σα να γνωρίζει ήδη το παιδί μία γλώσσα – ίσως την σιωπηλή σκέψη, τη γλώσσα με τον εαυτό του – και εκ των υστέρων να μαθαίνει την επιμέρους μορφή της μητρικής του γλώσσας [Φιλοσοφικές Έρευνες §32] / το αυτονόητο ή πώς η προσδοκία μας εγκλωβίζει την συμπεριφορά του παιδιού / Η προοπτική και οι προοπτικές /

στην συζήτησή μου με τη γιαγιά της είμαστε ξανά πρόσωπο με πρόσωπο με όλες τις προκαταλήψεις μας – μεταξύ ειρωνιών αδυνατότητας συνεννόησης βίαιης άρσης του λόγου διαπιστώνω ότι η ομοφωνία στις κρίσεις είναι μία ψευδαίσθηση (εκτός κι αν περιορίσω την ισχύ της ομοφωνίας σε πραγματολογικές προκείμενες – αυτή δεν είναι μία  αθώα παρατήρηση) – η ίδια η μορφή ζωής που μας εγκιβωτίζει είναι μία ψευδαίσθηση ή μήπως επειδή ακριβώς εμείς εγκιβωτίζουμε τη μορφή της ζωής η συμφωνία είναι ένα ανοικτό πρόβλημα διαρκούς διαπραγμάτευσης; και πότε θα πράξουμε επιτέλους; – αναρωτιέται o Malone

Lemuel is in charge, he raises his hatchet on which the blood will never dry, but not to hit anyone, he will not hit anyone, he will not hit anyone any more, he will not touch anyone any more, either with it or with it or with it or with or

or with it or with his hammer or with his stick or with his fist or in thought in dream I mean never he will never

or with his pencil or with his stick or

or light light I mean

never there he will never

never anything

there

any more

[Malone Dies, Samuel Beckett]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s