα πάντα / η ερώτηση που θα απαντά με ορθό τρόπο στο πρόβλημα / μείζον το ζήτημα – ούτε ψυχαναλυτικό / ούτε συμπεριφοριστικό / ούτε πολιτικό: ανθρωπολογικό και μόνον

ΥΓ1. είδα την ανάπτυξη κι έτρεχε / κοριτσάκι με κοτσιδάκια και φακίδες / δεν την πρόφτασα / πήγαινε ίσα στον γκεμό / κρίμα / είδα τους αριστερούς / τρέχανε κι αυτοί / δεν τους πρόφτασα / πήγαιναν ίσια στον γκρεμό / είδα τους οικονομολόγους / τρέχανε / ίδιοι αρχαίοι έλληνες θεοί / τρέχανε / δεν τους πρόλαβα / πέσανε κι αυτί στον γκρεμό / μετανοείτε: παίρνουμε σειρά… / τρέχουμε κι εμείς / δεν μας προφταίνω / ο γκρεμός όμως όλοι μας χωράει / συμβολικά μιλώντας: κι ο γκρεμός και το κοριτσάκι / κατά τη διάρκεια αυτής της εμετικής λογοδιάρροιας κακοποιήθηκε μόνον όποιος μπήκε στον κόπο να διαβάσει κι εγώ που κάθισα σαν τον ηλίθιο να γράψω / μου αρέσει όμως: αντιστέκομαι… γράφω.. κλάνει η νύχτα γελοίε κι εγώ / καληνύχτα

ήδη είπα πολλά, ήπια πολλά, και είναι ώρα να σωπάσω…

 

την καλησπέρα μας

αλλού κατεβήκανε εικόνες… κι αλλού πάλι, ανέβηκαν… σαν την κυρά Δασκάλα που ανέβασε την εικόνα ψηλά… ναι, ναι… εκείνη την αραχνιασμένη που περίμενε σιωπηλά στην αποθήκη… τίποτα σπουδαίο… ή μήπως;

έχει το δικό του ενδιαφέρον πώς αντιδρούμε σε απότομες μεταβολές… όχι μεγαλόστομα: αλλά με εκείνες τις μικρές οριακά συνειδητές πράξεις που αποκαλύπτουν την άβυσσο μέσα στην οποία ριζώσανε όλα τα σύμβολα (το σύμβολο βέβαια μεταμορφώνει τη μικρή μας πράξη σε ηρωική… ναι. αυτό το μπορεί και το κάμνει το σύμβολο)… στις ρωγμές βέβαια, στο σημείο εκείνο που το σύμβολο ενσαρκώνεται αποκαλύπτεται και ο φόβος που το θρέφει, το μίσος… την ίδια στιγμή το σύμβολο γιγαντώνει τη μικρή χαρά και την κάμνει οικουμενική – σαν τον φόβο: καθολικό (να το παιχνίδι με τα δόγματα ξανά)… διότι πάντοτε σε τέτοιες στιγμές ανασύρουμε τα σύμβολα… όταν νιώθουμε μικροί, λέμε, ενώπιον όλων όσων μας υπερβαίνουν, λέμε…  τα σύμβολα μας κάμνουνε μεγάλους… σαν τον αριστερό που άρχισε να τραγουδά μετά την εκλογή του επαναστατικά και λοιπά άσματα…

μας περιμαζεύουν τα σύμβολα… μας κάμνουνε να μην νιώθουμε τη μοναξά μας… όταν πιστεύουμε σε αυτά… διότι αλλιώς η μοναξά είναι ασύλληπτη (και τότε δεν θέλουμε πια σύμβολα αλλά σώματα / επανασωματοποίηση και αποσωματοποίηση ή αλλιώς άνθρωπος συμβολικός)…

πρέπει να ομολογήσουμε το προφανές: αποτύχαμε… το φυσικό φως δεν λειτουργεί / η συνείδηση δεν ρέπει προς το καλό και αγαθό / ο άνθρωπος εκπολιτίστικε και μοιάζει πιότερο με θεριό / η καρδιά δεν πονάει, απλά πεθαίνει / όπως και η ψυχή / και το σώμα: καταχρασμένο / μόνο η οικονομία κατορθώνει και πρόσκαιρα εδραιώνει ένα καθεστώς ανοχής (του επιχειρείν) / και εμείς; / εδώ μέσα πάντως είμαστε ένας με πολλαπλές φωνές / η διαφωνία σταματάει στη βία και η βία εδραιώνει τον φόβο / μέσα στον φόβο αναθρέφουμε τα ζώα μας, τα στερνά, τα μικρά μας τα παιδιά κι αυτά αναπαράγουνε και τον φόβο / ο νόμος μόνον με τον φόβο συναναστρέφεται – έτσι επιβάλλεται άρα δεν αποκαλύπτεται μέσα στην ελευθερία του λόγου και της αυτοσυνείδησής μας / και η πράξη προϋποθέτει την υποψία και την ενοχή άρα τον έλεγχο, προληπτικά πάντοτε, ώστε να είναι σύννομη με τον φόβο και τη βία του φόβου / αναπαράγοντας όλο το οικοδόμημα – σύστημα το λένε σήμερα – από τα θεμέλια και πάνω / η διαφορά είναι βεβαίως ότι στα υπόγεια διαμερίσματα συνωστίζονται οι φόβοι σαν τέρατα και μεταστάνουν συνεχώς / κι εσύ; / αντί να σταθείς απέναντί τους και να πολεμήσεις / κλειδώνεις / σκάβεις / κρύβεις / κι έπειτα;/ ψάχνεις βοήθεια / όταν το μοναδικό πράγμα που χρειαζόταν εξ αρχής ήταν οι λέξεις της γλώσσας / να αποκτήσουν όλα όνομα… πρέπει να ομολογήσουμε ότι έκτοτε χάνουμε ξανά και ξανά… εδώ ο πειρασμός να επικαλεστώ την πλατωνική μεταφορά του σπηλαίου είναι μεγάλος αλλά το πρόβλημα είναι ότι δεν πιστεύω σε διαφωτιστές και χειραφέτες… εξάλλου ο ορκισμένος εχθρός της γνώσης είχε ήδη διαβλέψει το πλατωνικό παράδοξο του ανθρώπου που επιστρέφει στο σπήλαιο – το χαρμόσυνο, η αναγγελία του ‘φωτός’ και του ‘ήλιου’ πέρα και έξω από τους φύλακες και το σπήλαιο γίνεται δεκτή ως παραφροσύνη… έτσι οφείλω να προσθέσω στα σωζόμενα σπαράγματα από τον Σέξτο τα εξής, όσον αφορά στον Γοργία: ‘δεν υπάρχει τίποτα / κι αν υπάρχει, δεν μπορεί ο άνθρωπος να το γνωρίσει / αλλά ακόμη και αν το γνωρίσει αυτό θα παραμείνει ακατάληπτο και ανερμήνευτο’ κι εδώ η προσθήκη της 4ης πρότασης, συνθήκης του μεταμοντέρνου: ΄κι αν ακόμη το ερμηνεύσει, η έκφρασή του εξελίσσεται ως τρέλα’ άρα η γλώσσα εκτυλίσσεται ως παραφροσύνη… την καλημέρα μου

η μεγαλύτερη δυσκολία είναι η επιμονή στους συλλογικούς μύθους και η αναπαραγωγή τους μέσα στην αίθουσα της τάξης… ωραία ας συμφωνήσουμε ότι η ιστορία μόνον ως αφήγηση υφίσταται και πως τα γεγονότα κατά κανόνα προσλαμβάνουν τη σημασία τους μόνο μέσα στο συγκείμενο… ας επιμείνουμε ότι μόνον ως αφήγηση η ιστορία προσφέρει στην ιδεολογία (και όχι μόνον)… παρόλα αυτά ο φόβος ότι οι λέξεις μπορεί να θρυμματίσουν την εθνική συλλογική μας μνήμη μόνον κακό προξενεί… είναι ο ίδιος φόβος που αποφεύγει να αναφέρει τα θέματα μιας σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης σκεπτόμενος ότι με αυτόν τον τρόπο προστατεύει ή τουλάχιστον, δεν εξάπτει την περιέργεια των παιδιών… αυτό είναι επικίνδυνο: στα σκοτάδια οι μορφές είναι πιο θελκτικές και στη σιωπή των μεγάλων τα πράγματα γίνονται υπερφυσικά ποθητά… ο μόνος τρόπος είναι οι λέξεις – κι ας είναι συνοπτικές συχνά περιγραφές αδήλωτων σημασιών και προθέσεων… αυτές όμως έχουμε: Ακόμη κι αν πεις ότι δεν χωρούν στις λέξεις όσα θέλω, ακόμη και τότε, έχεις ήδη χωρέσει στις λέξεις όσα θέλεις (αποσιωπώντας τα)… δεν είμαι βέβαιος αν είναι ημιμάθεια ή ραστώνη ή απλά βλακεία – έχεις υποχρέωση να αναζητήσεις και τις δύο πλευρές (ή και περισσότερες) κάθε αφήγησης… πάντοτε υπάρχουν… κι ας μην σου αρέσουνε… κι ας μην έχεις σπουδάσει: η σπουδή ΔΕΝ είναι στις αίθουσες και στα αμφιθέατρα… όχι αυτά τουλάχιστον…

η ανατροπή.. η ανατροπή: η πληροφορία… μαθαίνω / μαθαίνεις / μαθαίνει… όπως μαθαίνεις ότι σε απατάει – ή όπως μαθαίνεις ότι Σου έχει πει ψεύδη… κλωνίζεται η εμπιστοσύνη και δίχως εμπιστοσύνη ακόμα και αυτή η αγάπη δοκιμάζεται… πώς λέει το παιδί τα ψέμματά του… είναι δύσκολο όμως για ένα παιδί να ξεγελάσει… πάντοτε θα προδοθεί από την αμέλεια και την απροσεξία του (άρα είναι εύκολο να ξεγελάσεις ένα παιδί)… όπως π.χ., αν σου πει ότι πονάει επειδή δεν Θέλει άλλο τροφή (μια βλακώδης συνήθεια του γονέα είναι η επιμονή του σε αυτό το θέμα / αντιπαρέρχομαι όμως)… έστω ότι σου λέει πως πονάει… ο έλεγχος του ψεύδους είναι σχετικά απλός στο μέτρο που θέτεις ενώπιόν του την απώλεια που συνεπάγεται ο πόνος του, δηλαδή το παιχνίδι (αν πονάς, τότε δεν θα μπορείς να παίξεις) ή του γλυκού (αν πονάς, τότε δεν θα μπορέσεις να φας γλυκό)… τι συμβαίνει όμως όταν το Κράτος (σου;!) σου λέει ψέμματα; ή, τι συμβαίνει όταν μαθαίνεις σαν ευαισθητοποιημένος πολίτης ότι παρακολουθείσαι ή ότι το Κράτος σε θεωρεί εκ των προτέρων ένοχο ή ότι το Κράτος επιτρέπει μανωλάδες ή ότι το Κράτος έχει πολιτικούς κρατούμενος ή ότι η αστυνομία του Κράτους τελεί χρέη ιδιωτικής αστυνομίας στις Σκουριές Χαλκιδικής προστατεύοντας τις επενδύσεις (!) ή ότι το Κράτος μέσα σε μια νύχτα αναγνωρίζει τον ρόλο του ως καθολικό εργοδότη, περικόπτει, απολύει, καταστρατηγεί το κοινωνικό συμβόλαιο της ασφάλισης των γενεών, κατακρατεί τις εισφορές σου προσφέροντάς σου ένα εφάπαξ που αγγίζει τα όρια του γελοίου, ακριβώς όπως και η μισθωτή δουλική εργασία σου…. μπορείς να πέσεις από τα σύννεφα – με προσοχή όμως… μην χτυπήσεις… σκέψου πριν όμως, ποιος από τους δυο σας είναι το παιδί εδώ: εσύ ή το Κράτος (σου)… η ανατροπή που επιφέρει η πληροφορία είναι συντριπτική: σαν εκείνες τις γνήσιες αφαιρέσεις δημιουργεί μια συλλογική παράνοια και την ψευδαίσθηση της πράξης, υποκαθιστώντας την πράξη… πράξη είναι να είσαι ενημερωμένος ή να είσαι πολίτης που ενημερώνει, να συμμετέχεις με βάση αυτήν την ενημέρωση – ενεργός πολίτης, ενεργό έντερο… πράξη πια είναι η κοινοποίηση… αν ο θείος Πλάτωνας κάποτε ανησυχούσε για τη γραφή και τον τρόπο που αυτή υποκαθιστά την ιδέα με την εικόνα της καθιστώντας ράθυμη τη σκέψη, τι να πει κανείς για την εικόνα της εικόνας της πράξης που δεν είναι καν γλώσσα αλλά πληροφορία: ενημερώνομαι / εξημερώνομαι ακόμη κι αν εξαγριώνομαι… όπως τα ποτά και τα τσιγάρα σου, εύχεσαι κανείς να μην παίξει με το δικαίωμά σου στην ενημέρωση… με τις ελεύθερες επιλογές σου… ώρα για επανάσταση: ας ανεβάσουμε κανά ποστ…

την καλησπέρα μας

παλεύει ο ποιητής να περιορίσει τις σημασίες των λέξεων στο καθ’ έκαστον – μήπως και χάσουμε την έννοια… παλεύει και ζητεί και συζητεί / πόσο μετέωρη είναι η σκέψη του όμως: δεν μπορεί να συγκαλύψει καν τον τρόπο που ο ίδιος πρώτος αναγορεύει το καθ’ έκαστον στο γένος καθόλου… / ο Νάνος παλεύει με τις λέξεις αλλά θα πρέπει να είμαστε επιεικείς διότι ο ποιητής δεν ομιλεί – πάνε χρόνια από τότε που έπαψε να μιλάει… απλά γράφει… / παλεύει ο φιλόσοφος να διανθίσει την παλέτα της βίας με λογής – λογής παραδείγματα… έχουμε εκτραφεί – δεν βρίσκω άλλη λέξη – μέσα στη βία / παλεύει ο πολιτικός επιστήμονας που δεν μπορεί καν να μιλήσει / παλεύει και ο συνταγματολόγος, αυτός ο τεχνοκράτης της ερμηνείας / όλη η πάλη / η καλή και η κακή βία – πόσο εκτεθειμένοι είναι όλοι στην ιδεολογία (τους), όποτε διαχωρίζουν τις έννοιες, που λέει ο ποιητής, ώστε να δικαιώσουν τη μία μορφή πάλης απέναντι στην άλλη, λες και το όνομα ‘συλλογικός’ π.χ. διασφαλίζει για κάποιον λόγο τη νομιμότητα της βίας ή, έστω, της αντίδρασης και (!) αντίστασης / αλλά βέβαια: έχω εκτραφεί στον μαρξισμό, σπεύδει ο ποιητής / δεν βρίσκω άλλη λέξη: εκτροφή / / συλλογικά όμως νομιμοποιήθηκε ο φασισμός ως κοινοβουλευτική δύναμη ή όχι; / παλεύει ο νομιμοποιημένος εκπρόσωπος της βίας / βία ή βία / να ορίσουμε την έννοια / όχι: αυτό είναι άχρηστο ή, έστω, δικανικό τερτίπι / πιο χρήσιμος θα ήτανε εδώ ο δομιστής φιλόσοφος ή ο Γεράσιμος που γνωρίζει ότι κάθε μορφή λόγου (εξουσίας) συνεπάγεται μια βίαιη επιβολή / όμως πώς να νομοθετήσουμε; – βεβαίως το ερώτημα είναι: γιατί να νομοθετήσουμε; / οι μέθοδοι της χρυσής αυγής υπενθυμίζουν την κοινωνική πολιτική φιλαπανθρωπίας και αυτοδικίας που εφαρμόστηκε στις χώρες της μέσης ανατολής από ένοπλες ομάδες ανταρτών προκειμένου να εξασφαλίσουν ευρεία αποδοχή από τους πληθυσμούς – και το πέτυχαν / για άλλη μια φορά, αυτό το άμεσο πράγμα που λέγεται βία και που δεν αντέχει σε κανέναν κριτικό και διαλεκτικό έλεγχο, διότι η βία παρουσιάζεται, θα έλεγε ο φιλόσοφος, ως το πλέον άμεσο, αλλά είναι προφανώς το πλέον κενό και αφηρημένο (παραφράζω τη φαινομενολογία του πνεύματος) αυτό το πράγμα απομονώνεται, ακριβώς όπως φοβάται ο ποιητής / αδυνατούμε να σκεφτούμε ότι η κατάρρευση του παλιού κόσμου προσκαλεί αυτήν την άμεση παρέμβαση σε όλους τους ανθρώπινους χώρους / σε μία βίαιη παρέμβαση / η βία φαίνεται να επιλύει συγκεκριμένα προβλήματα – ψυχολογικά / κοινωνικά / πολιτικά / οικονομικά / αστυνομοτρομοκρατικά – με τον πλέον σαφή και οριστικό τρόπο / είμαστε ξανά γυμνοί μπροστά στα ίδια προβλήματα: ένα σύνταγμα, νόμοι και διατάξεις, τα οποία κατοχυρώνουν κατά την αρχή τους τα πράγματα (δικαιώματα), και δη, τους πλέον αδύναμους, εγκαταλείποντας όμως τελικά τους ανθρώπους – συμπεριλαμβανομένους και τους αδύναμους – στις άμεσες λύσεις της βίας / το πρόβλημα δεν είναι η εφαρμογή, δεν είναι η νομοθεσία, δεν είναι η αστυνόμευση, δεν είναι η επιβολή / απλά δεν είναι: τα μαζικά εκτροφεία όμως φαίνεται πως είναι ένα πρόβλημα / όπως και η εφαρμογή / όπως και η νομοθεσία / όπως και η αστυνόμευση / όπως και η επιβολή – εξαρτάται Νάνο μου (συγγνώμη για το θάρρος ε;) από ποια πλευρά στέκεσαι, και θα δεις την ‘έννοια’ να διαγράφεται πεντακάθαρα μπροστά σου / φυσικά δεν άντεξα περισσότερο: προτίμησα τους Βοργίες /

την καλησπέρα μας