Realpolitik (from German: real «realistic», «practical», or «actual»; and Politik «politics», German pronunciation: [ʁeˈaːlpoliˌtɪk]) is politics or diplomacy based primarily on power and on practical and material factors and considerations, rather than explicit ideological notions or moral or ethical premises. In this respect, it shares aspects of its philosophical approach with those of realism and pragmatism. The term Realpolitik is sometimes used pejoratively to imply politics that are coercive, amoral, orMachiavellian.

«Γιατί έτσι βέβαια φαίνονται οι διαμάχες ανάμεσα στους ιδεαλιστές, στους σολιψιστές και στους ρεαλιστές. Άλλοι ψέγουν την κανονική μορφή της έκφρασης σαν να αντιμάχονταν μία βεβαίωση∙ άλλοι την υπερασπίζονται, σαν να διαπίστωναν γεγονότα που αναγνωρίζει ο κάθε λογικός άνθρωπος» [Wittgenstein, ΦΕ§402]

«Δυο μεταφυσικοί», αναφέρει ο Kant σε κατάλοιπο μεταξύ 1776-8, «ένας εκ των οποίων αποδεικνύει τη θέση και ο άλλος την αντίθεση, καταλαμβάνουν στο βλέμμα ενός τρίτου παρατηρητή τη θέση ενός αντικειμένου σκεπτικής διερεύνησης: οφείλει κανείς να διέλθει από τις δύο (ενν. θέση και αντίθεση)» [#5015, κατάλοιπο περί το 1776/8, ΑΑ18:60κ.ε.]

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η aufheber λέει:

    αν έχετε παιδιά και έχετε μπει στον κόπο να συζητήσετε μαζί τους και να επιχειρηματολογήσετε πριν από επισκέψεις σε γιατρούς κτλ. τότε θα διαπιστώσετε ότι το επιχείρημά σας (φευ) είναι η θυσία μιας πρόσκαιρης αταραξίας ενώπιον του μέγιστου καλού, του ωφέλιμου, σε έναν μακροπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα… το λάθος είναι βεβαίως ότι τα παιδιά δεν έχουν έννοια του χρόνου – έως και την ηλικία των 8 περίπου με 9 ετών, άρα το επιχείρημα επιβάλλεται με όρους δύναμης και θέσης εξουσίας… μπορεί το παιδί να συγκρατήσει τη λεπτομέρεια, εφόσον έτσι συμπεριφέρεστε, ότι συζητάτε – τουλάχιστον θα έχει την παράστασης μιας συζήτησης, στη θέση μιας αυθαίρετης απόφασης… αυτό είναι σπουδαίο… θα έχει επιπλέον στη φαρέτρα του όπλα τα επιχειρήματα – για αυτό δεν έχω πειστεί ακόμη, για τη χρησιμότητά του εννοώ, των επιχειρημάτων τη χρησιμότητα, διότι όπως ορθά παρατήρησε η Μαρία: η πειθώ έλκει την καταγωγή της από τον εξαναγκασμό (μπορούμε φυσικά να ερμηνεύσουμε τον εξαναγκασμό ως άρση του σολιψιστικού υποκειμένου και την υποχώρησή του ενώπιον του Λόγου… υποθέτω…)… αν έχετε παιδιά ωστόσο ξέρετε ότι οι έννοιες αυτές είναι ολισθηρές και ότι απαιτείται μια πλατωνική σχεδόν προσαρμογή στο ακροατήριό σας – τα παιδιά σας – προκειμένου να χρησιμοποιήσετε επιχειρήματα και λέξεις που κατανοούν… τι συμβαίνει όμως όταν τα παιδιά θα μεγαλώσουν και η πειθώ θα παραχωρήσει τη θέση της στην ωμή παρέμβαση της εξουσίας; το μόνο που μπορώ να ελπίζω είναι ότι η μικρή θα έχει κρίση – να κρίνει… το μόνο που μπορώ να ελπίζω είναι ότι θα μπορέσει να συγκροτήσει μια έννοια ορίζοντα χρονικού – σπάζοντας το αιώνιο παρόν μιας ασύνδετης ζωής πλήρους στιγμιότυπων… το μόνο που μπορώ να ελπίζω είναι ότι θα έχει τη διάθεση να ακολουθήσει τον Σωκράτη και να δεχτεί την κατάποση ενός πικρού φάρμακου, πρόσκαιρα υποφέροντας, αν αυτό, όμως, πρόκειται – και είναι βέβαιη για αυτό – αν αυτό πρόκειται να συγκροτήσει έναν ορίζοντα δυνατοτήτων που κρίνει ότι θέλει και είναι καλό… το μόνο που μπορώ να ελπίζω είναι ότι θα αποκαταστήσει αυτόν τον άρρητο αρραβώνα ανάμεσα στο αγαθό και την αισθητική – μιλώντας για προσδοκίες…

    είναι καλός ο καιρός να αποχωρήσουμε κι εμείς από τη λέσχη των ευρωπαίων και να κρίνουμε – κι ας έχουμε παιδιά, κι ας πονάμε… κι ας μην ψηφίζουμε από άποψη… διότι σιχαινόμαστε τη σύγχρονη αντιπροσώπευση ως μεταμφίεση της ρεαλπολιτίκ ωμών σχέσεων εξουσίας (πώς το έλεγες Γεράσιμε: δεν υπάρχει στην πολιτική χρυσή τομή αλλά τομή που αποτιμάται σε χρυσό)… διότι παραμένουμε χορευτές – που έλεγε ο Νίτσε / κι ας μην μπορούμε να χορέψουμε… αιώνια καταδικασμένοι…

    την καλημέρα μας

  2. Ο/Η aufheber λέει:

    βαρύτιμες οι σκέψεις και οι συσκέψεις και οι αποφάσεις στη θέα μιας σκιάς / μιας τρύπιας πεντάρας που πέφτοντας δεν έκαμε άλλο ήχο παρά αυτόν της αηδίας προτού χωθεί στη σχισμή της σχάρας ενός υπονόμου και παρασυρθεί στη θάλασσα προκειμένου να αναπαυτεί μέχρις ότου την ξεθάψει είτε το παιδικό χέρι για να πάρει παγωτό είτε ο αρχαιολόγος για να δημοσιεύσει ή πάλι ο παππούς για να γαμήσει ή και η γιαγιά (γιατί όχι;)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s