Archive for the ‘αβαθή ή συνομιλώντας σιωπηλά’ Category

«όσο πιο πολύ βυθίζεσαι στην αφαίρεση τόσο πιο πολύ αγαπάς τους ανθρώπους (για αυτό μπορείς και τους εξοντώνεις) / όσο πιο πολύ βυθίζεσαι στον συγκεκριμένο άνθρωπο τόσο πιο πολύ μισείς τους ανθρώπους (για αυτό μπορείς και τους υπομένεις)» είπε ο Άγιος /

‘όσο πιο πολύ βυθίζεσαι στην αφαίρεση τόσο πιο πολύ ανθρώπινος γίνεσαι (για αυτό μπορείς και πεθαίνεις) / όσο πιο πολύ βυθίζεσαι στον συγκεκριμένο άνθρωπο τόσο πιο πολύ φοβάσαι τον θάνατο (για αυτό και δεν μπορείς να πεθάνεις)’ είπε ο Κραπ /

– πεθαίνοντας στο ενδιάμεσο ή ως δαίμονας / ψιθυρίζει ο Νομάδας (ούτε αφαίρεση / ούτε καθ’ έκαστο // και αφαίρεση και καθ’ έκαστο)

σώπασε ο Ανελικτής και είδε πόσο περιττή είναι η σημασία στην εποχή της εμπειρίας (πόσο επείγουσα έχει καταστεί)

 

Mogwai, ‘Ether’ taken from their forthcoming album «Atomic» OST for the BBC documentary on the Hiroshima (and Nagasaki) bombing, «atomic living in dread and promise‘ /

πώς να ξεστομίσει ότι πεθαίνει, όταν όλοι – προφανώς – πεθαίνουν;

πώς να ξεστομίσει ότι ξαστοχεί, όταν είναι φανερό: όλοι ξαστοχούν

πώς να ξεστομίσει ότι πεθαίνει όταν έχουνε πεθάνει / όταν είναι πια νεκροί

καμιά παραμυθία στις μαρτυρίες / ή και στους μάρτυρες

πεθαίνοντας ξανά και ξανά, έως ότου κείται πια άπνοος / αυτό

σφαλίζοντας τα μάτια του, συντρίβεται κι ο κόσμος (της μονάδας) / αλλά συντρίβεται παρόλα αυτά

και πώς παρηγορεί αυτό;

θα πάψει και θα ζήσει πεθαίνοντας / εκκωφαντικά σιωπώντας (προτού σιωπήσει οριστικά) /

αυτό δεν πρέπει να γίνει;

δεν φαίνεται η Ευρώπη να μπορεί πια (αν μπορούσε ποτέ δηλαδή) / αν ήτανε ποτέ της… Ευρώπη /γυμνή η εξουσία επιβάλλει τις σχέσεις της / και την ισορροπία της – αναμφίβολα τρομερή στην όψη (για τους αδύναμους) / αλλά κάποτε αυτό ήταν το αίτημα: η αδυναμία και η αντιστάθμισή της / είναι εύκολο να κυριαρχήσεις / η δυσκολία είναι να δώσεις το χέρι σου και να βοηθήσεις / υπάρχει ένα ωραίο διήγημα του Σλάβομιρ Μρόζεκ, στη συλλογή ‘η ζωή για αρχάριους’/ εκεί περιγράφει πώς ο άρχοντας, ασφαλής πια μέσα στον πύργο του, το περιφραγμένο κάστρο του, γνωρίζει τον πιο αναπάντεχο θάνατο – αναπάντεχο για τον ίδιο: τον προδίδει η καρδιά του (‘Ψηλά στο κάστρο’) / στη θέση της καρδιάς θα μπορούσαμε να βάλουμε οτιδήποτε άλλο / αλλά ας μην περιοριστούμε στα φυσικά αίτια / η καταστροφή μοιάζει εξίσου πιθανή – τόσο εκτός θυρών όσο και εντός / αντιδράει η Ευρώπη, όπως αντιδράμε στις συμβατικές θεραπείες: κόβουμε το πόδι ή πάλι αφαιρούμε το όργανο / διάολε: η απομόνωση όμως φτιάχνει τα νέα θεριά της – τα εκτρέφει / τα νέα θεριά αναπτύσσουν διαφορετικούς μηχανισμούς / ή έτσι νομίζουμε: θεμελιώνονται (κι αυτά) στον φόβο – όπως κι εμείς / κι ας επιμένουμε ότι παραμένουμε προσηλωμένοι στην πρόοδο και την σκέψη / δεν συμβαδίζουν / δεν είναι βέβαιο αν ήταν ποτέ οτιδήποτε άλλο εκτός από σκιές (βιβλία) / έτσι φαίνεται / μπορείς να συνεχίσεις να φωνάζεις στο παιδί ή πάλι, μπορείς να περιμένεις ώστε να ηρεμήσεις εσύ πρώτα / διασφάλισε τη ζωή του – τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό – κι έπειτα αναρωτήσου: αν το κακό (του) είναι αναστρέψιμο κι αν το κακό (του) – μήπως το κακό – είναι το δικό σου κακό, αυτό που εσύ έσπειρες με τις πράξεις σου, όλα εκείνα που (δεν) έκανες / αλλά αυτό είναι η Ευρώπη: μια φοβισμένη ξεδοντιασμένη ιδέα που καταστρέφει κι έπειτα αναρωτιέται: τι / το σφρίγος της το αποδεικνύει μόνον στην εξόντωση και την κατάκτηση / μέσα, στον κόρφο της, θεριεύει ο ίδιος φόβος και η ίδια λαχτάρα για μαγεία και για ήρωες – ταυτόχρονα / τα υλικά της ιστορίας – αυτά είναι / ο χαμένος παράδεισος

Mauro Beltrán

μια στοίβα βιβλία / δέκα ή λίγες περισσότερες μεγάλες πράσινες σακούλες σκουπιδιών / ξεφτισμένες φωτογραφίες προσώπων ακίνητων χαμογελαστών / μορφασμών / αλλοτινές οι εποχές / με δυσκολία τα πρόσωπα μπροστά στις φωτογραφίες / μίμης / γεωργία / περίεργη όψη / ίδια ο πατέρας σου / τρομακτική η ομοιότητα / ένας ζητιάνος (;) πιθανότερο: πλανόδιος πωλητής παίρνει τις κουβέρτες, τα σκεπάσματα και τα φορτώνει στο καρότσι / ευχαριστεί / τον θεό / εσένα / κάποιον / αντικείμενα / παλιά μαγιό / αυτό είχε ενδιαφέρον / η ζωή μέσα από τα αντικείμενα / ρολά / παντόφλες / λίγα κοσμήματα / ρόμπες / δυο βαλίτσες και λίγες αναμνήσεις (ξέρω λείπουν πολλά ρήματα αλλά περιγράφουμε μια ζωή μέσα από τα αντικείμενα και τα αντικείμενα ίσως φαίνονται πιο στατικά από την ζωή που κινείται – αν και το στατικό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη μη δυναμικό) / τα βιβλία: σκορπίσανε / κάποια πετάχτηκαν αστόχαστα στον κάδο της ανακύκλωσης / αρκετά δόθηκαν σε βιβλιοπωλεία / κάποια κρατήθηκαν / τρομακτικές οι ομοιότητες με τον πατέρα σου / παρατήρηση: οι ράχες από τα βιβλία δεν είναι τσακισμένες / αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουν διαβαστεί / κι εγώ είμαι συνήθως πολύ προσεκτικός όταν διαβάζω  / συχνά βεβαίως τσακίζω το βιβλίο – γίνεται σωματική η σχέση προτού με τσακίσει το βιβλίο / στο τέλος σμπαραλιαζόμαστε και τα δύο / εγώ γίνομαι το βιβλίο και το βιβλίο γίνεται εγώ / απλήρωτοι λογαριασμοί / υποχρεώσεις νεκρών / η αλήθεια είναι ότι θυμάμαι αρκετά / περισσότερα από όσα θα περίμενα να θυμάμαι / αλλά… δεκάδες τα φαντάσματα και όλα χαμογελαστά / βελόνες πλεξίματος / παλιά περιοδικά και πατρόν / διάσπαρτες χειρόγραφες σημειώσεις / έχω αρκετές από δαύτες / δεν θέλω άλλες / ο θάνατος είναι δίκαιος πάντοτε / το άδικο βαραίνει αυτούς που απομένουν πίσω με τη μνήμη και όλη την τριβή της ζωής που δεν διευθετήθηκε ποτέ / δεν συγκρούστηκε ποτέ / δεν συγχώρεσε ποτέ / δεν συγχωρέθηκε ποτέ / που είπε λέξεις που δεν θα έπρεπε να έχει πει και που δεν είπε τις λέξεις που θα έπρεπε / που δεν γνώρισε ή πάλι που γνώρισε (εδώ τα ρήματα κυριαρχούν διότι η μνήμη ανακαλεί μια κίνηση) / που δεν τηλεφώνησε όταν ίσως θα έπρεπε / όταν αδιαφόρησε εκεί που ίσως δεν θα έπρεπε να έχει αδιαφορήσει / όταν απλά ξεγλίστρησε μακριά όταν δεν θα έπρεπε (;) / δύσκολη λέξη το πρέπον / οι σχέσεις σφυρηλατούνται / δεν μετανιώνει / διαμορφώνονται / δεν μετάνιωσε / καμιά κακία ή τίποτα άλλο / η πίκρα πιθανότερο να ήταν αμφίπλευρη / απλά θυμήθηκε τον Σίλη ή Βασίλη / αυτό είναι όλο…

 

Σωκράτης Μαινόμενος

http://www.bbc.com/news/world-europe-33606291

/ ήταν μια φωτογραφία με μια από τις – προφανώς – τελευταίες συνευρέσεις χαλάρωσης παιδιών που φτάσανε στην άκρη της Τουρκίας στο Suruç με σχέδια για αναστήλωση γειτονιάς στο Kobane (http://www.bbc.com/news/world-europe-33593615) /

Einstürzende_Neubauten_logo

 

https://neubauten.org/

 

 

καταγραφή13πάντα μου προκαλούσαν απέχθεια τα σύμβολα / τα συνθήματα και οι παράλυτες ιδέες που αυτά εκφράζανε / πάντα / η απέχθεια αντανακλούσε τον φόβο που μου προκαλούσαν τα σύμβολα και τα συνθήματα / σακατεμένες συνόψεις ασαφών και θολών ιδεών  / τίποτα άλλο / ένστικτα / το ένστικτο είναι κυρίαρχο / παντού / η αντανακλαστική πρώτη αντίδραση / αυτό / φοβάμαι όμως τα ένστικτα / την άβυσσο που στερείται το πανωφόρι της ρομαντικής ιδέας της φύσης / τα ένστικτα καταφεύγουνε πίσω από σύμβολα / το πράγμα μοιάζει κάπου λάθος / σε τοπικό αλλά και ευρύτερο επίπεδο: μοιάζει απλά λάθος / και τα λάθη βαραίνουν τις πράξεις μας / όλες τις πράξεις: μικρές και μεγάλες / μοιάζει πολύ περισσότερο δίχως νόημα / το πράγμα δεν έχει νόημα / αντιλαμβάνομαι πλήρως ότι σε αυτήν την σιδηρά αλυσίδα της αναγκαιότητας των ανθρώπινων πρακτικών – που λέγεται συνήθειο, προκατάληψη, πίστη, δεισιδαιμονία, με έναν λόγο: μαγεία – η παρέκκλιση εκλαμβάνεται ως εξορία ή έξοδος / τι είναι η Ευρώπη; / πέραν των απίστευτα επιπόλαιων κρίσεων για τη σχέση της Ελλάδας με την Ευρώπη και τον βλακώδη τρόπο που φλερτάρουν με τον εθνικισμό όλοι (αυτή τη συλλογική μυθολογική αφήγηση της καταγωγής των ειδών) οι πεφωτισμένοι Νιόνιοι αυτού του κόσμου (κι ας είναι ξαναζεσταμένη η σούπα), η Ευρώπη είναι μια παρέα από νέους θεατρικούς συγγραφείς που βρεθήκανε κάποιο βράδυ στη Γρανάδα, στην Αλάμπρα, ανάμεσα σε ζωγραφισμένους κρίνους και αληθινές κρίνες / και συζητήσανε μέχρις το ξημέρωμα για τη λήθη και τη μνημοσύνη / κι εκεί ήτανε κάποιος από την Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ισπανία, την Τουρκία, το Ισραήλ, τη Γαλλία /  θα έπρεπε να πω: κάποιος από τη Θεσσαλονίκη, τη Μαγιόρκα, τη Λισσαβώνα, τη Μασσαλία, τη Μαδρίτη, την Άγκυρα, το Τελ-Αβίβ / αυτό το project που δεν ευτύχησε ποτέ να ανδρωθεί και τρόμαξε σαν έμαθε ότι απόκτησε πραγματικό παιδί – σαν να τρέμει τη ζωή πιότερο κι από τον θάνατο / κι απόμειναν μονάχα θραύσματα ενός Άμλετ που αβοήθητος προσπαθούσε να συγκρατήσει τους σπασμούς της γλώσσας της Οφηλίας μην πέσουν στον γκρεμό της λήθης / αυτό θα μου πείτε δεν είναι ακριβώς Ευρώπη / ναι: ευτυχώς / είναι μια ιδέα / κοσμοπολίτικη θα πω / δίχως σύμβολα να προσθέσω – νέα παιδιά μέσα στη δίνη της αμέλειάς τους αντιμετώπισαν εσφαλμένα τον κόσμο / και, εν πολλοίς, ακόμη εσφαλμένα τον αντιμετωπίζουν / φυσικά τώρα εσύ θα πρέπει να αναζητήσεις τις ειρωνείες του κειμένου και πώς το πλέον πρακτικό είναι το πλέον αφηρημένο και τανάπαλι: το αφηρημένο το πλέον χειροπιαστό

ΥΓ. ας μην σκεφτεί κανένας ότι το ‘όχι’ ήταν η ενστικτώδης επιλογή και το ‘ναι’ λογική (από πότε η λογική υπαγορεύεται από τον φόβο;) / εξίσου ενστικτώδεις και οι δύο αντιδράσεις / ο λόγος ως ενιαίο καθολικό αφήγημα έχει εκλείψει προ πολλού – όχι μόνον από τις μεγάλες αφηγήσεις (τα βιβλία δηλαδή) αλλά και από τις μικρές / αλλά πολύ φοβάμαι ότι δεν είχε ουδέποτε ανατείλει, ο λόγος (μόνον στα βιβλία ίσως και το ρομαντικό τους παρελθόν) / λόγος ή το ενσαρκωμένο βιβλίο;

ΥΓ. μαμά συγγνώμη που δεν αντιλαμβάνομαι την πραγματικότητα (τη δική σου / σας δηλαδή)…