είναι ένα ζευγάρι που διαρκώς κάνει παρατηρήσεις στα σκυλιά του – αφήνει την πόρτα ανοιχτή και η γυναίκα φωνάζει στον σκύλο: καλά δεν καταλαβαίνεις όταν σου λέω να μην μπαίνεις μέσα στο σπίτι; / μπορούμε να υποθέσουμε ότι με ελάχιστη εκπαίδευση ο σκύλος θα ήταν σε θέση να καταλάβει ότι το σπίτι δεν είναι μέρος της περιοχής του / αλλά δεν έχουν εκπαιδεύσει τα σκυλιά τους και ο άνδρας εξακολουθεί και παρατηρεί σε έντονο ύφος: γιατί μπαίνεις μέσα; αφού σου έχω πει… / αλλά κι αν ακόμη είχαν εκπαιδεύσει τα σκυλιά τους, τα σκυλιά τι θα ήταν σε θέση να ‘καταλαβαίνουν’; θα ήταν σε θέση να συνδέσουν την αιτιολόγηση με την αρθρωμένη πρόταση; ή απλά, ότι το σπίτι δεν είναι η περιοχή τους; / και πώς θα γίνει αυτό; / λείπουν διαρκώς από το σπίτι – παρατήρηση για τον τρόπο που οι γονείς φέρονται στα παιδιά τους και τανάπαλι (το αυτονόητο)

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η aufheber λέει:

    είναι μία και σαράντα πέντε – την επόμενη μέρα – και εξακολουθούν και συμπεριλαμβάνουν στον τρόπο που απευθύνονται στα σκυλιά τους τον σύνδεσμο της αιτίας…

    ο σύνδεσμος της αιτίας ή πώς συγκροοτείται η έννοια της αιτότητας – όχι η φυσική αιτιακή διασύνδεση // είναι οκτώ μήνες περίπου που η κόρη μου επανέρχεται διαρκώς με αιτήματα προσδιορισμού αιτιακών συνδέσεων σε όλα όσα υποπίπτουν στην αντίληψή της /// η χαρτογράφηση της εμπειρίας προϋποθέτει την σύνδεση καταρχάς – αυτή είναι μία δύναμη (κι αυτό σημαίνει ότι δεν έχει νόημα η αναγνώριση του υλικού υποστρώματος της δύναμης – εγκεφαλική σύναψη νευρώνων) ή καλύτερα, το δυνάμει που εκφράζεται ως σχέση /// ο πειρασμός ήταν και είναι η απάντηση στο αίτημα προσδιορισμού της αιτίας: η φρόνημη απάντηση ‘γιατί έτσι’ θα πρέπει να βασανιστεί προτού εκφραστεί – είτε οργισμένα είτε νηφάλια /// αυτό το ‘έτσι’ είναι συνοπτική έκφραση μίας περίφρασης που ίσως έλεγε: διότι έτσι κάμνουν οι ανθρώποι (!) – είναι χρήσιμο η ομοηχία που εκφράζεται στο ‘γιατί’ να σπάσει σε συνώνυμα κι αυτό προκειμένου το παιδί να αντιληφθθεί τη λογική διάκριση, αιτίας και αιτιατού ή τη λογική σχέση που προσιδιάζει στην έννοια //// συχνά βέβαια δεν σκοντάφτουμε σε συμβάσεις αλλά σε θεωρητικές δυσκολίες – γιατί λ.χ. κάηκα; η πρώτη αντίδραση είναι προφανώς η άμεση υπενθύμιση: γιατί δεν με άκουσες – αυτό είναι κοινός τόπος αλλά εξαιρετικά κακή έκφραση διότι συνδέει την αιτία με τη φωνή ενόσω η αιτία θα πρέπει να παραμείνει ένα εννοιολογικό πρόβλημα (συμβάσεων ή επιστήμης)…

    παρατηρήσεις πάνω στην αιτιότητα ή γιατί τα σκυλιά δεν είναι σαν τα παιδιά ή τανάπαλι

  2. Ο/Η aufheber λέει:

    η απάντηση ίσως έλεγε: αυτό καίει (μία επιφάνεια) /άγγιξες την επιφανεια/ (άρα) έχει καεί (διότι προϋποθέτουμε την αισθητηριακή σου αντίληψη) // αντίθετα η υπενθύμιση της μορφής: ‘σου το έλεγα, δεν σου το έλεγα ότι θα καείς;’ επιβαρύνει το παιδί με μία δεξιότητα (μνήμη) που ακόμη είναι υπό διαμόρφωση και κατά δεύτερο περιστέλλει την πλέον πρακτική όψη της έννοιας της σύνδεσης: την σχέση με το πράγμα – η φωνή αντικαθιστά την σύνδεση με μία αυθεντία…

    εθίζοντας το παιδί στις εξηγήσεις και στους λόγους – ακόμη κι αν δεν αντιλαμβάνεται το ακριβές περιεχόμενό τους (δεν είναι σαφές εξάλλου ότι και εμείς αντιλαμβανόμαστε σαφώς: η σύγχυση παιδιού και σκυλιού)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s