Λενη / Λου

鹿 (lù)

鹿 (lù)

19 Ιουν 2017

μπράβο μικρό κορίτσι / είσαι στην 1η κατωτέρα λέει / κι ας είχες αγχωθεί / κι ας μην είχες προετοιμαστεί / κι εμείς; / θα μιλήσω για μένα: έψαχνα να βρω πώς να ηρεμήσω και να μην σε αποπάρω διότι είχα πειστεί ότι δεν τα είχες καταφέρει / η συγγνώμη είναι για την πίστη μου σε σένα, την πίστη που έχασα / βγήκες σχεδόν κλαμένη / έχοντας επίγνωση ότι είχες μια κακή μέρα / αλλά σε πήρα αγκαλιά / είμαι περήφανος για σένα…

 

18 Ιουν 2017

είσαι ένα τοσοδούλικο μαγικό πλάσμα / ευλογημένο (μαζί με τις 15 ευχές σου) / κι ας είναι ανυπόφορος ο πατέρας σου / συχνά νευρικός και ανυπόμονος / σε αγαπάω τόσο πολύ μικρό κορίτσι… όνειρα φέγγουν στον ουρανό σαν τα φαναράκια που ανάψανε για σένα / και ναι: το δικό μας χάθηκε από το βλέμμα μας / φιλί στο μικρό κορίτσι

 

16 Ιουν 2017

αυτή η καταχώρηση είναι για τη μαμά / μπράβο της / είμαι τόσο περήφανος για τη Μ / και την αγαπώ τόσο πολύ / κι εσύ δηλαδή / είσαι περήφανη για τη μαμά… one, one two three four /

16 Ιουν 2017

ήθελα να σου πω ότι κατανοώ πια τι σημαίνει να ξεπερνάς τον πατέρα σου / κι αυτός (εγώ) να αισθάνεται (να αισθάνομαι) απλά χαζός / αλήθεια, πώς το κάνεις αυτό με τα δάχτυλα και τα πλήκτρα στο πιάνο;!

16 Ιουν 2017 (15/6)

άλλη μια χρονιά Λένη και το σχολείο τελείωσε… αν έγινες λίγο πιο σοφή / συνετή / ατίθαση / ριψοκίνδυνη / παιδί / μεγάλη / δεν ξέρω… σε βλέπω πόσο έχεις αλλάξει / η ψιλή λιγνή φιγούρα του παππού Γκρέκο έχει αρχίσει να παίρνει χαρακτηριστικά έφηβης / καλό καλοκαίρι μικρό κορίτσι (δεν μπορώ, ξέρεις: πάντα θα σε λέω – όσο ζω δηλαδή – μικρό κορίτσι) / προάγεται, λέει το χαρτί… σε αγαπώ πολύ…

2 Ιουν 2017

διάβασες τελικά όλο το βιβλίο / η αλήθεια είναι ότι χτες δυσκολεύτηκα να κοιμηθώ / δεν μπορούσα να καταλήξω πώς θα έπρεπε να διαχειριστώ και να προσεγγίσω το τέλος / τελικά, ως συνήθως, αποφάσισα να χρησιμοποιήσω τις λέξεις που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε και να σκεφτούμε όσα συνέβησαν στη ΣΟΑ ή το Ολοκαύτωμα / κι αυτό έκανα / δεν ήσουν σίγουρη για το τέλος / δεν υπήρχαν ιστορικές αναφορές / μαέστρος ο Μπόιν / ελλειπτικά εγγράφηκαν όλα / ελλειπτικά / όπως και τα ονόματα: ο Φύρης / ο Πατέρας / ο Σμούελ / η Μαρία / συζητήσαμε λίγο / φάνηκες να αναστατώνεσαι / μικρή είσαι ακόμη / μικρή; / ακατανόητα τα πράγματα, ακόμη και για τους μεγάλους / για εμένα… φιλί στο μικρό κορίτσι

 

1 Ιουν 2017

το αγόρι με τις ριγέ πιτζάμες (Τζόν Μπόιν)… έχει ενδιαφέρον μεγάλο αυτό το βιβλίο – μαζί με το σταθερό  δικό μου ενδιαφέρον για το Ολοκαύτωμα / είναι εντυπωσιακό σε ορισμένα σημεία / ακουμπάει την Κοινοτοπία του Κακού (Άρεντ) με εξαιρετικό τρόπο / και είναι: το κακό: κοινότοπο / αρκεί να είσαι ευσυνείδητος / να κάνεις καλά τη δουλειά σου / ή να πιστεύεις (;) / δεν ξέρω / πρέπει να είναι αφόρητο να σκέφτεσαι ότι θα πρέπει να σταματήσεις να κάνεις τη δουλειά σου / ενώ εκκρεμεί πάνω από το κεφάλι σου ή της οικογένειάς σου το κεφάλι η βία – οι συνέπειες μιας άρνησης / δεν ξέρω Λεν αν καταλαβαίνεις περισσότερα από όσα καταλαβαίνει ο Μπρούνο / ίσως ναι / ίσως όχι / παρόλα αυτά ίσως συζητήσουμε για το βιβλίο / όταν το ολοκληρώσεις / μέχρι τότε… σαγαπώ πολύ μικρό κορίτσι

 

22 Μάη 2017

κι άρχισε να κλαίει το μικρό κορίτσι / ήρθε κι άρχισε να κλαίει / και όταν την ρώτησε γιατί, εκείνη είπε ότι ήταν η ομορφιά τόση που δεν άντεξε άλλο / και δεν είχε λόγια / μόνον δάκρυα / κι είπε ότι ήταν τόσο όμορφη η μουσική / αυτό ήταν / η κιθάρα…

ακούγοντας τη Λένη να μελετάει πιάνο συνειδητοποιώ ότι αυτή η εκπαίδευση – όπως και το σχολείο – στραγγαλίζει τη φαντασία της / θα έχει άραγε ποτέ όρεξη να περιπλανηθεί στην ου/τοπία των ήχων; / ή θα πρέπει να ακολουθεί πάντα παρτιτούρα; / θα μάθει μουσική ή θα μάθε μια μορφή ζωής, μια γλώσσα, να έχει και να χρησιμοποιεί όταν πονάει ή καλύτερα, να φτιάχνει και να χαλάει; / υποθέτω ότι θα πρέπει να σκεφτώ τον βιρτουόζο, σε αντίθεση με την ιδιοφυΐα… η μηχανική του νοήματος ή της μουσικής μπορεί να σημαίνει ότι βάνεις σε λειτουργία τα γρανάζια ενός έτοιμου σχεδίου ή ίσως: διαφοροποιείς σε ανύποπτα σημεία την ερμηνεία σου/ η μηχανική όμως του χάους προϋποθέτει να χαθείς / ούτε κι αυτό όμως αρκεί… πάντοτε χρειάζεται μια άγκυρα και πάντοτε ανοιχτωσιά / δεν είμαι βέβαιος αν η άγκυρά σου μπορεί να είναι η ανοιχτωσιά και τανάπαλιν / εσύ θα τα κάνεις όλα ή μακάρι εσύ να τα κάνεις όλα…

σε αγαπώ μικρό κορίτσι

22 Μάη 2017 (21)

αυτός ο ποντικός που αφήνει σημειώματα – όχι μόνον κέρματα – ή που τρώει τυροπιτάκια, αυτός ο ποντικός, ο Οδοντοποντικός, ο δικός σου Οδοντοποντικός, είναι ύπουλος και πονηρός… και αθεόφοβος… να τρυπώνει μες το σπίτι μέρα μεσημέρι και να αφήνει εκείνο το μικρό κομμάτι δόντι που έμεινε σφηνωμένο για λίγες μέρες ακόμη – σα να ήθελε να παρατείνει την παιδική του ηλικία… χρόνια πολλά μικρό κορίτσι…

14 Μάη 2017

στην αρχή ήσουν σε μια άκρη αριστερά πάνω… εξακολουθείς και θυμίζεις μια ψιλόλιγνη φιγούρα από πίνακα του Γκρέκο… έφαγες τα νύχια σου… σταυροκοπήθηκες… δάγκασες τα χείλη σου… μας χαιρέτισες κουνώντας γρήγορα και χαμηλωμένο το χέρι, γουρλώνοντας τα μάτια σου… κι έπειτα απλά καταβρόχθισες την σκηνή… για μένα και τη μητέρα σου… το χαμόγελο εκείνο που σχηματίζει διστακτικά λακάκια στα μάγουλά σου – σα της μητέρας σου… εκεί: αισθάνθηκα όπως τότε, όταν ήσουνα μικρή και μόνον το δικό σου πρόσωπο είχε νόημα όταν αντίκριζα το τρενάκι από τα μικρά πρόσωπα μετά από την ώρα απασχόλησής σας σε ένα πρόγραμμα προετοιμασίας για το σχολείο (!)… μεγεθυμένο όμως τόσο πολύ… να λάμπεις πάντοτε μικρό κορίτσι…

22 Απρ 2017

έκλεισες τα 10 και μεγάλωσες απότομα (;) / σουλατσάρεις πια μόνη στους δρόμους / μαθαίνεις τον δρόμο σιγά – σιγά / έχω πολύ όμορφες αναμνήσεις από τον δρόμο / το παιχνίδι / την εξερεύνηση / αν και φοβάμαι για σένα (και υποθέτω και η μητέρα μου φοβότανε για μένα) είμαι χαρούμενος που αυτονομείσαι έτσι / κι ας μας θέλεις ακόμη για 1 λεπτό πριν τον ύπνο / κι ας είναι περισσότερα τα λεπτά, αφού μας ζητάς να μην μετράμε / κι ας αγκαλιάζεις ακόμη όλες τις κούκλες σου / σ’αγαπώ τόσο πολύ μικρό κορίτσι

6 Απρ 2017

σήμερα ήσουν επιθετική με μια από τις φίλες σου / αγενής / εμείς φταίμε για αυτό: καλά θα κάναμε να κρατούμε τη γνώμη μας για τους ανθρώπους σου για τον εαυτό μας / ένα πράγμα είναι αν μας αρέσουν ή όχι κι άλλο αν νομίζουμε ότι δεν σε βοηθάνε / αλλά ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση θα έπρεπε – θα ήθελα – μόνη σου να μπορείς να το σκεφτείς και να αποφασίσεις / ίσως είσαι ακόμη λίγο μικρή / αν και οφείλω να πω: προχθές μας έβαλες στη θέση μας σε παρόμοια συζήτηση και σου το αναγνωρίσαμε και ζητήσαμε συγγνώμη / μικρό κορίτσι δεν μπορώ να ζήσω εγώ αντί για σένα κι αυτό είναι μια υπέροχα τρομακτική επίγνωση που αρχίζει σταδιακά και ριζώνει μέσα μου (μαζί με πόνο, χαρά και περηφάνια)

σαγαπώ

28 Μαρ (26 Μαρ) 2017

η πρώτη σου συναυλία… σα συναυλία… το ξέρω: Θα ήθελες να έχεις αλλάξει πολλά… αλλά παρόλα αυτά έπαιξες υπέροχα… σε ένα μπαρ – όχι σαν αυτά που μεγαλώσαμε εμείς αλλά σε ένα μπαρ… με μια μπάντα – όχι την μπάντα που θα ήθελες αλλά μια μπάντα που σε βοήθησε… και ήσουν απλά υπέροχη… τα μαλλιά σου ήταν σαν της μητέρας σου, όταν τα άφηνε να μακραίνουν… ένας κότσος ψηλά και τούφες να πέφτουνε στο πρόσωπο… όσο όμορφη η μαμά… χαμογελούσες… σχολίαζες… δυσφορούσες… τραγουδούσες… κι ήταν όλο αυτό: Εσύ Λένη μου… εσύ… είμαι τόσο περήφανος για σένα… τόσο…

21 Μαρ 2017

μπορεί να σου φαίνεται ότι είμαστε απέναντι από όλους / ότι μας δυσκολεύουν τη ζωή όλοι / ότι έχουμε πρόβλημα με τον περισσότερο κόσμο / έχεις δίκιο / θα ήθελα να υποθέτω ότι ισχύει και το αντίστροφο / το βασικό πρόβλημα είναι ο τρόπος μας – δεν έχουμε τρόπο / απλά απομακρύνουμε οτιδήποτε και οποιονδήποτε δεν συνάδει  με τον χαρακτήρα μας / όχι πάντα / έχεις δίκιο: οτιδήποτε και οποιονδήποτε δεν συμφωνεί με τον δικό μας τρόπο / δεν έχουμε μάθει αλλιώς / βαριόμαστε την προσποίηση / δεν θα απολογηθώ για αυτό / μπορεί να έχουμε άδικο – αρκετές φορές απλά έχουμε άδικο / αλλά είμαστε άνθρωποι / κι ένα μέρος από όλο αυτό το πράγμα που γράφω είναι για να δεις κάποτε όσα δεν είδα εγώ στον πατέρα μου: ότι ήταν άνθρωπος / παρόλα αυτά είμαστε άνθρωποι που αναγνωρίζουμε το λάθος μας (κι αν μπορούμε το διορθώνουμε) – κι αυτό είναι αρκετό… σαγαπώ πολύ μικρό κορίτσι…

ΥΓ. έγραψα στον πληθυντικό σήμερα

19 Μαρτίου 2017

έχεις απαιτήσεις πολλές / το βλέμμα σου είναι προσηλωμένο στο πράγμα, το αντικείμενο, τον στόχο (όχι στους ανθρώπους) / το ξέρω αυτό το βλέμμα / είσαι απαιτητική επειδή είσαι καλή σε αυτό που ανέλαβες να κάνεις / προχθές σου είπα: Εξαρτάται από εσένα / πόσο σοβαρά θα δεις το πράγμα ή αν θα προτιμήσεις τους ανθρώπους (δεν ξέρω τι λειτουργεί καλά για τον καθένα αλλά φαίνεται ότι αυτή είναι μια θεμελιώδης αντίθεση στην στάση μας απέναντι στον κόσμο, πράγματα και ανθρώπους) / πραγματικά εξαρτάται από εσένα / η τελειότητα ή ο άνθρωπος / θυμήσου μόνον ότι στο κενό της ιδέας δεν επιβιώνει τίποτα / συχνά μεταμορφώνει τους ανθρώπους σε Προκρούστη / καλό ή κακό; / ειλικρινά δεν ξέρω /

πριν από χρόνια, ακούγοντας το Clocks των Coldplay δεν μπορούσα να σκεφτώ ότι θα έχω ένα μικρό κορίτσι που θα παίξει το Clocks των Coldplay / δεν είχα ιδέα ότι τα πράγματα (οι άνθρωποι, εσύ και η μητέρα σου) θα εξελίσσονταν έτσι / κι αυτό μου αρέσει πολύ (σε ευχαριστώ και σένα και τη Μαρία για αυτό – αυτή εξάλλου είναι ο ρυθμός) /

16 Μαρτίου 2017

είσαι μακρόστενη πια… και τα δάχτυλά σου σαν τα δικά μου… μακριά… μου το είπες σήμερα το πρωί και σου το είπα λίγο μετά…

εγώ έλειπα χτες αλλά σε άκουσα παρόλα αυτά… ξέρεις; ζηλεύω αλλά δεν φθονώ: το μαθαίνω κι αυτό… κάποτε νόμιζα ότι πρέπει να μετρήσω όλον τον κόσμο από την αρχή… ήθελα να μαθαίνω τα πάντα… ο χρόνος τελείωσε όμως κι εγώ στένεψα τον ορίζοντά μου… έτσι ησύχασα – πρόσκαιρα; ίσως… έπαιξες τόσο όμορφα χτες… το μικρό κορίτσι και η πρόβα των ρολογιών… τικ / τακ… ακούω… ήδη… μπράβο Λένη

26 Φεβ 2017

πω… πω… σήμερα έπαιξα με την κόρη μου / πέρασα λίγο χρόνο έξω από τις υποχρεώσεις της (και τις δικές μου) / ευχαριστώ Λένη / σ’αγαπώ πολύ

(26 Φεβ: 20 – 24 Φεβ)

για τη μαμά

ήθελα να σου πω πόσο σπουδαία μαμά έχεις / πόσο συγκροτημένη είναι η σκέψη της και ακριβής / για μένα είναι προτέρημα μεγάλο αυτό / να έχει συνοχή αυτό που λες / εγώ δεν είμαι έτσι / μαθαίνω από τη μαμά σου / είμαι περήφανος που είμαι μαζί της / είσαι τυχερό μικρό κορίτσι / πολύ τυχερό

16 Φεβ 2017 (15 Φεβ)

χτες είπες: ‘χαίρομαι που έκανες ένα όνειρό σου πραγματικότητα’ / και σκέφτηκα πώς αυτό μου έλειπε εμένα όταν ήμουν μικρός: Δεν έβλεπα όνειρα των δικών μου γονιών / ας μην αδικήσω: όνειρο ήταν να χτίσουν ένα σπίτι / όνειρο ήταν ένα καλύτερο αυτοκίνητο κτλ. / όνειρο ήταν φυσικά και το δικό μου μέλλον – να είμαι καλά και να κάνω πράγματα που με ενδιαφέρουν / ίσως / μεγάλωσα με την εντύπωση ότι μεγαλώνω σε ένα στατικό περιβάλλον / πολλά ερεθίσματα – περίσσια αγάπη και σεβασμός (αρκούν) / αλλά στατικά όλα / σχεδόν απρόσωπα / αντιφατικό; / ίσως / το στατικό περιβάλλον δεν ήταν τελικά ασφαλές – ήταν απλά βολικό (εκ των υστέρων) / τα παιδιά χρειάζονται κανονικότητα και σταθερότητα / αλλά πώς θεμελιώνεται αυτή; / σε απτά ή μη απτά πράγματα; / και στα δύο / και στα δύο; / απρόβλεπτη η δυναμική πραγμάτων που αναπνέουν και σκέφτονται / η αγκαλιά της μαμάς σου όταν επέστρεψα το βράδυ στο σπίτι ήταν ο μόνος τρόπος για να καταλάβω κι εγώ τι έκανα / το βλέμμα της μαμάς σου και η χαρά της / αγαπώ το μικρό κορίτσι και αγαπώ και το μεγάλο κορίτσι (αυτή η καταγραφή δεν ήταν για σένα τελικά: ήταν για μένα / συγγνώμη)

4 Φεβ 2017

χρόνια πολλά μικρό κορίτσι… δέκα – κιόλας… δέκα… να είσαι χαρούμενη και τυχερή και γερή / φιλί στο μικρό κορίτσι να περάσει καλά σήμερα

3 Φεβ 2017

είναι περίπλοκη η απογοήτευση με τη συμπεριφορά ενός παιδιού / εννοώ ότι αν, παρ’ ελπίδα, προσπαθείς πάντοτε να δεις κι άλλες οπτικές, τότε το παιδί φαίνεται πως εισπράττει  μια αδυναμία / μπορεί / η Λένη σήμερα κλήθηκε στο γραφείο της διευθύντριας στο σχολείο / εντυπωσιακό το γεγονός από μόνο του / το παράπτωμα – δυστυχώς – ήταν επίκαιρο και άκρως καπιταλιστικό: είχαν φτιάξει τετράδια και τα πουλούσαν / το σχολείο – ως άλλη σύζυγος του Καίσαρα έχει αριστερίζουσες ευαισθησίες / η πρώτη προφανώς απογοήτευση, δική μου, υπήρξε ότι σε εγκαλέσανε για ένα επιχειρηματικό σχέδιο και μια επιχειρηματική δράση / άρα δεν με απασχόλησε πολύ το γεγονός ότι σε εγκαλέσανε (θα προτιμούσα μια πιο αναρχική αφορμή) / μιλώντας όμως με τη μαμά και την ανησυχία της για τον αντίκτυπο της πράξης σου / το γεγονός δηλαδή ότι η πράξη σου έχει αντίκτυπο σε μας σε σχέση με τη γνώμη που ίσως σχηματίσουν οι άλλοι, θα πρέπει να διαφωνήσω – αν και κατανοώ το άγχος (άγχος και της δικής μου οικογένειας / στερεοτυπικό) /  αυτό όμως που θα πρέπει να συμβεί είναι ότι θα πρέπει να ζήσεις μικρή με τις συνέπειες της πράξης σου / την ντροπή / την αφορμή που προσέφερες απλόχερα στον μικρόκοσμο της αυλής να σχολιάσει ΕΣΕΝΑ / το βλέμμα της κυρίας σου / τα σχόλια κτλ. / δεν θα αναρωτηθώ καν αν η πράξη σου ήταν ηθική ή όχι / σίγουρα: ήταν παρά τον κανονισμό του σχολείου (αν και όχι ρητά διατυπωμένος) / αρχικά σκέφτηκα ότι παρασύρθηκες (κι άλλη στερεότυπη αντίδραση -λάθος) / νομίζω ότι ήξερες καλά ότι αυτό που έκανες ήταν λάθος / υποτίμησες τις συνέπειες / αλλά ήξερες / έτσι όμως έχτισες μια εμπειρία / αυτό που με στεναχώρησε είναι ότι δεν μου είπες τίποτα / αυτό με απογοήτευσε / τίποτα άλλο μικρό κορίτσι / κι αυτό και μόνον με κάνει να αναρωτιέμαι για τον λόγο /

1 Φεβ 2017

καλή χρονιά (έναν μήνα μετά)

σήμερα μας είπες ότι διαδίδουν φήμες στο σχολείο ότι δεν είσαι χριστιανή / αν είσαι, τότε αναίρεσε / αν δεν είσαι, τότε συγκατάνευσε / έχει ενδιαφέρον τι μπορούν να βρουν τα παιδιά προκειμένου να μειώσουν ή να κοροϊδέψουν: η απλή διαφοροποίηση (νομιναλιστική ή πραγματική) οδηγεί σε απομόνωση ή εν πάση περιπτώσει, οδηγεί σε έναν αποκλεισμό / η μικρή αντέδρασε με τα ίδια όπλα: απηύθυνε εθνοτικούς χαρακτηρισμούς / το συζητήσαμε: κατά πρώτον, η μαμά έχει δίκιο / δεν θα έπρεπε να ενδιαφέρει κανέναν η πίστη / κατά δεύτερον: ο χαρακτηρισμός είναι χαρακτηρισμός / εμπεδώνει στερεότυπα και προκαταλήψεις / πολλοί επιμένουν ότι προϋποθέτουμε τη σταθερότητα ή τη βεβαιότητα (την πίστη) προτού αμφισβητήσουμε ή θρυμματίσουμε / ωστόσο είναι φαύλο το επιχείρημα: προϋποθέτει αυτό που θα έπρεπε να θέσει εξ αρχής ως προβληματικό / τη βεβαιότητα / φυσικά αν προϋποθέσουμε τη βεβαιότητα χρονικά ή και λογικά θα ακολουθήσει η αμφιβολία / καλό είναι να θυμόμαστε ότι η αμφιβολία δεν είναι ποτέ καθολική (ούτε καν για τον πατέρα Ντεκάρτιο) / επιπλέον, νομίζω ότι υπάρχει μια ύποπτη συναλλαγή αναλογιών και μεταφορών: όπως πρώτα μαθαίνουμε τη μονιμότητα του πράγματος προτού δηλαδή προχωρήσουμε στην άρση της, έτσι πρώτα μαθαίνουμε τη σταθερότητα του πλαισίου, προτού – αν – αμφισβητήσουμε / μπορεί / η εφαρμογή ωστόσο σε θέματα άλλα, όπως εδώ της πίστης, δεν είναι σαφές ότι αναφέρεται στο ίδιο πράγμα / είναι θεμελιώδης η πίστη στη θρησκεία λ.χ.; / αν πιστεύεις: ναι / αν όχι; / ο μόνος αντίλογος που μπορώ να σκεφτώ είναι η εξαιρετική περιγραφή της κόλασης από τον Joyce στον Στέφανο, Ήρωα / η βία της πίστης και του πλαισίου πάνω στη φαντασία του νεαρού Jimmy γεννήσανε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες (καταδίκες) αναπαραστάσεις της κόλασης / ναι: το ένα άκρο γέννησε το άλλο άκρο / αλλά νομίζω ότι έχω ξεμακρύνει πολύ μικρό κορίτσι / φιλί στο μικρό κορίτσι

ΥΓ. έχω εξομοιώσει την πίστη με τη σταθερότητα και τη βεβαιότητα και το στερεότυπο και την προκατάληψη

3 Ιαν 2016 (2 Ιαν 2016)

η μπαλαρίνα και ο μικρός εφευρέτης / γιατί χορεύεις; ρωτάει το κινούμενο σχέδιο… / γιατί είμαι ο εαυτός μου… απαντάει το κινούμενο σχέδιο / επειδή νιώθω ελεύθερη, είχε πει το μικρό κορίτσι / κι η αλήθεια είναι ότι αυτή τη σπίθα για τον χορό δεν τη βλέπω για τη μουσική / το παραδέχομαι: είμαι συντηρητικός και ο χορός αποτελεί την πιο αλλόκοτη πτυχή – ένα απόκοσμο άλλο από τη σκέψη και τη γλώσσα (μου) / αλλά πάλι: εσύ είσαι αυτό / ε; / το μικρό κορίτσι που θυμίζει όλο και περισσότερο έφηβη – σχεδόν / σαγαπώ – κι ας είμαι ανυπόφορς

την καληνύχτα μου μικρό κορίτσι

30 Δεκ 2016 (29 Δεκ 2016)

ο κουρέας της σεβίλης (περίπου) / όμορφο είναι το μικρό μέγαρο της Θεσσαλονίκης / και η πόλη / όχι τα φτιασίδια αλλά η πόλη / τα πεζοδρόμια (όσα) / η θάλασσα (όταν) / ο ουρανός (κλεφτά) / τα σύννεφα (πάντα) / οι άνθρωποι (αν είσαι τυχερή) / για μας ξέρεις είναι περίεργο το γεγονός ότι δεν μεγαλώνεις στην πόλη / πολύ περίεργο

30 Δεκ 2016 (27 Δεκ 2016)

Δηλαδή δεν ήταν σημαντικό; είπε το μικρό κορίτσι και ξέσπασε σε κλάματα /

Μαθαίνουμε κι εμείς πώς είναι η απογοήτευση που εμείς προκαλούμε / ξεκλέβουμε ματιές από εκείνο το βλέμμα που επιτιμητικά σχεδόν κοιτάζει αποδοκιμάζοντας / όχι ακριβώς / στεναχωρέθηκες πολύ / ξέσπασες σε κλάματα / αλλά ήρθες στην αγκαλιά μου / τι να σου πω μικρό κορίτσι; / δεν έχω δικαιολογίες / σε λίγο καιρό όμως ξέρω: δεν θα έρχεσαι μάλλον στην αγκαλιά μας αλλά θα κλείνεσαι στο δωμάτιό σου – γεροί να είμαστε / με εκείνο το εμφατικό: δεν με παρατάς / ίσως / ίσως και όχι / θα ήθελα παρόλα αυτά να μπορούμε και τότε να ζητάμε συγγνώμη / να ακούμε / να αναγνωρίζουμε τα λάθη / όλοι μας – κι εσύ αλλά κι εμείς, εγώ / μου ήρθε στο μυαλό μια σκηνή πριν από πολλά πολλά χρόνια: όταν, κάθε φορά που σχολούσες, έψαχνες χωμένη όπως ήσουν σε μια σειρά από μικροσκοπικά πλάσματα, έψαχνες να δεις αν είμαστε εκεί – αν περιμένουμε / από όλον τον κόσμο εσύ γύρευες εμάς κι εμείς εσένα / και προχθές το ίδιο συνέβη: εσύ γύρευες εμάς κι εμείς… εμείς; / τι να πω / φυσικά και ήταν σημαντικό / φιλί σαγαπώ πολύ μικρό κορίτσι που άρχισες σιγά – σιγά να θυμίζεις λίγο πιο μεγάλο κορίτσι

27 Δεκ 2016

πώς να σου ζητήσω συγγνώμη; ήσουν εκεί κι εγώ απλά δεν άκουσα / είναι η πρώτη φορά που δεν είμαι εκεί όταν κάνεις εσύ κάτι / ό,τι κι αν είναι αυτό / πώς; / απλά συγγνώμη

ο μπαμπάς στεναχωρέθηκε πολύ μικρό κορίτσι και σου ζητά συγγνώμη

19 Δεκ 2016 (18 Δεκ)

νομίζω ότι τώρα μπορείς να πεις στον κύριο Μπαχ ότι ναι, η Λα και η Σολ στο Minuet του πραγματικά δεν φαίνεται να ακούγονται σωστά / μπράβο μικρό κορίτσι / ήσουν απλά υπέροχη

17 Δεκ 2016

‘ξέρεις τι παθαίνω’ λέει η μικρή ‘όταν διαβάζω;’ / τι;/ ‘γεμίζει το κεφάλι μου με όλες αυτές τις εικόνες. / δεν ξέρω. / το παθαίνεις κι εσύ αυτό;’ / ‘σα να είμαι εκεί’ / ‘κι όλο το σκέφτομαι. / συνέχεια’ / σου αρέσει τότε το βιβλίο που διαβάζεις (‘Το μαγικό φίλτρο’ του Έντε) / ‘να σου πω τι γίνεται;’ / με το βιβλίο; / ‘ναι’ / όχι / θέλω να το διαβάσω κι εγώ μετά! / ένα από τα πράγματα που έχασα μέσα στην αφαίρεση ήταν οι εικόνες / πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι να ξαναπιάσω δειλά – δειλά τη λογοτεχνία / να απενοχοποιήσω τη γραφή / δεν την έχω απενοχοποιήσει / ακόμη / αλλά άρχισα ξανά να αναρωτιέμαι γιατί διαβάζω ξανά; λογοτεχνία; / κι ένας από τους λόγους είναι και αυτός: ζω, μιλάω, σκέφτομαι και βλέπω όσα διαβάζω / αλλάζω δέρμα για λίγο – ίσως περισσότερο (άλλοι χρειάζεται να ταξιδέψουν το σώμα τους (κυρίως) κι άλλοι τη γλώσσα τους (εκεί είναι ο πραγματικός δυισμός και είναι επίκτητος)

1 Δεκ 2016

ρομαντικά: παλαιότερα οι άνθρωποι σεβάστηκαν περισσότερο τη φύση / κυνικά: όχι – ανέκαθεν τη χειραγωγούσαν (απλά δεν είχαν τα τεχνικά μέσα που έχουμε σήμερα) / η Λένη άκουσε ίσως για πρώτη φορά ότι οι πρώτοι γεωργοί εξημέρωσαν τους σπόρους – για τα ζώα ήταν αυτονόητο / άκουσε πολλά / άκουσε ότι και η προσευχή θα μπορούσε να είναι μια συναλλαγή ανάμεσα σε έναν θεό και έναν άνθρωπο ώστε ο θεός να πραγματοποιήσει τις επιθυμίες του ανθρώπου με κάποιο αντάλλαγμα / η συζήτηση σύντομα περιστράφηκε στη θρησκεία / εκεί η Λένη μου είπε για τη μετεμψύχωση / και συμπλήρωσε: ίσως και η ψυχή του μπαμπά σου να έχει επιστρέψει και να ζει μέσα σε κάποιο δέντρο / αυτή η σκέψη μου προξένησε αμηχανία / απίστευτη αμηχανία / πάντοτε πίστευα (;) ότι είναι οριστικό / και η σκέψη πως δεν είναι ήταν εξίσου αποκρουστική με τη θρησκευτική κηδεία του πατέρα μου και το ανούσιο κενό μνήμα (κενό διότι απλά δεν ήταν κανείς εκεί) / με προσβάλλει η θρησκεία σε όλες τις εκφάνσεις της / σα να συγκαλύπτει την άβυσσο / κι αυτό με απωθεί / όχι η άβυσσος / αλλά η ελπίδα / δεν είπα τίποτα στη Λένη / της είπα ότι δεν θα ήθελα να το σκέφτομαι έτσι αυτό / με ρώτησε αν νομίζω ότι ένας κλέφτης θα επέστρεφε ως κατσαρίδα / και μάλιστα στο σπίτι της κόρης του / οι καφκικές συμπαραδηλώσεις με λύτρωσαν και αμέσως συμφώνησα / και η τιμωρία; / να τον λιώσει η ίδια η κόρη του / μου είπε η μικρή / λύτρωση ή τιμωρία; / ε; ρώτησε η μικρή / εννοώ ότι ο κλέφτης λυτρώθηκε και η ψυχή του έφυγε από την κατσαρίδα τη στιγμή που τον σκότωσαν / και ποιος τον σκότωσε; / η κόρη του / άρα η αγάπη τον έσωσε / ναι… και η κόρη που σκότωσε; / θα τιμωρηθεί;

(9 ΔΕΚ 2016

και πριν ο Αλέκος λαλήσει τρις ακούστηκε: δηλαδή; τι; / δεν μπορώ να γράψω γράμμα στον Άγιο Βασίλη, τώρα που λέτε ότι δεν υπάρχει; / μιλώντας για την απόλυτη χειραγώγηση του Αγίου / μάζεψε τα μπογαλάκια του και έφυγε / άφησε ένα σημείωμα: βάλε το φαγητό στο ψυγείο / θα αργήσω – είπε ο Άγιος, καβάλησε τον Ρούντολφ και αποχώρησε αθόρυβα / κλαίγοντας / μυξοκλαίγοντας / / έχω δει στην ηλικία των 5 και 6 να μαλώνουνε τα παιδιά σχετικά με το πού ακριβώς ζει ο άγιος βασίλης / αλλά πάλι: έχω δει και σε μεγάλες ηλικίες να μαλώνουνε για μια θέση παρκαρίσματος ή πάλι για λεφτά – διάλεξε απλά σε ποιον φανταστικό κόσμο θέλεις να ζεις – περισσότερο / προς το παρόν: ο φανταστικός κόσμος των μεγάλων θυσιάζει συμβολικά πάντα μιλώντας και ανθρώπους / των μικρών: όχι (ακόμη) / ναι μικρό κορίτσι: ο άγιος βασίλης δεν υπάρχει αλλά και πάλι: η ύπαρξη δεν είναι κατηγορούμενο άρα θα πρέπει να διατυπώσουμε διαφορετικά την παραπάνω πρόταση!

σαγαπάμε πολύ)

19 ΝΟΕ 2016

καλή επιτυχία μικρό κορίτσι / μας έκανες κι εμάς να σκεφτούμε ότι ίσως δίνεις εξετάσεις – ένα σεμινάριο είναι μόνο / ξέρω: θέλεις να δείξεις ότι είσαι σπουδαία / ξέρω: το ξέρεις και δεν το ξέρεις / όπως και να είναι σε αγαπάμε / φιλί γλυκό σαγαπώ μικρό κορίτσι

21 Οκτ 2016

η Λένη και η αναγωγή σε ένα άπειρο: ‘Δεν θα έπρεπε να επαληθεύσουμε και την επαλήθευση στα προβλήματα που λύνουμε;’ / πού και πότε σταματούν οι λόγοι; / είναι η γνώση ένα πρόβλημα πειθούς και μόνον; / ‘πώς το είπες;’ / αναγωγή στο άπειρο / ‘όπως όταν αναρωτιόμουν αν ήμουν ένα κορίτσι μέσα σε ένα όνειρο που βλέπει ένα κορίτσι μέσα σε ένα όνειρο…’ / ακριβώς αυτό / τα παράδοξα της αυτοσυνείδησης μικρό κορίτσι ή οι άπειρες ρωσικές κούκλες / σαγαπώ μικρό κορίτσι ή πώς η Λένη συνάντησε τον Descartes και τον Wittgenstein

15 Οκτ 2016

η Λένη έδωσε τις πρώτες εξετάσεις της στο πιάνο / mozart / stravinsky / schein / εγώ σήμερα μόλις ένιωσα όλο το άγχος της και της Μαρίας / σχετικά καλά πήγε / τα αναγκαία λάθη και οι αναπόφευκτες ανασφάλειες / δεν ήταν εύκολο / έχω, ομολογώ, τρομακτικές προσδοκίες από τη μικρή μου – προσπαθώ να μην το δείχνω / θυμήθηκα όταν ήσουν ακόμη ενός – σχεδόν / πόσο εξωφρενικό μου φαινόταν που δεν μπορούσες να δεις τις συνδέσεις, το σχέδιο και να βάλεις μαζί τα μικρά κομμάτια του παζλ / μεγάλωσα σε ένα σπίτι που νιώθω – τώρα – ότι – τότε -δεν μπορούσα να αποτύχω / και δεν έμαθα να αποτυγχάνω (κι ας αποτύγχανα) / πάντοτε υπήρχαν δικαιολογίες – εκτός από την αλήθεια / ότι δεν προσπάθησα / δεν προσπαθούσα / δεν ήμουν αρκετά καλός / υπήρχαν καλύτεροι /  δεν με ένοιαζε αρκετά / ευτυχώς εσύ ξέρεις ότι ήσουνα απλά καλή / προσπάθησες – κι αυτό μετράει / ξέρεις ότι θα μπορούσες παραπάνω / το ξέρεις; / θα μπορούσες; / πώς θα μάθεις να πιέζεις τον εαυτό σου αν δεν σου το μάθει κάποιος; / φτάνει το παράδειγμα; / κι αν σπάσεις; / κι αν ο δρόμος δεν είναι κάτι που βρίσκεις ή φτιάχνεις αλλά σε βρίσκει αυτός; / θα το δεις έγκαιρα; / χρειάζεται; / να είσαι τυχερή να μπορείς να κοιτάζεις πίσω και να λες: τότε και τώρα /

(συχνά μοιάζει ασήμαντο αλλά είναι σπουδαίο πράγμα)

7 Οκτ 2016

υπάρχει παιχνίδι χωρίς κανόνες; ή / χωρίς οδηγίες; / και τι παιχνίδι θα ήταν αυτό; / σκεφτόμουν ένα παιχνίδι όπου απλά χτυπάω την μπάλα στον τοίχο / είπες: ναι, άρα θα πρέπει να χτυπάς την μπάλα στον τοίχο / ε; / δεν το είχα σκεφτεί ποτέ ως τώρα ΕΤΣΙ / αλλά ναι: ή όχι / δεν ΠΡΕΠΕΙ να χτυπάω την μπάλα στον τοίχο / ναι αλλά θα έχεις μπάλα / κι είναι αυτός κανόνας; / φιλί μπερδεμένο

6 και 7 Οκτ 2016

εφιάλτης ήταν / απλά θα σε αγκαλιάσω  / φίλη κορίτσι μεγάλο μικρό / φιλί σε αγαπώ

27 Σεπ 2016

η Τουλούζ, ο Ιππόλυτος και η Λένη / λέει ο Ι: ‘gna, gna, gna’ / συμπληρώνει η Λ: ‘μπλα, μπλα, μπλα’ / στην Τουλούζ μένει ο Ιππόλυτος -ο νέος μικρός σπουδαίος φίλος της Ελένης / χάρη στην επιμονή της Μαρίας ανταλλάσσουν ηλεκτρονική αλληλογραφία / σύντομα και φυσική – ίσως / μπράβο στη μαμά και στο κορίτσι

26 Σεπ 2016

δεν είναι άβολα όταν είσαι πεθαμένος; / πώς το εννοείς αυτό; / δεν πιάνεσαι; / νομίζω ότι το σώμα δεν νιώθει και πολλά / ναι / αλλά πάλι… φαντάζεσαι στη σκελετοχώρα να βλέπουνε ταινίες με ανθρώπους και να τρομάζουν; / (ομηρικές παραπομπές / περίπου) / και τι θα τρώνε; / ίσως να μην χρειάζεται να τρώνε / ναι… αλλά πάλι: δεν θα είναι παράξενα; / (τουλάχιστον παράξενα) / καληνύχτα μικρό κορίτσι…

21 Σεπ (20) 2016

το περίφημο ανυπότακτο γαλατικό χωριό θα τα βάλει με την εταιρεία παροχής ηλεκτρικής ενέργειας που αποφάσισε ξαφνικά να διακόψει την ηλεκτροδότηση του χωριού / αυτό είναι το κόμικ που αρχίζει να σκαρφίζεται η μικρή / την ακούω μαζί με τη μαμά να προσπαθούν να συντάξουν ένα σχεδιάγραμμα, τις πληροφορίες κτλ. / και σκέφτομαι: το ανυπότακτο χωριό είναι πλήρως υποταγμένο – δεν έμαθε τίποτα από την Κατοικία των Θεών και το πανούργο τέχνασμα της Ρώμης: να κατακτήσει μέσα από την κουλτούρα της τους βαρβάρους / δεν πειράζει όμως: ούτε κι εγώ μπορώ να σκεφτώ πώς θα ήταν τα πράγματα αν ξαφνικά η διακοπή στην παροχή ηλεκτρικής ενέργειας θα έπαιρνε πιο μόνιμα χαρακτηριστικά

14 Σεπ 2016

ξεφύλλισα ένα βιβλίο που διαβάζει η Λένη / ‘Γκντουπ’ λέγεται και ο συγγραφέας Λύο Καλοβυρνάς / εξαιρετική η προσέγγιση για το σεξ – εντάξει: ήδη η μικρή έχει μια εγκυκλοπαίδεια που είναι αρκετά κατατοπιστική / δίχως να προσβάλλει / αλλά το κεφάλαιο από το Γκντουπ είναι εξαιρετικό – όπως και όλο το βιβλίο / σκέφτομαι ότι: τα παιδιά μπορεί να μην μάθουν ποτέ αρχαία ελληνικά ή λατινικά / ίσως αν ενδιαφερθούν / αλλά έχει ενδιαφέρον ότι ανάμεσα σε ταμπλέτες και οθόνες διαβάζουν, γράφουν, φαντάζονται / κυρίως ανάμεσα από το σχολείο και τον αδιανόητο φόρτο της εργασίας τους – αντιγραφές / αποστηθίσεις / φαντάζονται / υποθέτω όχι όλα – αλλά πάντα έτσι δεν ήταν; / διαβάζουν βιβλία / φαντάζονται / γράφουν / ωραία όμως δεν θα ήταν αν όλα τα παιδιά είχαν πραγματικές ευκαιρίες; / καλημέρα Λένη

5 Σεπ 2016

‘μην πεις τη λέξη που ξεκινάει από σχ…’

καλημέρα μικρό κορίτσι

(2 – 3 Σεπ)

η Λένη και ο Hypolite / είχε ενδιαφέρον πώς συνεννοήθηκαν δύο παιδιά από δυο διαφορετικές χώρες / λίγες ελληνικές  / λίγες αγγλικές και ορισμένες γαλλικές λέξεις… και παιχνίδι / ή μέσα από το παιχνίδι / πόσο φυσικό και αυτονόητο είναι ότι δύο παιδιά θα μπορέσουν απλώς να αρχίσουν να μιλάνε / για δυο ολόκληρες μέρες ήταν σα να γνωρίζονταν χρόνια / ανταλλάξαμε διευθύνσεις και τηλέφωνα με την ελπίδα να συνεχίσουν να μιλάνε – αυτό βεβαίως εξαρτάται από εμάς /

(1 Σεπ 2016)

δηλαδή τα ψάρια μπορούν να πουν ότι ο κόσμος τους τελειώνει κάπου;

-ε;

έξω από τη θάλασσα… ενώ εμείς δεν μπορούμε να το πούμε αυτό.

-και γιατί όχι;

(η Λένη και τα φυσικά όρια / ή τα ανθρώπινα όρια / κυριολεκτικά / μεταφορικά / το όριο ως απόλυτο τέλος και το όριο ως φραγμός / μάλλον με αυτές τις δυο σημασίες παλεύουμε )

29 Ιουλ 2016

όταν το σχολείο λειτουργεί σύμφωνα με την ιδέα ψεύδεται / κι όταν δεν λειτουργεί σύμφωνα με την ιδέα: είναι ανυπόφορο / αλλά σκέφτομαι ότι θα πρέπει να ψεύδεται: μπορεί στο τέλος να επικρατήσει το ψεύδος, που, αν συμφωνεί με την ιδέα, θα είναι αλήθεια / η Λένη, η Μαριζώ και η Κατερίνα σήμερα καθαρίσανε μια μικρή παραλία μόνες τους / αρκετοί κοιτούσαν / μάλλον αδιάφορα / έπειτα σκεφτήκαμε ότι θα μπορούσε να γίνει δράση με τη συμμετοχή των σχολείων / η Λένη ήταν αφοπλιστική: μα η κυρία μας, είπε, θα κάνει ότι με ακούσει και μετά θα συνεχίσει με την ορθογραφία της… / έτσι είναι / δεν πειράζει / ίσως καταφέρουμε να γράψουμε κι εκείνο το άρθρο για τις ξαπλώστρες / βεβαίως θα αφορά μόνον εμάς και τη μαμά ή κάνα δύο φίλους και γνωστούς / δεν ξέρω αν είμαι κυνικός – έγινα / ήμουν / ας ζήσουμε λοιπόν ένα μικρό ψέμα / είναι για καλό… / ας αγιάσουνε, λέει, τα μέσα τον σκοπό / ούτως ή άλλως συχνά επιθυμώντας το καλό καταλήγουμε στα χειρότερα δυνατά σενάρια / φιλί στο μικρό κορίτσι…

27 Ιουλ 2016

τα παιδιά όταν μεγαλώσουν βαριούνται / τι; / ή και γιατί; / έχει δίκιο: είναι μια φάση στη στιγμή της προ-εφηβείας αλλά και της εφηβείας η ανείπωτη βαρεμάρα / πάντα νόμιζα ότι ήταν απλά άποψη ή διαστροφή μιας αντίληψης περί ενηλικίωσης / ή πάλι η άλλη όψη της ακατανόητης ταχύτητας που φαινομενικά μας υποκινεί όλους / ποιος ξέρει; / και οι μεγάλοι βαριούνται / για κάποιον λόγο όμως δεν μπορούν εύκολα να κάτσουνε και να κοιτάξουν το ταβάνι / ή να κοιτάζουν το ταβάνι / ή τα άστρα; / ναι, αυτό θα μεταμόρφωνε τη βαρεμάρα / θυμήθηκα πώς μικρότερος στις πρώτες ακροάσεις ξάπλωνα στο πάτωμα και παρατηρούσα τι θα γεννήσει ο ήχος / ήταν περίεργο – όταν δεν ήθελα να μαθαίνω τους στίχους / όταν συνειδητοποίησα ότι όλα ή σχεδόν όλη η μουσική αυτάρεσκα μαστιγώνει τη γλώσσα επειδή δεν ανταποκρίθηκε κανείς στον έρωτά της – όχι της γλώσσας / τότε δεν χρειάστηκε ποτέ να ανάψω ξανά το φως / οι ενορχηστρώσεις στερούσαν τη ρηχότητα της γλώσσας και σμιλεύανε τοπία / φαράγγια και ποτάμια, λίμνες και βουνά / βλέπει μικρή, εγώ δεν έβλεπα χρώματα αλλά τοπία / σπάνια και πότε, συμβαίνει ακόμη αυτό / αλλά ποτέ ξανά στο πάτωμα / στο ταβάνι / έχω φτάσει να θεωρήσω κι εγώ τη λέξη ‘βαριέμαι’ συνώνυμη του κακού / φιλί στο μικρό κορίτσι και τις μικρές ιστορίες στοπ καρέ που σκαρφίζεται

11 Ιουλ 2016

είπε το μικρό κορίτσι: Όταν χορεύω νιώθω ελεύθερη / κι είναι ακόμη 9 / και ο μπαμπάς έμεινε σιωπηλός / δηλαδή, πού δεν νιώθεις ελεύθερη; / στο σχολείο, είπε / μπαμπά; / ναι κορίτσι μου; / γιατί τα αγόρια είναι χαζά; / κι η κουβέντα άλλαξε και στράφηκε σε πιο οικείες οδούς / έλα ντε…

φιλί στο μικρό κορίτσι

7 προς 8 Ιουλ 2016

μεγάλη αγκαλιά ξημέρωμα Παρασκευής να ζεσταθεί ο φόβος και να την αφήσει ήσυχη / έλειπα όλο το απόγευμα / ξεκίνησε γενναίο το κορίτσι μέχρι που νύχτωσε / αναστατώθηκε / δεν την χωρούσε ο τόπος / ήρθα όσο πιο γρήγορα μπορούσα / αυτό θα κάνω πάντα κι αυτό θέλω να κάνω πάντα / σε αγαπάω μικρό κορίτσι – για αυτό

6 Ιουλ 2016

το μικρό κορίτσι διασχίζει τρέμοντας μια μικρή αγέλη αδέσποτων σκύλων / τρέμει / η συμβουλή: μόνο περπάτα, τίποτα άλλο / μην κοιτάξεις και μην τρέξεις / τρέμει / έχει γαντζωθεί πάνω στο πόδι του μπαμπά / ο μπαμπάς φοβάται / αλλά δεν θα αφήσει τίποτα να συμβεί στο μικρό κορίτσι / διασχίζουν την έξαλλη αγέλη και φτάνουν μέχρι την πόρτα / το κορίτσι ξεσπάει σε κλάματα / ήσουν γενναίο μικρό κορίτσι / επειδή φοβήθηκες / κι επειδή δεν τα παράτησες / κι επειδή δεν φώναξες / κι επειδή περπάτησες / κι επειδή δεν κοίταξες / κι επειδή… φιλί στο μέτωπο και αγκαλιά τεράστια να σε σκεπάσω

ΥΓ. δεν πήρα τον φόβο σου αλλά τον μοιραστήκαμε κι έτσι έμεινε μισός από όσος ήταν στην αρχή / και μετά το μισό έγινε μισό όταν τον μοιράστηκες με τη μαμά / και μετά απλά εξαφανίστηκε

(την επόμενη ημέρα το μικρό κορίτσι δεν κρύφτηκε / έκανε την ίδια διαδρομή / είμαι πολύ περήφανος για σένα Λένη)

5 προς 6 Ιουλ 2016

Θα ήθελα να μπορούσα να σου πω να μην αλλάξεις / να μην σε νοιάξει περισσότερο / ότι οι άνθρωποι δεν θα θελήσουν το κακό σου / να μην φοβάσαι γιατί δεν υπάρχει τίποτα για να φοβάσαι / θα ήθελα να μπορούσα να σου πω ότι θα κάνεις μόνον όσα θέλεις στη ζωή σου / θα είσαι ευτυχισμένη / χαρούμενη / ότι δεν θα χρειαστεί να πεις ψέματα ή ότι δεν θα χρειαστεί να αισθανθείς άσχημα / θα ήθελα / αλλά δεν ξέρω τι ζωή θα ήταν αυτή / θα ήθελα να μπορούσα να χτυπάω εγώ και να ματώνω εγώ αντί για εσένα / να με τσιμπούν τα κουνούπια αντί για σένα / να μπορώ να πονάω αντί για σένα / ξέρω / είναι δικές μου προβολές / χτες πέρασες τη μέρα σου σχεδόν γαντζωμένη πάνω μου / οι μέλισσες / οι αράχνες / τα σκοτάδια / οι λέξεις / όλα / μικρό κορίτσι / ο μπαμπάς έχει μάθε ότι μέσα στην αλλαγή μένεις η ίδια και πως όταν παραμείνεις ίδια, θα έχεις ήδη αλλάξει / ο μπαμπάς έχει μάθει ότι όταν δεν νοιάζεσαι διαλύεσαι από τα ορμητικά νερά των συναισθημάτων σου και πως όταν νοιάζεσαι ψυχραίνεις / έχει μάθει ότι όταν δεν φοβάσαι μάλλον φοβάσαι πιο πολύ κι από πολύ και πως όταν φοβάσαι αρχίζεις σιγά – σιγά και κατανικάς τον φόβο σου / ο μπαμπάς έχει μάθε ότι για να κάνεις όσα θέλεις πρέπει ή συνήθως κάνεις και όσα δεν θέλεις ή πάλι όλα όσα δεν θέλεις είναι όλα όσα σε σφυρηλατούν: θα δείξει αν θέλεις πραγματικά ή όχι – ο μπαμπάς νόμιζε ότι δεν σφυρηλατούσε και δεν σφυρηλατήθηκε αλλά είχα άδικο / ο μπαμπάς έχει μάθε ότι η ευτυχία παραμονεύει αναπάντεχα ανάμεσα στη δυστυχία και πως η δυστυχία κρύβεται μέσα στην ευτυχία / πως η χαρά έχει για κέντρο της την λύπη και πως η λύπη αναβλύζει την καλά κρυμμένη της χαρά / έχει μάθει πως τα ψέματα είναι ο τρόπος να λες την αλήθεια και πως η αλήθεια συχνά δεν είναι αυτή που λες ότι είναι / πως νιώθοντας άσχημα γεννάς την ομορφιά και πως μέσα στο όμορφο παραμονεύει το άσχημο / θα άλλαζα μόνον όσα σου γράφω για την αλήθεια: Αυτό μου το έμαθε η Μαρία: πάντα μπορείς να πεις την αλήθεια – όσο δύσκολη κι αν είναι / και έχει δίκιο / η αλήθεια είναι το μόνο αμετακίνητο / εξάλλου πριν χρόνια μου το είχες πει κι εσύ: δηλαδή μπαμπά, θα πούμε ψέματα; Ρώτησες / περίπου / απάντησα ευθαρσώς / βεβαίως πάντοτε κρατούμε ως ανοικτό το πρόβλημα της αλήθειας μικρό κορίτσι / αυτή τη ζωή έμαθε και μαθαίνει ο μπαμπάς / δεν ξέρω αν είμαι απλά ένα ζώο των αντιθέσεων ή αν όλοι είμαστε ή όχι / έχει σημασία; / ίσως / εγώ τελικά θα ήθελα να είχα προλάβει να μάθω αν ο δικός μου ο μπαμπάς – αυτός που δεν γνώρισες – συμφιλιώθηκε με τίποτα ποτέ του ή όχι / σαγαπώ μικρό κορίτσι πιο πολύ από όσο θα μπορούσα να φανταστώ

28 Ιουν 2016, 19:13

‘το παιδί είναι χαζό;’ ρώτησε, θυμάμαι, ο Φόρεστ Γκαμπ στη γνωστή ταινία… έτσι κι εγώ: ‘δηλαδή ακούει τις νότες;’ ρώτησα κι εγώ… και η απάντηση ήταν: Ναι… έχεις τα αφτιά και τη μύτη της μαμάς… αυτά αποτελούν τη στερεότερη βάση της μνήμης αλλά και των κατορθωμάτων σου / η μνήμη φωλιάζει στις μυρωδιές και τους ήχους / τα πιο λεπτεπίλεπτα των αποτυπώσεων /

28 Ιουν 2016

είσαι τόσο τυχερή που έχεις τη μητέρα σου… σας αγαπώ και τις δύο, τόσο πολύ…

ΥΓ. μας είσαι καθημερινότητα, η πιο σπουδαία από όλες… αυτό δεν σημαίνει ότι ξεθωριάζει η λάμψη σου… ίσα – ίσα… γίνεται πιο αληθινή – νομίζω… οι σχέσεις, όπως και οι άνθρωποι, είναι τα ύψη, τα βάθη, αλλά, κυρίως, τα οροπέδιά μας… τα φαράγγια μας… οι ευθείες – που μοιάζουν βαρετές… οι ανεπαίσθητες μεταβολές που μας παρακολουθούν και εμφανίζονται μόνον όταν είναι οριστικές… δεν ξέρω… οι πλημμύρες αλλά και οι ξηρασίες… όλα… όλα τα τοπία…

13 Ιουν 2016

σα νανουρίσματα, είπες /  θυμήθηκα πώς σε κουνούσα στα πόδια μου / ήσουνα ελάχιστη / απειροελάχιστη/ άλλες φορές μέσα στο καρότσι / συνήθως στα πόδια / ίσως στον καναπέ / κι εγώ διάβαζα / θυμήθηκα ότι διάβαζα ακούγοντας Sigur Ros / το ανώνυμο #1 #2 κτλ / αυτό κάναμε / εγώ σε νανούριζα με τη βοήθεια των ξωτικών από την Ισλανδία κι εγώ διάβαζα / νανουρίσματα / θα έχεις να το λες κάποτε: πήγα στους Sigur Ros μικρή – ξέρω: τώρα δεν σου λέει τίποτα απολύτως / είναι απλά εξωτικό / μια ακόμη ειδοποιός διαφορά από τους συμμαθητές σου / και να ανήκεις και να μην ανήκεις / δεν πειράζει / εμείς μεγαλώσαμε χυδαία υπερόπτες λόγω της μουσικής που ακούγαμε / αναλαμπές της αλήθειας, ότι τάχα ήταν και είναι δική μας ή της αυθεντικής υπόστασης – ό,τι νάναι / όπως θες / στα πρώτα 20 λεπτά ήσουνα στην αγκαλιά μου / έβρεχε / μετά σε πήρε διακριτικά η μητέρα σου και σε πήγε να σε προστατέψει από τη βροχή – και την ευχαριστώ τόσο πολύ που είναι μαμά σου: είσαι πολύ τυχερή που η Μαρία σε μεγαλώνει / είναι όλα όσα καλά μπορείς να γίνεις – αυτό είναι / μετά κοιμήθηκες 15 λεπτά στην αγκαλιά της / κι εγώ; / ακούνητος / ελάχιστα χαμόγελα / ακούνητος / δεν έχω λέξεις / άνοιξα / εξακτινώθηκα / και η περιφέρεια άρχισε να διαστέλλεται έως ότου χάθηκα στις ακρότατες άκρες του κύκλου που άνοιξε / δεν έκλεισε ακόμη / είμαι στην περιφέρεια και το κέντρο μου είναι εσύ, η Μαρία / στη Θεσσαλονίκη / δεν ξέρω αν θα κλείσει ποτέ / είναι σαν πληγή που πρέπει να μείνει ανοικτή / για όλα όσα θέλαμε να γίνουμε όταν ήμασταν μικροί και όλα όσα δεν θέλουμε να γίνουμε τώρα που μεγαλώνουμε / κι εσύ; / να έχουμε γνώση και σύνεση και να σε αφήσουμε να πετάξεις / αυτό θα ήθελα / κάποια μέρα, κάποτε, ένα αγόρι ή ένα κορίτσι θα σου πει – άντε ρε μαλάκα; πήγες στους Sigur Ros στα 9 σου; / κι εσύ θα έχεις καταφέρει να τον/ να την εντυπωσιάσεις / αυτό δεν θα θες τότε;

σε φιλώ μικρό κορίτσι – να μου προσέχεις τη Μαρία /

12 Ιουν 2016

μια δύσκολη χρονιά σου τελείωσε / η αλήθεια είναι το ξέρουμε και το ξέραμε: ότι δεν ανήκεις εδώ – ούτε κι εσύ δηλαδή / εμείς μάθαμε να προσποιούμαστε ότι, μερικές φορές, δεν ανήκουμε, ακριβώς, αλλά μπορούμε να προσποιηθούμε ότι είμαστε εδώ / αλλά για μένα μιλώ: το ίδιο ήτανε και εκεί / από πάντα / μαθαίνεις να προσποιείσαι / δεν είναι ψέμα ή ακριβώς ψέμα ούτε και ανειλικρίνεια / μαθαίνεις να ζυγίζεις – αυτό είναι μάλλον / όχι πάντα / κάποτε απλά πρέπει να διαλύσεις τον ιστό / με χέρια και πόδια / αλλά όχι πάντα – πια / είμαστε πολύ περήφανοι για το μικρό κορίτσι που μοιάζει να ανθίζει κάθε μέρα και πιο πλουμιστό / καλότυχη να είσαι στα σκοτεινά χρόνια που έρχονται και ήρθανε θριαμβευτικά μέσα στο φως και τη διαφάνεια / ξέρω ότι έχεις υπόγεια και γωνίες που δεν τολμάς εύκολα να αντιμετωπίσεις / από εκεί πηγάζεις όμως και εσύ / έτσι φαίνεται / φιλί μεγάλο στο μικρό κορίτσι που δεν είναι πια ούτε μικρό ούτε και μεγάλο ακόμη

31 Μάη 2016

Does it get any easier?

31 Μάη (30)

είμαστε πολύ περήφανοι για σένα μικρή μπαλαρίνα / χορογράφε

27, 28,29 Μάη

Τσέν-ντελμαν / ή αλλιώς: Chairman / έχει πλάκα πώς ακούνε τα παιδιά τις λέξεις…

23 και 26 Μαΐου

η Λένη μαθαίνει ποδήλατο / αργήσαμε λίγο / φταίει συχνά και ο υπερβολικά αναλυτικός λόγος των γονέων που αραδιάζουν χίλιες δυο παραμέτρους και οδηγούν σε σύγχυση / φταίει και το γεγονός ότι ήμασταν δύο πάνω από το κεφάλι της – σωστά το είπε η Μαρία / έχει ενδιαφέρον: η Μαρία έδωσε έμφαση στην εκκίνηση της Λένης / πώς ξεκινάμε δηλαδή – δυσεπίλυτο, σχεδόν άλυτο για μένα πρόβλημα (διότι πάντα έχουμε ήδη ξεκινήσει – ακόμη και όταν μαθαίνουμε / ξέρω: δεν βοηθάω / δεν είμαι ιδιαίτερα πρακτικός) / εγώ πάλι έδωσα έμφαση στην πίστη – παράδοξο / απλά θα συμβεί όταν το σώμα της κατανοήσει πώς συμβαίνει και, φυσικά, το κεφάλι της σταματήσει να μιλάει συνέχεια / κατανοώ ότι αυτές δεν αποτελούν οδηγίες / κάποια στιγμή αφαιρεθήκαμε κι αρχίσαμε να συζητάμε άλλα πράγματα με τη Μαρία και η Λένη ισορρόπησε – εμείς ήμασταν η δυσκολία της (!) / τα πήγε καλά / τα πήγε καλύτερα / παραπονέθηκε για τις γάμπες της – έτσι είναι όμως: θέλει πόνο και προσπάθεια κάθε τι μικρό κορίτσι / μπράβο σου: είμαστε πολύ περήφανοι για σένα

22 (21) Μαΐου

πότε αλήθεια είναι τα γενέθλια των ανθρώπων; όταν έρχονται στο φως ή όταν αποκτούν το όνομά τους; νομίζω ότι όλοι έχουμε πολλές γενέθλιες ημέρες – αν και η σωστή λέξη ίσως θα ήταν: αναγεννητικές / σε βλέπω να μεγαλώνεις / έχεις γίνει μακρόστενη / σαν μια μορφή του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου / το ίδιο φως πηγάζει από σένα – αυτό δεν είναι και το όνομά σου; / τρεμοπαίζει άλλοτε το φως από το κερί πάνω στο τραπέζι / κι άλλοτε εκτυφλωτικά εκρήγνυται προς κάθε κατεύθυνση / χρόνια πολλά μικρό κορίτσι / σαγαπάω πολύ, πολύ, πολύ

14 (13) Απριλίου

σε έξαλλη κατάσταση το μικρό κορίτσι επιστρέφει στο σπίτι τρέμοντας / συνάντησε ένα διαφορετικό παιδί / από εκείνα που της προκαλούν εφιάλτες / εκείνα που την στεναχωρούν – δεν ήμουνα εγώ μαζί της αλλά ήταν η Μαρία / θυμάμαι όταν ήμουν μικρός και με αφήνανε στο χωριό της γιαγιάς μου τρόμαζα / υπήρχε ένα παραμορφωμένος άνθρωπος / αλλόκοτο σουλούπι / δεν μιλούσε: κραύγαζε / τα παιδιά στο χωριό ήταν συνηθισμένα / διασκέδαζαν μαζί του / εγώ ήμουν τρομοκρατημένος / δεν τολμούσα να ξεπορτίσω / κι όταν το αποφάσιζα / έτρεχα προς το ποτάμι για να κολυμπήσω γρήγορα / κάποτε έμαθα το πρόγραμμά του / ήταν ο τρελός του χωριού / τρελός δεν ήταν: ήταν απλά ένας άνθρωπος διαφορετικός / τότε ήταν αλλιώς: άλλοι τον λέγανε καθυστερημένο / άλλοι χαζό / άλλοι γελούσαν / τα παιδιά, θυμάμαι, μαζεύονταν και του πετούσαν πέτρες / θυμάμαι πως ήταν η δοκιμασία / να πετάξεις πέτρες στον τρελό του χωριού / να γελάσει ο καφενές / να πετάξεις πέτρες -αυτή ήταν η τελετή της μύησης στον κόσμο των παιδιών του χωριού μου / σήκωσα την πέτρα / σημάδεψα / θυμάμαι τις φωνές και τις ζητωκραυγές / έτρεμα ολόκληρος / γύρισα / σημάδεψα ξανά / αυτή τη φορά όμως σημάδεψα το δέντρο / δεν είχα το κουράγιο / έφυγα τρέχοντας / δεν ήμουν πάντα έτσι / έχω συμμετέχει κι εγώ σε εκφοβισμό διαφορετικών παιδιών / ήμουνα δυνατός ή έτσι έλεγα / αλλά το μόνο που ήμουνα ήταν ένα κούφιο κέλυφος / ένας αρκουδόμαγκας – που έλεγε και ο Βέγγος / στην πόλη αυτή τη φορά / καμία τελετή μύησης / ωμή δύναμη / τίποτα άλλο / το λέω και σφίγγεται το στομάχι μου / σε έξαλλη κατάσταση το μικρό κορίτσι επιστρέφει / ζητάει συγγνώμη / είναι προφανές ότι θέλει να παραχώσει όσα είδε κάτω από το χαλί / μέσα στο ανήλεο ντουλάπι με τις λέξεις που φυλάει / περίεργο / κι εγώ ζήτησα κάποτε συγγνώμη / κι εγώ ακόμη φοβάμαι / αλλά έχοντας την τύχη να δουλέψω με ένα τέτοιο παιδί μού φαίνεται πια αδιανόητο / θα μάθουμε όμως για να μάθεις /ή καλύτερα / θα ξεμάθουμε όμως για να μάθουμε μαζί αυτή τη φορά…

8 Απρ 2016

η Λένη, όπως κι εγώ, φοβάται τους ανθρώπους με τις στολές (σαν την πολίτικη κουζίνα) / δεν είναι σίγουρη ακριβώς τι φοβάται / εγώ φοβάμαι τα σύμβολα που γίνονται λάβαρα και τα λάβαρα που σαν δόρατα παραλύουν την σκέψη / την μαγεύουν / τη σαγηνεύουν / χθες παρανόμησα – είχα το αυτοκίνητο σε θέση που δεν ήμουν σίγουρος αν επιτρέπεται ή όχι / ήμουν με τη μικρή μου / επιστρέφοντας στο αυτοκίνητο ένας κύριος, μεσήλικας, ετοιμάστηκε να ζητήσει τον λόγο / μίλησε άσχημα / η διάθεσή του ήταν εχθρική – είχε θιγεί (κατανοώ) / έβαλα τη Λένη μέσα στο αυτοκίνητο / με απείλησε ότι τηλεφώνησε την τροχαία / δεν ήθελα / αλλά είχα κάνει λάθος (δεν με πίστεψε / αδιάφορο) / η Λένη είχε τρομοκρατηθεί… το τέρας ημέρεψε απλά και μόνο επειδή δεν συνάντησε άλλο τέρας να μονομαχήσει / δεν είχα διάθεση – ζήτησα συγγνώμη / ανακάλεσε το τηλεφώνημά του (η Λένη είπε: κι αυτός ήταν παράνομος / ορθό / είχε και αυτός βάλει το αυτοκίνητό του πάνω στο πεζοδρόμιο – εγώ σταθμευμένος μπροστά από τις νέες πινακίδες που υποδηλώνουν απόσταση απαγόρευσης – δεν γνώριζα – χρειάζομαι επαναξιολόγηση στον νέο ΚΟΚ / συμφωνώ) / Λένη, μικρό κορίτσι: πρέπει να μάθεις να διαλέγεις τις μάχες σου / κι αυτή δεν ήταν μάχη / η Λένη είδε τον μπαμπά να χάνει / να κάνει λάθος / να φεύγει / αλλά είχα άδικο μικρό κορίτσι, άδικο /ξανά: έγινες ο καθρέφτης μας και εμένα με τρομάζει / προσπαθώ όμως να αλλάξω.. για σένα… σαγαπάω μικρό κορίτσι

3 Απρ 2016

ναι: ο Μικρός Πρίγκηπας είναι ένα βιβλίο για την απώλεια και πώς την χειρίζεται κανένας / ή τουλάχιστον: είναι και για αυτό / όχι μόνο / προφανώς / χθες 2 Απρίλη (2016) καθίσαμε να δούμε τον Μικρό Πρίγκηπα / το βιβλίο το έχουμε διαβάσει δυο ή τρεις φορές / πάντοτε ένιωθα άβολα στο τέλος / πάντοτε το φίδι υπενθύμιζε το αμετάκλητο / εκείνο το όριο: τον ίδιο τον θάνατο / εκείνον τον παγωμένο άνεμο που σηκώνεται κάθε φορά που η απώλεια σε παραλύει / πάντοτε σου διάβαζα το τέλος λίγο πιο χαμηλόφωνα – λες και κρύβοντας τη λέξη θα κρύψω και το πράγμα (αυτό το κάνεις κι εσύ, και μάλιστα, πολύ καλά, μικρό κορίτσι) / ξέσπασες σε κλάματα / δεν ήταν μόνο η φυσική απώλεια που σε τρόμαξε / ήταν και η απώλεια της παιδικής ηλικίας – λες, και ξαναλές ότι δεν θέλεις να μεγαλώσεις μικρό κορίτσι κι αυτό επειδή δεν θέλεις να ξεχάσεις / ναι / και θα μεγαλώσεις και θα ξεχάσεις / όχι όλα / όχι πάντα / αλλά συχνά / κι εγώ; / μου είπες: ‘Ναι αλλά εσύ δεν ξέχασες…’ / μουρμούρισες κάτι για τη φαντασία και ξέσπασες ξανά σε κλάματα / όχι μικρό κορίτσι: και μεγάλωσα και ξέχασα / εσύ μου θύμισες και μου υπενθυμίζεις / εσύ: Αυτός ο μεγάλος καθρέφτης που αντανακλά την ασχήμια ΜΟΥ και τις ελπίδες μας ότι θα μεγαλώσεις καλά (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό – μένει να δείξει) / η μαμά έχει δίκιο: Αυτό είναι το παιδί / εσύ μας μεταμορφώνεις ξανά και ξανά σε Μικρούς Πρίγκηπες / μακάρι να το ζήσεις αυτό… σε αγαπάμε πολύ Λεν /

(κι έπειτα το σκέφτηκα: Αυτές οι καταγραφές είναι οι δικές ΣΟΥ υπομνήσεις / πάντοτε χρειάζεται κάποιος άλλος που θα διηγηθεί)

1 Απρ 2016

η Παρασκευή αυτής της χρονιάς είναι για μένα η πιο καλή μου μέρα / κι αυτό όχι για προφανείς – ίσως – λόγους, αλλά επειδή είναι η μέρα που πηγαίνεις στο ωδείο / η μουσική ήταν πάντοτε μαγική / κι ακόμη είναι / το γεγονός ότι μαθαίνεις μουσική – ενώ εγώ ποτέ μου δεν είχα μάλλον τη διάθεση να ξεφύγω από τους αυτοσχεδιασμούς – πλέκει τη μαγεία σε μια πανοπλία που ίσως σου προσφέρει μια γλώσσα πιο δική σου από τη λαλιά μας / καλή τύχη αύριο μικρή σολίστ (;) /

17 Μαρτίου 2016 (16 Μαρτίου)

το κορίτσι επιστρέφει στο σπίτι και ξεσπάει σε κλάματα / η κυρία της στο σχολείο φωνάζει / χτυπάει το χέρι της με δύναμη στο θρανίο / λοιδορεί / ειρωνεύεται / δεν ενδιαφέρεται για τίποτα άλλο παρά μόνον για το μάθημα / η κυρία της δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη σε ηλικία / αλλά παρόλα αυτά είναι μια κυρία που περιορίζεται στα βιβλία – δεν έχει καμία επαφή με τον κόσμο του σχολείου / αναφέρομαι σε εκείνον τον κόσμο που εκτυλίσσεται παράλληλα με το επίσημο αναλυτικό πρόγραμμα / τον αφανή αλλά ιδιαίτερα σκληρό κόσμο (χειροπιαστό εννοώ αλλά και βίαιο) / αυτή η κυρία επιβραβεύει την ατομική προσπάθεια και απορρίπτει κάθε έννοια συλλογικής δράσης ή προσπάθειας / πώς μαθαίνει ένα παιδί; / η Λένη, αν και άριστη μαθήτρια, προφανώς δεν αρκείται σε αυτό: έχει ενδιαφέρον πώς αχνοφέγγει η συλλογική συνείδηση της μικρής / ως αίτημα / ως αντικείμενο περιέργειας / και η ερμηνεία: η κυρία δεν ενδιαφέρεται / αλήθεια είναι αυτό / έχει όμως ενδιαφέρον πώς το σχολείο υποβιβάζει τον πολυδιάστατο και ετερόκλητο χαρακτήρα των παιδιών σε ένα μονοδιάστατο μετρήσιμο χαρακτηριστικό – ακριβώς επειδή επιδέχεται μέτρηση / πιο πολύ ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι άριστοι μαθητές αποστρέφονται τελικά το σχολείο – όση περηφάνια κι αν αντλούν από τις ατομικές τους επιδόσεις (όχι όλοι προφανώς) / το σχολείο έτσι ούτε αντισταθμιστικά λειτουργεί (δεν λειτουργεί – ιδιαίτερα σε μικρές ηλικίες διότι η αντισταθμιστική αγωγή θα έπρεπε να αφορά στην οικογένεια, κι εδώ μιλώ για πολλαπλή υποστήριξη, υλική πρωτίστως) / ούτε όμως καθίσταται και σημείο αναφοράς (φυσικά εξαιρέσεις υπάρχουν) / απλά το παράπονό μου είναι: θα έπρεπε η εξαίρεση να είναι ο κανόνας και ο κανόνας αυτού του σχολείου η εξαίρεση / ξέρω: είναι εύκολο να κόβεις στο κρεβάτι του Προκρούστη με οδηγό τους κανόνες της ορθογραφίας και τον πολλαπλασιασμό / βολικό / αρκεί όμως; / μικρό μου κορίτσι: όχι δεν αρκεί / πώς θα κρατήσεις τα φτερά σου μετά από όλα αυτά; / όπως ίσως τα κρατήσαμε κι εμείς / κι ας είναι βρώμικα πια και σκισμένα σε σημεία / σαγαπώ Λένη

25 (24) Φεβ 2016

το μικρό κορίτσι ρωτάει: ‘Αν δεν σε δει κανείς και κλέψεις, τότε κάνεις κάτι κακό;’ / ξαναρωτάει: ‘κι αν πάρεις κάτι από κάποιον που ξέρεις ότι το έχει κλέψει; Αυτό τι σε κάνει; Κακό;’ – «εσένα όχι: την πράξη σου όμως…» / προσπαθώντας να αντιπαρέλθω όλες τις λεπτές αποχρώσεις της συγκειμενικότητας των πράξεων και με δεδομένο ότι παρακολουθώ τους ανώνυμους καντιανούς με σκοπό την αποθεραπεία μου από την κατηγορική προστακτική, θα πρέπει να παραδεχτώ και παραδέχτηκα: «Εσύ τι λες; Εφόσον κλέβεις, είτε σε βλέπουν είτε όχι, αυτό είναι μια καλή ή μια κακή πράξη;» / ‘κακή’ λέει το κορίτσι / προσπαθώ να μην παρασυρθώ αλλά είναι δύσκολο / λέω: «Εσύ δεν θα γνωρίζεις (εννοώ: δεν θα βλέπεις) ότι κάνεις κάτι κακό;» / ‘ναι, θα το ξέρω’ λέει το κορίτσι / «τότε;» / ‘είναι κακό’ / αυτή η οντοθεολογία της ηθικής είναι άρρηκτα συνυφασμένη με τον τρόπο που συγκροτείται η συνείδησή μας / καλύτερα: η αυτοσυνείδησή μας / αναμετρώμαστε διαρκώς με μια φωνή ή ένα βλέμμα που δεν μπορούμε να αποδώσουμε εύκολα πουθενά (εκτός κι αν είμαστε πιστοί) αλλά παρόλα αυτά ψηλαφούμε και τη φωνή και το βλέμμα / και μας καθορίζει ή αντιμετωπίζουμε κάθε φορά / όλοι; / προφανώς όχι / παρόλα αυτά η διάκριση ανάμεσα στο καλό και το κακό έχει τη δική της σημασία διότι όταν πια το κορίτσι μεγαλώσει, το μόνο που μπορείς να εύχεσαι είναι ότι έχει μάθε κάπως να διακρίνει όλα όσα – σύμφωνοι – θεώρησες κάποτε καλό ή κακό / καληνύχτα μικρό κορίτσι

13 Φεβ 2016

υπερηχητικά πτηνά ή πώς ξεκινούν όλα ή πάλι, πώς ξεκίνησαν όλα… μια μικρή παιδική φωνή τραγουδάει σχεδόν αγγλικά στο πίσω κάθισμα / στην επιστροφή από τις πρώτες μικρές της εξετάσεις… κάπως έτσι ξεχάστηκε ο τρόμος που γέννησε το δελτίο ειδήσεων για τον επικείμενο πόλεμο που θα ενσκήψει λόγω της Συρίας και που έκανε το μικρό κορίτσι να βάλει τα κλάματα / υπερηχητικά πτηνά (προτιμότερα από τους θηρευτές πουλιά) / σαγαπάμε πολύ μικρή

7 Φεβ 2016

πώς διαμορφώνεται ο χαρακτήρας; δεν ξέρω αν ισχύει σε καθολικότερο επίπεδο, αλλά ο δικός μας διαμορφώνεται όταν αντιστέκονται τα πράγματα ή όταν αντιστεκόμαστε στα πράγματα / μαθαίνοντας την άρνηση: να λέμε αλλά και να ακούμε το ‘όχι’ / δεν είναι εύκολο / γεμάτοι τύψεις ή ενοχές ή αποθαρρυμένοι ή πάλι… ποιος ξέρει; / να σου πω: είμαστε περήφανοι για τα ‘όχι’ σου / όχι επειδή ίσως συμφωνούμε και είναι εύκολο για εμάς – μπορεί / αλλά επειδή εσύ λες ‘όχι’ / έχει ενδιαφέρον πώς μεγαλώνοντας αποκτάς διαστάσεις / πολλές, υποθέτω, κρυμμένες από εμάς – ίσως κι από εσένα ακόμη / διαστάσεις και αποχρώσεις / να είσαι γερή και χαρούμενη μικρό κορίτσι Λένη / και του χρόνου

4 Φεβ 2016

9; πότε κιόλας στ’ αλήθεια; πότε; για να δούμε: να είσαι χαρούμενη και τυχερή και να συναντήσεις ενδιαφέροντα πράγματα και ενδιαφέροντες ανθρώπους και να ζήσεις καλά / να ζεις καλά / χρόνια σου πολλά Λένη μικρέ μου χρονοποιέ με το μικρό τεράστιο ρολόι στον καρπό σου / ο χρόνος είναι απλώς το μέτρημά του / το ήξερες αυτό όμως, δεν το ήξερες;

σαγαπώ πολύ μικρή

ΥΓ. ο καινούργιος προ-εφηβικός έρωτας είναι ο τραγουδιστής των Coldplay

27 Ιαν 2016

μαμά είναι εκείνο το μαγικό πλάσμα που ξενυχτάει όταν αρρωσταίνεις  μικρή / αυτό είναι η μαμά / κι ο μπαμπάς; / κοιμότανε / δεν άντεχε / λέει / μπαμπάς δεν είναι εκείνο το μαγικό πλάσμα / σαγαπάει όμως Λένη / περαστικά κορίτσι

25 Ιαν 2016

κι απόμεινα μόνος να σε κοιτάζω καθώς περνάς / προσπερνάς (σα σκιά, εγώ / ζωντανός νεκρός / εγώ / σαν… κι εγώ δεν ήξερα τι / εγώ) / το μικρό κορίτσι χοροπηδούσε / γελούσε / κούρνιασε / μαζεύτηκε / λέει ότι πονάει / λέει ότι κρυώνει / το μικρό κορίτσι θα αρρωστήσει μάλλον / έκλαιγε σήμερα / δεν ήθελε να πάει στο σχολείο (δίκαιο αυτό) / αλλά πήγε κι επέστρεψε / με πόνο στο κεφάλι / κλάματα / νεύρα / η κυρία της χτυπούσε με δύναμη το χέρι / πρώτα στην έδρα / μετά στο θρανίο / συλλογική τιμωρία διότι ορισμένα παιδιά ήταν αδιάβαστα / πασχίζεις να εξυψώσεις την ατομικότητα μόνο και μόνο για να την τσακίσεις μετά / πασχίζεις να διαμορφώσεις τη μορφή της ατομικότητας μόνο και μόνο για να δεις ότι αυτή δεν χωράει πουθενά πια / κι έπειτα μοχθείς να την αφανίσεις / να την τιμωρήσεις / να της δείξεις τη θέση της / εκεί … / ΕΚΕΙ / για όνομα / ο πατέρας σου μικρό κορίτσι ανήκει στις δυστυχισμένες συνειδήσεις / στις ατομικότητες εκείνες που ήτανε πριν και θα είναι μετά / αδυνατεί να αφανιστεί … και υποφέρει / όχι πάντα / βεβαίως / όχι πάντα… / ακούγεται ότι κρυολογείς κι εσύ με τη σειρά σου μικρό κορίτσι / φιλί περαστικά σου / σαγαπάμε πολύ

12 Ιαν 2016

η εικόνα της αρχιτεκτονικής είναι μια εξαιρετική εικόνα που χρησιμοποιείται ως αναλογία για να προσεγγίσουμε τους ανθρώπινους χώρους / πώς αυτοί κτίζονται / άλλοι ως υπόγεια / άλλοι ως σοφίτες, ξεχασμένα δώματα / άλλοι ως σκάλες που δεν οδηγούν πουθενά ή ευρύχωρα, πάλι, δωμάτια λουσμένα στο φως / άλλα σκοτεινά / γωνιές απροσπέλαστες / ηθελημένα απροσπέλαστες / εξόριστες: και η εξορία αρχιτεκτονικός τόπος είναι / όπως και ο νους – θα ήθελε ο Καντ / με αναλογίες μιλούμε – κι αυτό το ήξερε ο Καντ / με αναλογίες σκεφτόμαστε – κι αυτό το υποπτευόταν αλλά δεν μπορούσε να το εξελίξει / αυτή είναι η αρχιτεκτονική της σκόρπιας ζωής του Πεντζίκη ή της μικρής Λένης που κτίζει ακάματα τους χώρους της / τους ανθρώπινους χώρους της / ένα οικοδόμημα που εξωτερικά θυμίζει ακόμη το μικρό κορίτσι αλλά εσωστρέφεται, περιστρέφεται, διαστρέφεται σε τόπους και φορές ανισόρροπες, άτροπες, έντροπες, έντρομες και άτρομες / η αρχιτεκτονική του εσωτερικού τόπου ή χώρου της μικρής Λένης / πόσο ελάχιστη πρόσβαση επιτρέπει / ευτυχώς: ακόμη τα συμπτώματα, τα σημεία, την προδίδουν / ή πάλι: η καθαρή τύχη και μαθαίνουμε κι εμείς έτσι τους σκοτεινούς της τόπους / τους φωτεινούς τους βλέπουμε – μάλλον / μικρά και μεγάλα ψέμματα, μικρές και μεγάλες ντροπές, θαμμένα υλικά για υπόγεια και διαδρόμους / αναδύονται / κι έπειτα εξαφανίζονται / το μικρό κορίτσι μεγαλώνει και οι τόποι της δαιδαλώδεις – σαν εμάς; σαν εμένα; / μπορεί / τρόμαξα μικρό κορίτσι –

ΥΓ. η σοφή και σπουδαία μαμά σου είναι σοφή και σπουδαία γυναίκα – να το θυμάσαι / και πώς μπορεί και διαβλέπει τα σχέδια της μικρής αρχιτεκτόνισσας / βλέπει μέσα από αυτά / εσένα / πόσο σας αγαπώ…

10 Ιαν 2016 (30 Δεκ 2015)

περπατώντας προς μεσάνυχτα άρχισε να πέφτει ένα ελαφρύ απαλό χιόνι πάνω στην παγωμένη μύτη της – και τις δικές μας / ήταν λίγο / ελάχιστο / κράτησε λίγο / ελάχιστα / ήταν τόσο μεγάλη η χαρά της, η χαρά σου Λένη μας που χιόνισε – έστω λίγο / ελάχιστα / το γέλιο σου / αυτό το γέλιο που αγκαλιάζει όλα τα καλά που μπορεί να συμβούν / αναπάντεχα / τα αναπάντεχα / καλή χρονιά κορίτσι κοριτσάκι (αλήθεια: πότε μεγάλωσες εσύ;)

15 Δεκ 2015β

«ερημιά βαστάει ο χρόνος» είπε η Λένη στο μεσημεριανό τραπέζι / μπερδεύτηκε / άλλο θέλησε να πει / άλλο είπε / αλλά… / σαν αλογόμυγα κέντρισε τη φαντασία μου: ερημιά βαστάει ο χρόνος (σκαρφιζόμαστε λέξεις πάντα μπας και στηρίξουμε την ερημιά στα αέρινα πόδια της γλώσσας και των εικόνων της) / πρόσκαιρα (αιώνια) / στο παρόν / μικρό κορίτσι…

15 Δεκ 2015α

η μικρή πιανίστρια έπαιξε / μέσα σε ένα διακριτικά σκοτεινό δωμάτιο, ανάμεσα από δεκάδες ανθρώπους – άλλοι ανάγωγοι κι άλλοι διακριτικοί (όπως και η μουσική) – το μικρό κορίτσι πήρε τη θέση της, στο δεύτερο πιάνο, πίσω στην αίθουσα, έδωσε το σύνθημα… κι άρχισε να παίζει / άρχισαν να παίζουν / μια μπαρόκ μελωδία που γέμισε από άκρη σε άκρη τον χώρο και τη φαντασία μας / λίγο πιο αργό το τέμπο από αυτό που έπρεπε – αλλά… έτσι ήταν πιο δύσκολα / η μικρή πιανίστρια έπαιξε / η μουσική χάθηκε σαν το φτερούγισμα της φωνής / υποκλίθηκε / κι έπεσε μετά στην αγκαλιά μας / μας έκανες τόσο περήφανους Λένη / σαγαπάμε πολύ…

14 Δεκ 2015

από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα που προσφέρει το σχολείο είναι οι επισκέψεις – διδακτικές και μη / σαν αυτή που πραγματοποιήθηκε στο σχολείο της μικρής Λένης / ένα ολόκληρο κινητό πλανητάριο / ένας θόλος που προβάλλονταν λογής – λογής εικόνες – των άστρων, των αστερισμών, του νυκτερινού ουρανού / και οι πληροφορίες: αμέτρητες / μπαμπά, ξέρεις ότι κάποτε ο ήλιος θα σβήσει; / ξέρεις ότι και ο Ουρανός έχει δακτύλιο, σαν τον Κρόνο, αλλά κάθετο και μικρότερο; / μπαμπά ξέρεις ότι ο κόκκινος αστερισμός (Βέγκα) χρειάζεται 400 χρόνια για μια περιστροφή γύρω από τη Γη; / μπαμπά, ξέρεις ότι υπάρχει στον ουρανό μια αρκούδα; / άπειρα ερωτήματα: σαν το αχανές του σύμπαντος / μπαμπά, ξέρεις ότι αν ξεκινήσουμε να ταξιδεύουμε μακριά από τη Γη, κάποια στιγμή θα επιστρέψουμε (από τις πλέον πρόσφατες θεωρητικές υποθέσεις της φυσικής); / μπαμπά, ξέρεις πόσο διαρκεί ένα έτος φωτός; / μικρό κορίτσι: ένα από τα πράγματα που κατακλύζει με δέος τη σκέψη μου είναι το σύμπαν (παραφράζοντας τον Καντ) / το άλλο δεν είναι ο νόμος / αλλά η φαντασία (παραβαίνοντας τον Καντ) / για να παρακολουθήσει το μικρό κορίτσι αυτό το θέαμα ξεπέρασε τον εαυτό της αλλά και τους φόβους της (βλέπεις έλειπες τη Δευτέρα που ήταν η σειρά της δικής σου τάξης να παρακολουθήσει το θέαμα και έπρεπε χθες, Τρίτη, να ζητήσεις να πας σε ένα άλλο τμήμα, μια άλλη τάξη – και φοβήθηκες τόσο πολύ / όσους μπορεί να σε πειράξουνε, επειδή είσαι μικρή / όσους μπορεί να γελάσουνε, επειδή είσαι μικρή / όσους μπορεί να σε κοροϊδέψουνε, επειδή είσαι μικρή / φυσικά κανένας δεν σε πείραξε / δεν γέλασε / δεν κορόιδεψε / κι εσύ; / γύρισες ολόφωτη και ολόχαρη / αν μπορούσα να ξεκινήσω ξανά θα καταπιανόμουν πιο επίμονα με τη χίμαιρα της θεωρητικής φυσικής – του ελάχιστου και του μέγιστου / αν / μου αρκεί να σε παρατηρώ Λένη / αυτή τη φωτιά που ζητάει να γνωρίζει διαρκώς / αυτό την θρέφει: να γνωρίζει / πόσο τυχεροί είμαστε Λένη για αυτό το μικρό, ελάχιστο κορίτσι που γέμισε το σύμπαν μας

12 Δεκ 2015

ο μικρός κέρβερος ετοιμάζεται για την πρώτη μικρή της συναυλία / για δύο πιάνο / η συναυλία  / θεματοφύλακας των μέτρων, των παύσεων και της μελωδίας / ο μικρός κέρβερος έχει επιτέλους τη συναυλία της / θυμήθηκα την πρώτη αφίσα που είχε φτιάξει για τη συναυλία της, το 2025 / ο μπαμπάς, αν θυμάμαι, θα έπαιζε τρομπέτα / η μαμά τύμπανα και η Λένη, κιθάρα / αν θυμάμαι / εκείνη η συναυλία θα πρέπει να περιμένει / αυτή εδώ, την Κυριακή, είναι η πρώτη της και είναι ολόχαρη / καλή επιτυχία κορίτσι / σαγαπάω τόσο πολύ /

26 Νοε 2015

«θα είσαι πάντα παιδί» είπε το μικρό κορίτσι στον μπαμπά της και ο μπαμπάς – όπως και η μαμά – συγκινήθηκε / θυμήθηκα τον Πήτερ Παν και πώς κι εγώ είχα κάποτε μια σκιά χαμένη κάπου (τη σκιά μου τη βρήκα όταν γεννήθηκε η μικρή / ευτυχώς όμως: ενίοτε την χάνω και την ξαναχάνω) / σεφχαριστώ Λένη / προχτές το βράδυ σπαζοκεφαλιάσαμε ψάχνοντας την απάντηση στο αίνιγμα του χάρτη σε αναζήτηση του φαντάσματος που κλέβει από τον Βαν Γκογκ τα χρώματά του / ενδιαφέρον το βιβλίο, σαν ιδέα, κακή η γλώσσα (πρωτότυπη ή μεταφρασμένη – δεν μπορώ να γνωρίζω) / ο τίτλος: «Ποιος μπορεί να σώσει τον χαμένο θησαυρό του Βίνσεντ;» του Τόμας Μπρεζίνα / παρέα με τον Τσάρλι και το εργοστάσιο της σοκολάτας του Νταλ, αλλά και την Πίπη τη Φακιδομύτη της Άστριντ Λίγκρεν / αντιστάθμισμα στο αυξανόμενο ενδιαφέρον της για την Μπάρμπι και στις εποχές που ζούμε / με κάνει να συνειδητοποιώ ότι η εποχή είναι η κατασκευή μας και πως αυτή η ελάχιστη μικρή τοπογραφία που λέμε ‘σπίτι’ (καλύτερα: οικοσύστημα / τόπος) είναι ο τρόπος που εμείς υπάρχουμε και αναπνέουμε με όλα τα πράγματα που κάνουμε / αυτή είναι η μικρή άπειρη μυθολογία μας / σαγαπάμε Λένη / είμαστε τυχεροί που σε έχουμε

14 Νοε 2015

πότε γίνεται κανείς πατέρας; όταν παρηγορεί; / όταν στεναχωριέται επειδή θα στεναχωρηθεί; / όταν αγκαλιάζει και λέει ότι όλα θα πάνε καλά; / όταν θα δεχτεί το κλάμα της μικρής σαν να ήτανε το δικό του δάκρυ;/ όταν θα θυμηθεί κι αυτός και θα προσπαθήσει με τις εμπειρίες του να δείξει στο μικρό κορίτσι ότι κι αυτός κάποτε πόνεσε και έχασε και έκλαψε; / όταν θα της πει ότι την αγαπά; / όταν θα θάψει το μικρό χελωνάκι της μικρής του μικρής; / πότε γίνεται κανείς πατέρας; / προφανώς όχι όταν γονιμοποιεί… / δεν είναι απλά βιολογική η ιδιότητα: είναι μια μακρά – μακρά πορεία μέσα από τις ελάχιστες εκείνες στιγμές που θυμάσαι και γελάς ή πάλι, ανεβαίνουν δάκρυα στα μάτια / άλλοτε χαράς κι άλλοτε νόστου / όταν σας αγκαλιάζει το μικρό κορίτσι και τους δύο και σας χωράει στην αγκάλη της: τότε ξέρεις ότι κάπως κάπου έχεις κατορθώσει και θυμίζεις έναν πατέρα / όχι σαν αυτόν που είχες εσύ / αν και δεν θα τον αδικήσω / σαν αυτόν που θα ήθελες να είσαι εσύ – όχι πάντα / απόψε που νιώθεις κάπως καλά / σαγαπώ μικρό κορίτσι

12 Νοε 2015

το Μιχελωνάκι της Λένης δεν κατάφερε να επιβιώσει / μεταξύ της δικής μας άγνοιας και της δικής μας διαστροφής των εννοιών – η επιμονή να (κατ)έχουμε ένα κατοικίδιο / … / η Λένη στεναχωρέθηκε – αν και νομίζω ότι πιο πολύ στεναχωρέθηκε η Μαρία / κι εγώ μάλλον / πόσο παράλογοι είμαστε (;) / ή καλύτερα / πόσο αδύναμοι είμαστε /

16 Οκτ 2015

ήθελα να γράψω για τα παιδιά του κόσμου, πώς συλλαμβάνουν την ταυτότητά τους μέσα στον φόβο και τη δυνατή φωνή / αυτή τα καθορίζει / είναι δυναστική η φωνή / μαθαίνουν να την αγνοούν και επιβιώνουν / αυτό ξεκινάει από την οικογένειά τους / η φωνή / έχουμε δώσει λίγη προσοχή στη φωνή / και τι συμβαίνει όταν έρχονται αντιμέτωπα με κάποιον που προσπαθεί να σωπαίνει; / τον ποδοπατούν αρχικά / γιατί; / γιατί η έλλειψη φωνής δημιουργεί ένα αντίβαρο / ένα κενό που σύντομα βιώνουν ως απόλυτη ελευθερία / σπάζουν / διαλύουν / κτυπούν / μιλούν άσχημα: η απόλυτη ελευθερία του σκοτεινού »εγώ» που αρχίζει και σκιρτά μακριά από το σπίτι / νομίζω αυτό είναι το σχολείο / μπορεί να εξακολουθήσουν να τον ποδοπατούν / μπορεί / και τι συμβαίνει με τα παιδιά που δεν έχουν μια τέτοια φωνή να τα δυναστεύει – φυσικά η λέξη ‘δυναστεύω’ μπαίνει σε εισαγωγικά αλλά αυτό είναι: μια μακρινή ή όχι και τόσο μακρινή ανάμνηση της εξουσίας / οι λέξεις μας συλλαμβάνουν το παιδί μέσα σε άνισες σχέσεις εξουσίας / και το ίδιο αυτό μαθαίνει / φυσικά και επιβιώνει το παιδί / φυσικά και ξεπερνά / φυσικά; / άλλοτε ναι κι άλλοτε όχι / η Λένη δεν έχει μάθε με πολλές φωνές / με ελάχιστες – αν θυμάμαι καλά / παρόλα αυτά στιγμές μάς φοβάται / εννοώ: είμαστε αυστηροί (εμείς δεν φωνάζουμε αλλά καρφώνουμε το βλέμμα – εξίσου λάθος / λες και το πανοπτικό παίρνει τη θέση της φωνής / και την παίρνει / προσπαθούμε να σπάσουμε αυτό το βλέμμα – αν και βλέπουμε: το έχει ήδη εσωτερικεύσει) / παρόλα αυτά την ενοχλούν οι φωνές – όσο κι εμάς / και το σχολείο – όσο κι εμάς / ήθελα να γράψω για τα παιδιά του κόσμου αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν τα γνωρίζω – ούτε αυτά ούτε τις οικογένειές τους / να σαι γερή Λένη και χαρούμενη (ακόμη κι αν ο χρόνος σου έγινε λίγος – πιο λίγος κι από λίγος ίσως) /

3 Οκτ 2015

σου δώσαμε τις σκαλωσιές και σε βλέπουμε σιγά – σιγά να πατάς επάνω τους και να σκαρφαλώνεις / οι σκαλωσιές δεν φαίνονται / δυνατότητες είναι / και σε βλέπουμε να πληροίς τις δυνατότητες / και να διασκεδάζεις / πιο σημαντικά από τις σκαλωσιές είναι αυτά: το χαμόγελό σου και η ενέργειά σου να σκαρφαλώνεις / κι ας μην έχεις επίγνωση ότι σκαρφαλώνεις / αλλά για αυτό είναι οι σκαλωσιές: να εξαφανίζονται / να ενσωματώνονται στο τοπίο και να περνάνε απαρατήρητες / κι από εσένα ακόμη / αυτή είναι και η δική μας η χαρά / να είσαι χαρούμενη και να καταφέρνεις τόσα πολλά και τόσο καλά / ξανά και ξανά τα πρώτα σου βήματα: από το έδαφος στον συμβολικό χώρο των ανθρώπων / πατάς καλά / πάτα καλύτερα / κι αν πέσεις θα προσπαθήσουμε να σε σηκώσουμε / διακριτικά: χωρίς να σου το πούμε / σαγαπάμε Λένη

25 Σεπ 2015

η Λένη άρχισε ‘θρησκευτικά’ – που είναι στ’ αλήθεια: το ορθόδοξο δόγμα και η ιστορία της παλαιάς διαθήκης) / ήδη έχει και τον ρόλο της για το θεατρικό με αφορμή την επερχόμενη 28η Οκτ, είναι η μάνα του στρατιώτη / ένας συμμαθητής της, Αλβανός, θα παίξει τον Έλληνα στρατιώτη / άραγες θα του πει κανένας πού ακριβώς έλαβε χώρα ο πόλεμος του 1940; / άραγες θα πουν στην Λένη ότι χρειάστηκαν άλλα 4 χρόνια προκειμένου να ηττηθεί ο φασισμός; / άραγες θα πούνε ότι και ο Μεταξάς, φασίστας ήτανε; / όσοι ανησυχούν για την εθνική διαπαιδαγώγηση και συνείδηση που διαμορφώνει το σχολείο για τα παιδιά τους, ξένα και ιθαγενή, ας μην ανησυχούν καθόλου: Στα πιο τρυφερά τους χρόνια μαθαίνουν να μισούν και μαθαίνουν το σωστό και το λάθος / σε ορισμένους χρειάζεται μια ζωή για τα ξεμπερδέψουν – αν / σε άλλους πάλι είναι καθημερινός ο αγώνας ενάντια στις προκαταλήψεις / δεν ξέρω: Πώς μαθαίνουν να επιλέγουν τα παιδιά όταν δεν τους δίνονται οι εναλλακτικές; / θα μεγαλώσει, λέει, και θα διαλέξει / σύμφωνοι: Έτσι όμως ή θα επιλέξει όσα έχουν συγκροτηθεί ήδη ως συνείδηση πια σε μια ενιαία μυθολογία – που δεν αντέχει σε κριτική – ή πάλι θα επιλέξει εναντίον / ετεροκαθοριζόμενο και στις δύο περιπτώσεις / και η Λένη είναι μόνον Γ’ Δημοτικού / φυσικά όλα αυτά μπορεί να ενοχλούν εμένα και μόνον / η Λένη θέλει απλά να είναι καλή μαθήτρια και για τούτο νομίζω – ή έτσι θέλω να πιστεύω – έγραψε στην πρώτη, υπέροχη, έκθεσή της με θέμα τον Αγιασμό (!) για το μάθημα της Γλώσσας ότι νιώθει στον αγιασμό το χέρι του θεού / χειραγωγεί – για να επιβιώσει / δεν ξέρω τι είναι καλύτερο και τι χειρότερο – ξέρει όμως ότι εγώ είμαι άθεος και, κυρίως, άπιστος / έστω σιωπηλά… περαστικά μου Λένη… σε αγαπάω πολύ

18 Σεπ 2015

θυμηθήκαμε με τη μητέρα σου πώς απόρριψες τη μέθοδο ‘ΟΡΦ’ – δεν ήσουν καν τεσσάρων / παρατηρώ τους παιδαγωγούς να φέρονται στα παιδιά – έστω στο δικό μου – σαν να είναι ηλίθια / ποτέ μου δεν το κατόρθωσα αυτό / ούτε το κατανόησα ποτέ μου αυτό / την ίδια απέχθεια δοκίμασες και με το μουσικό εργαστήρι – προπαρασκευαστικό, λέει, για τη θεωρία, διότι, λέει, είσαι ακόμη μικρή, λέει, για θεωρία / δεν θα συμφωνήσω / πώς μαθαίνει ένα παιδί; / η απάντηση είναι: κανένας δεν γνωρίζει πώς μαθαίνει ένα παιδί / κανένας δεν κατανοεί εκείνο το σημείο ή εκείνη τη στιγμή που ένα παιδί θα προβεί σε ένα γνωστικό άλμα και θα κατακτήσει έναν νέο ορίζοντα ή ένα νέο σχήμα / σύμφωνοι: παρέχεις τη δυνατότητα – όπως μπορείς / άλλα παιδιά έχουν τη δυνατότητα αλλά δεν ενδιαφέρονται / άλλα δεν έχουν και κατακτούν / νιώθω αμήχανα να πω ότι η Λένη δεν μαθαίνει μέσα από παιχνίδια – διότι δεν ισχύει / υπάρχουν φυσικά λογής – λογής παιχνίδια / λογής – λογής άνθρωποι / λογής – λογής τρόποι / κι όλοι είναι μοναδικοί: Το κοινό σημείο όλων αυτών είναι ότι δεν έχουν κοινά σημεία αλλά είναι χώρες που πρέπει να εξερευνήσεις / μπορεί να έχεις χάρτες / πυξίδες / εφόδια / αλλά πάντοτε η συνάντηση με τον άλλον ή την άλλη, ένα μικρό παιδί, είναι μια αχανής περιπλάνηση: άλλοτε αντηχείς εσύ στο κενό κι άλλοτε σε καταλαμβάνει πλήρως απροετοίμαστο / αυτό το είναι το παιδί: αχαρτογράφητα νερά – ή σχεδόν / όπως κι εγώ εξάλλου κι ας συμπεριφέρομαι συχνά σαν αυτόματο (δεν μου αρέσει) / σαγαπάμε πολύ Λένη

25 Αυγ 2015

περίεργο (;) αλλά τα πράγματα που με εκνευρίζουν περισσότερο είναι αυτά που κάνεις και μου θυμίζουν εμένα… το παλεύω… σου είπα γρήγορα ένα ‘σαγαπώ’ κι έφυγα – 11:30μ.μ., είχα πεινάσει πολύ…

13 Αυγ 2015

ο φόβος είναι ότι δεν θα σε μάθω ποτέ / δεν θα με γνωρίσεις ποτέ / εννοώ: τι άνθρωπος είσαι ή θα γίνεις / ή ποιος ήμουνα ή ποιος θα είμαι / ίσως δεν θα θέλεις ή δεν θα θέλω / συνηθίσαμε να γνωρίζουμε τις ιδιότητες και οι άνθρωποι ως φορείς τους παρέμειναν σκοτεινοί / ήταν ίσως πιο εύκολο / ξεκλέψαμε ματιές και νιώσαμε στη θέση τους – ίσως πολύ αργά ή πολύ άκαιρα, ναι, άκαιρα / γιατί δεν ήταν πια τριγύρω  / αυτό είναι όλο / ίσως και αυτό να αποτελεί μια σκιά της σκιάς που εγώ προβάλω / ο φόβος; / δεν είναι φόβος / είναι κρίμα – αυτό που λένε: κρίμα να μην σε έχω γνωρίσει, κρίμα που κουβαλάω / ίσως / να σε αφήνω μόνον να πετάς πια / αυτό θέλω / κι ας φοβάμαι / έκανα πολλά λάθη Λένη μεγαλώνοντάς το παιδί μου και τώρα πια θέλω να σε αφήσω να πετάς / διακριτικά θα κοιτάζω /πάντοτε θα το κάμνω αυτό / και θα προσπαθώ να κατανοώ / ποτέ δεν μπορώ να το κάνω αυτό / καλά το λες: εγώ δεν έχω δικαίωμα; ρωτάς / έχεις κορίτσι / έχεις / σαγαπώ πολύ

4 Αυγ 2015

χρο- πολ- / για τα μισά σου γενέθλια!!! / δεν πτοείσαι: σου λέω ότι συμπίπτουν με τη δικτατορία του Μεταξά το 1936 αλλά δεν πτοείσαι / να την αλλάξει λες / ! / θα το μεταβιβάσω στην επίσημη ιστοριογραφία / -νια -λά κορίτσι / μισά γενέθλια σήμερα μισό το δώρο;! /

2 Αυγ 2015 (1 Αυγ)

η Λένη λέει σπαρακτικά: ‘Κοιτάζω στον καθρέφτη και βλέπω ένα θλιμμένο κορίτσι. Θα είμαι πάντα αυτό; Ένα θλιμμένο κορίτσι;’ και παραδίδεται σε αναφιλητά / η Μαρία την παρηγορεί / αλλά δεν είμαστε βέβαιοι για το μονοπάτι των συνειρμών της / έτσι είμαστε όμως: γεμάτοι φως και σκοτάδια / η Μαρία λέει ότι θα πρέπει να το αφήσει να κάνει τον κύκλο του / η Λένη μας ζητάει να την κάνουμε να νιώσει καλύτερα / δεν χρειάζεται πάντοτε κορίτσι μου / δεν χρειάζεται να παραγεμίζουμε το στρώμα με λέξεις και φόβους που θάβουμε εκεί μόνον και μόνον για να μην τους συναντούμε / στο τέλος το σεντόνι θα αρχίσει να μεταμορφώνεται και να παίρνει τα περιγράμματα από τον φόβο μας και να μας επισκέπτεται / ξανά και ξανά / ίσως / τότε δεν θα μπορούμε άλλο να κρυφτούμε / πες τη λέξη – δεν την είπε / πες τον φόβο – δεν τον είπε / ψέλλισε φράσεις για όσα δεν γνώρισε – προτού γεννηθεί – και όσους δεν γνώρισε ή δεν γνώρισε περισσότερο – προτού γεννηθεί και στα χρόνια που η μνήμη της ήταν απλά διάσπαρτες εντυπώσεις / η γλώσσα σαν θεραπεία και η γλώσσα σαν κελί Λένη / καμιά φορά οι λέξεις είναι τα κλειδιά: απλά δεν ξέρεις αν κλειδώνουν ή ξεκλειδώνουν τον νου και τη μνήμη Λένη

καλημέρα Λένη

σαγαπάμε όπως και να έχει

24 Ιουλ 2015

ο Wittgenstein αναφέρει στα σημειωματάρια από το 1916 (2 Σεπτ 1916) ότι πρέπει εγώ να κρίνω τον κόσμο, να μετρήσω τα πράγματα / ακόμη κι αν αυτή η πρόταση εκλαμβάνεται ως περιφρόνηση σε μια συλλογική εμπειρία ή στη συλλογική συγκρότηση της γνώσης παραμένει επίκαιρη και είναι η δυσκολία των ανθρώπων, όπως εσύ / προδίδει μια θέληση πέρα από την απλή συσχέτιση με την επιθυμία ή τα πράγματα / προδίδει μια βαθιά δυσπιστία για όλα και όλους / δύσκολος ο δρόμος αυτός / κι αυτόν ακόμη όμως τον δρόμο – αν τον ακολουθήσεις – θα πρέπει αργά ή γρήγορα, ακίνητη, να τον αναστοχαστείς… ίσως / δεν ξέρω: ο πειρασμός είναι πάντοτε μεγάλος, να καταστείς εσύ το μέτρο των πραγμάτων ή έστω, κάποιων πραγμάτων – αυτό θα συμβεί ούτως ή άλλως στη μικρή ελάχιστη ζωή μας (είσαι το δικό μας μέτρο για πολλά πράγματα) / καλημέρα μικρό κορίτσι

21 (20) Ιουλ 2015

τρέχεις προς το μέρος μας και χοροπηδώντας προσπαθείς να ανακτήσεις τον ρυθμό από την αναπνοή σου / είσαι σε υπερένταση – είναι φανερό / ένα μυστικό, ένα μυστικό φωνάζεις – πώς γίνεται να αναγγέλλουμε ότι θέλουμε να έχουμε μυστικά / μου είπε, της είπε, σου είπε – όλες αυτές οι αμφίβολες και θεραπευτικές καθημερινές μικρές και μεγάλες κουβέντες, θεραπευτικό κουτσομπολιό / αλλά αυτό που σου είπε είναι πραγματικά σπουδαίο: σου είπε ότι της είπε ότι σε αγαπάει / επιτέλους – ένα πρόσωπο (σε) που μας ενδιαφέρει και έχει σημασία / η Λένη αγαπάει τον Μ και εχθές έμαθε από καλά πληροφορημένες π(λ)ηγές ότι και αυτός την αγαπάει – ήταν φανερό / μας ρωτάει αν θα πρέπει να του πει και αυτή ότι την αγαπάει / η πρώτη μου σκέψη είναι ΟΧΙ / ναι, μεγάλο ήτανε το όχι και σαφές σε ένα εξίσου σαφές ερωτηματικό / αλλά όπως όλες οι αρνήσεις δεν είναι πραγματικά όντα αλλά τρέφονται από τις καταφάσεις / ε; / διαλεκτικό το σχήμα / καθορισμένη άρνηση / σκέφτηκε να προστατέψω το μικρό κορίτσι από τις πληγές / η Μαρία ήταν πιο ψύχραιμη και την παρότρυνε να πράξει όπως αυτή θέλει / σοφό / συντάχθηκα μαζί της διότι οι πληγές επουλώνονται ΑΦΟΤΟΥ ανοίξουν / αν δεν ανοίξουν ποτέ κινδυνεύουμε να πεθάνουμε με το πρώτο, έστω και ελάχιστο, χτύπο / δεν είπα τίποτα / προσπάθησα να μην την πειράξω – κι αυτό θα ήτανε κακό / η πιο τρυφερή μικρή μεγάλη στιγμή της Λένης / έχω ένα μυστικό – φωνάζει / τα μυστικά θέλουν πάντα έναν δρόμο για να λευτερωθούν – πάντα /

17 Ιουλ 2015

παρατηρώ τις τελευταίες ημέρες ότι η Μαρία μεταφράζει όλα όσα σου λέω / τι εννοώ κάθε φορά / από πολλές απόψεις έτσι είναι / συχνά παρατηρώ ότι δύο υπέρμετροι εγωισμοί αναμετρώνται / ο δικός μου και ο δικός σου / η ευθύνη φυσικά βαραίνει μονάχα εμένα / αλλά είσαι ανταγωνιστική (όπως εγώ) / είσαι περήφανη (όπως εγώ) / και δακρύζεις όποτε έχεις θυμώσει (όπως εγώ) / και παρεξηγείται αυτό (όπως κι εγώ) / παρατηρώ τις διαστρωματώσεις / τα επίπεδα και τις πτυχές που διαμορφώνουν τους τόπους σου / τα σκοτεινά και φωτεινά κελάρια της ψυχής / πώς διαμορφώνεται η ίδια η ψυχή (όπως θέλεις πες το αυτό) / με ρώτησες σε τι νομίζω ότι είσαι καλή / και η απάντησή μου είναι μια τυπική απάντησή μου: μπορείς να κάνεις και να είσαι οτιδήποτε θελήσεις, αρκεί να προσπαθήσεις για αυτό και να περνάς καλά / δεν χορεύω όμως καλά, επιμένεις / δεν φτιάχνω ωραίες αφίσες; επιμένεις / κι η αλήθεια είναι αυτή: χορεύει υπέροχα και ζωγραφίζει υπέροχα / δεν σου απάντησα / έλειπε και η μαμά να μεταφράσει τη σιωπή μου / και δεν ξέρω αν είδες το χαμόγελό μου / ναι μικρό κορίτσι: μπορείς να γίνεις οτιδήποτε επιθυμείς / το σπανιότερο όλων δώρο είναι όμως η μετάφραση /

28 και 29 Ιουν 2015

είδα το μικρό της πρόσωπο / κοιτούσε αριστερά και δεξιά / σοβαρή / σοβαρό / αποφασισμένη / είδα το μικρό της πρόσωπο / απόλυτος έλεγχος των άκρων της / θυμήθηκα πώς είδε η ίδια το φως / ένα μπλαβιασμένο μωβ μακρόστενο πράγμα / με τα άκρα της σκορπισμένα αριστερά και δεξιά / ακανόνιστα / δίχως σημείο αναφοράς / δίχως κέντρο / και βλέπω το κέντρο / το μικρό αυτό πρόσωπο / τρομακτικό – σαν ενήλικος αποφασιστικός και αποφασισμένος / το μικρό πρόσωπο που περισυλλέγει τα άκρα και τα υποτάσσει στο κέντρο της / είδα το μικρό της πρόσωπο / χαμογέλασε / στάθηκε ανάμεσα στο άγχος και τον πόνο από το σκίσιμο στο πόδι και καθοδήγησε τον χώρο ορίζοντας τις γραμμές του χώρου σύμφωνα με τα άκρα της / τα άκρα όμως δεν ήταν πια διάσπαρτα ή σκορπισμένα / είδα το μικρό της πρόσωπο και το μονοπάτι ήτανε ολόφωτο / πυκνό και δύσβατο / αλλά ολόφωτο / αυτό είδα / φως / αυτό που είδα όμως πραγματικά ήταν όσα είδα όταν έκλεισα τα μάτια και τα σφάλισα γερά / και είδα τον ήχο να γεμίζει τον χώρο και να διαμορφώνει το ανάγλυφό του / συγκεκριμένο / είδα το οροπέδιο και τον δρόμο / είδα μια φεγγαρόφωτη σκοτεινή νύχτα και τον ήχο από τον άνεμο να δέρνει / αυτό είδα / μόνον όσα άκουσα / κι άκουσα το μικρό της πρόσωπο ανάμεσα από το χαμόγελο της ανακούφισής της / άκουσα το βήμα της ανάμεσα από τη χορογραφία της / άκουσα την κίνηση από το χέρι της να παίρνει τον άνεμο και να τον ημερώνει / πρόσκαιρα αναμφίβολα πρόσκαιρα / να τον μεταφέρει με προσοχή παραπέρα / με προσοχή / μην σπάσει ο άνεμος / άκουσα / φύσηξε και αυτή με τη σειρά της και μεταμόρφωσε τη νυχτερίδα σε άνθρωπο / εκείνο το μπλαβιασμένο μωβ πραγματάκι που έκλαιγε και έσκουζε / άκουσα τη φωνή της / αυτό το ανεπαίσθητο φύσημα της ανάσας της που προδίδει το άγχος που ήξερα ότι είχε / έκλεισα τα μάτια και άκουσα το σύρσιμο από τα μικρά παπούτσια κάτω στο πάτωμα / είδα να σηκώνεται σκόνη / άκουσα τα άλματα κι άκουσα την πτώση κι άκουσα πώς το σώμα σηκώθηκε / τίναξε τη σκόνη / ξερόβηξε και υποκλίθηκε / σαν χορεύτρια το σώμα /

πόσο τυχερή είσαι Λένη / ίδια η μαμά σου είσαι, μες τη μουσική και τον ρυθμό

(φώναζα τη μαμά κάποτε / FOL)

23 Ιουν 2015

χθες δύο βάρβαροι φωνασκούσαν διαρκώς από τις 10 και… σχεδόν 11 το βράδυ έως και να αποκοιμηθείς / στο μούτρο σου / ξέρεις: είχαμε δίκιο (και ξέρουμε: είχαμε και άδικο) / ξέρεις: δεν σου αρέσει να ακούς όλα όσα ξέρεις ότι έχεις αμελήσει / το κακό Λένη μου δεν εξαφανίζεται αν δεν το ονομάζεις / όχι / επανέρχεται πιο δυνατό / και σε ανύποπτο χρόνο κατατρώγει τα σωθικά σου / το κακό / ξέρεις: εσωτερικεύεις το κακό του κόσμου παίζοντας / το βλέπω / ξέρεις: είμαι περήφανος για εσένα / αλλά να ξέρεις: η αντίσταση των πραγμάτων διαμορφώνει τις αλληλεπιδράσεις (για καλό ή για κακό) / μου παίρνει καιρό αλλά αυτό είμαι στη ζωή σου, το ξέρω: μια αντίσταση / κι εσύ επιστρέφεις αντιστέκοντας / ανυπόφορο συχνά / ανυπόφορος συχνά / ανυπόφορη συχνά / αλλά οι μορφές – στη δική μου ζωή – διαμορφώνονται όταν τα πράγματα αντιστέκονται / στις αιχμές / αιχμηρές / εκδορές / εσοχές και εξοχές / δεν πιστεύω Λένη μου στην αιώνια εφηβεία της Δύσης / παρόλο που με θέλγει / αλλά δεν πιστεύω στην αιωνιότητα της εφηβικής δύσης / η αγάπη είναι στα όχι και τα όρια / το άλλο: είναι νομίζω πιο εύκολο / για ποιον; / μόνον για μένα μπορώ να μιλήσω και, ίσως και για τη μητέρα σου / δεν ξέρω τι σημαίνει να είσαι γονιός / να αποφασίζεις εσύ για κάποιον άλλον / ναι / και να φοβάσαι / ναι / και να παραδίδεσαι / ναι / και να χαμογελάς / ναι / δεν ξέρω / χθες το βράδυ οι δύο βάρβαροι γονείς σου φωνασκούσαν απέναντι στον αγενέστατο άγριο / απέναντί σου / ξέρω: είναι ανυπόφορο / όχι / δεν είναι ανυπόφορο / είναι…

21 Μαη 2015

χρόνια πολλά μικρό κορίτσι / το μικρό κορίτσι και το ‘μικιό’ – που λέει και η Μαρία / το μικρό χελωνάκι της / ‘είμαι’, ρωτάει, ‘το αφεντικό της;’ / δεν ξέρω κορίτσι αν τα ζωντανά θα πρέπει να έχουν αφεντικά / ακούγεται άσχημο / ‘φίλη της;’ / ναι… νομίζω καλύτερα / ‘ναι αλλά θα τη φροντίζω’ / αυτό κάνουν οι φίλοι / παίζουμε με τις λέξεις Λένη και αναπαράγουμε κι εμείς την πραγματικότητα / αρκετά όμως πέρασες αυτήν την εβδομάδα… σαγαπώ πολύ / χρόνια πολλά μικρό κορίτσι

27 Απρ 2015

Συναισθανόμενη την κρισιμότητα της περίστασης η Λένη τυπώνει χρήμα: ‘Πουλ – Γου’ το νόμισμα (πουλικά – γουρουνισιακά) και ετοιμάζεται να καταλάβει το χρηματοπιστωτικό σύστημα / άγνωστες οι νέες ισοτιμίες / ακούγεται ότι η Λένη διαθέτει πειθώ (στρατός θυμωμένων πουλιών και ανεγκέφαλων εργατών γουρουνιών πράσινων το χρώμα) προκειμένου να πείσει, εάν χρειαστεί τον παγκόσμιο κεφαλαιοκράτη, Γουρουνοβασιλιά / αβέ Λένη: οι μελλοφάνταστοι σε χαιρετούν

22 Απρ 2015

μπορείς να γίνεις ό,τι επιθυμήσεις να γίνεις… αυτή η πρωταρχική δυνατότητα σου έχει δοθεί απλόχερα νομίζω… δεν ξέρω τι θα αποφασίσεις (αν δηλαδή προσηλωθείς σε στόχους) ή τι θα αποφασιστεί (αν αφήσεις τον χρόνο να ξετυλίγεται μέχρις ότου να δεις το φόρεμά του για εσένα), αλλά σε βλέπω και ξέρω ότι μπορείς να γίνεις οτιδήποτε θελήσεις… κι είναι όλα όμορφα αυτά που θέλεις… σκέφτομαι: Αν είχα ποτέ παιδί, ένα παιδί σαν εσένα θα ήθελα να έχω… μα έχω… πόσο τυχερός είμαι… κι ας είμαι ανυπόφορος / αυστηρός / κάθετος απέναντι στον παράλογο φόβο σου για τον σεισμό… η Μαρία έχει δίκιο: Μόνο παράλογος είναι ο φόβος… αλλά αληθινός… κι είσαι μόνον 8… ένα ορμητικό φουσκωμένο ποτάμι που μπορεί και φτιάχνει τα πιο όμορφα πράγματα… κι εδώ η ομορφιά θα αντιπαρατεθεί με πλήρη τη συνείδησή της στη χρησιμότητα… αλλά πάλι: ποιος είπε ότι η ομορφιά δεν είναι χρήσιμη… πόσο σ’αγαπώ…

4 Φεβ 2015

χρόνια πολλά σου μικρό μικρό όμορφο κορίτσι… τι να πω; οκτώ… κι ακόμη σε κοιτάζω και δεν είμαι σίγουρος, και δεν είμαι βέβαιος και προσπαθώ να καταλάβω… είναι πια τόσο διασκεδαστικό όλο αυτό – και τρομακτικό μαζί… καμιά φορά φοβάμαι… αλλά σήμερα είναι από εκείνες τις αστείες ημέρες που όλοι βιαζόμαστε με τις υποχρεώσεις μας και θα πρέπει να είμαστε λίγο πιο διακριτικοί – έχεις γενέθλια – και να μην υψώσουμε πολύ τη φωνή μας… αλλά σαγαπάω τόσο πολύ…

κάπου θα το έχω αναφέρει ξανά… όταν γεννήθηκες αυτό έπαιζε η λολίτα… κι εγώ; όπως και τώρα: όχι απόλυτα βέβαιος… ούτε καν…

να είσαι γερή και να είσαι χαρούμενη και την τύχη άστηνα να αποφασίσει αυτή… εγώ μόνον να εύχομαι μπορώ να είσαι σοφή και τυχερή…

19 Ιαν 2015 (α)

η Λένη την προηγούμενη εβδομάδα αντέδρασε σφόδρα στην συλλογική τιμωρία που απείλησε ότι θα εφαρμόσει η δασκάλα της στην τάξη της επειδή ορισμένα παιδιά δεν διαβάζουν συστηματικά τα μαθήματά τους… προσπερνώντας τη γελοιότητα του πράγματος και τον απάνθρωπο χαρακτήρα της αντίδρασης της δασκάλας, θα σταθώ στο μικρό κορίτσι που είχε το θάρρος να πει την αδικία και να ζητήσει πρώτα από τη δασκάλα της κι έπεται ενώπιον της Ολομέλειας της τάξης της (ναι, ναι, είναι ωραία λέξη η Ολομέλεια) να αναθεωρήσει μια απειλή που τής φάνηκε εξαρχής (της μικρής) άδικη… υπαναχώρησε η δασκάλα – έστω και την ύστατη στιγμή την τιμάει η υποχώρησή της… είμαι πολύ περήφανος για το μικρό κορίτσι… κι εγώ και η μητέρα σου είμαστε περήφανοι για σένα Λένη μας…

19 Ιαν 2015 (β)

μικρά αθώα (;) ψέματα… ή δικαιολογίες… ‘δηλαδή θα πούμε ψέματα, μπαμπά;’ λέει η Λένη… όχι… το ξανασκέφτομαι… αισθάνομαι άσχημα… ας πούμε απλά την αλήθεια… προστατεύεις με τα ψέματα άραγε, είσαι ευγενικός; όχι… μάλλον όχι… νομίζεις ότι βοηθάς – αλλά στην πραγματικότητα νομιμοποιείς μια αμφίβολη συμπεριφορά… εντάξει: στο κενό της κλίνης του καντ ή αλλιώς του προκρούστη του Νόμου κανένα ζωντανό ον δεν αναπνέει… αλλά πάλι: εκμηδενίζεται το ον όταν ψεύδεται… κενώνει το συμβάν… αποκόπτει τις ρίζες του και αιωρείται μαζί με τις κενές λέξεις… ίσως… καληνύχτα Λένη (Σήμερα η μητέρα σου σε αποκάλεσε ξανά Ζουλί… δεν σου άρεσε αλλά οφείλω να πω πως σου ταιριάζει… σαγαπώ μικρό ξωτικό)…

27 Δεκ 2014

να σου πω μόνο πόσο περήφανο με κάνεις… πόσο… σαγαπώ μικρό μου ξωτικό…

22 Δεκ 2014

ο κουραμπιές; δεν νομίζω: ο φον Κουραμπιές… καλή επιτυχία αύριο με την παράστασή σου μικρή… ακόμη κι αν δεν προλάβω να σε δω ξέρω ότι θα ακτινοβολείς, όπως πάντα… σαγαπώ…

10 Δεκ 2014 (9/12)

πώς μαθαίνεις το παιδί σου να λέει ‘όχι’; / θα επαναδιατυπώσω: πώς μαθαίνεις να λες ‘όχι’; / η προφανής απάντηση είναι ‘λέγοντας: όχι’… πολύ ωραία / στη συζήτηση με τη σχεδόν 8 ετών Λένη το πρόβλημα διατυπώθηκε δίχως περιστροφές από τη μικρή: ‘Μα θα μείνω μόνη μου αν πω όχι’ / ναι / έτσι είναι: θα μείνει μόνη της αν πει ‘όχι’ / ίσως για λίγο / ίσως για πιο λίγο από λίγο / ίσως όχι / ίσως ναι / αλλά θα έχει πει ‘όχι’ / η βλακώδης δημόσια παίδευση έχει αφιερώσει σελίδες στα βιβλία της κλώσσας ή αλλιώς της ελληνικής γλώσσης προκειμένου να μάθουν τα παιδιά να ορθογραφούν την άρνηση / αντιπαρέρχομαι το αντιαισθητικό και διαφιλονικούμενο γεγονός ότι παραλείπουν το τελικό ‘ν’ στην άρνηση / δεν θέλω να αρπαχτώ για τους κανόνες / στη θέση της ορθογραφίας όμως θα προτιμούσα μια πολύβοη τάξη που θα συγκρούεται και θα φιλονικεί και θα συζητεί και θα υποχωρεί και θα σέβεται και θα επιχειρηματολογεί / ανάμεσα στον κανονιστικό χαρακτήρα της γλώσσας και τη μεταγλώσσα – την εκμάθηση δηλαδή κανόνων και εξαιρέσεων εξαιτίας, λέω εγώ, της έλλειψης αντικειμένου διδασκαλίας – υπάρχει η ζωντανή γλώσσα που ασφυκτιά ανάμεσα σε προγραφικές ασκήσεις, καλλιγραφία, κενούς κανόνες, ορθογραφία κτλ. / μια τέτοια ζωή είναι και η άρνηση – η ζωντανή άρνηση που θέτει ΟΡΙΑ / γαμώ την τρέλα μου

ΥΓ. σήμερα ανέβηκα το βουνό με δυσκολία / επικίνδυνη άσκηση ο εκνευρισμός / κατέβηκα με δυσκολία για τον ίδιο λόγο / Λένη μου: αυτό θα πρέπει να το μάθεις μόνη σου / εγώ μόνον παραδείγματα είμαι ή λέω / αυτό είναι ψέμα: αλλάζω κι εγώ κάθε που αντικατοπτρίζεται η ανεπάρκειά μου στην συμπεριφορά σου ή προσπαθώ / μαθαίνω για να μάθεις / αλλάζω για να αλλάξεις / μικρή κηπουρέ των σκοταδιών! σαγαπώ

10 Δεκ 2014 (8/12)

ο κηπουρός των σκοταδιών

3 Δεκ 2014

η σωματοποίηση της φωνής ή πώς η φωνή σωματοποιείται ως πόνος στα αφτιά ενός παιδιού / μερικές φορές δεν χρειάζεται η χειροδικία / αρκεί να φωνάζεις / η Λένη μερικές φορές δεν θέλει να πάει σχολείο / αν και είναι χαρούμενο παιδί / αν και της αρέσει το σχολείο / αν και είναι καλή στα μαθήματα / περνάει καλά / αλλά μερικές φορές οι κυρίες της και ο κύριος φωνάζουν / μπορούμε να πούμε: έλα μωρέ – δεν θα πάθουν τίποτα… εμείς πώς μεγαλώσαμε; / και με φωνές και με ξύλο / μπορεί / αλλά εγώ δεν θέλω να βλέπω το παιδί μου έτσι / να κλαίει / έχοντας δίκιο / ούτε εγώ θέλω να πάω σχολείο με αυτούς τους όρους / το δυσκολότερο υπήρξε η δικαιολόγηση – όχι της φωνής αλλά του άγχους και της δυσκολίας των κυρίων και κυριών που έχουν να αντιμετωπίσουν μεγάλους αριθμούς παιδιών / με προσοχή όμως: οι αριθμοί δεν φτιάχνουν τους ανθρώπους – μάλλον το αντίστροφο: αν πονάει ένα παιδί / πονάει / τέλος / αυτά περί μαζικής αποχαύνωσης ή εκπαίδευσης ή αλλιώς η μπούρδα της εκπαίδευσης στο ελληνικό σύστημα / η φωνή γίνεται γροθιά και καταφέρνει πολλαπλά χτυπήματα που το παιδί θα κουβαλήσει / ούτε κρέας ούτε κόκαλα Νικόλα / τίποτα: κι ας αντέχει ο άνθρωπος / κι ας ξέρω ότι ΕΤΣΙ διαμορφώνεται / ταυτόχρονα όμως ξέρω ότι ΕΤΣΙ επανέρχεται ξανά και ξανά η ίδια και αυτή φαυλότητα του τρόμου /

όλα άραγε είναι αντίθεση;

26 Σεπ 2014

στο καινούργιο της σχολείο έχει έρθει θεατρολόγος και πληροφορικός και μουσικός και φιλόλογος της αγγλικής γλώσσας και… και… και… η μικρή είναι ενθουσιασμένη ή μάλλον μπερδεμένη: Ανάμεσα σε αυτά που της λείπουνε και σε αυτά που συνάντησε – όπως όλα τα παιδιά: ζει το δράμα κορυφωμένο, διαρκές και έντονο (να υποθέσουμε ότι όλα αυτά θα εκραγούνε στην εφηβεία της – ή και όχι…)… αλλά η συστηματική της εκπαίδευση δεν ήταν ποτέ στα αλήθεια ένα θέμα του σχολείου: Σύμφωνοι… συχνά το σχολείο είναι μια (στρεβλή αλλά υπαρκτή) ευκαιρία που διανοίγει πεδία άγνωστα, πεδιάδες και οροπέδια στις ζωές πολλών παιδιών που ΔΕΝ έχουν και δεν θα είχανε ποτέ ανάλογες εμπειρίες… σύμφωνοι: δεν θα γίνουνε όλοι όλα τα πράγματα… μπορεί να γίνουνε λίγα ή μπορεί να γίνουμε τίποτα ή όλα και κανένας… δεν προδικάζουμε… αλλά για τη Λένη το σχολείο δεν ήτανε ποτέ τίποτα άλλο παρά μια δυνατότητα συναναστροφής και κοινωνικοποίησης – αυτό αρκεί και αρκούσε (δεν μειώνω τίποτα ούτε και επιθυμώ να μειώσω τίποτα)… εκεί λοιπόν το παιδί μαθαίνει να επιβιώνει / να ΕΠΙΒΙΩΝΕΙ… ανάμεσα στα άλλα παιδιά / ανάμεσα στο καλό (!) και το κακό (!) / και εκεί συστηματοποιεί περίτεχνες μανούβρες προκειμένου να χειραγωγήσει ή να μάθει να χειραγωγεί τους γονείς της… δεν θέλω να πιστέψω ότι η μικρή ψεύδεται – αλλά είναι γλυκό και εύκολο το ψεύδος και προσφέρερεται ανεξέλεγκτα στην αδηφάγο βούληση και το ζώο που θέλει μόνον ικανοποίηση… δεν θα στηλιτεύσω: το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να γίνω όλα όσα ΤΗΣ λέω ότι είναι σωστά ή λάθος (όσα νομίζω τουλάχιστον)… αυτό θα θυμάται… σίγουρα είναι εκνευριστικό / και σαν σκέψη… αλλά σαν ζιζάνιο πνίγει την εμπιστοσύνη που θέλω να έχω στο παιδί και αυτό δεν θα ήθελα να το αφήσω (από τώρα!)… το καινούργιο σχολείο και η καινούργια μικρή ζωή της μικρής κυρίας με τα λαμπερά μάτια που κρύβει πίσω από τη φράντζα της… ας είναι… θυμόμαστε Λένη μου αυτά που βλέπαμε να κάνουνε οι γονείς μας – όχι τόσο αυτά που λέγανε πως κάνουνε ή πως εμείς θα έπρεπε να κάνουμε…

18 Σεπ 2014

η Λένη έχει ξεκινήσει σε καινούργιο σχολείο, καινούργιο μπαλέτο – όλα καινούργια… μετά από χρόνια δεν την βλέπω πια όλη την ημέρα… δεν ξέρω: στην αρχή φοβήθηκα – μάλλον όμως εγώ για μένα… η Λένη τα καταφέρνει καλά – κι εγώ πια… καλή χρονιά να έχεις κορίτσι με δύναμη και χαρά… να είσαι όπως είσαι… σαγαπώ… ούτως ή άλλως η απόσταση φαίνεται ότι μας βοηθάει – το κορίτσι δίνει πια φιλιά μικρά στον μπαμπά και αγκαλιές – πράγματα που δεν έκανε η μικρή… αλλά κι εγώ: είμαι πιο ήρεμος με σένα…

25 Ιουλ 2014
πολλές άγνωστες λέξεις και πολλά άγνωστα ονόματα Λένη… Rhianna / Lana Del Ray / Adele / Πάνος Μουζούρης κτλ. / η Λένη αγαπάει το μπαλέτο – μοντέρνο χορό αλλά και κλασικό… ανάμεσα σε ονόματα που αναγνωρίζω (Bret Anderson ή Muse ή τις κλασικές συνθέσεις των μεγάλων κλασικών) τρυπώνουν μελωδίες που έχουν καταγραφεί με εμφανή παρασιτικό στόχο: Να τις σιγομουρμουρίζουμε – ποπ είναι εξάλλου / ένα σύμπαν από ονόματα που είχα ακούσει ή μπορούσα περίπου να πω ότι ΔΕΝ θέλω να γνωρίζω / απέναντι σε αυτά τα ονόματα τα ακουστικά μου επαναλαμβάνουν μοτίβα ή λευκό θόρυβο με εμφανή την αναχωρητική ελπίδα: μάταια / η Λένη αντεπιτίθεται όμως: εμφανίζεται ξαφνικά ζητώντας την επιδοκιμασία και επιβράβευση για τον χορό της / χορεύει καλά – είπε ο μπαμπάς που μόνο με μια κουκουβάγια μπορεί να συγκριθεί / αλλά ο μπαμπάς θα συνεχίσει να πειράζει την κόρη του / αυτή δεν είναι η δουλειά μου; να την πειράζω;

23 Ιουν 2014
Και τότε γίνεται το θαύμα… αυτό το ελάχιστο που άλλοι λέμε μαγεία κι άλλοι τέχνη: Βυθίζεσαι μέσα στο αντικείμενο και ΑΥΤΟ σε καταλαμβάνει σπιθαμή προς σπιθαμή έως ότου εκραγεί μέσα σου… η σκιά από τη μύτη σου και το μαλλί που πέφτει μέσα στα μάτια σου μέσα σε μισά φώτα και μισά σκοτάδια με μισά ερωτήματα και ανυπόμονες απαντήσεις μισές λέξεις και μισά χειροκροτήματα το φως πάντοτε φως και σκοτάδι – πώς αλλιώς θα ήξερες ότι είναι φως – ένας μικρόκοσμος μέγιστος τόσο όσο να χωρεί μέσα στη φούχτα σου και στις μισές αναπνοές μας: το θέατρο… η μεταφηγήση ας αναμένει τη σειρά της – προέχει η απορρόφησή σου από το αντικείμενο – είμαι σίγουρος ότι πλεονάζω… η Λένη μαγεύτηκε… καληνύχτα μικρό κορίτσι / σαγαπώ

12 Ιουν 2014
τι γονείς θα ήθελες να έχεις ή πώς γινόμαστε – ούτως ή άλλως – οι γονείς ΣΟΥ, αυτοί που θα ήθελες να έχεις (δεν έχεις επιλογή και δεν έχουμε επιλογή) / αυτό δεν σημαίνει ότι θα μας αποδεχτείς – όχι, κάθε άλλο! / η Λένη σήμερα ταξίδεψε σαν καπετάνιος μέσα σε φουρτούνες και έριξε το καράβι της σε βράχια – ποιος έβανε θα ήθελα να ξέρω τον ισθμό μέσα στη μέση!!! / πώς μεγαλώνεις Λένη / και πόσο τυχερός είμαι που είμαι δίπλα σου να σε βλέπω να μεγαλώνεις κάθε μέρα και πιο σπουδαία – εσένα πάντοτε ήθελα να έχω / ένα παιδί σαν εσένα / σαγαπώ

24 Φεβ 2014
η Λένη αναρωτιέται Αν είναι διαφορετική… αφού αγαπάω άλλα χρώματα από τα περισσότερα κορίτσια / αγαπάω άλλα πράγματα / άλλα κινούμενα σχέδια / και η τσάντα μου είναι διαφορετική / ακούω άλλη μουσική / άλλος – η – 0 / ρωτάω αν αυτό την ενοχλεί ή αν αποτελεί αντικείμενο χλεύης στο σχολείο της… μου λέει πως όχι… δεν ξέρω τι να της απαντήσω ή να πω παραπάνω από αυτό… τα παιδιά πάντως ΔΕΝ θέλουν να διαφέρουν – όχι ακόμη… μερικά μπορεί ναι… ίσως ναι και κάποια σίγουρα ναι… τα περισσότερα όμως δεν θέλουν να διαφέρουν διότι όλες οι κοινωνικοποιητικές διεργασίες εξελίσσονται με ραγδαίο τρόπο – όπως θα γίνεται εξάλλου και πάντα [;] / συνήθως εκθειάζουμε την ρουσσεϊκή σχεδόν αφέλεια των παιδιών ως ευγενών βάρβαρων / την αποκλίνουσα σκέψη τους ή τη φαντασία τους… ποιος θα την αναλάβει όμως; σίγουρα όχι ΑΥΤΟ το σχολείο…

την καληνύχτα μου Λένη μου

ΥΓ. η Λένη γνωρίζει τα μυϊκά τραύματα στην κοιλιακή χώρα / κάπως έτσι μπαίνουνε τα όρια… στο σημείο που το φυσικό συναντά αυτό το αδιάγνωστο εγώ θέλω / το σώμα επιβάλλεται σε μια θέληση… περαστικά Λένη – ήδη είσαι καλύτερα (κι ας έχεις κι εσύ πια όπως όλα τα κορίτσια //άρα δεν διαφέρεις όσο λες/// λαστιχίαση!) / σαγαπώ

4 Φεβ 2014 (6 Φεβ)
7… στα έβδομα γενέθλιά σου είσαι ξανά άρρωστη… πιτζάμες, ένα κεράκι – έτσι συμβολικά που λες κι εσύ… περαστικά μικρή μου… πόσο τυχεροί είμαστε που σε έχουμε… χρόνια πολλά μικρή…

4 Ιαν 2014
καλή χρονιά Λένη… σαγαπώ

4 Ιαν 2014
ψαχουλεύοντας το βιβλίο με τη φαντασία σου έπεσα πάνω σε πολλές ενδιαφέρουσες ζωγραφιές σου… και λέξεις: κακά / τσίσα / κατουράω… η εξερεύνηση ξεκίνησε λοιπόν… είχε ξεκινήσει όταν αφηρημένος κάποιο μεσημέρι σε βρήκα να ψαχουλεύεις εσύ τον εαυτό σου… αυτό δεν κάνουμε όλοι; κυριολεκτικά και μεταφορικά; έχει ενδιαφέρον η ντροπή που νιώθεις μέσα σε ένα περιβάλλον όπου, παρά τις αγκυλώσεις του, δεν έχει δώσει την εντύπωση ότι ΔΕΝ θα σου απαντήσει σε ό,τι κι αν ρωτήσεις… αλλά πάλι: ρούχα δεν φοράμε όλοι;!

20 Δεκ 2013
πόσα πράγματα αλήθεια συμβαίνουν στην μικροσκοπική – ακόμη / γιγάντια – ζωή της Λένης στην μικρογραφία μιας ζωής που λέγεται – συμβατικά – σχολείο… πόσα; / η Λένη συχνά δεν παίζει με τους συμμαθητές της – όχι της τάξης της τουλάχιστον / παίζει… απλά επιλέγει πότε θα παίξει και με ποιους θα παίξει και συνήθως παίζει με μεγαλύτερα παιδιά… δεν είναι κακό / η μητέρα της κουβαλάει μεγαλύτερο άγχος – εγώ όχι τόσο… / συχνά βεβαίως κι εγώ εγκλωβίζομαι σε έναν μικρό χώρο που λέμε συμβατικά στενάχωρο, όταν δηλαδή σκέφτομαι ότι η Λένη δεν έχει παρέες / αλλά θα επιστρέψω στις επιλογές της: συνδέοντας δύο καταστάσεις, τη μία ως αιτία και την άλλη ως σύμπτωμα, μπορέσαμε να σκεφτούμε για ποιον λόγο η Λένη ΔΕΝ παίζει με τους συμμαθητές της συχνά / η Λένη είναι α’ δημοτικού με ελάχιστα παιδιά (9) στην τάξη της / οι συμμαθητές της, εσχάτως μάθαμε, ότι εκφοβίζουν ένα κορίτσι, συμμαθήτριά τους / μια μεγαλόσωμη κοπέλα, η οποία, ομολογώ, έχει αργές αντιδράσεις και αργά αντανακλαστικά / δεν είναι αγόρια αυτά που εκφοβίζουν – είναι κυρίως κορίτσια (η τάξη της Λένης έχει 7 κορίτσια) μεταξύ των οποίων και παιδί (κορίτσι) μεταναστών από την Αλβανία (το σχόλιο απευθύνεται προφανώς στην ανούσια επίκληση της ιδιότητας του μετανάστη ως αιτίας διαμόρφωσης μιας αλληλέγγυας συμπεριφοράς απέναντι σε αδύναμους ανθρώπους – επιχείρημα που έχει ακουστεί και για τους έλληνες) – θα πρέπει να ομολογήσω ξανά: το μικρό κορίτσι από την Αλβανία έχει ενταχθεί πλήρως – δόξα σοι / συζητώντας στο αυτοκίνητο στον δρόμο της επιστροφής μας, η Λένη παρεμβαίνει και λέει ότι δεν της αρέσει αυτό που συμβαίνει / η δασκάλα τους είναι ενημερωμένη, αλλά αλήθεια πώς σκατά να χειριστείς την απύθμενη αυτή βλακεία; / εμπλέκοντας τους γονείς – όσοι ήταν διατεθειμένοι να χειριστούν το γεγονός ότι το παιδί τους παρουσιάζει μια ποροβληματική συμπεριφορά – δεν λέω μεγάλες κουβέντες / οι γονείς συνήθως δεν θέλουν να ξέρουν – είτε αδιαφορούν είτε φοβούνται είτε απλά τους προσπερνάει η ζωή και σε ανύποπτο χρόνο απλά πεθαίνουν / κι όλη αυτή η σκληρότητα; / η ίδια σκληρότητα που επιδεικνύουν τα παιδιά απέναντι στην ελάχιστη ζωή των εντόμων ή σε ένα αυτιστικό παιδί / μπορείς να τους πεις: δεν είναι κούκλες ή μπορείς να τους δείξεις μια αιματοβαμμένη κούκλα / αργά ή γρήγορα όμως πρέπει να θέσεις το όριο με απόλυτο τρόπο / εσύ ως γονέας – εκτός κι αν θεωρείς ότι αυτό που συμβαίνει είναι απλώς φυσιολογικό / πόσα πράγματα Λένη που δεν θα μάθω διότι και εγώ είμαι αργός και έχω αργά αντανακλαστικά απέναντι στους ζωντανούς, πόσα;

όσα κι αν είναι αυτά που δεν θα μάθω, δεν θα ρωτήσω μάλλον εξαιτίας των δικών μου προβλημάτων, δεν θα μου πεις και δεν θα μπορέσω να γνωρίσω, θέλω να σου πω ότι είμαι περήφανος για εσένα… για το μικροσοπικό γιγάντιο κορίτσι μου…

σ’ αγαπώ

17 Οκτ 2013
η πρώτη ενημέρωση των κηδεμόνων της Λένης από τη δασκάλα της στην πρώτη τάξη… δεν πήγα – πήγε η κηδεμόνας της Λένης, η μητέρα της… δεν ξέρω αν αγνοώ επιδεικτικά το γνωστικό μέρος της εξημέρωσης της Λένης αλλά απλώς δεν με ενδιαφέρει… δεν ξέρω αν μιλάω ασφαλής διότι η Λένη ήδη γνωρίζει τα βασικά που χρειάζεται – μπορεί… στο σχολείο μας δώσανε ένα ενημερωτικό φυλλάδιο που καλούμαστε να σεβαστούμε την εκπαιδευτική διαδικασία – δηλαδή να σεβαστούμε τον κανονισμό λειτουργίας του σχολείου… ας πω ότι συμφωνώ – αν και παρωχημένο και αντιπαιδαγωγικό το ύφος και ο τόνος… η σημειολογία με ενδιαφέρει: μετά τις παραινέσεις – αυτό το άθλιο διδακτικό ύφος της περιφοράς του δακτύλου, του δείκτη, ενώπιον της μύτης ενός αλλήθωρου προσώπου που βρίσκεται σε σύγχυση και φόβο από την απειλή που συνιστά αυτός ο δείκτης που νουθετεί – μετά από τις παραινέσεις και στο τέλος του κειμένου, η καταληκτική παράγραφος περιγράφει τις ποινές της που θα επιφέρει η μη συμμόρφωση προς τον κανονισμό, προφανώς, των παιδιών… ο βασιλιάς ήτανε γυμνός… τι άλλο πια να βγάλει από πάνω του; το φύλλο συκής;

26 Σεπ 2013
η Λένη ξεκίνησε σχολείο – δημοτικό… πάνε 2 εβδομάδες και μερικές ημέρες… η ευχή παραμένει η ίδια: καλά να περάσεις… καλά να περνάς… τα υπόλοιπα σε προφταίνουν προτού καλά καλά καταλάβεις και όταν θα είναι πια πολύ αργά…

14 Σεπτ 2013

ένα παιδί θέλει να βλέπει, να ακούει, να λέει, να παίζει διαρκώς τα ΙΔΙΑ πράγματα… συχνά με την ίδια σειρά, την ίδια εξέλιξη, στις ίδιες θέσεις… μέχρις ότου γίνει ένα με το πράγμα και μετά, εξαίφνης, να αλλάξει όσα βλέπει, όσα ακούει, όσα λέει, όσα παίζει… να αλλάξει τη σειρά, την εξέλιξη, τις θέσεις… εκκρεμεί θα μου πείτε η διαφορά μέσα στο ίδιο το πράγμα… ίσως… αλλά προτού θυμώσεις με το παιδί και την ανυπόφορη επιμονή του στο διαρκώς ΙΔΙΟ προσπάθησε να θυμηθείς ότι και εσένα συχνά σε παρηγορεί το ίδιο πράγμα ή θέλεις απλά να ακούσεις το ίδιο πράγμα ή θέλει απλά να απασχοληθείς με το ίδιο πράγμα… καλή σχολική ζωή Λένη…

13 Ιουλ 2013

η λένη και οι Belle and Sebastian

26 Μαη 2013
η λένη λέει ψέμματα – όπως όλα τα παιδιά… τι κάνει όμως το ψέμμα; αφαιρεί το υπόστρωμα των λέξεων, και όλοι ξέρουν ότι οι λέξεις, όταν κρέμονται στον αέρα, δεν γεφυρώνουν τίποτα… όπως έμαθε να λέει: όταν λέμε ψέμματα δεν έχουμε άλλο φωνή και ήχο: ανοιγοκλείνουμε το στόμα μας μόνον και κανένας δεν μας ακούει… αν συνεχίζουμε να λέμε ψέμματα, τότε σταματάνε όλοι να μας ακούνε… περίεργο ε; δοκίμασέ το: ανοιγόκλειστε το στόμα σου / κράτησε τον μορφασμό ενός προσώπου που λέει ότι λέει το πιο σπουδαίο πράγμα στον κόσμο / κοίταξε στον καθρέφτη / τώρα γύρνα πλάτη – τίποτα /

26 Απρ 2013

‘γραπώθηκες’ πάνω στο δόντι σου και δεν επέτρεψες στη νεράιδα να το πάρει… ναι… η ιστορία βέβαια είναι ότι ήθελες και το δόντι και το νόμισμα (!)… σαγαπώ μικρό εξάχρονο κορίτσι… καλή και ήσυχη νύχτα να έχεις…

25 Απρ 2013

η Μαρία θυμήθηκε το πρώτο δόντι που έβγαλες… σήμερα έχασες το πρώτο νεογιλό σου δόντι… σύμφωνα με τα ήθη και τα έθιμά μας θα περιμένει τη νεράιδα να δώσει τη θέση του σε ένα νόμισμα – αισχρή αισχροκέρδεια της βαρετής αγγλοσαξονικής μας παράδοσης… προτιμώ τον ποντικό που θα πάρει το παλιό και θα φέρει θα ριζώσει ένα νέο δυνατό… μεγαλώνει το κορίτσι… όνειρα γλυκά κορίτσι… κι ας είναι με τη νεράιδα μαζί…

11 Απρ 2013
ο Γρηγόρης ήταν το μικρό χρυσόψαρο που κέρδισε η Λου σε ένα βάρβαρο παιχνίδι… το ψάρι δεν άντεξε περισσότερο από 4 ημέρες, οπότε και πέθανε… να με θυμάται, λέει η λου / αν το θυμάσαι, λέει ο μπαμπάς της… ναι αλλά αυτό θα με θυμάται; ναι, όταν θα το θυμάσαι… όχι, επιμένει, ΑΥΤΟ θέλω να με θυμάται… / θα σε θυμάται, όποτε το θυμάσαι… / ησύχασε λίγο… κατέκτησε την περιέργεια και περιεργάστηκε το νεκρό ψάρι… ίσως γράψω, λέει, ένα παραμύθι ή μια ιστορία για αυτό / ναι, αυτός είναι ένας τρόπος να το θυμόμαστε συνέχεια…

26 Μαρ. 2013
ανάμεσα σε όλα τα δεινά που μπορούν να τύχουν είναι η αγάπη στην Αλίκη Βουγιουκλάκη… η αγάπη της μικρής εννοώ… εντάξει: αντισταθμίζεται με το γεγονός ότι ενδιαφέρεται και για την Καρέζη – πράγμα που με χαροποιεί… από την άλλη το ενδιαφέρον στοιχείο είναι η παντελής απουσία ενδιαφέροντος για την Μπάρμπι… είναι σημαντικό αυτό διότι απλά εμένα δεν μου αρέσει εξίσου και καθόλου όμως… αλλά πάλι: δεν θα μπορούσε το παιδί να είναι εναλλακτικό: θα ανησυχούσα περισσότερο – αν ίσχυε κάτι τέτοιο – για την εφηβεία της! / δεν πειράζει: ζωγραφίσαμε τον Σνούπι προχθές που, για μένα, είναι μάθημα ζωής…ο Σουλτς εννοώ και ο Τσάρλι Μπράουν… μαθαίνει μουσική, όχι ο Σνούπι – η μικρή… μαθαίνει να πλέκει… ενδιαφέροντες οι χώροι της κι ας κρατήσει κι έναν χώρο για την Αλίκη… όπως λέει και ο θείος ΚΥΡ: ούτως ή άλλως τραγουδάει καλύτερα από την Αλίκη – συμφωνώ… να είσαι καλά Λου…

25 Μάρ. 2013
αναφέρει κοριτσάκι ετών έξι: πώς μπορεί ο χάρτης να βρίσκεται μέσα στον χάρτη όταν ο χάρτης έχει ήδη ανοίξει, βλέποντας το εικονίδιο του χάρτη που μιλάει αφότου ο χάρτης έχει ανοίξει… σαν τις μικρές κούκλες που η μια εγκιβωτίζεται μέσα στην άλλη η αυτοσυνείδηση παραμένει το μη εκτατό σημείο που εκτείνεται ή εντείνεται προς όλα τα βάθη και μήκη που μπορεί ο νους να συλλάβει… είναι εκεί ακόμη κι όταν διαχέεται…

23 / 2/ 2013

ο κύριος Πόλντο ξεφουσκώνει σιγά σιγά… είναι ένα μπαλόνι που έγινε πρόσωπο μετά από μια πειραματική συναρμολόγηση ξυσμάτων από μολύβια… η αλήθεια είναι ότι ο κύριος Πόντο έγινε πρόσωπο όταν του δώσαμε όνομα… και τώρα ξεφουσκώνει… ο κύριος Πόλντο δεν θα αντέξει πολύ ακόμη… η Λου όμως στεναχωριέται: ο κύριος Πόλντο δεν μπορεί να αντικατασταθεί / δεν θα είναι το ίδιο λέει ακόμη κι αν τον ξαναφτιάξουμε αμέσως… η απώλεια: κάποτε θα πρέπει να αφήσουμε τα παιδιά μας να πονέσουνε… δεν υπάρχει άλλος τρόπος…

την καλησπέρα μας

25/12/2012

η Λένη είναι βέβαιη ότι όλο αυτό είναι το όνειρο μιας Λένης που ζει στη νυχτοχώρα και βλέπει ότι είναι η Λένη που ζει στο σπίτι της…

21 / 11 / 2012

φοβάμαι λέει τα φαντάσματα… δεν της είπα ότι δεν υπάρχουνε – αφού υπάρχουνε… της είπα ότι είναι μόνον φοβισμένα / κι αυτά μέσα στον φόβο (μας) ζούνε / άπλωσε το χέρι σου και χαμογέλασέ τους / προσκάλεσε και πρόσφερε γλυκίσματα / τραπέζωσέ τους/ δως τους ροζ γάλα αλλά με μέτρο μην γίνουν ροζ κι αυτά και δεν φαίνονται καλά μες το σκοτάδι / λογικό – μου είπε / λογικό – της είπα / κι αν δεν έρθει; ρώτησε /τότε ίσως δεν μάντεψες το όνομά του το σωστό / ψάξτο και κάντο όνομα και κάλεσέ το / θα δεις / θα έρθει / αν πάλι δεν θελήσει να έρθει μην ανησυχήσεις: κλείσε τα μάτια και κοιμήσου / θα έρθει όταν είναι έτοιμο / σαγαπώ Λένη / καληνύχτα / μπαμπά; / ναι… / κλείσε το φως… νύσταξα…

4/02/2012

5? πέντε χρονώ… η Λένη δεν είναι δεσποινίδα ακόμη αλλά έχει μεγαλώσει… μικρή κυρία μάλλον / δύσκολη μέρα / κακή συγκυρία / ένα φιλί μόνον στο μέτωπο: Καληνύχα Κόρι κοριτσάκι / καληνύχτα μπα-μπα-μπαμπουλάκι / γέλια / καλά πέρασες / κι εγώ; / δεν έχει σημασία / είμαστε πια κουρασμένοι αλλά εξακολουθούμε και μιλάμε / κάτι είναι και αυτό… // χρόνια σου πολλά μικρή

9/12/2011

η Λένη έχει πυρετό… την σπάνια ασθένεια με την επιστημονική ονομασία ‘αιφνίδιος πυρετός ή πυρετός αφνιδίως»~ πόσο ασήμαντη φαίνεται μερικές φορές η ιατρική που διαγιγνώσκει με τα πλέον γελοία ονόματα όλα όσα απλά δεν γνωρίζει / δεν είναι κακό να μην γνωρίζεις / αλλά δεν θέλω να γράψω τώρα για αυτό: εχθές είδαμε μαζί τον Εφιάλτη στη νύχτα των Χριστουγέννων / του Burton / μάλλον διασκεδάσαμε / εννοώ ότι όλα ήταν τρομακτικά μόνον σε αυτόν που έχει εσωτερικεύσει τις έννοιες αυτές / και η Λένη είναι στα όρια όπως όλα τα παιδιά: δεν ξέρει ότι είναι κακό ή τρόμος προτού ΜΑΘΕΙ τι είναι κακό ή τρόμος / κι αυτή η μάθηση είναι η πλέον ύπουλη / ο πλέον ύπουλος εχθρός της ζωής διότι μεταμφιέζεται σε λέξεις και σε κανόνες και σε ηθικολογίες που έχουν αναλάβει το έργο μίας βίαιης διαμόρφωσης εξημέρωσης εξόντωσης της ζωής / αυτή είναι η θέση μου: μέσα από τον τρόμο που ασκούν οι λέξεις μαθαίνεις μέσα στον φόβο πως πρέπει να πηγαίνεις στο σχολείο, πως πρέπει να αγαπάς, πως πρέπει να σέβεσαι, πως πρέπει να ακούς τους μεγάλους, πως πρέπει να μιλάς μόνον όταν σου απευθύνονται, πως πρέπει να αγαπάς τον θεό, την μητέρα και τον πατέρα σου, πως πρέπει… / φυσικά κάπου εδώ οι λέξεις αποδεικνύονται κωλοβές διότι κάθε διασύνδεσή τους με την πρακτική της ίδιας της ζωής είναι απλώς ανύπαρκτη / προκύπτουν μόνον ως κούφια κενά κουφάρια πρακτικών που, στην πραγματικότητα, διακοσμούν μόνον ένα δέον που δεν έχει καμία σχέση πια με την ζωή και την πρακτική / απλά πρέπει: ο εξαναγκασμός αντανακλάται πριν από όλα στην ίδια την ενήλικη στάση / ο ενήλικας μέσα από φωνές απαιτεί τον σεβασμό / ο εξωτερικός καταναγκασμός όλων των μερών είναι απλά ανυπόφορος / τι λέμε; τι λέμε στον κύριο; αν δεν φας το φαγητό σου… αν δεν κάνεις τα μαθήματά σου… αν δεν… δεν… δεν / τίποτα μέσα στην άρνηση διαπαιδαγωγείται μόνον ο φόβος και οι μορφές του / τίποτα από αυτά στον Εφιάλτη / σύμφωνοι: έχει άλλα προβλήματα / όλοι έχουν τη θέση τους / και η θέση – όπως γνωρίζουμε όλοι – δεν αλλάζει / καμία κινητικότητα στον αγγλοσαξωνικό κοσμο: η a priori σχεδόν θεοκρατική τάξη των πραγμάτων / καμία κινητικότητα / τίποτα δεν πρέπει να διασαλέψει την τάξη / αυτό όμως είναι πταίσμα μπροστά στην αδιανόητη βία που ασκούν οι παιδικές ταινίες του Disney συνεχίζοντας την εξίσου αδιανόητη παράδοση των μεγάλων αφηγήσεων της λογοτεχνίας των τελών του 19ου αιώνα / τότε όμως η βία ήταν ωμή – ωμή και πραγματική / η εξημέρωση ήταν σωματική σε όλα τα επίπεδα / τώρα; / δεν είναι πολιτικά ορθό να μιλούμε για τέτοια πράγματα! / όχι / βλέπουμε με τη Λένη τον Pinocchio / όλη η ψυχολογική βία του μεσαίωνα μέσα σε μιάμιση ώρα / οι απόκληροι ηθοποιοί / το σχεδόν σατανικό θέατρο / η κακή ζωή / όλα / όλα / όλα / και στον αντίποδα: το σχολείο και η συνείδηση… / αυτη η ελάχιστη φωνή που ξεχωρίζει το καλό από το κακό / ο θεός; / η συνείδηση είναι ο θεός; / και η μικρή ξύλινη κούκλα; / ρωτάει η Λένη / θα γίνει ποτέ αληθινή; / θα γίνει αληθινό αγόρι; / τι μας λέει η ιστορία; / μόνον αν είναι καλός, ανιδιοτελής και υπάκουος / να πηγαίνει σχολείο / κτλ. / κτλ. / δεν λέω / ενδιαφέροντα όλα αυτά / αλλά νεκρά σημεία στον ανθρπωπολογικό τόπο / κενά / όπως και όλα εξάλλου / φυσικά υποπτεύομαι πως αυτό θα λειτουργήσει ως μαστίγιο, ως φόβος στο κεφάλι σου μόνον όταν επιτρέψουμε και χρησιμοποιήσουμε κι εμείς παρόμοιους λόγους προκειμένου να επιβάλλουμε – όχι να δικαιολογήσουμε – όλα αυτά / αυτό προς το παρόν δεν συμβαίνει / φυσικά γερνάω / και κάποτε μπορεί να μην έχω πια υπομονή για τίποτα – μέχρι τότε Λένη: θα επαναλαμβάνω διαρκώς τους λόγους και τις αιτίες, τις εξηγήσεις για τα πράγματα που με ρωτάς / ξανά και ξανά: χίλιες και μία φορές το ίδιο πράγμα / για το ίδιο πράγμα / την ίδια ερώτηση και την ίδια εξήγηση…

περαστικά σου Ελένη μου

17/11/2011

η λένη είναι ερωτευμένη και ο μπαμπάς κοιτάζει σαν χαζός ξανά… δεν μπορεί να πάρει τα μάτια του από τη λένη διότι δεν πιστεύει πως αυτό το πράγμα που πάσχιζε να δείξει το πράγμα που ονόμαζε, μέσα σε δύο χρόνια δείχνει το αντικείμενο που θέλει πια… πόσο τρυφερό είναι αυτό στα χρόνια της πανώλης… η λένη παράτησε την κούνια που τόσο αγαπάει, κατέβηκε και άρχισε να κυνηγάει τον μάνο παρόλο που ο μάνος έχει παντρευτεί τη μαρία… παρατηρώ το πρόσωπο της λένης… να δω ποιες συσπάσεις δείχνουν πόνο ή απογοήτευση και συνειδητοποιώ ότι η δική μου κτητική παραμορφωμένη ματιά σε σχέση με το περιεχόμενο της αγάπης προκαταλαμβάνει το βλέμμα της μικρής: φυσικά το δικό της βλέμμα δεν προδίδει τίποτα τέτοιο… είναι αδιάφορο αν ο μάνος έχει παντρευτεί τη μαρία… μπορεί και χορεύει και με την ελένη… αδιάφορο… δεν έχει κτητική διάθεση: δεν έχει παραμορφώσει ακόμη τα πράγματα με τον τρόπο που εγώ έχω παραμορφώσει τα πράγματα… ευτυχώς δεν ρωτάω τίποτα: δεν ρωτάω αν την πειράζει που ο μάνος έχει παντρευτεί τη μαρία… δεν έχει απλά σημασία: διότι αν είχα ρωτήσει θα είχε διανοίξει την οδό της προκατάληψης που ούτως ή άλλως βαραίνει μόνον τον παρατηρητή… η λένη είναι τεσσάρων και εννια μηνών… σχεδόν δέκα… είναι πια προνήπιο και εγώ ψάχνω να δω που πηγαίνει ο χρόνος όταν φεύγει – δεν τον βρήκα σε φωτογραφίες πάντως… ο μπαμπάς όμως είναι ούτως ή άλλως παρατηρητής…

29/5/2011

δελφινοκόριτσα – αυτή είναι η πρώτη λέξη που πλάθεις / τουλάχιστον ακούω εγώ / όχι γοργόνες / δελφινοκόριτσα…

21/05/2011

χαρά μόνον το όνομά σου / χαρά και τίποτα άλλο / μια μικρή δεσποινίδα πια / το σκοτεινό βλέμμα μου παρατηρεί όμως ότι έχεις αντιληφθεί πλήρως την εναλλαγή στην συμπεριφορά μας / αυτό το μέσα και το έξω και πώς είμαστε μέσα και πώς είμαστε έξω / προσπαθώ να το σπάσω / προσπαθώ να το υπονομεύσω υπονομεύοντας εμένα πριν από όλους / να δεις κι εσύ τις ρωγμές και να ξέρεις ότι ποτέ τίποτα δεν πρόκειται να σε φυλακίσει: δεν υπάρχει έξω: μόνον όσα το μέσα επιτρέπει στο έξω / σε αυτό το έξω τουλάχιστον / το όνομά σου να χαίρεσαι Λένη μου κι εμείς εσένα /

04/02/2011

τεσσάρων χρονών… ο σαματάς ο δράκος που ξεσκαλίζει ολάκερο το σύμπαν φέρνει τα πάνω κάτω και τρόμο σπέρνει και θερίζει το κακό μέσα στον ελάχιστο χώρο… και η Λου να νουθετεί το δράκο… άλλοτε φωνάζει… κλαίει και τσιρίζει: να της θυμίσω τον καθρέφτη που όλα ανάποδα τα θέτει μα… σκοντάφτουμε και οι δυο… μέχρις ο πρίγκηπας μικρός ο Γιάννης βάνει κάτω το θεριό και αποκαθιστά το σύμπαν… Γιάννη σεφχαριστούμε που μας έσωσες – δεν κάμει κόπο… για το Λενιώ πηγαίνω ακόμη πιο μακριά κι από το σύμπαν… ο σαματάς ο δράκος σωριάστηκε στο έδαφος και αλυσοδεμένο τον κρατάν ταΐζοντάς τον ντάκο… χρόνια πολλά Λένη μου με τον μικρό Ιππότη σου που έσωσε τα μπαλόνια από του δράκοντα το στόμα με τα τρία μικρούλικα τα δόντια που εξασκείται σε αλμύρες κηρομπογιές και φτύνει μόνο χρώμα… χρόνια πολλά σου…

20/10/09

σκεφτόμουν πώς αρχίζεις σιγά – σιγά και συγκροτείς το μοναδικό σημείο που αναγνωρίζω ως το οικείο μου (μοναδικό όπως και η μητέρα σου που στα πρόσωπα των αγνώστων, σε αυτό το χάος της α΄διαφοράς εξαίφνης διακρίνεται η οικειότητα και αναπαύεται το αίτημα συμφβιλίωσης με το πράγμα: ή πώς το ‘μου’ – κτητικό – μεταμορφώνεται σε ‘εγώ’ – αναφορά)… άνοιξε η πόρτα και ξεπρόβαλλε μία σειρά από μικρά πρόσωπα  και φυσικά ήσουν στο τέλος – σε είδαμε, ήρεμη, ψάχνοντας κι εσή αυτήν την οικειότητα: κάτι εδώ είναι εγώ… στάθηκες γενναία για μερικά δευτερόλεπτα και έπειτα η γλώσσα έκανε την συνηθισμένη της κατεργαριά: ξεστόμισες τα ονόματα και έσπασε η πέτρα και ξεχύθηκε η φωνούλα και το δάκρυ, έσπασαν τα μάγια… έτσι γίνεται όμως: σιγά σιγά τα μάγια γίνονται σκιές που διαλύονται με το όνομα που τους έχουμε δώσει ή που έχουμε συνηθίσει… ‘μαμά’ και ‘μπαμπάς’… καθαρτήριο και το δάκρυ – επίπονο και σε σένα και σε εμάς… αυτά για αρχή: η δική σου αναφορά έως ότου μας απορρίψεις και γίνει ο κόσμος η αναφορά σου… η δική μου αναφορά; οριστικά… καλή σχολική χρονιά ένη μου – στο μικρό σχολείο (κι ας με απωθεί κάθε σκέψη περί σχολείου και κοινωνικότητας κτλ. – σοφά προειδοποίησε ο Λουδοβίκος: η αμφιβολία έχει νόημα μόνο μέσα στο παιχνίδι – άρα ως συγκεκριμένη αμφιβολία /// ορθά μίλησε και η μητέρα σου: άφησέ την να απορρίψει ή να δεχτεί όσα Αυτή αποφασίσει… εγώ επιστρέφω σε αυτό το διακριτικό αεικίνητο όριο που θα ορίζει έναν τόπο έως ότου το κατεδαφίσεις ενώπιον του εαυτού σου: προς το παρόν εμείς είμαστε αυτός, ο εαυτός σου / αυτό το απύθμενο άλλο σου / κι εσύ; εξαίφνης εγώ – αεί αναφορά, σαν τη μητέρα σου)

Life itself, Bruce Springsteen

22/9/09

η ένη και η συμφωνία των ήχων ή μήπως η συμφωνία της ένης και των ήχων; σκάλες είναι όλα – σκάλες που δεν φαίνονται, παρά μόνον όταν μαθαίνεις ή όταν τίποτα δεν λειτουργεί… συνήθως τις ξεφορτωνόμαστε τις σκάλες [σκαλωσιές]… έως τότε, ένα, δύο, γέη, τέσσερα, πέντε, κέη, φετά, οτώ, εννιά, γιέκα… ένα ένα [11]… κ.ο.κ. μπαμπά; ναι [πρόσκληση]… αγκαλιά…

23/2/09

δεν έγραψα τίποτα για τα γενέθλιά σου – τα δεύτερα στις 4 του Φλεβάρη… γράφω σήμερα όμως ή καλύτερα: ανέβασα μια εικόνα, λου στα κινέζικα σημαίνει ελάφι… χρόνια σου πολλά μικρή – ακόμη και τώρα, 19 ημέρες μετά…

13.11.08

ξανά και ξανά αντηχεί, ‘παιγιά μπάγια’… οι ιάπωνες μπερδεύουνε τα υγρά τους (λ/ρ) οι έλληνες μπερδεύουν την αντίληψή τους (νομίζουν πάντα ότι είναι άλλοι) κι εσύ παραχώρησες την πρωτοκαθεδρία των φωνών στο ‘για’ [με δεδομένο ότι το ‘πα’ και ‘μα’ και ‘μπα’ ή ‘πα(πφ)ου’ είναι στο λεξιλόγιό σου εδώ και αρκετούς μήνες]… παιδιά μπάλα: παιγιά μπάγια… θυμηθήκαμε με την μητέρα σου τα νεύρα που είχες όταν – ούτε καλά καλά εννιά μηνών – δεν μπορούσες να σταθείς αρκετά και να συντονίσεις τις κινήσεις σου ώστε να περπατήσεις… πώς δεν ήθελες καν βοήθεια… θα μάς τα πεις όλα μαζί; αυτό λένε οι γιαγιάδες σου – όλοι στο δρόμο ενώπιον του έκδηλου άγχους της γλώσσας που δεν κατανοεί τη μη γλώσσα… έμαθα όμως: μία δεύτερη κοσμογονία λένη μου, υποκαθιστάς απόλυτα όσα αυτήν την στιγμή είναι διάσπαρτα και έντοντα με ένα σύστημα σημείων – και η προφορά σημείο είναι… έτσι διακρίνεις: θα διακρίνεις (η δεύτερη φύση υποκαθιστά την πρώτη απόλυτα και είναι αυτονόητο, φύση)… προς το παρόν, παιγιά μπάγια… αγοροκόριτσο…

17.10.08

η λένη όλη τη βδομάδα έχει πυρετό – σήμερα επισκεφτήκαμε την παιδίατρο (δεν συμπαθώ τους γιατρούς, εκτός κι αν είναι αισθητικοί!)

έχεις γίνει παιδί: κούρνιασες στον καναπέ και έβλεπες τηλεόραση, και κάθισα κι εγώ με σένα και είδαμε τα δελφίνια που σώσανε ναυαγοσώστες… κι εγώ σκέφτηκα πόσο αστείο είναι, ότι κι ο σωτήρας ακόμη πρέπει να σωθεί πριν σώσει ξανά… κ.ο.κ. αλλά αυτά δεν σε νοιάζουν: παρά την κόπωση και την αδυναμία ο δείκτης σου εκτείνεται ξανά και ξανά προς τον κόσμο και θέλει να τον γνωρίσει… έτσι ήμουνα κι εγώ μικρός – θα σου ζητήσω συγνώμη διότι είναι κάποιοι μήνες τώρα που δεν έχω άλλη δύναμη να γνωρίσω τίποτα… κι αυτό με ανησυχεί: αλλά τώρα, το έχω πει, το εξομολογήθηκα και ξέρω ότι θα αλλάξει αυτό διότι καμιά φορά οι λέξεις ξορκίζουν το κακό (καμιά φορά)… περαστικά σου μικρή… εσύ είσαι η δύναμη: και η αδυναμία… μας… η μαμά σου κι εγώ σαγαπάμε πολύ… να το ξέρεις αυτό…

7.10.08

η λένη γνωρίζει το σαξόφωνο… έχει ήδη εξοικειωθεί με το μεταλόφωνο και παράγει την πιο όμορφη φασαρία – αρκεί να μπορώ να την ανεχτώ (πράγμα δύσκολο)… την παρατηρώ πώς έχει μεγαλώσει: δεν μπορώ παρά να επαναλάβω τους στίχους των Travis, ότι ακόμη κι αν δεν ξέρουμε τι θα γίνει, ακόμη κι αν μεταμφιέζεσαι, μόνον να προσευχηθούμε μπορούμε, ότι θα γίνεις σοφή… εδώ η προσευχή είναι αυτό το προς που προστρέχει σε μία ευχή – δεν απευθύνεται πουθενά, δινει μόνον σχήμα σε αυτό που επιθυμώ… το σχήμα είναι οι λέξεις:… όσον αφορά την σοφία – δεν ξέρω… αυτό το αφήνω σε εσένα…

4.9.08

ή ο γαργαλιστής (Μπασλάμ) και η λου…

1.8.08

τα όρια τελικά εκτίθενται στο απόλυτα οικείο – που παραμένει ξένο (όταν σε κοιτάζω λ.χ. και δεν ξέρω τι σκέφτεσαι)… θυμίζεις άνθρωπο – κι εδώ πρέπει να πω: έχεις όλες τις ιδιοτροπίες των ανθρώπων… αυτό το σκίρτημα της συνείδησης είναι το θέλω τελικά και το δικό μου… είναι αστείο αλλά αρκετά από τα όχι που ακούς αφορούν σε ένα δικό μου θέλω και δικό μου δικό μου: όχι τα βιβλία του μπαμπά! γελοίο: το ακούω καμιά φορά αμέσως μόλις σου το λέω: το όχι εννοώ… και σκάω στα γέλια… πόσο ηλίθιο είναι… να διατάζεις εννοώ… στον αέρα… και για εμένα που συνήθως θέλω λόγους για τις πράξεις είναι ακόμη πιο αμήχανο να σου λέω όχι… μετά το σκέφτομαι όμως και ησυχάζω: κι αυτό είναι στον αέρα… όπως όλα τα άλλα: δεν θεμελιώνεται… ευτυχώς… διότι έτσι θα μάθεις να παρακούς και ποιος ξέρει; ίσως κάνεις κάτι που θα θεωρήσεις (ή και εμείς θα σκεφτούμε): σπουδαίο! δεν είναι πάντα έτσι όμως: κάποιες φορές προβάλλω όλα τα βήματα της ανυπακοής και καταλήγουμε σε ένα εφιαλτικό σενάριο πόνου, τραυματισμού κτλ. τότε η εντολή είναι απόλυτη και το ξέρω διότι εγώ δεν το σκέφτομαι: κι αυτό το χρειάζεσαι… να το γνωρίζεις… αυτό είναι η ασφάλεια που θα νιώθεις – όσο μιλάω (κι εγώ και η μαμά σου)… όσο μιλάμε… τα υπόλοιπα, ανθρώπινα, πολύ ανθρώπινα… φόβοι δικοί μας και ανασφάλειες – δικές μας ιδιοτροπίες… είναι δύσκολο αλλά τελικά είμαστε μόνον άνθρωποι (κι εμείς)… κι αυτό το μαθαίνουμε στα όρια που χτυπάμε το κεφάλι μας, σαν σε τοίχο… στο όριο της συνεννόησης όπου η συνεννόησης άλλοτε είναι μέγιστο διακύβευμα κι άλλοτε καπρίτσιο… καιρός να ξαναπιάσω τον Εμμάνουελ – ο Λουδοβίκος έχει αρχίζει και με ποτίζει… σαγαπώ Λου

2.6.2008

med sud I eyrum: πριν από τον κόμβο του ρύσσιου, μία ακόμη ανυπόφορη κυριακή στους δρόμους που ψυχορραγούν / ψυχαγωγούν… το τέλος του αιώνα σκέφτομαι είναι η κατάρα της μοντέρνας σκέψης / το τέλος της αυτοκρατορίας, της αυστρουγγαρίας, η παρακμή της βιέννης, σκέφτομαι, εδώ εγγράφεται η καταγωγή μας: το αιώνιο παίγνιο των αιώνιων νέων της αστικής τάξης / κάτι ψιθυρίζω / δεν απαντάς / παιδεύεσαι με τα αυτοκόλλητα που σου έχει δώσει η μητέρα σου προκειμένου να απασχοληθείς μέσα σε αυτήν την αφόρητη κυριακή που σε βρίσκει στο μικρό αυτοκίνητο καθοδόν προς το πατρικό, μητρικό, το σπίτι / ποτέ ξανά καμία εποχή δεν αναπαραγήγαγε την ιστορικότητα σε όλα τα επίπεδα, και ποτέ άλλοτε καμία εποχή δεν ζει με αυτόν τον απόλυτα ανιστορικό τρόπο, λες και η ιστορία έχει ακινητοποιηθεί στη μελέτη της, την καταγραφή της: αυτή η εχθρότητα απέναντι στην ιστορία (τον πόλεμο, την αλλαγή, την μετεξέλιξη, τη βία, την αρχή: τίποτα) / δεν ανησυχώ, όλα επιστρέφουν και επανέρχονται, και η ιστορία θα το πράξει αυτό αλλά απλά ορισμένες φορές θέλω να σε προσπεράσουν όλα τα άσχημα (εσένα και την μητέρα σου) κι όλα όσα συμβούν να συμβούν σε εμένα μόνο

inni mer syngur vitleysingur: σου λέω, πες λου, και λες, ου, και το πρόσωπο σου συσπάται, σουφρώνεις την μουσούδα σου και λες, ου, ξανά και ξανά, αφαιρούμαι, σταμτάω, ξεκινάω, σταματάω, η καρδία μας επιφυλάσσει ένα ανέλπιστο άνοιγμα, γυρίζω να σε κοιτάξω ξανά, η μικρή μου, και χαμογελάς, με τα μάτια, κλειστά, ακούγοντας sigur ros, αυτό δεν το περίμενα, ακόμη και τώρα το μαχαίρι έχει σφηνωθεί στον οισοφάγο μου και ο λαιμός μου δεν μπορεί να καταπιεί, να αναπνεύσω, ανεβαίνει διαρκώς, και φεύγει, έτσι, ξανά και ξανά, έχεις γείρει το μικρό σου κεφαλι προς τα πάνω δεξιά, και χαμογελάς, έχεις κλείσει τα μάτια, ξέρω ότι θα κοιμηθείς, μέσα στο μικρό κλίμα που η τέχνη του λόγου κατεργάζεται με την πονηρία του παρέα, και ξανά τα τύμπανα, δεν ξέρω ισλανδικά μικρό μου ξωτικό, αλλά ξέρω ότι κάπου θέλω και ακούω, i am loosing my head again, αυτή είναι η κόρη μου

gobbledigook: μέσα στους ήχους του μικρού ισλανδικού πανήγυρου αποκοιμήθηκες, κι εγώ, μέσα από τις φωνές επανακάμπτω στην σκοτεινή μου σκέψη για το τέλος του αιώνα, έχω φύγει από τον παράδρομο αμέσως μετά την καρδία και κατευθύνομαι προς το σπίτι, δεν έχει άλλα αυτοκίνητα, πόσο αμελής είμαι όταν οδηγάω, επιρρεπής στην σκέψη, σα να ξεπροβάλλει ξανά το πρόσωπό σου, επιβεβαιώνεις ότι όλα είναι όπως τα άφησες και αποκοιμάσαι ξανά,

illgresi, αν ήταν να ξαναγεννηθώ μόνο μουσική θα ήθελα να είμαι, να με συλλάβει κάποια φωνή και να ακούγομαι, ίσως κάποια κυριακή, όταν όλα ειναι αφόρητα κι εγώ σε παίρνω να επισκεφτούμε τη γιαγιά, να προλάβει η μαμά να καθαρίσει και να επισκεφτεί την άλλη σου γιαγιά, δύσκολα είναι μικρή, αλλά εδώ, στην τριβή αναπτύσσεται ο κόσμος και η εμπειρία, καλά είναι, μέσα στο μικρό κλίμα που έφτιαξα για εσένα – μην με παρεξηγείς, τελικά είμαι κι εγώ μόνον άνθρωπος και σε αγαπάω όσο τιποτα στον κόσμο λου, τίποτα

24.6.2008

4 Φεβρουαρίου 2008

η γλώσσα της, αυτή που σου μιλάει αλλά συνήθως, τραγουδάει σου συστήνει τον κόσμο (μας), σε συστήνει στον κόσμο μας, τα αναρίθμητα αντικείμενά του που επίμονα ζητάς κι εγώ σου αρνούμαι, αυτή η αρνηση είναι το αρσενικό, η φωνή που δεν ακούγεται συχνά, μόνον όταν επανασυνδέει τα κομμάτια, τότε, στο όριο που το νόημα είναι οριακό και θεμελιωδώς αναποφάσιστο, αποφασίσει, και μιλάει, συνήθως γνέφω, ξέρω όμως, ζητάς περισσότερο, κι εγώ παραχωρώ, μέχρις όμως ποιο σημείο, μόνον εγώ ξέρω, η μικρή μας κάμπια απόκτησε χρυσοποίκιλα φτερά και χτυπά με δύναμη τα ολόχρυσα φτερά της, δεν θέλει να φύγει μακριά, να γνωρίσει θέλει, μας γνωρίζει θέλει, ένας ιστός από σημεία, που θα βάλεις, θα βγάλεις, να γίνει ο ιστός πόλη και σημασίες και να μας περιπαίζεις όταν δεν θα καταλαβαίνουμε τίποτα από όσα λες και θα θυμομαστε αυτούτς εδώ τους θορύβους σου, τις κραυγούλες σου, το δάχτυλο που επίμονα ζητά, τα χέρια που τεντώνουν μαζί με τον λαιμό σου – έχω δύο κύκνους μέσα στο σπίτι μου – και ζητάει εμένα ή την μητέρα σου, τα χέρια σου, αλλά κυρίως το κεφάλι σου που σχεδόν ισορροπεί μεταξύ του βάρους των πραγμάτων που ζητάς και του δικού του βάρους… ένας χρόνος γεμάτος, κι ακόμη τα χέρια μου τρέμουνε, και τα πόδια λυγίζουνε, όταν σε αφήνω στο κρεβάτι κι έχεις αποκοιμηθεί και βλέπω πόσο λίγο με χρειάζεσαι και πόσο εγώ έχω ανάγκη, να γίνεσαι σιγά σιγά αυτό που είσαι και να θυμάμαι σε εσένα όλους όσοι έχουν φύγει και δεν έχει σημασία διότι συνεχίζεις… θα γίνεσαι οι αναμνήσεις μου κι εγώ ένα σημείο πάντα, ένα έσχατο όριο έως ότους χάσω κάθε εκταση και συρρικνωθώ – μέχρι να το προσπεράσεις

χρόνια σου πολλά ελένη μου

4.2.2008

12.12.2007

επικεντρώνεται η αναφορικότητα (και η αυτο-αναφορικότητά σου) σιγά σιγά και παρατηρείς: δείχνεις… το πιο απλό πράγμα, το δεικνύειν… υπαγορεύεις με επιφωνήματα κι εμείς ακούμε πέραν των λέξεων, αυτήν την αρχέγονη σχέση ενός μικροσκοπικού δείκτη και των αντικειμένων… ο δείκτης διακρίνει: ίσως αυτή η διάσταση, η διαφορά της αμεσότητας να γίνει ανυπόφορη – μην ανησυχήσεις όμως: ο ίδιος ο δείκτης θα αποκαταστήσει την αμεσότητα… μπροστά στον καθρέφτη σταματάς: με κοιτάζεις πια μέσα από τον καθρέφτη… το ξέρω αυτό το βλέμμα: εγώ είμαι εγώ κι εσύ είσαι εσύ, αυτό ειναι το βλέμμα που διακρίνει – παίρνει την σκυτάλη από τον δείκτη… το ίδιο βλέμμα που ψάχνει να βεβαιώσει ότι είμαστε ξωπίσω σου και σε παρακολουθούμε: αυτό που λέει η μητέρα σου σοφά, στρέφεσαι σε εμάς, ασφάλεια, γινόμαστε το όριο που θα προστατεύει τον ύπνο και τον ξύπνιο σου μικρή καθώς γραπώνεσαι στα μπατζάκια μας ή ξυπνάς και απλώνεις τα χέρια σου για μία μικρή αγκαλιά… ελπίζω μόνον ότι θα έχουμε το νου και στην ώρα που θα μας πεις εσύ θα αποσυρθούμε διακριτικά, όπως διακριτικά βρεθήκαμε στο κέντρο – όπως έμαθες να περπατάς μόνη σου… έμαθες να πέφτεις καλά… έμαθες να πέφτεις καλύτερα… έμαθες και στέκεσαι… δεν ξέρω: σας βλέπω και τις δύο και νομίζω ότι έτσι έπρεπε να είναι εξαρχής κι έτσι έγινε λοιπόν κι αυτήν την τύχη την έχω εγώ – κι ας είμαι, στιγμές ή πιο συχνά ή εξ ορισμού (!), ανυπόφορος…

12/12/2007

Σχόλια
  1. Ο/Η exiled λέει:

    Δεν ξέρω τι να υποθέσω. Είναι αγάπη αντικαθρεφτισμός ή αγάπη ειδωλολατρική; Για το καλό σας, ελπίζω να ισχύει το πρώτο. Τις θερμότερες καλησπέρες μου.

  2. Ο/Η aufheber λέει:

    ας κρατήσουμε το ‘αγάπη’ που (κι) εδώ είναι ένα με το ‘ζωή’… κι αυτό διότι η έννοια του καθρέφτη (είδωλο) με κάνει και αισθάνομαι άβολα…
    την καλησπέρα μου βεβαίως βεβαίως

  3. Ο/Η aufheber λέει:

    through the looking glass, or what Alice found when she stopped looking

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s