Archive for the ‘α/αρχία’ Category

η νομική δημοκρατία – δεν θα την αποκαλέσουμε ακόμη συνταγματική – μπορεί και εκδίδει εντάλματα σύλληψης ενάντια ανθρώπων που – ανεξάρτητα από τα μικρά ή μεγάλα προσωπικά τους συμφέροντα – εκφράζουν σε μια ορισμένη στιγμή μια ευρύτερη βούληση… ή αλλιώς: τη βούληση πολλών ανθρώπων… η νομική δημοκρατία άραγε πόσο απέχει από τον φασισμό; κι αυτό εφόσον επιλέγει να αγνοήσει το αίτημα αυτοδιάθεσης ενός πληθυσμού… δεν είμαστε καταλανολόγοι ή κάτι σχετικό / ναι η Ισπανία έχει προχωρήσει από την εποχή του Φράνκο / ναι: είμαστε ρομαντικοί άνθρωποι που δεν ξεπεράσανε ποτέ τον Ισπανικό Εμφύλιο / παρόλα αυτά θα πρέπει να σκεφτούμε αυτό που συμβαίνει: η νομική δημοκρατία δεν θέτει το ερώτημα με σαφή τρόπο αλλά εξαπολύει τον νόμο απέναντι σε ανθρώπους που το θέσανε… δεν έχουμε μετρήσει κεφάλια και απόψεις… άλλοι προφανώς επιθυμούν μια ανεξάρτητη Καταλονία κι άλλοι όχι… θα μπορούσε να θέσει το ερώτημα η ίδια η Ισπανία… αλλά όπως συμβαίνει συχνά: επιλέγουμε να μην ρωτήσουμε διότι μας τρομάζει η απάντηση… σύμφωνοι: κάποιος μπορεί να αντιτείνει ότι ο νόμος δεν μπορεί να ζητά τη συναίνεση προκειμένου να εφαρμοστεί διότι με αυτόν τον τρόπο χάνει την ισχύ του, κυρίως, την καθολικότητά του… ο νόμος είναι ένα γεγονός… παρόλα αυτά ο νόμος δεν είναι μια ιερή συμμαχία – συχνά βεβαίως έτσι εκφράζεται – αλλά παραμένει υπό αίρεση… ή θα έπρεπε αυτό να προβλέπει ο νόμος για τον εαυτό του… εμείς το λέμε: αναστοχασμό…

ΥΓ. τυχοδιώκτης ο Πουτζδεμόν; σύμφωνοι… αλλά ένταλμα σύλληψης, και μάλιστα, ευρωπαϊκό; / υποκινητής σε στάση; /

ΥΓ1. κι εμείς τους δικούς μας, που είναι και ποινικοί, τους βάλαμε στη βουλή κι ας δικάζονται για φόνους… θα μου πείτε: δεν είναι υποκινητές σε στάση… θέλουν μόνο να καθαρίσουν τον τόπο που βρομάει… έχει μια διαφορά: κι αυτό η νομική δημοκρατία το ανέχεται… μιλώντας για συμφέροντα…

Advertisements

δεν είμαι σίγουρος γιατί δεν μπορεί ένα πλήθος ανθρώπων να διεκδικήσει την αυτονομία του… σύμφωνοι: Δεν μπορεί ο καθένας και διαρκώς να αμφισβητεί τον νόμο… ή μήπως όχι; / ένα είναι σαφές: η Μαδρίτη κάνει ό,τι μπορεί προκειμένου να καταστήσει σύμβολο – για άλλη μια φορά – την Καταλονία / και η Καταλονία; / στη θέση του εθνικισμού ίσως αρχίζει να ανατέλλει ένας νέος τοπικισμός που ίσως να αποτελεί μια ορισμένη λύση για αρκετά προβλήματα που συνεπάγεται πια ο λαβύρινθος των νόμων και των συνταγμάτων και ο απρόσωπος χαρακτήρας μιας εξουσίας που φαίνεται ανεπαρκής και παρωχημένη πια / οπωσδήποτε δυσλειτουργική σε όλα σχεδόν τα επίπεδα / σαν αποκατάσταση της πολιτικής σε τοπικό επίπεδο / προς το παρόν: οι Καταλανοί – ακόμη κι όσοι δεν θέλησαν να ριζοσπαστικοποιηθούν – αρχίζουν να αισθάνονται μια εμπειρία που έχει από χρόνια ξεχαστεί στην Ευρώπη… την εμπειρία της ιστορίας (την ίδια εκείνη ιστορία που βίωσε αιματηρά η Γιουγκοσλαβία / ας ελπίσουμε ότι οι Καστιλιάνοι και οι Καταλανοί και, ίσως και οι Βάσκοι, θα μπορέσουν να συνεννοηθούν)…  δεν θα αναφωνάξουμε (ακόμη) – αν και η ρομαντική μας ψυχή αυτό επιθυμεί – ελευθερία στην Καταλονία…

ΥΓ. συχνά μοιάζει ότι οι άνθρωποι φτιάχτηκαν από τη νομιμότητα αλλά, ως συνήθως, ισχύει το αντίστροφο – η νομιμότητα φτιάχτηκε από τους ανθρώπους…

είναι η απόλυτη αξία του ανθρώπου – η έννοια μιας αξίας που συνεπάγεται αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα – ανθρωπομορφισμός; / έχει ενδιαφέρον το παραπάνω λογοπαίγνιο: μοιάζει σαν μέτρο η αξία αυτή στο οποίο οφείλουν όλοι και όλα να προσαρμοστούν / και γιατί είναι απόλυτη η αξία αυτή για τον άνθρωπο και όχι για τα ζώα ή το περιβάλλον; / η αποκαθήλωση του θεού δεν έχει συμβεί ακόμη (τουλάχιστον στη δύση) / η ανατολή φαίνεται να έχει άλλους τρόπους / βάρβαρους; / ίσως / στη θέση της αξίας ίσως θα πρέπει να τοποθετήσουμε τον πόνο, σκέφτεται ο Κραπ και ο Άγιος αντιτείνει: και ο τρόπος που πονάς είναι αξιακά προκαθορισμένος (ή αλλιώς, λέει ο Ludwig, δεν υπάρχει πουθενά ένα ακατέργαστο δεδομένο / ούτε καν στη φύση: μόνον στο χαρτί ως άσκηση… όχι;)…

την καλημέρα μας

πώς διαχειρίζεσαι την ελευθερία σου; ρώτησε ο Κραπ τον Άγιο / ο Άγιος είπε: ‘δεν είμαι ελεύθερος’ / ακόμη κι όταν δεν σε κοιτάζει κανείς; αντέτεινε ο Κραπ; / ‘το πρόβλημά μου δεν είναι αυτό…  πάντοτε με κοιτάζει κάποιος’ είπε ήρεμα ο Άγιος / άρα δεν είσαι ελεύθερος, είπε ο Κραπ / ‘αυτό σου είπα εξ αρχής’ κούνησε το κεφάλι του ο Άγιος

«αν είσαι γραφιάς στο δημαρχείο δεν μπορείς να πας στη Γη του Πυρός το καλοκαίρι. Παρ’ όλα αυτά μπορείς να πας στο ‘πυρ το εξώτερον’ χωρίς δυσκολία. Ο κόσμος είναι πιο πλατύς από την ιδέα που έχουμε για αυτόν.»

Henry David Thoreau, Walden

είχαμε αναρχικούς τραπεζίτες / αντί-εξουσιαστές πρωθυπουργούς / Αυτό όμως είναι αλλόκοτο / μας κάνει και νιώθουμε άβολα και αμήχανα / αμήχανα για όλα τα βιβλία που κάποτε διαβάσαμε και συνεχίζουμε να διαβάζουμε και άβολα για όλα τα ονόματα που απαριθμούσαμε κι εμείς κάποτε στην προσπάθειά μας να καυχηθούμε / κομπορρημοσύνες ή παιχνίδια με τα βλέφαρα – ξέρω κι εγώ / κι εγώ έχω διαβάσει / κι εγώ… / κι εγώ… / παραδεχτήκαμε ότι η πολιτική είναι πια ανίσχυρη, καθιστώντας την πολιτική μια ριζοσπαστική πράξη, αντί-εξουσιαστική / αυτό όμως που θα έπρεπε να έχουμε παρατηρήσει είναι πώς η παραδοχή μας αυτή επέτρεψε την άνοδο (αυτοαποκαλούμενων) ριζοσπαστικών δυνάμεων διεκδικώντας την εξουσία / ελπίσαμε ότι ισοσκελίστηκε η αντί-εξουσιαστική φύση της εξουσίας με την εξουσιαστική φύση της αντί-εξουσίας ή του ριζοσπαστισμού / φευ / ο εχθρός ήταν σάρκα και αίμα / ήτανε μέσα από την πανοπλία / αριστερά / άπατρις και ανόητος εγώ (αν το νόημα ήταν ποτέ τόπος που ορίστηκε από βιβλία – κινδυνεύει) / έχουμε πια την ηττημένη αριστερά στην εξουσία / ας τους αποκαλέσουμε: Μπενγιαμενικούς / η ήττα δεν είναι ένα πρόβλημα αποτελεσμάτων ή αποτελεσματικότητας / είναι αναγνώριση / παραδοχή (παρόλο που οι λέξεις είναι αμφίσημες πάντοτε, η εκστόμισή τους διατηρεί ακόμη κάποια σημασία) / αντηχεί η λέξη ‘ήττα’ / η λέξη ‘δικαίωση’ / ο μπενγιαμενικός πρωθυπουργός επικαλείται τη δικαίωση, έχοντας αναγνωρίσει την ήττα / φυσικά αυτός ο μπενγιαμενισμός είναι ανεστραμμένος: μεταθέτει – ορθά και αυτός – τη δικαίωση στο μέλλον, ωστόσο η δικαίωση αυτή δεν θα είναι των νεκρών (αυτό θα ήταν πραγματικά βάναυση μεταχείριση της πίστης στον μπενγιαμενικό μεσσιανισμό / εκτός αν λογίσουμε εμάς εδώ και τώρα νεκρούς – ζωντανούς ή και ζωντανούς – νεκρούς) / δικαίωση των επερχόμενων / εδώ όμως είναι το αποφασιστικό σημείο: η δικαίωση των επερχόμενων διττά ή πολλαχώς νοείται / οι επερχόμενοι θα δικαιώσουν (;) / ή οι επερχόμενοι θα δικαιωθούν; ή θα δικαιώσουν δικαιωμένοι ή θα δικαιωθούν δικαιώνοντας;/ και πώς θα γίνει αυτό; / ίσως αναγνωρίζοντας ότι πράξαμε το σωστό ή πάλι αναγνωρίζοντας ότι το δίκαιο αποσύρθηκε – πρόσκαιρα – από την πραγματικότητα / και η δικαίωση; / ξανά η αναγνώριση (ριψοκινδυνεύω μια σκέψη) / διότι η δικαίωση με την έννοια του μεσσία θα ήταν μια επικίνδυνη αναφορά στο πλαίσιο των ανθρώπινων και δη πολιτικών πραγμάτων: πώς ενσαρκώνεται ο μεσσίας στην πολιτική; / δεν θέλω να σκέφτομαι / με τρομάζει / το δίκαιο φυσικά δεν αποτελεί όρο συμβολής μεταξύ μερών – χα – αλλά διαχρονικό αίτημα (άρα ανούσια επίκληση: διότι το δίκαιο μόνον ως νομή θα πρέπει να λογιστεί – ειδάλλως κινδυνεύει να καταστεί υπερβατικό / ένας φάρος που θα καθοδηγεί μόνον το συναίσθημα (αλλά αυτό δεν γίνεται και τώρα;) / το δίκαιο, θα πει, είναι το αίτημα φυσικά του θύματος / το θύμα / ευτυχώς: το θύμα δεν είναι, προς το παρόν, το θύμα της ιστορίας γενικά αλλά είναι το θύμα του εαυτού μας (αυτό είναι μια άλλη συζήτηση) / αυτό κρίνεται και θα κριθεί πολύ – πολύ αργότερα / αλλά ο μπενγιαμενικός πρωθυπουργός προσεταιρίζεται την ήττα και τη δικαίωση / την ήττα ως δικαίωση αλλά και ως σπόρο των επερχόμενων /  ο νάνος της ιστορίας – η μικρή μας χώρα / χειροκροτήματα / ας περάσουμε σε σύντομα διαδυσφημιστικά μηνύματα / ούτως ή άλλως τα χειρότερα μόνον να έρχονται μπορούν (κρίση αισιοδοξίας: και να προσπερνούν / είστε ελεύθεροι να ανταλλάξετε τα χειρότερα με τα καλύτερα)

εκ μέρους των συντόφιμων Κραπ

με κατανόηση / ειλικρινά

mea culpa για αυτό

/ μπόρεσα και βρήκα φάρμακα και χάπια / ευτυχώς / πώς είπες; / ναι αγάπη μου / ναι / έβαλα το παιδί στο φούρνο / μπόρεσα και βρήκα και ένα μπουκάλι / άδειο / ας πω ότι ήτανε γεμάτο / ναι / ναι αγάπη μου / οι δυνάμεις μου με έχουν εγκαταλείψει / ναι / κι εγώ όμως / εγκαταλείπω / τις δυνάμεις μου / ναι αγάπη μου / ο φούρνος δεν λειτουργεί / πάνε χρόνια / ναι / έβαλα τις πλάκες και συλλέγω τον ήλιο / ευτυχώς / ακόμη δεν φυσά στο νησί / ναι; / α! / έχεις φύγει / δεν πειράζει / κι εγώ / είχα / μπόρεσα και βρήκα / δεν είμαι σίγουρος τι / τώρα που το σκέφτομαι: δεν έψαχνα και τίποτα / ας προσπαθήσω να είμαι τουλάχιστον ευγενικός – τίποτα άλλο / δυστυχώς δεν φοβάμαι αγάπη μου / ανησυχώ λίγο / ναι / θα ήμουνα άρρωστος αν δεν… / τι λέω; / είμαι άρρωστος και δεν … / ε; / όχι / δεν έχω χρόνο για τέτοια πράγματα / ε; / ναι αυτό: να είμαστε τουλάχιστον ευγενικοί ο ένας με τον άλλον / συγγνώμη / να είμαστε ευγενικοί (είτε από άποψη είτε από καταστολή / όχι / κακή λέξη η καταστολή / αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ ή όχι;) / τώρα, εδώ, με τα χάπια μπροστά μου, τι να διαλέξω; ζωή ή πρωταγωνιστή; / καταλαβαίνετε τι εννοώ ή όχι; /κ.ρ.α.π.

 

Κραπ κΡαπ κρΑπ κραΠ

καταγραφη14α

 

8 μέρες μετά

Arcade Fire

«Dear God, would you send me a child? / Oh! God, would you send me a child / Cause I wanna put it up on the TV screen»

έχουν το δικό τους ενδιαφέρον οι ηγεμονικές μεταφορές, τα σχήματα μέσα από τα οποία φτιάχνουμε την εικόνα αφηρημένων εννοιών… αυτό εξ ορισμού ενέχει τον κίνδυνο μιας υφαρπαγής: συγχέουμε την εικόνα ή τη μεταφορά με την ίδια την έννοια (ας μην πω ‘πράγμα’)… με αυτόν τον τρόπο ορθώνονται τρομακτικές μάχες γύρω από φαντάσματα – ίσως επειδή δεν προσέξαμε αρκετά τις μεταφορές που χρησιμοποιήσαμε… η μυθολογία, που έλεγε και ο Wittgenstein, κάθε εποχής σχηματίζει το ανάγλυφο της όχθης ποταμών… αυτή η όχθη στα λίγα χρόνια που ζούμε μοιάζει αμετακίνητη… αλλά είναι; προφανώς όχι… η μυθολογία δεν προϋποθέτει τέρατα ή νύμφες… συχνά υπεραρκεί η εικόνα μιας μηχανής, ενός υπολογιστή, ενός νοικοκυριού (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό), ενός συμβολαίου, ούτως ώστε να πειστούμε ότι μιλούμε περί χειροπιαστών πραγμάτων… αυτά είναι και τα πιο τρομακτικά: τα χειροπιαστά…