υπάρχει μια ανυπέρβλητη δυσκινησία στην σκέψη και στη γλώσσα αυτές τις μέρες… ένας θόρυβος διαρκής / σκέφτηκα να γράψω αφορισμούς – αλλά δεν μπορώ να αφορίσω (είπε ο Άγιος) / σκέφτηκα να κάψω τα σπαρτά και τη γη αλλά δεν μπορώ να καίω (είπε ο Νομάδας) / σκέφτηκα να πεθάνω αλλά προτιμάω το πεθαίνοντας (είπε ο Κραπ) / σκέφτηκα να σκεφτώ αλλά ήτανε λειψές οι κατηγορίες της σκέψης μου και η αντίφαση επίπονη και η συμφιλίωση αδύνατη (είπε ο Ανελικτής) /

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η aufheber λέει:

    για τους ζωντανούς – ακόμη – που περιμένουν την αποθήκευσή τους σε κάποιο ίδρυμα (κι εγώ το ίδιο θα έκανα)

  2. Ο/Η aufheber λέει:

    δεν θα μπορούσα να ζω αλλού…

  3. Ο/Η aufheber λέει:

    περίπου πράγματα – αυτός είναι ο τόπος…

  4. Ο/Η aufheber λέει:

    περίπου… αυτό είναι ο τόπος…

  5. Ο/Η aufheber λέει:

    με πολλές άχρηστες λεπτομέρειες…

  6. Ο/Η aufheber λέει:

    τη σήμανση στους δρόμους / την ευπρέπεια / την αλήθεια / τη συγγνώμη…

    φαίνεται πως είμαστε αυτόματα / αυτόματα ζώα και αυτόματες ζωές / φαίνεται πως η έκλειψη του λόγου είναι έκλειψη της συνείδησης / εκείνου του άτμητου σημείου που λέει ναι ή όχι ή που ζητάει λόγους / η αποθέωση της διαμεσολάβησης και η πραγμοποίησή της με όρους εμπορικούς ή και με όρους αναγνώρισης και συνεπώς καταξίωσης συνάντησε την κριτική των δομικών και λοιπών θεωριών που περιγράψανε ένα υποκείμενο διαλυμένο και παγιδευμένο σε έναν περίπλοκο ιστό αράχνης μέσα: η κριτική έτσι ακυρώθηκε και αντί να αφυπνίσει νανούρισε το υποκείμενο, εφόσον το κατέστησε ανίκανο / σχεδόν ανίκανο / ισχύει / μπορούμε να είμαστε ρόλοι / μπορούμε να είμαστε κοινωνικά αναγκαία υποκριτές / να ηθικολογούμε σε σχέση με τους λοιπούς και τις λοιπές / μπορούμε να είμαστε νόμιμοι ή και παράνομοι / ηθικοί ή ανήθικοι / σε κανέναν δεν λογοδοτούμε πια / και δεν χρειάζεται να αναπολούμε τον κύριο ή τον θεό ή τον νόμο / όχι πια / τότε γιατί σκατά πονάει το κεφάλι μου;

  7. Ο/Η aufheber λέει:

    κοίταξα τον απέραντο ορίζοντα της ελευθερίας μου, είπε ο Ορφέας – αφού είχε σκοτώσει την Ευρυδίκη – αλλά δεν μπορούσα πια να γυρίσω πίσω… απλά έπρεπε να κινούμαι διαρκώς… μέχρι που η ελευθερία με απορρόφησε και ήμουνα ελεύθερος αλλά δεν ήμουνα πια εγώ… απλά ελεύθερος… η αποθέωση συνάμα αποβλάκωση του Ορφέα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s