συναίνεση

Posted: Νοέμβριος 5, 2009 in (oblivion) μνήμη, epistomadologies

ομοφωνία / πολυφωνία / συμφωνία / αφωνία / αρμονία / δυσαρμονία /

ή η φωνή και το πράγμα [μία λοξή ανάγνωση του ήχου ως θεμέλιου της χαρτογράφησης]

ΥΓ. στα όρια (τις ρωγμές) ηφωνή πραγματώνεται (εκφράζει ή έχει σημασία)

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η delta-kapa λέει:

    Ακριβώς ένα μήνα πριν από την δικιά σου καταχώρηση εδώ (στις 5 Οκτωβρίου 2009) εμένα με απασχόλησε για λίγο η έννοια της σύμπνοιας

    Ορίστε:

    Υπόδειγμα (παράδειγμα) σύμπνοιας

    • Ο/Η aufheber λέει:

      η σύμπνοια είναι μία καλή λέξη: εννοώ ότι συντονίζεται η πνοή μέσα σε αυτό το παράφορο, τον παροξυσμό (το αίσθημα της νίκης ή και της ήττας)… αυτό που αναφέρεις και εσύ… δεν είμαι βέβαιος ωστόσο αν είναι κινητήριος δύναμη… κάθε αίτημα σύμπνοιας ή συναίνεσης (στην περίπτωση αυτής της καταχώρησης) μου φέρνει στο νου την εικόνα της διακήρυξης ενός ελάχιστου στρατιωτικού νόμου όταν επιβάλλεται, επιτάσσεται η συστράτευση (ωραίες πολιτικές λέξεις) όλων ενώπιον ενός κοινού στόχου ή των κινδύνων… σε αυτά τα ιστορικά χρόνια αυτή η φρασεολογία είναι τουλάχιστον αστεία – όταν ο μέγιστος κίνδυνος είναι η χρεωκοπία και ο μέγιστος στόχος η νομισματική ένωση (δεν υποτιμώ τίποτα)… απεμπολώντας τη φωνή (τη διάκριση / διαφωνία) απεμπολείται κάθε ελεύθερη πράξη – κάθε ελεύθερη σκέψη: μέσα στο παράφορο της σύμπνοιας της νίκης ή της ήττας (η ανάγκη που αναφέρεις) όλοι αποπροσωποποιούνται… σαν οργιαστικές αρχαίες τελετές: απόλυτα αναγκαίες αλλά ανούσιες σε αυτήν την ιστορική συγκυρία – κι εδώ το ανούσιο αφορά στο αντικείμενο του πόθου κάθε φορά (που πραγματώνεται εξορισμού ως διάψευση: εδώ το απαίδευτο που αναφέρεις)… δεν ξέρω… ποτέ δεν είναι στη δική μου ανάγνωση αίτημα η συναίνεση: αν είναι προδίδει φαύλες συνειδήσεις… δύναμη είναι μόνο το διακριτικό / διαφοροποιητικό στοιχείο…

      την καλημέρα μου

      • Ο/Η aufheber λέει:

        να διευκρινίσω: το όργιο είναι ανάγκη – η απρόσωπη έκφραση όλων όσα μας υπερβαίνουν εκ των πραγμάτων (το πεπερασμένο της φύσης – όχι απλά της φύσης μας)… όχι όμως υπό τον όρο μίας συλλογικής νίκης ή μίας συλλογικής ήττας… το όργιο δεν είναι συλ-λογικό… αν είναι: δεν είναι όργιο… καμία ευπρέπεια ή πολιτική ορθότητα: στο όργιο ο ηττημένος – νικητής (Πενθέας) διαμελίζεται – δεν υπάρχει μνήμη, ιστορική συνείδηση κι άλλες εκπληκτικά ανούσιες πολιτικές /εθνικές γραμματικές παρατηρήσεις… αν αυτό συνδεθεί με σκοπιμότητα (και οι έννοιες αυτές: έθνος / ιστορική συνείδηση κτλ. περικλείουν εξ ορισμού σκοπιμότητα), τότε δεν είναι πια όργιο: είναι μία περιορισμένη εκδήλωση ρωμαϊκών αγώνων στο κολοσαίο…

  2. Ο/Η delta-kapa λέει:

    Τη σύμπνοια όντως τη καταλαβαίνω να παριστάνεται από την κοινή πνοή, τη κοινή ανάσα, όπως και στο τραγούδι εν χορώ ή σαν μια σκυταλοδρομία όπως στο video που έκαναν οι Quebecua φοιτητές. Την ανάσα όμως δεν μπορεί κανείς να την κάνει εύκολα ζάφτι. Κι αν μπορέσει θά ‘ναι ή προσωρινό αυτό (πολύ προσωρινό, μερικά λεπτά μόνο, όσο κρατά ο έρωτας κι θάνατος για τους περισσότερους ανθρώπους) ή θά ‘ναι με το κόστος της αυτοαναίρεσης. Εδώ ο δρόμος ίσως να οδηγεί στο όργιο που αναφέρεις.

    Τις επιφυλάξεις σου σε κάθε αίτημα σύμπνοιας ή συναίνεσης όπως τις εξηγείς, τις καταλαβαίνω. Από την άλλη αρνούμαι να υποτιμήσω την ανάγκη μου και την ανάγκη της κοινωνίας για κοινούς σκοπούς. Αντίθετα θά ‘θελα να δουλεύω γι’ αυτό.

    Με απασχολεί (κατά περίεργο τρόπο) το ζήτημα του οδοστρωτικού, ασφυκτικού κομφορμισμού που υποδόρια κι ολοφάνερα καθορίζει τις συμπεριφορές των ανθρώπων στην Ελλάδα (παρ’ όλους μεσογειακούς κομπασμούς) και κάνει τη ζωή ανυπόφορη. Είναι αίτιο και σύμπτωμα αυτού που άρχισα να ονομάζω «ελληνική παρακμή». (Και φυσικά δεν περιορίζεται μόνο εκεί).

    Επανέρχομαι στη φορολογική μου δήλωση, για το χατίρι της οποίας (Σαββατόβραδο) άνοιξα τον υπολογιστή

    • Ο/Η aufheber λέει:

      δεν είμαι βέβαιος, χωρίς καμία υπερβολή εδώ, ότι κατανοώ την σημασία της έννοιας ‘κοινός σκοπός’… με μία μικρή προβοκατόρικη διάθεση…

      την καλησπέρα μου

  3. Ο/Η delta-kapa λέει:

    Διόρθωση: (παρ’ όλους τους μεσογειακούς κομπασμούς)

  4. Ο/Η delta-kapa λέει:

    Εγώ πάλι αδυνατώ να σου εξηγήσω τον «κοινό σκοπό» γιατί αν το έκανα δεν θα ήταν κοινός. ‘Έτσι μένουμε (δυο μας τουλάχιστον) χωρίς (κοινό) σκοπό. (Αλλά κι αυτή μου η διαπίστωση δεν αληθεύει εντελώς, αν κοιτάξει κανείς τι κάνουμε «εδώ»). Προσπάθησα να αναφερθώ στην ιδιοσυνκρατική μας ανάγκη να ζούμε μαζί. Κάτω από αυτή την φύση μας, οι λέξεις σύμπνοια και συναίνεση, παύουν να είναι μόνο αφορμές για αμφισβήτηση και επιφυλάξεις μόνο. Κάποτε ελπίζω να βαρεθούμε τη προβοκατόρικη διάθεσή μας και να φανερώσουμε την ανάγκη μας (τη δίψα μας) να πούμε: «ναι»

    (Συνεχίζω να βλέπω τις φωτογραφίες μου)

  5. Ο/Η aufheber λέει:

    αυτό είναι και το θέμα… ο σκοπός παραμένει εξωτερικός ως προς την ανάγκη – και η ‘ιδιοσυγκρατική μας ανάγκη να ζούμε μαζί’ δεν είναι σκοπός: ανάγκη είναι… η κατάφαση (η δίψα) δεν είναι αίτημα: είναι αυτονόητη ως πρακτική… αυτή η κοινή ζωή είναι αξιολογικά ουδέτερη – όπως και η κατάφαση: πραγματολογικά δεδομένα είναι, ουδέτερα (ακόμη και το καλό ή το κακό είναι εδώ αξιολογικά ουδέτερο διότι εξαρτάται και το καλό και το κακό από τη μεριά που είναι το ζύγι – που είσαι εσύ και στέκεσαι)… τα λοιπά είναι ηθικολογία (των ανίσχυρων) και ως τέτοια δεν είναι ποτέ ανάγκη – εκτός κι αν τεθεί απόλυτα (ως απόλυτο καθήκον ή επανάσταση) και τεθεί ολοκληρωτικά (πραγματωθεί)… σε αυτήν την περίπτωση όμως γίνεται εξαναγκασμός: τρομοκρατία (γαλλική επανάσταση)… εξακολουθώ όμως να νομίζω ότι η φύση μας δεν αφορά ούτε την σύμπνοια ούτε και την συναίνεση… η σύμπνοια και η συναίνεση ανήκουν σε ένα διαφορετικό γλωσσικό παιχνίδι… όχι στη ‘φύση’ – η φύση είναι δυναμικό όλον (ούτε συναινεί ούτε συμπνέει: ισορροπεί μόνο – πρόσκαιρα ίσως, όμως ακόμη και υπό τις πλέον αντίξοες συνθήκες: επιβίωση λέγεται)…

    (Συνεχίζω να κοιτάζω μία λευκή σελίδα που θα έπρεπε να είναι η αρχή ενός διδακτορικού)

    την καλημέρα μου

  6. Ο/Η delta-kapa λέει:

    Αυτή η κοινή ζωή δεν είναι αξιολογικά ουδέτερη – ούτε και η κατάφαση. Kι άν ποτέ αποφασίσω ότι είναι αξιολογικά ουδέτερα θα κάνω αυτή την αφαίρεση προσωρινά για να την χρησιμοποιήσω σαν εργαλείο. (Μετά θ’ απλώσω το χέρι μου σε άλλο «εργαλείο»). Πριν απ’ όλα όμως θα παραμείνω εγώ. Διακριτός και σχετικός.

    Προσπαθώ να παριστάνω ότι ξεφεύγω από την ανάγκη μου (ίσως μάλιστα να κάνω αυτό που θέλω). Αν αρχίσουμε να μιλάμε για την ανάγκη μας φτωχαίνουμε νομίζω, γιατί αυτή ίσως να συνοψίζεται στις δυο πραγματικές μας ανάγκες (τον θάνατο και τον έρωτα).

    «Φύση μας δεν αφορά ούτε την σύμπνοια ούτε και την συναίνεση»: έχεις δίκαιο … φυσικά.

    (Πάω για ύπνο, αδυνατώ να σου δείξω έστω μία από τις φωτογραφίες που είδα)

  7. Ο/Η aufheber λέει:

    ωραία το θέτεις – αυτό είπα μάλλον: όταν περιγράφεις εκείθεν της χρηστικής σημασίας των πραγμάτων δεν μπορεί παρά να ανασυγκροτείς το πράγμα ως μια πολλαπλότητα προοπτικών – κι εφόσον δεν έχει (έννομο ή άνομο) συμφέρον αυτή είναι ουδέτερη και καταφατική (ως περιγραφή)…

    διαφωνώ όμως, η ανάγκη δεν αναφέρεται μόνον στο θάνατο και τον έρωτα: το ενδιαφέρον με το ζώο αυτό είναι ότι μπορεί να ερωτευτεί και να πεθάνει μέσα από και μέσα σε άπειρες μορφές – έκφραση: κι αυτή είναι ανάγκη… μάλλον αυτό είναι ανάγκη, η έκφραση – κι αυτή είναι στοιχειώδης…

    (η σελίδα έμεινε κενή κι εγώ ξενύχτησα με την μικρή που αποφάσισε, είναι δύο μήνες σχεδόν τώρα, ότι έχει ενδιαφέρον και η νύχτα)

    την καλημέρα μου

  8. Ο/Η μισοσουρομενος λέει:

    (Η αγρυπνια τι σχεση μπορει να εχει με το ξενυχτι?)

  9. Ο/Η delta-kapa λέει:

    Το ξενύχτι συμβαίνει, η αγρύπνια επιβάλεται. Τό ‘να έχει να κάνει περισσότερο με τη νύχτα, τ’ άλλο με τον ύπνο (την άρνησή του) Όσο για την σχέση τους: μηδαμηνή (νομίζω)

  10. Ο/Η aufheber λέει:

    συχνά βέβαια η αγρύπνια συμβαίνει (αναπάντεχος θάνατος) και το ξενύχτι επιβάλλεται (αναπάντεχη γιορτή)… η νύχτα πάντως έχει φυλαγμένα περισσότερα ονόματα για τις παρεκκλίσεις της… ή τις διαταραχές της… αυτό μάλλον την καθιστά περισσότερο ενδιαφέρουσα σε σχέση με τη μέρα (;) δεν ξέρω… την καλησπέρα μου

  11. Ο/Η delta-kapa λέει:

    Ο (αναπάντεχος) θάνατος δεν επιβάλεται;
    Η (αναπάντεχη) γιορτή δεν συμβαίνει; Επιβάλεται;

    Και η μέρα αλλά και η νύχτα είναι ενδιαφέρουσες. Η εμπειρία μου είναι ότι συχνά καταφεύγω στη νύχτα από ανάγκη χρόνου. Η αγάπη μου είναι όμως μεγαλύτερη για τη μέρα λόγω του φωτός. Καλές γιορτές για παράδειγμα υπήρξαν αυτές που έγιναν με το φως της ημέρας και με τον πλούτο του χρόνου που δίνει μπροστά μας αυτό.
    Η νύχτα έχει τη γοητεία της αλλά είναι λάθος να αγνοούμε ότι συνήθως της φορτώνουμε πράγματα που απλώς δεν μπορέσαμε να τοποθετήσουμε στη μέρα.

    Το παιχνίδι με τις λέξεις έχει κι αυτό τη γοητεία του, αλλά νομίζω ότι είναι λάθος να ξεχνάμε ότι πρόκειται για εργαλείο. Μας φέρνουν στο σημείο να χανόμαστε από την επιθυμία μας. (Αναφέρομαι σε κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο απ’ ότι οι αφαιρέσεις που χρειαζόμαστε). Η υποψία ότι αυτές οριθετούν τον κόσμο και την αντίληψή μας δεν σημαίνει ότι είναι παντοδύναμες και αυτοσκοπός, ίσα ίσα αυτό καταδίχνει την σχετικότητά τους και μας επιτρέπει πιό εύκολα να δοκιμάζουμε να τις αφήνουμε στην άκρη. (Σαν ένα εργαλείο που χρησημοποιήσαμε με λιγότερη ή περισσότερη δεξιοτεχνία)

    Σήμερα θα φύγω νορίς από τη δουλειά. Ο γιός μου με περιμένει.

  12. Ο/Η delta-kapa λέει:

    (νωρίς) Κι όμως νύχτωσε!

  13. Ο/Η μισοσουρομενος λέει:

    ξενυχτωσε και ξανα νυχτωσε καιξανασουρωσα.
    (νομιζω)Οτι υπαρχει γενικευμενη συψχηση.
    Η αγρυπνια ειναι προκαθορισμενη απο βιολογικους(και ψΥΧΟΛΟΓΙΚΟΥς) παραγοντες το ξενυχτι ειναι επιλογη

  14. Ο/Η aufheber λέει:

    @delta-kapa, αναφέρεσαι συχνά σε εργαλεία / υπάρχει μία δυσκολία να αναγνωρίζεις σε όλα μία εργαλειακή χρήση ανάλογα με τις προθέσεις ή τις ανάγκες ή με τις απαιτήσεις (σου;)… φυσικά και οι αφαιρέσεις ΔΕΝ είναι εργαλεία ή δεν είναι μόνον αυτό: εδώ η δική μου ανάγνωση στην αφαίρεση είναι συγγενής με την καντιανή και αφορά στην ανασυγκρότηση της αλήθειας μίας ορισμένης εμπειρίας (είτε αυτή είναι νύχτα είτε μέρα)… δεν διαφωνώ: επιφυλάσσομαι απλά με δέος στη λογική της χρήσης που είναι μετέωρη και υπαγορεύεται μόνον από υποκειμενικούς γνώμονες… από τις πιο ενδιαφέρουσες πλευρές της νόησης είναι η άχρηστη (αυστηρά μη πραγματολογική: η ευχαρίστηση ΔΕΝ είναι πραγματολογικό δεδομένο – συνιστά μία εκ των διαστροφών του ζώου που έχει κολλήσει τη γλώσσα του πάνω στο βάζο με το μέλι μόνον και μόνον για την ευχαρίστησή του: εξάρτηση περιγράφω) ενασχόληση με τη μέρα και τη νύχτα… δεν διαφωνώ όμως:απλά η εργαλειακή λογική με δυσκολεύει… αν και οφείλω να αναγνωρίσω ακολουθώντας τον Χομπς: μόνο τα αδύναμα πνεύματα μπλέκουν στον ιστό των λέξεων…

    @μισοσουρωμένε: η βιολογία έχει καταστεί σχετική σε σχέση με την ψυχολογία – πολύ σχετική… αισιοδοξία: μισοσουρωμένος καθοδόν προς την νηφαλιότητα / απαισιοδοξία: μισοσουρωμένος καθοδόν προς ντίρλα… ή το αντίστροφο;!

    την καλησπέρα μου από τις εσχατιές του διαδικτύου

  15. Ο/Η delta-kapa λέει:

    Πράγματι έχω ξανα-αναφερθεί σε εργαλεία και το κάνω αυτό από πρόθεση να μετατοπίσω το βάρος της σημασίας στις προθέσεις ή τις ανάγκες ή τις απαιτήσεις ή τις επιθυμίες τέλος πάντων σ’ αυτό το κομμάτι της ύπαρξής μας που ξεκινάει (ή δεν ξεκινάει) από μέσα μας και παίρνει δρόμους και κατευθύνσεις. Λέω κι εγώ δηλαδή ένα μικρό σχετικό «όχι» γύρω μου κατατάσσοντας τα πράγματα στην τάξη των εργαλείων, γιατί φαίνεται να ψάχνω την ουσία! (das wesentliche) Έτσι οδηγούμαι να ερμηνεύω τα (μισά) μηνύματα (σου) σαν ένα παράδερμα στον κόσμο των αφαιρέσεων, των μεταφορών της γλώσσας, στον «ανύπαρκτο» κόσμο των σκιών δηλαδή κι όχι στον πραγματικό κόσμο των ζώντων (και νεκρών) όχι ιδεών αλλά κινήσεων και δράματος.
    Η επιφύλαξη (με δέος, μάλιστα) στη λογική της χρήσης που είναι μετέωρη (;) και υπαγορεύεται μόνον (;) από υποκειμενικούς γνώμονες με φοβίζει γιατί επιδεικνύεται σχεδόν αυτάρεσκα και (κυρίως) παραλυτικά κι απόκρημνα προς τη ζωή.
    Τον Μανόλη δεν τον έχω πρόχειρο αλλά από την μία σου φράση, δεν έχω να διαφωνήσω με τον τρόπο που σχετίζει την εμπειρία, (τη δεξιοτεχνία είπα εγώ μια που άστηκα με τα εργαλεία), το συμμάζεμα και την αφαίρεση. Την αλήθεια την αφήνω στην άκρη γιατί μόνο σαν σχήμα λόγου την καταλαβαίνω γι’ αυτό που λέμε „it works“ (παρόλη την άγνοιά μας). Κι ο φίλος σου ο Εγγλέζος ο Θωμάς ίσως να είναι απλά πρακτικός υποστηρίζοντας ότι ο καλύτερος τρόπος να κυβερνήσεις τον εαυτό σου ίσως να περιλαμβάνει και την απλή ανάγκη να του δώσεις δύναμη και εξουσία.
    Ούτε αντιλαμβάνομαι την χρησιμότητα συνυφασμένη με την ευχαρίστηση. Χρειάζονται εργαλεία και για τα πιο άχρηστα πράγματα. (Άλλωστε η χρησιμότητα όπως και η ανάγκη, είναι σχετική και μεταβαλλόμενη). Σημασία έχει η αποδοχή της υποκειμενικότητας.

    Προς τι ο φόβος προς τους «υποκειμενικούς γνώμονες»; Μήπως κι αυτοί δεν είναι νοθευμένοι;
    (Σ’ αυτό που αναρωτιέμαι προϊδεάζομαι ότι ένα μέρος τουλάχιστον της απάντησης βρίσκεται στη σχέση και τη θέση του πολιτιστικού μας κύκλου με το γεγονός του «εγώ» και του «εμείς». Κι είχα ξεχάσει ότι γράφουμε κάτω από τον τίτλο της συναίνεσης).

  16. Ο/Η aufheber λέει:

    δυσκολεύτηκα να σου απαντήσω – εκλαμβάνουμε συνήθως ότι το εγώ είναι περισσότερο συγκεκριμένο από το εμείς (αν και μία προσεκτική προσέγγιση του εγώ υποδεικνύει το εμείς ως όρο συγκρότησης του εγώ – θετικό ή αρνητικό: σίγουρα την καταγωγή του και τανάπαλι: το εγώ ως όρο έκφρασης και επανασύστασης του εμείς /και οι δύο πάντως ΕΙΝΑΙ αφαιρέσεις όταν τίθενται στο πεδίο των λόγων αλλά και των πράξεων: ένας φανατικός λ.χ. λειτουργεί με απόλυτο ορίζοντα το ΕΜΕΙΣ ή την ετερότητα εν γένει – θεό ή πολιτική πεποίθηση αμφότερα πράττουνε εξοντωτικά αναφορικά προς το συγκεκριμένο ΕΓΩ / αλλά και όταν πραττει ως ατομικό συμφέρον λειτουργεί με όρους εξωτερικού καταναγκασμού στο βαθμό που το ατομικό του συμφέρον ορίζει ΑΠΟΛΥΤΑ το εξωτερικό αντικείμενο της επιθυμίας του)…

    μία διατύπωση με διαγνωστική απλώς αξία θα έλεγε: οι υποκειμενικοί γνώμονες -ούτε καθαροί ούτε και νοθευμένοι- ορίζουν και την έκφραση της αντικειμενικότητας του πράγματος (ή την κοινωνική πρακτική μας)… ο φαύλος κύκλος νομίζω είναι εμφανής: αν η πρακτική υπαγορεύεται εξαρχής όμως από την κοινωνική αντικειμενικότητα που ορίζει ως έκφραση την υποκειμενική πρακτική, τότε η υποκειμενική πρακτική αναπαράγει ως συγκεκριμένη έκφραση την κοινωνική πρακτική (είτε αξιολογούμε μία πρακτική ως ορθή ή ως επιζήμια)… οπότε αναγκαία επαναφέρουμε έναν λόγο περί σκοπών ως δυνατότητα διάρρηξης του κύκλου: πώς αίρεις την υποκειμενικότητά σου, την υποκειμενική σκοπιμότητά σου; είναι άραγε η πίστη η μόνη διέξοδος από την φαυλότητα της ατομικότητας – είναι άραγε μία έννοια θέωσης ή εξόντωσης η μόνη δυνατότητα μίας μη υποκειμενικής πράξης; είναι λ.χ. το μείζον (!) συμβάν των ολυμπιακών αγώνων ή η νίκη σε αθλήματα και τραγούδια η μόνη δυνατότητα εξόντωσης του εγώ ενώπιον ενός, εξίσου άλογου όμως, εμείς; όχι: φυσικά γράφουμε κάτω από το γενικό τίτλο της συναίνεσης: άρα μία λογική παραίτηση από το ατομικό χάριν του γενικού εκφράζει μία δυνατή ανασυγκρότηση μίας κοινής σκοπιμότητας – υπό τον όρο φυσικά ότι αυτό είναι συστατικό μέρος της πραγματικότητας, εννοώ: η πραγματικότητα επιτρέπει αυτήν την ανακατεύθυνση της προοπτικής μας – αυτό η πραγματικότητα ΔΕΝ το επιτρέπει…

    το σχιζοφρενικό του σύγχρονου προσώπου που έχει διαγνώσει ο Apel είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα που αφορά την δυτική συγκρότηση του προσώπου στον 20ο αιώνα εν γένει – τουλάχιστον μετά τον μεγάλο πόλεμο: έχει εμπνεύσει την παρακάτω παράφρασή μου αναφορικά με το τριχοτομημένο υποκείμενο που αναφέρει ο Apel σε άλλα συγκείμενα:

    1. ως ιδιώτης /φυσικό σώμα και βούληση το υποκείμενο απαιτεί απόλυτη ελευθερία στην πράξη του η οποία συστοιχίζεται με την ικανοποίηση των αναγκών και των συμφερόντων του – αυτή καταφανώς οδηγεί στη συγκρότηση του πραγματικού

    2. ως μέρος του πραγματικού απαιτεί την δυνατότητα πραγμάτωσης των συμφερόντων του άρα δεν αίρει εν συνόλω – σαφώς: δεν αμφισβητεί – το πραγματικό που συναντά (αναπαράγοντας και αναπαραγόμενος: αναπαράγει ακριβώς τους όρους πραγμάτωσής του) και

    3. ως πολίτης ενός κόσμου συμβόλων απαιτεί απόλυτη ελευθερία στην πίστη του η οποία ωστόσο δεν πραγματώνεται ποτέ αλλά παραμένει το ενδόμυχο που περιφρουρεί στην ιδιωτική του ζωή (παράλληλα με τις λοιπές διαστροφές του: αν και οι διαστροφές, αυστηρά μιλώντας, ανήκουν στις δύο πρώτες κατηγοριοποιήσεις)

    αυτά κατά έναν παράδοξο τρόπο συνυπάρχουν: είμαι ένας ορθόδοξος που στην εργασία μου νομιμοποιώ απόλυτα την πρωτοκαθεδρία των μέσων εις βάρος των σκοπών κι αυτό ενώπιον των σκοπών ΜΟΥ ενόσω με το πέρας της ημέρας μπορώ και αναστοχάζομαι την αναστραμμένη εικόνα της πρακτικής μου: δεν έχω πράξει το κακό λ.χ. ή το ανήθικο ή το αντιφατικό σε ένα σωματικό (ελπίζω) επίπεδο αλλά όσα έπραξα έπραξα προκειμένου την επιβίωση κι αυτά σε ένα συμβολικό επίπεδο συμβολικής πρακτικής… εδώ το σώμα – εκεί η ιδέα (είτε είναι πίστη στο δόγμα ή το θεό ή την ιδεολογία κτλ.)

    το ερώτημα συνεπώς περί ‘κοινών’ σκοπών ανανεώνεται διαρκώς δίχως να τίθεται ποτέ διότι ο σκοπός που τίθεται ως δέον παραμένει εξωτερικός ως προς την πρακτική: είναι η βάση ενός αναστοχασμού και μίας ατέρμονης συζήτησης… αν τεθεί, τίθεται με όρους δύναμης και η συναίνεση είναι συναίνεση με βάση την ισχή (ένας καθηγητής έλεγε: δεν υπάρχει χρυσή τομή αλλά τομή χρυσή υπονοώντας σαφώς το αλισβερίσι και τη συναλλαγή,εξαιρετικές και οι δύο έννοιες στο βαθμό που είναι όροι συνεννόησης και επικοινωνίας θεμελιώνοντας πολιτισμό)…

    εδώ κάπου όμως χωρίζουν οι δρόμοι μας με τον Μανώλη: το πράγμα δεν είναι όπως το πράγμα θα έπρεπε να είναι – το πράγμα παρουσιάζει μία εσωτερική δυναμική που ενσωματώνει το πλέον πραγματικό του υποκειμένου: την πράξη του… το πράγμα συνεπώς αναπαράγεται σε όλα τα επίπεδα… αυτό που μάς απασχολεί είναι πάντα: πώς είναι δυνατό να αλλάξει κάτι; ενόσω θα έπρεπε να μεταβάλλουμε ήδη τους όρους ύπαρξής του σαν πράξη ήδη… η υποψία ότι η συζήτηση αναβάλλει αυτήν την πράξη διαρκώς αναπαράγοντας το πραγματικό σε όλα τα επίπεδα έδωσε τροφή για την απόρριψη της συναίνεσης και κάθε ορολογίας που υπενθυμίζει την εξαιρετική λειτουργικότητα του συστήματος σε όλα τα επίπεδα που προνοήσαμε να φτιάξουμε και συμβάλλουμε διαρκώς στην εύρυθμη λειτουργία του:
    υπάρχει έτσι πάντοτε
    – μία εποχή για παιδικότητα
    – μία εποχή για πειραματισμό
    – μία εποχή για ιδεολογία
    – μία εποχή για σοβαρότητα
    – μία εποχή για εξασφάλιση οικονομική
    – μία εποχή για φιλοδοξίες
    – μία εποχή για οικογένεια
    – μία εποχή θερισμού της σποράς μας
    – μία εποχή ηρεμίας
    – μία εποχή θανάτου
    αυτή η φαινεμονολογία του ελάχιστου χρόνου μας επιβαρύνεται διαρκώς από το ανυπόμονο ενός ζώου που εξακολουθεί και είναι ζώο ζώντας στο απόλυτο παρόν κάθε εποχής (οι εποχές φυσικά ποικίλουν αλλά ακολουθούν συνήθως μία σειρά που έχει ορίσει η ψυχοπαθολογία μας περιγράφοντας τις περιόδους της ζωής – ουδέτερα κατά τα λοιπά δεδομένα που κρύβουν καλά την ιδεολογία τους)…

    οι εποχές αυτές είναι αυθύπαρκτα συμπλέγματα συμβόλων και πρακτικής – και αυτόνομα… δεν είμαι βέβαιος τι θα σήμαινε μία καθολική προοπτική ή η σύλληψη μίας εποχης ως έκφραση μίας ολότητας που θα περικλείει και έναν κοινό σκοπό; σίγουρα θα θυμίζει την ξεχαμένη εντολή: ου επιθυμήσεις ή ου έχεις συμφεροντολογήσεις ή με έναν γενικό τίτλο: ου οικονομία / ου αγορά / ου ιδιωτικοποίηση…

    μαϊμούδες που ανταλλάσσουν μπιχλιμπίδια στη θέση των μαϊμούδων του Κιούμπρικ;

    η ανοιχτή πληγή ήταν πάντα η επιβίωση – είτε του σώματος είτε των συμβόλων… δεν παραιτείσαι από αυτό – ποτέ… φυσικά το ενδιαφέρον της επιβίωσης αφορά στις λεπτόμερειες που ορίζουν την σημασία της επιβίωσης!

    για αυτό και αναπαράγουμε την ατέρμονη συζήτησή μας σε όλα τα επίπεδα.. έχουμε εξαιρέσει την πρακτική μας από αυτήν την συζήτηση – ευτυχώς: δεν θα μπορούσαμε να επιβιώσουμε αλλιώς… φυσικά πάντοτε υπάρχει το υποκείμενο εν γένει: ως αίτημα όμως; ως τι; ένα ακόμη δέον; κι εδώ αναγκαία ξανασυναντώ τον Μανώλη…

    την καλημέρα μου

    ΥΓ. πρόσεχε: έχεις ήδη αποδόσει κίνηση και δράμα στην κακότεχνη χρονογραφία / χωρογραφία / χορογραφία των ίσκιων των λέξεών μου… κι έλεγα ότι δεν χορεύω…

  17. […] You can read the paper here: aufheber said 8 hours ago […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.