Archive for the ‘αβαθή ή συνομιλώντας σιωπηλά’ Category

 

υπάρχει μια ανυπέρβλητη δυσκινησία στην σκέψη και στη γλώσσα αυτές τις μέρες… ένας θόρυβος διαρκής / σκέφτηκα να γράψω αφορισμούς – αλλά δεν μπορώ να αφορίσω (είπε ο Άγιος) / σκέφτηκα να κάψω τα σπαρτά και τη γη αλλά δεν μπορώ να καίω (είπε ο Νομάδας) / σκέφτηκα να πεθάνω αλλά προτιμάω το πεθαίνοντας (είπε ο Κραπ) / σκέφτηκα να σκεφτώ αλλά ήτανε λειψές οι κατηγορίες της σκέψης μου και η αντίφαση επίπονη και η συμφιλίωση αδύνατη (είπε ο Ανελικτής) /

ο Κραπ δεν ταυτίζεται / αφομοιώνεται / εξαφανίζεται / και όταν αναδύεται, συνήθως, μονολογεί παρατηρώντας όλα όσα έκανε και είπε / ξέρει ότι πεθαίνει / αλλά αυτό δεν κάνουν όλοι; / επιπλέον: αυτός το κάνει καλύτερα από τους άλλους / διότι ξέρει / ότι πεθαίνει / ο Κραπ μεταμορφώθηκε σε Πατ και τώρα σε Αντρέας / ο κύριος Κραπ – είπαμε – αφομοιώνεται / εξαφανίζεται και μεταμορφώνεται / είναι μέρος της τελετής ενός πεθαίνοντας / ο κύριος Κραπ / κι έπειτα απλά γκρινιάζει / αυτό δεν κάνουν όλοι; / όχι όλοι: μόνον οι ηττημένοι / τι δουλειά έχουν οι ηττημένοι ανάμεσα στους ζωντανούς; / τι δουλειά έχει πια η λογοτεχνία;

«όσο πιο πολύ βυθίζεσαι στην αφαίρεση τόσο πιο πολύ αγαπάς τους ανθρώπους (για αυτό μπορείς και τους εξοντώνεις) / όσο πιο πολύ βυθίζεσαι στον συγκεκριμένο άνθρωπο τόσο πιο πολύ μισείς τους ανθρώπους (για αυτό μπορείς και τους υπομένεις)» είπε ο Άγιος /

‘όσο πιο πολύ βυθίζεσαι στην αφαίρεση τόσο πιο πολύ ανθρώπινος γίνεσαι (για αυτό μπορείς και πεθαίνεις) / όσο πιο πολύ βυθίζεσαι στον συγκεκριμένο άνθρωπο τόσο πιο πολύ φοβάσαι τον θάνατο (για αυτό και δεν μπορείς να πεθάνεις)’ είπε ο Κραπ /

– πεθαίνοντας στο ενδιάμεσο ή ως δαίμονας / ψιθυρίζει ο Νομάδας (ούτε αφαίρεση / ούτε καθ’ έκαστο // και αφαίρεση και καθ’ έκαστο)

σώπασε ο Ανελικτής και είδε πόσο περιττή είναι η σημασία στην εποχή της εμπειρίας (πόσο επείγουσα έχει καταστεί)

 

Mogwai, ‘Ether’ taken from their forthcoming album «Atomic» OST for the BBC documentary on the Hiroshima (and Nagasaki) bombing, «atomic living in dread and promise‘ /

πώς να ξεστομίσει ότι πεθαίνει, όταν όλοι – προφανώς – πεθαίνουν;

πώς να ξεστομίσει ότι ξαστοχεί, όταν είναι φανερό: όλοι ξαστοχούν

πώς να ξεστομίσει ότι πεθαίνει όταν έχουνε πεθάνει / όταν είναι πια νεκροί

καμιά παραμυθία στις μαρτυρίες / ή και στους μάρτυρες

πεθαίνοντας ξανά και ξανά, έως ότου κείται πια άπνοος / αυτό

σφαλίζοντας τα μάτια του, συντρίβεται κι ο κόσμος (της μονάδας) / αλλά συντρίβεται παρόλα αυτά

και πώς παρηγορεί αυτό;

θα πάψει και θα ζήσει πεθαίνοντας / εκκωφαντικά σιωπώντας (προτού σιωπήσει οριστικά) /

αυτό δεν πρέπει να γίνει;

δεν φαίνεται η Ευρώπη να μπορεί πια (αν μπορούσε ποτέ δηλαδή) / αν ήτανε ποτέ της… Ευρώπη /γυμνή η εξουσία επιβάλλει τις σχέσεις της / και την ισορροπία της – αναμφίβολα τρομερή στην όψη (για τους αδύναμους) / αλλά κάποτε αυτό ήταν το αίτημα: η αδυναμία και η αντιστάθμισή της / είναι εύκολο να κυριαρχήσεις / η δυσκολία είναι να δώσεις το χέρι σου και να βοηθήσεις / υπάρχει ένα ωραίο διήγημα του Σλάβομιρ Μρόζεκ, στη συλλογή ‘η ζωή για αρχάριους’/ εκεί περιγράφει πώς ο άρχοντας, ασφαλής πια μέσα στον πύργο του, το περιφραγμένο κάστρο του, γνωρίζει τον πιο αναπάντεχο θάνατο – αναπάντεχο για τον ίδιο: τον προδίδει η καρδιά του (‘Ψηλά στο κάστρο’) / στη θέση της καρδιάς θα μπορούσαμε να βάλουμε οτιδήποτε άλλο / αλλά ας μην περιοριστούμε στα φυσικά αίτια / η καταστροφή μοιάζει εξίσου πιθανή – τόσο εκτός θυρών όσο και εντός / αντιδράει η Ευρώπη, όπως αντιδράμε στις συμβατικές θεραπείες: κόβουμε το πόδι ή πάλι αφαιρούμε το όργανο / διάολε: η απομόνωση όμως φτιάχνει τα νέα θεριά της – τα εκτρέφει / τα νέα θεριά αναπτύσσουν διαφορετικούς μηχανισμούς / ή έτσι νομίζουμε: θεμελιώνονται (κι αυτά) στον φόβο – όπως κι εμείς / κι ας επιμένουμε ότι παραμένουμε προσηλωμένοι στην πρόοδο και την σκέψη / δεν συμβαδίζουν / δεν είναι βέβαιο αν ήταν ποτέ οτιδήποτε άλλο εκτός από σκιές (βιβλία) / έτσι φαίνεται / μπορείς να συνεχίσεις να φωνάζεις στο παιδί ή πάλι, μπορείς να περιμένεις ώστε να ηρεμήσεις εσύ πρώτα / διασφάλισε τη ζωή του – τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό – κι έπειτα αναρωτήσου: αν το κακό (του) είναι αναστρέψιμο κι αν το κακό (του) – μήπως το κακό – είναι το δικό σου κακό, αυτό που εσύ έσπειρες με τις πράξεις σου, όλα εκείνα που (δεν) έκανες / αλλά αυτό είναι η Ευρώπη: μια φοβισμένη ξεδοντιασμένη ιδέα που καταστρέφει κι έπειτα αναρωτιέται: τι / το σφρίγος της το αποδεικνύει μόνον στην εξόντωση και την κατάκτηση / μέσα, στον κόρφο της, θεριεύει ο ίδιος φόβος και η ίδια λαχτάρα για μαγεία και για ήρωες – ταυτόχρονα / τα υλικά της ιστορίας – αυτά είναι / ο χαμένος παράδεισος

Mauro Beltrán

μια στοίβα βιβλία / δέκα ή λίγες περισσότερες μεγάλες πράσινες σακούλες σκουπιδιών / ξεφτισμένες φωτογραφίες προσώπων ακίνητων χαμογελαστών / μορφασμών / αλλοτινές οι εποχές / με δυσκολία τα πρόσωπα μπροστά στις φωτογραφίες / μίμης / γεωργία / περίεργη όψη / ίδια ο πατέρας σου / τρομακτική η ομοιότητα / ένας ζητιάνος (;) πιθανότερο: πλανόδιος πωλητής παίρνει τις κουβέρτες, τα σκεπάσματα και τα φορτώνει στο καρότσι / ευχαριστεί / τον θεό / εσένα / κάποιον / αντικείμενα / παλιά μαγιό / αυτό είχε ενδιαφέρον / η ζωή μέσα από τα αντικείμενα / ρολά / παντόφλες / λίγα κοσμήματα / ρόμπες / δυο βαλίτσες και λίγες αναμνήσεις (ξέρω λείπουν πολλά ρήματα αλλά περιγράφουμε μια ζωή μέσα από τα αντικείμενα και τα αντικείμενα ίσως φαίνονται πιο στατικά από την ζωή που κινείται – αν και το στατικό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη μη δυναμικό) / τα βιβλία: σκορπίσανε / κάποια πετάχτηκαν αστόχαστα στον κάδο της ανακύκλωσης / αρκετά δόθηκαν σε βιβλιοπωλεία / κάποια κρατήθηκαν / τρομακτικές οι ομοιότητες με τον πατέρα σου / παρατήρηση: οι ράχες από τα βιβλία δεν είναι τσακισμένες / αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουν διαβαστεί / κι εγώ είμαι συνήθως πολύ προσεκτικός όταν διαβάζω  / συχνά βεβαίως τσακίζω το βιβλίο – γίνεται σωματική η σχέση προτού με τσακίσει το βιβλίο / στο τέλος σμπαραλιαζόμαστε και τα δύο / εγώ γίνομαι το βιβλίο και το βιβλίο γίνεται εγώ / απλήρωτοι λογαριασμοί / υποχρεώσεις νεκρών / η αλήθεια είναι ότι θυμάμαι αρκετά / περισσότερα από όσα θα περίμενα να θυμάμαι / αλλά… δεκάδες τα φαντάσματα και όλα χαμογελαστά / βελόνες πλεξίματος / παλιά περιοδικά και πατρόν / διάσπαρτες χειρόγραφες σημειώσεις / έχω αρκετές από δαύτες / δεν θέλω άλλες / ο θάνατος είναι δίκαιος πάντοτε / το άδικο βαραίνει αυτούς που απομένουν πίσω με τη μνήμη και όλη την τριβή της ζωής που δεν διευθετήθηκε ποτέ / δεν συγκρούστηκε ποτέ / δεν συγχώρεσε ποτέ / δεν συγχωρέθηκε ποτέ / που είπε λέξεις που δεν θα έπρεπε να έχει πει και που δεν είπε τις λέξεις που θα έπρεπε / που δεν γνώρισε ή πάλι που γνώρισε (εδώ τα ρήματα κυριαρχούν διότι η μνήμη ανακαλεί μια κίνηση) / που δεν τηλεφώνησε όταν ίσως θα έπρεπε / όταν αδιαφόρησε εκεί που ίσως δεν θα έπρεπε να έχει αδιαφορήσει / όταν απλά ξεγλίστρησε μακριά όταν δεν θα έπρεπε (;) / δύσκολη λέξη το πρέπον / οι σχέσεις σφυρηλατούνται / δεν μετανιώνει / διαμορφώνονται / δεν μετάνιωσε / καμιά κακία ή τίποτα άλλο / η πίκρα πιθανότερο να ήταν αμφίπλευρη / απλά θυμήθηκε τον Σίλη ή Βασίλη / αυτό είναι όλο…

 

Σωκράτης Μαινόμενος

http://www.bbc.com/news/world-europe-33606291

/ ήταν μια φωτογραφία με μια από τις – προφανώς – τελευταίες συνευρέσεις χαλάρωσης παιδιών που φτάσανε στην άκρη της Τουρκίας στο Suruç με σχέδια για αναστήλωση γειτονιάς στο Kobane (http://www.bbc.com/news/world-europe-33593615) /