Archive for the ‘αβαθή ή συνομιλώντας σιωπηλά’ Category

περιορίζοντας την αναπαράσταση του κόσμου στο μέτρο, το ζύγι και τον χάρακα φτιάξαμε πρώτα τον εξωσκελετό μας – τα σπίτια και τις πολιτείες μας… τώρα φαίνεται ότι είναι σιγά – σιγά καιρός να φτιάξουμε τον έξω-νου μας χρησιμοποιώντας ξανά το μέτρο, το ζύγι και τον χάρακα – η τεχνολογία είναι ο εξωσκελετός της νόησής μας… γιατί; / απλά επειδή λειτουργεί… όπως και ο σκελετός μας… τελικά δεν επικρατήσαμε επειδή περνούσαμε την ώρα μας αφηγούμενοι ιστορίες ή φτιάχνοντας τις παλάμες μας στους τοίχους των σπηλαίων μας αλλά επειδή μπορούσαμε μάλλον να υπολογίσουμε… οι ιστορίες μας γίνανε στιγμές και αναρτήσεις – αδιάφορες – και ο υπολογισμός μια σκαλωσιά που ελάχιστοι ανεβαίνουν (οι περισσότεροι πασχίζουν να μην πέσουν)… σε κάποιες αίθουσες βέβαια και κάποια αμφιθέατρα και κάποιες παρέες ή κάποιοι γονείς, κάποια βιβλία ή κάποιες εικόνες διηγούνται ακόμη ιστορίες αλλά αυτές μοιάζουν πιο πολύ με κραυγές στην έρημο… διότι τόσο η γη όσο και η φαντασία όταν χαράσσονται ερημώνουνε… ερημώσανε… γιατί; γιατί χάνουνε από τον χώρο τους ή απλά τον χώρο τους… σαν τη γη: έγινε μετόχια και χωράφια… τετράγωνα ως επί το πλείστο… ένα ζώο που κατανοεί αριθμούς και σχήματα… τα υπόλοιπα προς κατανάλωση – ίσως με ένα περίβλημα υψηλού… αλλά κατανάλωση…

πότε αντιλήφθηκες ότι είσαι κομουνιστής;

/ όταν ξεστόμισα ότι πρέπει να είμαστε πάντα με το μέρος των ηττημένων…

ότι είσαι με το μέρος των ηττημένων;

/όχι, όχι… ότι πρέπει πάντα να είμαι με το μέρος των ηττημένων…

κι εσύ ηττημένος;

/πρέπει να παραμείνω ηττημένος…

και πότε αντιλήφθηκες ότι δεν είσαι κομουνιστής;

/ όταν σκέφτηκα ότι παραμένω ηττημένος – όχι δικαιωμένος… καμία δικαίωση… ούτε συμβολική ούτε τίποτα…

ΥΓ. απέναντι στον ρεβιζιονισμό ή στην ορθοδοξία ή πάλι στους νεκρούς του Benjamin απομένει η μόνη δυνατή οδός: η ήττα… ως υπενθύμιση για την τραγική μοίρα του ανθρώπου…

 

υπάρχει μια ανυπέρβλητη δυσκινησία στην σκέψη και στη γλώσσα αυτές τις μέρες… ένας θόρυβος διαρκής / σκέφτηκα να γράψω αφορισμούς – αλλά δεν μπορώ να αφορίσω (είπε ο Άγιος) / σκέφτηκα να κάψω τα σπαρτά και τη γη αλλά δεν μπορώ να καίω (είπε ο Νομάδας) / σκέφτηκα να πεθάνω αλλά προτιμάω το πεθαίνοντας (είπε ο Κραπ) / σκέφτηκα να σκεφτώ αλλά ήτανε λειψές οι κατηγορίες της σκέψης μου και η αντίφαση επίπονη και η συμφιλίωση αδύνατη (είπε ο Ανελικτής) /

ο Κραπ δεν ταυτίζεται / αφομοιώνεται / εξαφανίζεται / και όταν αναδύεται, συνήθως, μονολογεί παρατηρώντας όλα όσα έκανε και είπε / ξέρει ότι πεθαίνει / αλλά αυτό δεν κάνουν όλοι; / επιπλέον: αυτός το κάνει καλύτερα από τους άλλους / διότι ξέρει / ότι πεθαίνει / ο Κραπ μεταμορφώθηκε σε Πατ και τώρα σε Αντρέας / ο κύριος Κραπ – είπαμε – αφομοιώνεται / εξαφανίζεται και μεταμορφώνεται / είναι μέρος της τελετής ενός πεθαίνοντας / ο κύριος Κραπ / κι έπειτα απλά γκρινιάζει / αυτό δεν κάνουν όλοι; / όχι όλοι: μόνον οι ηττημένοι / τι δουλειά έχουν οι ηττημένοι ανάμεσα στους ζωντανούς; / τι δουλειά έχει πια η λογοτεχνία;

«όσο πιο πολύ βυθίζεσαι στην αφαίρεση τόσο πιο πολύ αγαπάς τους ανθρώπους (για αυτό μπορείς και τους εξοντώνεις) / όσο πιο πολύ βυθίζεσαι στον συγκεκριμένο άνθρωπο τόσο πιο πολύ μισείς τους ανθρώπους (για αυτό μπορείς και τους υπομένεις)» είπε ο Άγιος /

‘όσο πιο πολύ βυθίζεσαι στην αφαίρεση τόσο πιο πολύ ανθρώπινος γίνεσαι (για αυτό μπορείς και πεθαίνεις) / όσο πιο πολύ βυθίζεσαι στον συγκεκριμένο άνθρωπο τόσο πιο πολύ φοβάσαι τον θάνατο (για αυτό και δεν μπορείς να πεθάνεις)’ είπε ο Κραπ /

– πεθαίνοντας στο ενδιάμεσο ή ως δαίμονας / ψιθυρίζει ο Νομάδας (ούτε αφαίρεση / ούτε καθ’ έκαστο // και αφαίρεση και καθ’ έκαστο)

σώπασε ο Ανελικτής και είδε πόσο περιττή είναι η σημασία στην εποχή της εμπειρίας (πόσο επείγουσα έχει καταστεί)

 

Mogwai, ‘Ether’ taken from their forthcoming album «Atomic» OST for the BBC documentary on the Hiroshima (and Nagasaki) bombing, «atomic living in dread and promise‘ /

πώς να ξεστομίσει ότι πεθαίνει, όταν όλοι – προφανώς – πεθαίνουν;

πώς να ξεστομίσει ότι ξαστοχεί, όταν είναι φανερό: όλοι ξαστοχούν

πώς να ξεστομίσει ότι πεθαίνει όταν έχουνε πεθάνει / όταν είναι πια νεκροί

καμιά παραμυθία στις μαρτυρίες / ή και στους μάρτυρες

πεθαίνοντας ξανά και ξανά, έως ότου κείται πια άπνοος / αυτό

σφαλίζοντας τα μάτια του, συντρίβεται κι ο κόσμος (της μονάδας) / αλλά συντρίβεται παρόλα αυτά

και πώς παρηγορεί αυτό;

θα πάψει και θα ζήσει πεθαίνοντας / εκκωφαντικά σιωπώντας (προτού σιωπήσει οριστικά) /

αυτό δεν πρέπει να γίνει;

δεν φαίνεται η Ευρώπη να μπορεί πια (αν μπορούσε ποτέ δηλαδή) / αν ήτανε ποτέ της… Ευρώπη /γυμνή η εξουσία επιβάλλει τις σχέσεις της / και την ισορροπία της – αναμφίβολα τρομερή στην όψη (για τους αδύναμους) / αλλά κάποτε αυτό ήταν το αίτημα: η αδυναμία και η αντιστάθμισή της / είναι εύκολο να κυριαρχήσεις / η δυσκολία είναι να δώσεις το χέρι σου και να βοηθήσεις / υπάρχει ένα ωραίο διήγημα του Σλάβομιρ Μρόζεκ, στη συλλογή ‘η ζωή για αρχάριους’/ εκεί περιγράφει πώς ο άρχοντας, ασφαλής πια μέσα στον πύργο του, το περιφραγμένο κάστρο του, γνωρίζει τον πιο αναπάντεχο θάνατο – αναπάντεχο για τον ίδιο: τον προδίδει η καρδιά του (‘Ψηλά στο κάστρο’) / στη θέση της καρδιάς θα μπορούσαμε να βάλουμε οτιδήποτε άλλο / αλλά ας μην περιοριστούμε στα φυσικά αίτια / η καταστροφή μοιάζει εξίσου πιθανή – τόσο εκτός θυρών όσο και εντός / αντιδράει η Ευρώπη, όπως αντιδράμε στις συμβατικές θεραπείες: κόβουμε το πόδι ή πάλι αφαιρούμε το όργανο / διάολε: η απομόνωση όμως φτιάχνει τα νέα θεριά της – τα εκτρέφει / τα νέα θεριά αναπτύσσουν διαφορετικούς μηχανισμούς / ή έτσι νομίζουμε: θεμελιώνονται (κι αυτά) στον φόβο – όπως κι εμείς / κι ας επιμένουμε ότι παραμένουμε προσηλωμένοι στην πρόοδο και την σκέψη / δεν συμβαδίζουν / δεν είναι βέβαιο αν ήταν ποτέ οτιδήποτε άλλο εκτός από σκιές (βιβλία) / έτσι φαίνεται / μπορείς να συνεχίσεις να φωνάζεις στο παιδί ή πάλι, μπορείς να περιμένεις ώστε να ηρεμήσεις εσύ πρώτα / διασφάλισε τη ζωή του – τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό – κι έπειτα αναρωτήσου: αν το κακό (του) είναι αναστρέψιμο κι αν το κακό (του) – μήπως το κακό – είναι το δικό σου κακό, αυτό που εσύ έσπειρες με τις πράξεις σου, όλα εκείνα που (δεν) έκανες / αλλά αυτό είναι η Ευρώπη: μια φοβισμένη ξεδοντιασμένη ιδέα που καταστρέφει κι έπειτα αναρωτιέται: τι / το σφρίγος της το αποδεικνύει μόνον στην εξόντωση και την κατάκτηση / μέσα, στον κόρφο της, θεριεύει ο ίδιος φόβος και η ίδια λαχτάρα για μαγεία και για ήρωες – ταυτόχρονα / τα υλικά της ιστορίας – αυτά είναι / ο χαμένος παράδεισος

Mauro Beltrán