Archive for the ‘αγρυπνία (Nachtgottestdienst / wake)’ Category

lovingvincent

ΥΓ. άγνωστη ημερομηνία διανομής (!)

 

blog-1

 

HereComesEverybody /ο κύριος Πωσνατονπουμ

(να μην ξεχάσω τους γιους:)

Shem and Shaun / ο Αώος

(και οι γυναίκες)

Anna Livia Plurabelle / Χαμενμολυβ

indignu, ophelia

the decemberists

and they were all there… somehow… the Smiths and the rain and the water – mostly water / rain or sea or lake / and the lyrics and the tongue – mother or otherwise… just the possibility of lyrics – again… of course, there was the Decemberists / again… don’t forget the music… there was music… mostly music…

 

 

‘you’ll be the fox and i’ll be the prince’ (said self-consciousness)

(‘you’ll be the self and i’ll be the consciousness’) said the fox

PS. a non-identity of non-identity struggling to identify itself or the other / as the other etc.

 

AUVN \Hors Sujet

‘Etimasia’

αξίζει τον κόπο… κι εδώ

/ θα ήθελα να πω ότι είναι άδικο για τον Αντριά Αρντέβολ / θυμήθηκα την επιθετική ευστροφία Ισπανών και Καταλανών – λιγότερο Πορτογάλων / που γνώρισα κάποτε στη Γρανάδα / λες και ο ρυθμός της ομιλίας τους αντανακλά τω όντι έναν φρενήρη ρυθμό στη σύνδεση των πραγμάτων που σκέφτονται / ίσως ήταν η ανυπομονησία μιας γλώσσας που θέλει να προλάβει να πει όσα δεν της επέτρεψαν για περισσότερα από σαράντα χρόνια / ο Ζάουμε Καμπρέ έγραψε ένα περίφημο κείμενο / το Confiteor (εκδ. Πόλις) / με ανάγκασε να ολοκληρώσω το ογκώδες κείμενό του σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα / αναγκάστηκα να περιορίσω την ανάγνωσή μου σε μερικές μόνον σελίδες την ημέρα – από ένα σημείο και μετά ήταν αδύνατο να συνεχίσω / ήταν οδυνηρό / και έπειτα ολοκληρώθηκε / απλά / θα επιμείνω στον ημιτελή χαρακτήρα που ο συγγραφέας απόδωσε στο κείμενό του / σε ένα σύντομο σημείωμα – ευχαριστήριο – μετά το τέλος του κειμένου / είναι παράξενο το συναίσθημα της ανάγνωσης που αναγνωρίζει τον ημιτελή χαρακτήρα της / η κάθαρση είναι αυτή η αναγνώριση – τίποτα άλλο (απελπισία; / φωνές / χειροκρότημα) / όπως εκείνη την ημέρα που απλά σε είδα να φεύγεις, μια πλάτη γυρισμένη – δεν είχε φανταστεί ότι δεν θα τον ξαναδεί / δεν θα τον ξανάβλεπε / κι εκείνο το τηλεφώνημα με την αδέξια φωνή στο άλλο άκρο της… κάποιος δεν ένιωσε καλά και πέθανε / πέθανες / θα ήθελα να πω ότι είναι άδικο – αλλά δεν μπορώ / ούτε και δίκαιο είναι / θα ήθελα, θέλω / κι έπειτα απλά ολοκληρώθηκε / εννοώ μόνον ότι ο χρόνος εξαντλήθηκε – κι εγώ μαζί του / πιο σωστά: εγώ εξαντλήθηκα

σαν την ακινησία (αυτό κατεργάζεται το γράμμα: την ακινησία) /

σαν το παιδί που δεν μπορεί να χειριστεί το γεγονός ότι η γλώσσα δεν είναι η οριστική απόφαση για τον κόσμο (χρήσιμη μπορεί / χρήσιμη οπωσδήποτε / οριστική ποτέ – παρά μόνον όταν νεκρό) /

αυτή η άπειρη δύναμη τρομοκρατεί όταν μεταμορφώνεται σε ακίνητο πέτρωμα / δύσκαμπτο / σκληρό

για τη γλώσσα μιλάω /

αυτή η άπειρη δυνατότητα τρομοκρατεί όταν ορίζεται μονοσήμαντα /

σαν την ακινησία μονοδρομεί /

και έτσι το παιχνίδι χάνεται / το παιχνίδι χάθηκε