Μορφέας

Posted: Ιανουαρίου 19, 2009 in orakeln

κι εδώ που στάθηκα, ονειρεύτηκα ότι είμαι στρατιώτης, σφαγιαστής, ο άγιος χασάπης των προαστίων, αλλά δεν έμαθα ποτέ για ποιον λόγο σκότωσα, αφήνω κάτω το όπλο μου, σήκωσα τα χέρια μου και ο καλός μου φίλος πετσόκοψε τον λαιμό μου, άτακτα παρέταξα τον πόνο σε μία ακατάσχετη λογοδιάρροια, ίσως για καλό, μπορεί και για κακό, έγειρα στην άσφαλτο, καταβεβλημένος, ίσως και να σε άκουσα να πλησιάζεις, αλλά δεν μπορώ πια να είμαι βέβαιος, έσκυψες και σου ψιθύρισα αν γνωρίζεις για ποιον λόγο φωνάζεις, ανάμεσα σε ένα πλήθος, με ποδοπάτησε, αιμόφυρτος, ξαπλωμένος στο δρόμο, αφήσανε κάποια λουλούδια και μερικούς στίχους, αλλά δεν έχω φωνή, κι αν είχα φωνή, εδώ που στέκομαι, ονειρεύτηκα ότι είμαι τραγουδιστής, με μία ακουστική κιθάρα, τραγουδάκια σκαρφίστηκα για την επανάσταση, ακούστηκαν κραυγές, ένας κρότος, τα χημικά πονέσανε το στομάχι, παλινδρόμηση, ο οισοφάγος μου γέρασε και επιστρέφει όσα του ρίχνω, όσα μου ρίξανε, κι άλλες λέξεις, βουνό γίνανε, κι εγώ θάφτηκα κάτω από τις περισσότερες, κι εκεί ανάμεσα σε σημαίνονται, σε σημαινόμενα, κάποιος μπέρδεψε τα λόγια του, και σκόνταψε πάνω στο πτώμα μου, κι εδώ ονειρεύτηκα ότι είμαι όρνεο και ξεσκίζω τις λέξεις του την μία μετά την άλλη, μπορεί για καλό, λέω για καλό, εδώ που στέκομαι, ονειρεύτηκα ότι είμαι κήρυκας, δεν κηρύσσω όμως, θα ταφώ με τα οράματά μου, από κείνα που ξεσκίζουνε τις σάρκες και γίνονται καμβάς με σχήματα, τι προσπάθησε να πει, προσπαθεί να πει, τι προσπαθεί ο καλός μου φίλος να δείξει, εδώ που στέκομαι, με πήρανε στα χέρια, κι εκεί δίπλα ξάπλωσες στο πλευρό μου, ή εγώ στο δικό σου, στα χέρια, διέκρινα τους πυρσούς και τις φωτιές, την προκυμαία, ζητώ συγνώμη, δεν είμαι καν κτίστης, κι όμως ονειρεύτηκα ότι μπορώ να κτίσω, ένα παράθυρο ώστε να σου δείξω για ποιο πράγμα μιλώ, αλλά ήσουνα πάντα έξω, όσο κι αν προσπαθώ, πώς να σε κλείσω μέσα σε ένα περίγραμμα, έτσι είναι πάντα, εδώ που στέκομαι θυμήθηκα ότι είμαι λέξη και εδώ θα ταφώ με τα όπλα και την πανοπλία μου, γυμνός κι ανίσχυρος, με τη γλώσσα μου, δεν έπρεπε, λες, να είχες αφήσει ποτέ το όπλο σου κάτω, δεν το άφησα, βάρυνε από τις μνήμες και τσάκισα τα χέρια μου και αφού δεν γράφω, λέω, δεν έχω χρήση, κι αν μιλούσες, κι εδώ που στάθηκε μίλησα, είπε ο κήρυκας: η αιώνια παλινδρόμηση του Ταυτόν

 

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η Cleareaching λέει:

    Αν ήσουν λέξη, ποια λέξεις άραγε θα ήσουν; Ποια λέξη θα ήμουν εγώ; Φαντάζομαι πως υπάρχει μια κοινή λέξη για όλους, κάτι σαν κοινός παρονομαστής: «είμαι». Από και και πέρα όμως; Τι «είμαι»; Γιατί είμαι κάτι, είσαι κάτι, και λες πως είσαι κήρυκας, είσαι στρατιώτης, είσαι κτίστης (μ’ αυτό το τελευταίο μου θύμισες τον αγαπημένο μου Τάσο Λειβαδίτη που έφτιαχνε στα ποιήματά του παράθυρα με κιμωλία στους τοίχους…). Μην μελαγχολείς, καλέ μου, σε λίγο θα ‘ρθει άλλη μια άνοιξη…

  2. Ο/Η aufheber λέει:

    «Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ. Αρχίζει μία Αναγέννηση. Μία απροσδόκητη Αναγέννηση φύσηξε απότομα πάνω από σφαγές λαών κι αδιάφορη για τις σφαγές. Σαν εξουσία δόξας θα παρουσιαστεί. Θα παρουσιαστεί με τη βία όπως η καταστροφή. Εκεί που όλα τελειώναν των ανθρώπων. Προτού το τέλος ο κόσμος ετελείωνε αρχινώντας. Αλλά οι άνθρωποι αποστρέφονται αυτήν την τελευταία Αναγέννηση».

    Χειμωνάς, ΟΙ ΧΤΙΣΤΕΣ

    την καλησπέρα μου

  3. Ο/Η τρολλ λέει:

    «Το σπιράλ δεν επιτρέπει την εγκυμοσύνη κύρια για δύο λόγους, πρώτον διότι μεταβάλλει την κινητικότητα του σπέρματος και δεύτερον παρεμποδίζει την εμφύτευση του γονιμοποιημένου ωαρίου στη μήτρα»

  4. Ο/Η aufheber λέει:

    στείρα η αναγέννηση να υποθέσω; άρα, μη αναγέννηση; εκτός κι αν είναι ερμαφρόδιτο, συνεπώς, θα ήταν μάλλον περιττή η αντισύλληψη… κι αν δεν ξέρει ότι είναι ερμαφρόδιτο; ναι, τότε θα είχε κάποιο νόημα: μπορεί και να έσπερνε θρησκεία… κάποτε, λέει ο Αριστοφάνης στο Συμπόσιο του Πλάτωνα, ο άνθρωπος ήταν σφαίρα, οι θεοί, λέει, φθόνησαν την ευτυχία του και τον έκοψαν στη μέση: έκτοτε αναζητούν οι άνθρωποι το μισό τους… ο Ερμαφρόδιτος και η αποκάσταση του γένους… δεν το είπε ο Αριστοφάνης αλλά η Θεωρία της Εξέλιξης μάς επιτρέπει να αισιοδοξήσουμε…

  5. Ο/Η τρολλ λέει:

    Σαφως και στειρα η αναγεννηση,η διαμετρικη διαφορα απο την στιγμη που δεν εχουμε μετατοπηση του κεντρου αποτελει απλα μια ανακυκλουμενη εις το απειρο συνεχιση του ιδιου σπειροειδης κυκλου.
    Η εξελιξη των ειδων( με βαση την θεωρια της Εξελιξης) καθοριζεται απο την αναγκη διαιωνισης.Αυτο εμενα με κανει μη αισιοδοξο,παρολο που προσπαθω να ειμαι αισιοδοξος…

  6. Ο/Η aufheber λέει:

    η αιώνια επιστροφή τότε του ομοίου (Ταυτόν) – Nietzsche… διαιώνιση;

    πάντοτε φυσικά υπάρχει η πιθανότητα το κέντρο να μην υφίσταται καν και η σπείρα να ανελίσσεται επ άπειρο εις άπειρο… η έκφραση ‘σπειροειδής κύκλος’ με μπερδεύει… έχω πιει κιόλας λίγο… ίσως για αυτό με μπερδεύει ή με ανακατεύει; ίλιγγος…

    την καληνύχτα μου

    ΥΓ. η διαιώνιση θα μπορούσε κάλλιστα να είναι απλά και πολύ πριν τον Δαρβίνο η εμμονή της ουσίας στην διατήρησή της – προσφιλές θέμα του 17ου και 18ου αιώνα (λχ. στον Spinoza περί τα μέσα και τέλη του 17ου αιώνα)… φυσικά θα πρέπει να σκεφτούμε την ίδια την ζωή ως την ουσία… επιβίωση ή αυτοσυντήρηση – αρετή κατεξοχήν της (εξ)ουσίας…

  7. Ο/Η τρολλ λέει:

    Φυσικα οχι η επιστροφη του ομοιου.Αλλα δυστυχως η εξελιξη δεν προδικαζει την προοδο,..ουτε η σημερινη τεχνολογικη προοδος σημαινει και εξελιξη μας σαν σαπιονς σ.

    υγ.σουρωμενος ειμαι και εγω

  8. Ο/Η τρολλ λέει:

    εις το απειρο συνεχιση του ιδιου σπειροειδης κυκλου.

    ———
    ειναι ο χρονος που τον κανει σπειροειδη…..

  9. Ο/Η τρολλ λέει:

    …και το «κεντρο» υπαρχει…. ειναι η ανθρωπινη φυση.Με βαση την θεωρια της Εξελιξης δεν μετατοπιζεται ευκολα..η μετατοπιση του κεντρου δεν καταφερνεται σε 100χρονια.
    Ολα τρuγuρο αλλαζουνε και ολα τα ιδια μενουν!!!

    υγ.παω για υπνο καληνυχτα

  10. Ο/Η aufheber λέει:

    η ουσία είναι το ανυπόστατο κέντρο (Wittgenstein)… αν εννοείς με τον όρο ‘φύση’ και/ή κυρίως την συνείδηση, αυτό το αποδέχομαι: υπάρχουν ωστόσο δύο τρόποι να προσεγγίσεις το ‘κέντρο’, είτε το αποδέχεσαι ως ανοικτό ή αυτό/αναφορικό (αυτιστικό) – στην πρώτη περίπτωση υπονομεύεις την σημασία του ενώ στην δεύτερη αποκλείεις κάθε σημασία (και οι δύο ευπρόσδεκτες είναι: αν και η υπονόμευση της σημασίας καθιστά το κέντρο ανοικτό κείμενο)… αυτό το ‘κέντρο’ συγκρούεται με τον χρόνο – νομίζω ότι είναι μία πραγματική αντίθεση, αυτή ανάμεσα στην φθορά που σπέρνει ο χρόνος (Νόμος) και στην εμμονή της ουσίας ή του κέντρου στην αυτοσυντήρησή του… σε αυτήν την μάχη πολυμήχανη η ουσία (Ρέα) προστάτευσε την γραμμή του αίματός της και την έκρυψε από τον Χρόνο (Κρόνο) που καταβροχθίζει τα πάντα μέσα στην κοιλιά της Γης (την σπηλιά ή την μήτρα της μάνας: σε κάποιες ανυπόστατες επιστημονικά ετυμολογήσεις της λέξης ‘σπηλιά’ προκύπτει και η οφθαλμική κοιλότητα και σε αυτήν την αφήγηση ο οφθαλμός, η σπηλιά και η μήτρα είναι τόποι ιεροί) σώζωντας το αίμα και την κίνησή του (ας την πω Αντίχρονος Κίνηση) – έκτοτε πονάνε οι γυναίκες και γερνάνε οι γυναίκες και πεθαίνουν οι γυναίκες (ο άντρας, ένα σακί σπέρμα, νομίζει ότι θα ζήσει αιώνια: είναι ο Χρόνος επί γης και υποτάσσεται στην Αντίχρονο Κίνηση της γυναίκας που διασώζει τη γραμμή του αίματος και επιτρέπει την ανέλιξή του ως Γένος)…

    την καλημέρα μου

  11. Ο/Η Cleareaching λέει:

    Οι Γιόγκι λένε πως όλος ο πόνος στη ζωή των ανθρώπων προκαλείται από τις λέξεις, το ίδιο και όλη η χαρά. Χρησιμοποιούμε λέξεις για να προσδιορίσουμε την εμπειρία μας και οι λέξεις αυτές φέρνουν δεμένα μαζί τους συναισθήματα. Παρασυρόμαστε από τα ίδια μας τα mantra (είμαι αποτυχημένος… είμαι μόνος… είμαι γέρος…) και γινόμαστε τα μνημεία τους.

    Εν τέλει διαπιστώνει κανείς πως το περιεχόμενο που δίνουμε στην εμπειρία μας, καθώς την περιγράφουμε, δεν τη νοηματοδοτεί απλά, της δίνει ξεχωριστή ζωή και να’ μαστε δημιουργοί και συνάμα παιδιά της ίδιας μας της δημιουργίας σε έναν ατέρμονο κύκλο σκέψεων και συναισθημάτων, ουσιαστικά αδύναμοι να αφήνουμε τα πράγματα να τελειώνουν αναίτια, να γλιστρούν μακριά μας. Τα διεκδικούμε όλα: μνήμες, εμπειρίες, φαντασιώσεις, εφιάλτες, οδύνες και χαρές και γραπωνόμαστε πάνω τους γιατί αυτά είναι που μας δίνουν την ταυτότητά μας, που καθορίζουν τι είμαστε.

    Χωρίς αυτά… θα ήμασταν ΤΟ ΠΑΝ εν δυνάμει. Ένας περιέκτης, το ιερό γκρέιλ, ένα παντοδύναμο κενό, πέρα από χρόνο, ανάγκες διαιώνισης ή αναγέννησης.

    ΥΓ. Η εμμονή της ουσίας, κατά τον Πλωτίνο, δεν είναι παρά το γίγνεσθαι.

  12. Ο/Η aufheber λέει:

    θα μπορούσα να πολιτογραφηθώ Γιόγκι – τα μάντρα όμως με προβληματίζουν (είμαι Και τα μνημεία μου ή κάποιοι αναγνωρίζουν μόνον αυτό το μνημείο ως σημείο της παρουσίας τους – πολύ περισσότερο, της επιτυχίας τους, ένα σπίτι ή ένα αυτοκίνητο)…

    ξέρεις ποιο είναι το παράδοξο (;) η γλώσσα είναι το μέσο ή η μεσότητα που ως μέσον οφείλει να λειτουργεί κι εδώ η λειτουργία αναφέρεται απλά στον μεσολαβητικό της χαρακτήρα, να αποσύρεται ή να αφανίζεται μέσα στην πρακτική (την εμπειρία), να συνδέει και να αποκόπτει, να κατασκευάζει και να γκρεμίζει κ.ο.κ. – ωστόσο αυτή η γλώσσα είναι ταυτόχρονα και το υποκείμενο και το αντικείμενο, ριζώνει, προσλαμβάνει υπόσταση, γίνεται σώμα, πεισματικά αντιστέκεται, περιπαίζει, επανέρχεται και στοιχειώνει, σωπαίνει μιλώντας, υπαινίσσεται συντηρώντας μία ζωή που παρασιτεί πάνω στο ίδιο της το σώμα…

    περιγράφεις ένα Αίτημα πληρότητας – μία βούληση… εγώ προτιμώ το ενεργεία δυνάμει και τανάπαλιν το δυνάμει ενεργεία, δεν είναι ακριβώς τα πάντα και δεν είναι ακριβώς και τίποτα… η βούληση συνδέεται σαφώς με την αυτοσυντήρηση και την επιβίωση και σαφώς διατηρεί και συμπαραδηλώσεις σε συμβολικό επίπεδο… αυτό που προσπαθώ να περιγράψω δεν είναι ακριβώς βούληση και δεν ενδιαφέρεται για την πληρότητα (τη διεκδίκηση των πάντων), προσεγγίζει μάλλον μία έννοια τελειότητας (σκοπιμότητας) που συγκροτείται μέσω μίας τόσο ατελούς έννοιας, εννοώ τη ζωή με όλη τη φθορά της: αναπαράγεται διαμέσου δια-δόχων…

    ΥΓ. αυτό που λες για τον Πλωτίνο, το γίγνεσθαι… αυτό… ένα Werden που θα λέγανε και οι συγχωριανοί μου…

  13. Ο/Η aufheber λέει:

    συγγνώμη, ποιοι είναι οι Γιόγκι; ας γνωρίσω τουλάχιστον προτού πολιτογραφηθώ ως ένας από αυτούς…

    κατανοείς μάλλον ότι η σχέση μου με την ανατολική παράδοση είναι σχεδόν ανύπαρκτη…

    την καλημέρα μου

  14. Ο/Η aufheber λέει:

    μάλλον δεν θα μπορούσα να πολιτογραφηθώ Γιόγκι…

    ευχαριστώ πάντως για την αφορμή μίας μικρής διαδικτυακής περιήγησης…

  15. Ο/Η Cleareaching λέει:

    Παρακαλώ, any time! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.