δεν ξέρω πώς να αποτιμήσω την κρίση του άλλου – πολύ περισσότερο όταν αυτή αφορά στην μουσική του /οι Arcade Fire ορίζουν όσον αφορά ΕΜΕΝΑ έναν ήχο που συνυφαίνεται με τα πλέον ενδόμυχα των λέξεών μου  – το Funeral ήταν εξαιρετικό, όπως και το Neon Bible (αξίζει τον κόπο η παρακολούθηση των κινούμενων εικόνων που επενδύουν με εικόνα τον ήχο στα Neon Bible και Miroir Noir). Υπολειπόταν όμως κάτι ακόμη – η αφήγηση / αλλά πάλι αυτό ούτε κι εγώ το είχα συνειδητοποιήσει / για αυτό και το post / τα προάστια δεν είναι οι αστικοί ύμνοι της γραφικής ετερότητας – του περιθωρίου των Verve. Αν και τα προάστια είναι στο περιθώριο εντούτοις αυτά τα προάστια συνδέονται με την προνομιακή εκείνη μεσαία τάξη των παραμυθιών που κατόρθωσε να εξασφαλίσει μία διαβίωση καλή κάπου εκεί: στα προάστια. Όλη η παρακμή εν τέλει δεν αφορά στα ναρκωτικά και τις μάχες που δίνεις με πραγματικές ή φανταστικές εξαρτήσεις – οι εξαρτήσεις είναι όλες εκεί. Όλη η παρακμή της μεσαίας τάξης, η τραγική της ύπαρξη προϋποθέτει την ασφάλεια της θέσης της – αυτή τροφοδοτεί, όπως και η αλλαγή του αιώνα στη Βιέννη των τελών του 20ου αιώνα, την τραγικότητα μίας ύπαρξης που αναγάγει σε αρχή αμετάκλητη την βαρεμάρα (σοφός αναγραμματισμός στα αγγλικά της κρεβατοκάμαρας / Bedroom / Boredom) /

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s