ΠΕΡΙ ΔΟΚΙΜΩΝ

ρώτησε: ‘τί είναι φιλοσοφία;’ – η αλήθεια είναι ότι εκνευρίστηκα, αν και δεν θα έπρεπε επειδή δεν μπορεί κανένας σοβαρά να εκνευριστεί ποτέ με ένα παιδί, όμως στιγμιαία εκνευρίστηκα διότι δεν γνώριζα σε ποιον θα πρέπει να απαντήσω, αλλά, πιο πολύ εκνευρίστηκα, με την υποψία ότι αυτός εναποθέτει την ευθύνη των λεγόμενων ή πεπραγμένων του σε ένα παιδί (μεταμφιέζοντας τον εαυτό του), καλώντας με να απαντήσω πώς θα απαντούσα σε ένα παιδί… η πρόταξη του παιδιού συνιστά μία ύπουλη κίνηση πάνω στην σκακιέρα των λόγων κι αυτό συμβαίνει για τον εξής λόγο: παραλαμβάνουμε την έννοια ‘παιδί’ εκτός της προφανούς αμεσότητάς της (το ίδιο το παιδί), εκτός του λογικού της χώρου, ταυτόχρονα, επιφορτίζουμε την έννοια ‘παιδί’ με ένα πλήθος προσδιορισμών που θεωρούμε ότι συγκροτούν την ιδιοσυστασία του και έπειτα επαναφέρουμε την έννοια ως εάν η θεωρία που μεσολαβεί και είναι η δική μας θεωρία περί του παιδιού να συνιστά την οικεία θεωρία που το παιδί αναλαμβάνει έναντι του εαυτού του… έτσι όμως προ-καταλαμβάνουμε το παιδί ως αυτό που εμείς εκλαμβάνουμε ως το παιδί…

υποπτεύομαι ότι προτάσσοντας το παιδί προτάσσεις μία έννοια άμεσης και προφανούς αλήθειας η οποία λόγω του ανεπιτήδευτου του χαρακτήρα της γλώσσας του παιδιού παραμένει άμεση ή καθαρή αλήθεια… άμεσα συσχετιζόμενη με αυτήν την προοπτική περί παιδός είναι και η προφανής μονοσήμαντη συσχέτιση του παιδιού με το πράγμα (τον κόσμο ή τους γονείς του): η μονοσημαντότητα της σχέσης αυτής υποδεικνύει διαρκώς το παρ-όν… το παιδί συσχετίζεται μόνον με το παροντικό ή το αιεί παρόν … ωστόσο ταυτόχρονα με την άμεση αυτή διάθεση του παιδιού προς το εκτός εν γένει, ελίσσεται μία επίπονη και επίμονη προσπάθεια συγκρότησης μίας πολύ διαφορετικής προοπτικής – η οποία θα συν-περιλάβει το εκτός: το παιδί μαθαίνει την έννοια ενός χρόνου (πριν, μετά, τώρα)… κάθε πρωί που παρακολουθεί τα νήπια στο νηπιαγωγείο επαναλβμάνει την ημερομηνία… τοποθετεί την ημέρα στην σειρά της και σκέφτεται (προσπαθεί να θυμηθεί μόνον) ποια είναι η ημέρα που προηγείται και ποια αυτή που έπεται (άρα), μαθαίνει: ποια είναι η ημέρα σήμερα… το παιδί ανασυγκροτεί μία έννοια ‘χρόνος’: εντός αυτής θα διαμείνει το υπόλοιπο των ημερών του… τώρα είναι μετά, λέει, (άρα), λέει, θα διαβάσουμε ένα παραμύθι: ποιος ο καλός και ποιος ο κακός; (ποιο ζώο είναι η μορφή της καλοσύνης και ποιο της πονηρίας); ποιο ζώο είναι το μοχθηρό και ποιο το αγαθό ή ευκολόπιστο; ποιο το έξυπνο και ποιο το κουτό; (ποιος κόσμος είναι αυτός όπου τα ζώα μιλούν και πράττουν); (αν) φάω όλο το φαγητό (μου), (τότε θα) γίνω δυνατό (σκέφτεται)… αυτά (τα σκατά μες την λεκάνη) (είναι) ((εγώ))… εδώ (είμαι) ασφαλής… το παιδί θα συγκροτήσει συθθέμελα τον κόσμο – προτού να ξεκινήσει να αποσυναρμολογεί όλα όσα με κόπο έμαθε (αν θα ξεκινήσει ποτέ να αποσυναρμολογεί – δεν χρειάζεται όμως να εισαγάγει την τραγική πράξη της διαφοράς ή την συνείδηση εντός του κόσμου: μπορεί και επιβιώνει, διαβιώνει εκτός αυτής της επίγνωσης της διαφοράς, και μάλιστα, μπορεί και σταδιοδρομεί λαμπρά διασφαλίζοντας μία καλή ζωή για τον ίδιο και την οικογένειά του)…

εγώ επειδή ταυτόχρονα κατάκτησα κάποτε την προφορά δύο διαφορετικών γλωσσών παρέμεινα μετέωρος ή εκκρεμώ αιεί ως το ενδιάμεσο (δαίμονας είμαι)… κατανοώ ότι ο χρόνος δεν υφίσταται ή ότι το ζώο κακό ή καλό είναι εγώ… κατανοώ πως αν δεν τραφώ, τότε θα πεθάνω ή ότι τα σκατά που παράγω δεν διαμένουν μόνον στην λεκανη ή , ακόμη κι όταν τα παράγω εγώ, δεν είναι αποκλειστικά δικά μου, διότι σχεδόν όλες οι λέξεις που χρησιμοποιώ είναι αντιδάνεια άλλων: το ίδιο το σκατό δεν είναι εγώ αλλά η μεταμόρφωση της δύναμης σε χρήσιμο και άχρηστο… έμαθα ότι Εγώ Συγκροτώ το Θεμέλιο του Κόσμου ή ο Κόσμος Συθθέμελα Συγκροτείται ως το Άνευ Όρων Απόλυτο η μορφή του οποίου είναι κι εγώ ή Εγώ κατεξοχήν… έμαθα ότι η αποδόμηση του κόσμου τίθεται ως νέα συγκρότηση και πώς απόλυτη τω όντι είναι η συσχέτισή μου προς τον κόσμο: το εκτός που αναλαμβάνω εγώ και διαφυλάττω στην ολότητά του συνυφασμένο με εμένα: αυτή η συνύφανση αίρει την άποψη και αποκαθιστά την ολότητα… έμαθα ότι η αληθής έννοια του παιδιού είναι ο άνθρωπος και πώς η αληθής έννοια του ανθρώπου είναι το πεπερασμένο και πως η αληθής έννοια του πεπερασμένου είναι το άπειρο, ταυτόχρονα (ν+1) και άεναη αποκατάσταση της ομοιότητας διά της διαφοράς της και το αντίστροφο (όπως σοφά παρατηρεί ο Νietzsche: η αέναη επανάκαμψη του ομοίου… εις εαυτόν ή εν τη συνειδήσει του, θα προσθέσω εγώ)… έμαθα ότι δεν είμαι ασφαλής ποτέ… εσχάτως μαθαίνω πώς να ξεμαθαίνω όσα έχω μάθει θέτοντας εαυτόν, την λαμπρή αυτή ψευδή συνείδηση που αποκλείει κάθε ετερότητα και αναπαράγει την Ιδιοτροπία της και μόνον ως ‘δικό μου’ ή ‘εγώ’, θέτοντας εαυτόν εν έτερω ή χάριν ετέρου: ενός νέου παιδιού… άρα μαθαίνω ότι η έννοια του απείρου επανακάμπτει εις έτερον εκτός εμού κι αυτό άλλοτε με στεναχωρεί διότι κατανοώ την περατότητα ή δοκιμάζω το πεπερασμένο ταυτόχρονα όμως με πληρεί διότι κατανοώ την απειρότητα και δοκιμάζω το αληθές ή αυθεντικό άπειρο…

έχεις όμως δίκιο: δεν έχω απαντήσεις… κι αυτή η διάθεσή μου προς τον κόσμο διασφαλίζει ή διαφυλάττει την ιδιοσυστασία όλων των πραγμάτων εν τη ενότητά τους… αυτή η διάθεση είναι πολιτική σκέψη που επιζητά την συνύφανση ή την συνομιλία (την συνουσία όπως ορθά αναφέρει ο Στράτος) που αίρεται πέραν των πλειοψηφιών και αναγνωρίζει το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού του Ενός έναντι όλων – ακόμη κι αν αυτή η φωνή είναι μία ανάμεσα σε εκατομμύρια: είναι όμως εξίσου καθολική με τη δική μου… δύο είναι οι μόνες δυνατές συσχετίσεις μεταξύ καθολικοτήτων: η αναγνώριση ή η εξόντωση…

Σχόλια
  1. Ο/Η troll λέει:

    Οι ερωτησεις και δη οι παιδικες επιβραδυνουν την «συνουσια» .Οταν το γνωστικο επιπεδο του συνομιλητη σου απεχει πολυ (οπως σε μας τους δυο)απο το δικο σου για να μπορεσεις να παρεις το ζουμι του και να «συνουσιαστης» μαζι του,οι παιδικες ερωτησεις,ειναι ενας καλος και οχι υπουλος τροπος ,γιατι μεταφερει την συζητηση οχι στην κοντρα και στην διαφωνια ,αλλα στην συμπραξη των δυο διαφορετικων συνομιλητων ..ουσιαστικα ειχαμε παραχωρηση δικη μου στο γνωστικο σου επιπεδο.Εσυ διαθετεις γνωση και σκεψη εγω διαθετω ,σκεψη.

    υγ.Στην ανυπαρξια του χρονου ειχα αφιερωσει το μπλογκ μου οταν το πρωτοξεκινησα …δυστυχως ενα λαθος εσβησε ολα τα ποστ και τα ακομα πιο ενδιαφεροντα σχολια.Ισως καποτε ξαναασχοληθω με το θεμα…

  2. Ο/Η aufheber λέει:

    κατά μία έννοια, το βλέμμα ενός παιδιού… αυτό θα μπορούσε να συνοψίσει τη θέση του φιλοσόφου – όχι όμως τη φιλοσοφία… δεν ξέρω… πάντοτε εξελάμβανα τη φιλοσοφία ως πράξη, άρα ποτέ δεν τέθηκε ως πρόβλημα ο ορισμός της – αν και η φιλοσοφία θέτει όλους τους ορισμούς υπό αίρεση (προφανώς αυτό θα πράττει διαρκώς και με την ίδια την σημασία της)… αν η φυσική λ.χ. μπορεί και προσλαμβάνει έναν ορισμό, περί των φυσικών πραγμάτων, η φιλοσοφία θα επανακάμψει και θα ρωτήσει ‘τί είναι ένα φυσικό πράγμα’… αυτό το ερώτημα μόνον ένα παιδί θα μπορούσε να το θέσει… ένα παιχνίδι είναι, μόνο που είναι το πλέον σοβαρό (η γραφή της φιλοσοφίας εννοώ)… αυτό έλεγε στον Φαίδρο ο Πλάτωνας… ο Ηράκλειτος όμως υποτάσσει το σύμπαν (και τον χρόνο) στο παιχνίδι ενός παιδιού… εγώ προσωπικά τρέμω την στιγμή που θα μπορώ να απαντήσω…

    σκέψη εν εξελίξει

  3. Ο/Η troll λέει:

    Με βαση την επιδερμικη μου σχεση με την φιλοσοφια ειχα την εντυπωση οτι η Φιλοσοφια ειναι κατι σαν οδηγος της Φυσικης και γενικα ολων των επιστημων.Η φιλοσοφια θετει ερωτηματα και αμφισβητει οχι τα παντα γιατι εγκυμονει ο κινδυνος να περασει τα συνορα της επιστημης και να βρεθει στην παραεπιστημη σε μια νοητη γραμμικη παρασταση αυτων.Το να αμφισβητηθει με ερωτηση ο μοναδικος ορισμος ενος φυσικου φαινομενου αποδεκτος απο το συνολο της επιστημονικης κοινωτητας δεν εχει νοημα.Η φιλοσοφια θετει ερωτηματα εκει που υπαρχουν κενα.
    Ο ορισμος του χρονου πχ.στηριζεται στην κινηση και ο ορισμος τςη κινησης με την σειρα της στηριζεται στο χρονο.Αξιωματικα στα μαθηματικα οι δυο ορισμοι θα μπορουσαν να σταθουν και στεκοντε ..οταν ομως φευγουμε απο τα μαθηματικα και παμε στην Φυσικη Πραγματικοτητα(αλλο μεγαλο κενο ο ορισμος της φυσικης πραγματικοτητας) δεν στεκεται .Σημερα οι επιστημονες προσπαθουν να δουν απο τι ειναι φτιαγμενος ο χωρος ,χωρις πρωτα να εχουν συγκεκριμενοποιησουν οπως οφειλουν, τι εννοουν λεγοντας χωρο.Εχουν μπερδεψει την φυσικη με την νοητη πραγματικοτητα και προσεγκισαν το παρα-Λογο.Ενω τα μαθηματικα ειναι εργαλεια της Φυσικης για να περιγραψουν το Συμπαν τα εχουν αναγει για τις αναγκες των θεωριων τους(?)σε οικοδομικα υλικα του Συμπαντος κατι που δεν ειναι!!!!Και αυτος νομιζω ειναι ο ρολος της Φιλοσοφιας.. να εντοπιζει τα κενα της επιστημης μεσα στα πλαισια αυτης!!!

  4. Ο/Η aufheber λέει:

    καταρχάς έχουμε προσδιορίσει κάποια πράγματα – χρήσιμα: αυτό που κατανοώ εγώ ως φιλοσοφία δεν είναι αυτό που εσύ κατανοείς ως φιλοσοφία… εσύ περιγράφεις ένα συγκεκριμένο τμήμα της φιλοσοφίας, την επιστημολογία ή, ταυτόσημο, την φιλοσοφία της επιστήμης… η φιλοσοφία όμως δεν εξαντλεί την σημασία της στη φιλοσοφία της επιστήμης…

    αναγνωρίζεις ως προβληματικο τον ορισμό (ή κάθε ορισμό) περί φυσικής πραγματικότητας ωστόσο διερωτάσαι ποιο το νόημα αμφισβήτησης της έννοιας (γιατί περί έννοιας πρόκειται) του φυσικού δεδομένου… ακριβώς το γεγονός ότι δεν είναι ποτέ καθολικά αποδεκτός κανένας ορισμός εγγυάται την ίδια την δυνατότητα της επιστήμης… αλλά αυτή η πρόταση είναι φιλοσοφική πρόταση…

    όντας εντός της θεωρίας είναι πραγματικά α-νόητο να θέσεις ως πρόβλημα μία ή μερικές ή όλες τις παραμέτρους που συγκροτούν το αξιωματικό υπόβαρθο της θεωρίας… ωστόσο συχνά η αμφισβήτηση συνεπάγεται την αναμόρφωση ή και την κατάρριψη μίας θεωρίας… άρα, η αμφισβήτηση αφορά μόνον την έννοια που διατηρεί μία επιστήμη περί των δεδομένων της – το δεδομένο, λ.χ. το λευκό ως λευκό δεν αμφισβητείται αλλά αντίθετα αμφισβητείται το λευκό ως γνώση… είναι λ.χ. επιστημονική γνώση η λέξη ‘λευκό’; αν είναι, τότε θα πρέπει διαρκώς να δείχνουμε με το δάχτυλό μας το λευκό (ένα λευκό πράγμα) και να υπενθυμίζουμε ότι το λευκό συμβαίνει μόνον την ημέρα… αν συγκροτήσουμε όμως μία φιλοσοφική θεωρία περί του λευκού αυτή θα περιλαμβάνει την εξήγηση της επιστήμης δηλ. την σχέση οφθαλμού, φωτός, διάθλασης, απορρόφησης κτλ αλλά ταυτόχρονα θα περιγράψει και τον προσδιορισμό λευκό ως έναν προσδιορισμό που είναι δυνατός εφόσον προσδιορίζεται α) εντός του λογικού χώρου της έννοιας ‘χρώμα και β) ως ενάντιο ή αποκλειστικό των υπόλοιπων χρωμάτων… το ένα επίπεδο είναι δυνατό να μεταγραφεί ως γράφημα… το δεύτερο επίπεδο είναι σημασιολογικό ή οντολογικό… ως γράφημα η παράσταση αποτυπώνει μονοσήμαντα την σημασία… ως οντολογία όμως η γλώσσα ανασυγκροτεί σύνολη την εμπειρία με έναν τρόπο που η επιστήμη απορρίπτει ως αντίφαση διότι αυτό που λέει η οντολογία είναι ‘α’ είναι ταυτόχρονα α και -α…

    οπότε δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω ότι η φιλοσοφία θέτει υπό αίρεση (αν όχι διαρκώς τουλάχιστον δυνητικά) ΟΛΕΣ τις δεδομένες έννοιες της επιστήμης – και όχι μόνον της επιστήμης…

    τα κενά είναι πολύ περισσότερα από τα κενά των κλασικών μόνον φυσικών εννοιών ‘χώρος’ και ‘χρόνος’… είμαι προσεκτικός και μιλώ περί εννοιών… το δεδομένο ή το ον είναι μία φευγαλέα εντύπωση… η γνώση, αντίθετα, αν και εξίσου φευγαλέα, αξιώνει περισσότερα…

    ο χώρος και ο χρόνος που διερευνά η θεωρητική φυσική είναι ένα πλάσμα της φαντασίας της… ιδιότητες πεδίων διερευνά και όχι τον χώρο ή τον χρόνο… τα μαθηματικά δεν είναι παρά συσχετίσεις… και τα υλικά, όπως γνωρίζουμε πια, είναι δυνητικά ταυτόχρονα ενέργεια και μάζα…

    ο ρόλος που προσυπογράφεις στη φιλοσοφία είναι νόμιμος και θεμιτός… το μόνο παράφωνο είναι ο προσδιορισμός «εντός της επιστήμης»… καμία έννοια της επιστήμης δεν είναι ποτέ οριστικά σαφής ή αποσαφηνισμένη – όπως και της εμπειρίας εξάλλου… κανένα αξιωματικό σύνολο δεν είναι πλήρες ποτέ διότι πάντοτε διατηρεί ένα σύνολο (μικρό ή μεγαλύτερο) ορισμών και αξιωμάτων που αξιωματικά τίθενται πέραν κάθε αμφισβήτησης… άρα προϋποθέτει ένα ελάχιστο όριο συγκατάθεσης ως προς τις πρώτες αρχές… ωστόσο οι πρώτες αρχές τίθενται συνήθως υπό αίρεση και η αναδιατύπωσή τους επιφέρει τις μεταμορφώσεις των θεωρητικών μοντέλων – αλλά και αυτό είναι μία φιλοσοφική πρόταση…

    το μόνο αξίωμα ή η μοναδικός ορισμός που αξίωνε κάποτε πληρότητα ήταν αυτός του θεού… η αμφισβήτησή του ωστόσο παρήγαγε εκ νέου νομιμοποιώντας το εμπειρικό… δεν εισάγω τυχαία την έννοια του θεού… η επιστήμη αντιλαμβάνεται εαυτόν ως ισόθεη… η παραγωγή της ωστόσο (είτε αυτή επέρχεται δια αμφισβήτησης ή δια παραγωγικής μηχανής) αναπαράγει μόνον το επιμέρους ή αυτό που αναπάργει είναι μία πολύ περιορισμένη σύλληψη περί του δεδομένου… π.χ. η γλώσσα του προγραμματισμού που στηρίζεται σε βασικές λογικές προτάσεις: λέει ο φιλόσοφος, αν η τεχνητή γλώσσα του ανθρώπου παράγει μόνον αυτό, τότε η τεχνητή γλώσσα του ανθρώπου παραμένει ακόμη απόλυτα περιορισμένη (αν και εξόχως χρήσιμη) – κι αυτό ισχύει απόλυτα για όλες τις επιστημονικές θεωρίες…

  5. Ο/Η troll λέει:

    Δεν διαφωνω ..απλα με προβληματιζει «η φιλοσοφια της επιστημης» εχοντας την εντυπωση οτι η επιστημη(το συνολο ολων των επιστημων)μελεταει και ερευνα το Ολο, η καθε μια ξεχωριστα επιμερους μερη, αλλα το συνολο ολων, το Ολο.Αν και προσπαθησα να βρω κατι το οποιο δεν αποτελει αντικειμενο καποιας επιστημης δεν βρηκα.

    Και οσον αφορα το “εντός της επιστήμης”…η αναδιατυπωση ακομα και των «πρωτων αρχων» με την σειρα του θα εχει ορισμους και αξιωματα «εντος της επιστημης»τα οποια με βαση το πειραμα και την παρατηρηση να εξαγει πληρεστερα συμπερασματα απο την ηδη αιρουμενη αρχικη βαση!!!Και με την σειρα τους και αυτα ειναι υπο αιρεση…στον δρομο, προς την Αληθεια, χωρις τερμα!!!

  6. Ο/Η aufheber λέει:

    αυτό διαφεύγει ακριβώς από την επιστήμη… η επιστήμη τίθεται πάντοτε καθοδόν προς την αλήθεια η οποία διαρκώς διαφεύγει και μετατοπίζεται… η επιστήμη διαβιεί μόνον εντός μίας εξακολουθητικής προσέγγισης της αλήθειας… η μόνη αλήθεια της επιστήμης είναι η εφαρμογή…
    αυτή η όψη της προδικάζεται ήδη από τον spinoza όταν αναφέρει ότι ο ορισμός του κύκλου είναι η μέθοδος της κατασκευής του…
    όμως, η φύση (και μέρος της ή το όλον αυτής – και – ο άνθρωπος) δεν εξαντλείται σε μία επιστημονική θεώρηση…
    υφίσταται ένα χάσμα μεταξύ της θεωρίας της επιστήμης και της γλώσσας…
    το όλον δεν είναι αντικείμενο γνωστικό ή επιστημονικό και ως εκ τούτου η φιλοσοφία ΔΕΝ είναι επιστήμη (αν υποθέσουμε ότι η ολότητα υπάγεται στην θεωρία της φιλοσοφίας)… περικλείει ή εσωκλείει την επιστήμη αλλά δεν εξαντλείται από αυτήν ή σε αυτήν…
    όσον αφορά τις πρώτες αρχές, αν θέσεις έστω ότι το όλον είναι αντίφαση, τότε πραγματικά δεν βλέπω τον τρόπο επιστημονικής ανασυγκρότησης της ως άνω υπόθεσης…
    το κριτήριο της επιστήμης δεν είναι η αλήθεια… ως τυπικό μόνον κριτήριο ορίζουμε την αλήθεια δηλαδή την ικανοποίηση των στοιχειωδών παραμέτρων της θεωρίας…
    το ον άνθρωπος διαθέτει πολύ περισσότερες γλώσσες από την Επιστημονική…
    το παράδοξο είναι ότι ενώ ο φιλόσοφος είναι πρόθυμος να κατανοήσει την ετερότητα, την γλώσσα δηλαδή της επιστήμης, η επιστήμη αδυνατεί να συλλάβει έστω και την δυνατότητα μίας άλλης γλώσσας…
    κι αυτό συμβαίνει διότι απόλυτο κριτήριο της επιστήμης είναι η εφαρμογή της…
    η εφαρμογή σημαίνει τεχνική κατασκευή: αυτή είναι η λύδια λιθος της αλήθειας της επιστήμης… εδώ ανάγεται κάθε επιχείρημα εν τέλει που διαβλέπει τρόπους εξοβελισμού της γλώσσας ή της αμφισημίας της εμπειρίας… επιμένω στην αμφισημία διότι η πρόταση ‘η ύλη είναι ταυτόχρονα μάζα και ενέργεια’ είναι μία πρόταση που μπορεί να αποτυπωθεί μόνον στη φυσική γλώσσα… η εξίσωση που εισηγείται ο einstein είναι μία μορφή μόνον κατανόησης της συσχέτισης των παραμέτρων (ενέργεια, μάζα και ταχύτητα)… ωστόσο ως ολοκλήρωμα αυτή η πρόταση μόνον στην φυσική γλώσσα εμφανίζεται (δεν εμφανίζεται λ.χ. στην επιστημονικά παρατηρούμενη φύση!!!)…
    η φιλοσοφία δεν ελέγχει την επιστήμη: προσδιορίζει τα όρια της επιστήμης και τα όρια της επιστήμης είναι η εφαρμογή… αυτό είναι προφανές: κάθε θεωρητικό μοντέλο παραμένει μία ρύθμιση σύμφωνα με συγκεκριμένες παραμέτρους και διατηρεί το κύρος μίας υπόθεσης… η επιστήμη κατανοεί ή όχι τον κόσμο ως συγκεκριμένο εμπειρικό δεδομένο: αυτό παρατηρεί… όμως, κι αυτό είναι σοβαρό, το εμπειρικό δεδομένο μπορεί να προσλάβει όλες δυνητικά τις τιμές όλων των δυνατών οργάνων μέτρησης: αυτά είναι τα όρια της επιστήμης, ήτοι τα όργανα που χρησιμοποιεί… την θεωρητική φυσική ή τα θεωρητικά μαθηματικά τα απορρίπτω ακριβώς ως αυτό που τα ίδια είναι: υποθέσεις… την εφαρμοσμένη ή τεχνική φυσική ή μαθηματικά (χημεία ή βιολογία) δεν μπορώ να τα απορρίψω διότι ανασυγκροτούν ένα τμήμα του εμπειρικού σύμφωνα με τον τρόπο που συλλαμβάνουν (δεν μιμούνται την φύση: αναπαράγουν στο μέτρο της δυνατότητάς τους ιδιότητες)… αυτές όλες όμως είναι φιλοσοφικές προτάσεις… μπορείς λ.χ. να ορίσεις τη ζωή ως μία οργανική βάση του άνθρακα αλλά πάλι, όταν ζητήσεις να διευκρινίσει η επιστήμη τί σημαίνει οργανικό θα αναφέρει τη ζωή ή ότι η ζωή είναι το κριτήριο διαφοροποίησης της ανόργανης από την οργανική ύλη κ.ο.κ. πολύ περισσότερο, μπορείς να μεταγράψεις αυτήν την πρόταση σε κάποια συμβολική γραφή και να ορίσεις αξιωματικά ότι αυτό είναι… ωστόσο, έχω την υποψία, ότι εντμεταξύ – και αυτό το εν τω μεταξύ είναι σοβαρό – όσα έχεις ορίσει δεν θα έχουν απολύτως καμία σημασία για κανέναν… εκτός κι αν αναπαράγεις κάποτε έστω και ένα κύταρο (δεν μιλώ για αμινοξέα ή πρωτεΐνες) οπότε τότε θα στραφεις στους γέροντες σοφούς ξεμωραμένους ρωτώντας να μάθεις ποια η ηθική αυτού του εγχειρήματος… αν στραφείς… όμως η φιλοσοφία δεν είναι ηθική – ανήθικη είναι… αλλά κι αυτή είναι φιλοσοφική πρόταση…

    όλες οι βασικές έννοιες της επιστήμης, οι νόμοι ή οι λέξεις της είναι μόνον κενά πλάσματα, επιγεννήματα ενός ράθυμου λόγου που αφαιρεί όλες τις ιδιότητες και επανεισάγει Μία ουσία ως την συμπερίληψη των ιδιοτήτων… αυτήν αποτυπώνει στον νόμο ή την εξίσωση…

    η ενοποιητική θεωρία που φαντασιώνεται ο επιστήμονας και αυτήν αναγνωρίζει ως το όλον θα μπορέσει να προσλάβει μορφή μόνον όταν καταστεί εφαρμοσμένη τεχνική…

    η αυτο-αναφορικότητα υπομενει πάντοτε…
    δεν διαφωνώ με αυτά που λες, αν πρέπει να μιλήσουμε περί επιστήμης τότε πραγματικά η φιλοσοφία δεν έχει θέση πουθενά (με δεδομένο ότι η επιστήμη σημαίνει τεχνική εφαρμογή)… ωστόσο δεν μπορούμε να προσυπογράφουμε την αλήθεια ως εάν αυτή να είναι ο προνομιακός τόπος της επιστημονικής γνώσης μόνον…

  7. Ο/Η troll λέει:

    Το τελευταιο σχολιο σου ισως ειναι οτι καλητερο εχω διαβασει τα τελευταια χρονια,ισως γιατι το ειχα αναγκη!!!Σευχαριστω!!!

  8. Ο/Η aufheber λέει:

    βρήκες έναν τρόπο να με κάνεις να σταματήσω… είμαι αμήχανος… αν και αυτό το ‘γιατί το είχα ανάγκη’ μου θυμίζει μία φράση του μαρωνίτη που με συνοδεύει έκτοτε ως το αξίωμα των αξιωμάτων: δεν υπάρχουν καλά ή κακά βιβλία, υπάρχει μόνον ο κατάλληλος (ή δυστυχώς, ο ακατάλληλος) χρόνος συνάντησής μου με αυτά – νομίζω ότι αυτό ισχύει καθολικά!

  9. Ο/Η troll λέει:

    Εμενα η μανα μου παντα μου ελεγε «δεν υπαρχουν κακοι ανθρωποι παιδακι μου ,ολοι ειναι καλοι,ηταν η κακια η ωρα» στην προσπαθεια της να μας καταλαγιασει το μενος οταν τα περναμε παιδια στο κρανιο!!!!και υπο μια εννοια ειναι το ιδιο που ειπε ο Μαρωνιτης και γενικευσες εσυ!!!Και φυσικα αποτελεσε και αποτελει και δικο μου αξιωμα!!!

  10. Ο/Η troll λέει:

    Kαι φυσικα σου εριξα το μπαλακι για να μεταπηδησουμε στην ανθρωπινη φυση,και οχι για να σταματησεις…και περιμενω!!!:-)))

  11. Ο/Η aufheber λέει:

    είμαι δυστυχώς πιο αργός και από το είδωλο ενός ταχυνίου – το ταχίνη ή ταχύνιο… το μεν ταχίνη (μετά ή άνευ μελίου) ευφραίνει καρδία ανθρώπου και κοιλία δούλου, το δε ταχύνι ή ταχύνιο περιγράφει την σκέψη του ανθρώπου: ένα σώμα (υλικό άρα με μάζα) που διατρέχει ταχύτερα κι από το φως όχι μόνον προς ή από μία κατεύθυνση αλλά ακτινοβολεί και συσκοτίζει το παν, πληρώνει και κενώνει 9οι συνειρμοί ευπρόσδεκτοι)… σκιαγραφεί με έναν λόγο τον κόσμο… θα ανασκουμπωθώ διότι υποψιάζομαι ανοιξιάτικες αλλεργείες, θα επανεισάγω τον spinoza και θα αναφωνήσω κατάπληκτος: όλα είναι τόσο αρμονικά και λογικά: εκτός από τον άνθρωπο… αμφίρροπο ζώο ο άνθρωπος… ανισόρροπο θα προσθέσω (που είναι ανώνυμα συνώνυμο με τον προηγούμενο επιθετικό προσδιορισμό)… ποια θηλαστικά ή ποιο ζώο, σκέφτομαι, ήταν ανισόρροπο εξίσου κι αποφασίσαμε να το εξοντώσουμε; μόνον τον δεινόσαυρο… ενδιαφέρον όνομα – αυτοαναφορικά πλήρως σημαντικό: δεινό-σαύρα… μου θυμίζει πολύ κόσμο – και εμένα… η αλήθεια είναι ότι για χρόνια ολόκληρα νόμιζα ότι ο Μαρωνίτης (μιλώντας για δεινόσαυρους) ήτανε η γιαγιά μου ή κάτι τέτοιο… τελικά θα ήθελα να ήταν η γιαγιά μου ή κάτι τέτοιο – διότι η γιαγιά μου δεν θα μου παραχωρούσε ούτε ελάχιστο από όσα έμαθα, αλλά πιο σημαντικά, ούτε μία σπιθαμή από το αξίωμα που επαναλαμβάνω και έθεσε ορθότερα όλων η μητέρα σου: δεν υπάρχει καλό και κακό, μόνον σύμπτωση… ήταν αλληγορία αυτό; ήταν μεταφορά; μεθάσκω αεί γηρασκόμενος… θα σηκώσω το γάντι και θα σκεφτώ για την ανθρώπινη φύση… προς το παρόν ο όρος ‘ανθρώπινη Φύση’ είναι αντιφατικός – οπότε αυτό αρκεί για να σκεφτώ…

    προς το παρόν

    Υγ. πώς να σκεφτώ πέραν των γενικεύσεων; ενώ η φυσική μου επιτρέπει να απαλλαγώ δια μίας θεωρίας (δια μαγείας) από την περίπτωση ή το επιμέρους και να αξιώσω απόλυτη αλήθεια (προτού προφανώς συντριβεί η θεωρία μου) – αν και από το επιμέρους μέσω του περιάματος ξεκινώ – αντίθετα η ανθρωπολογία, και για να θυμηθώ έναν καθηγητή (άλλον δεινόσαυρο, δεινό-σαυρό όμως) η φιλοσοφική ανθρωπολογία ακολουθεί την αντίστροφη πορεία: ενώ περιγράφει γενικά ή συγκροτεί μία θεωρία η προοπτική της είναι προσηλωμένη στο ατομικό (ούτε καν το επιμέρους)… ενδιαφέρον… τα πειράματά της, υπενθυμίζω εν τάχει (ταχίνια ή ταχύνια) την πολιτική περιπέπεια του θείου πλάτωνα στις Συρακούσες ή εσχάτως την βλακώδη στάση του Heidegger με τον εθνικοσοσιαλισμό, εντούτοις, όλα τα πειράματα της φιλοσοφίας καταλήγουν σε μαζικές καταστροφές! θα το σκεφτώ ξανά…

  12. Ο/Η troll λέει:

    Για να υπαρξει προβληματισμος και κατα συνεπεια και ακολουθουμενος δρομος αναζητησης πρεπει πρωτα απο ολα να υπαρξουν ζητουμενα!!!
    Για να μην χαθουμε στην «αβυσσο» της ανθρωπινης σκεψης θετω το ερωτημα!!!
    Ο ανθρωπος ζωο και τα «ζωντανα»,εχουν πολλες ομοιες λειτουργιες και πολλες διαφορετικες.
    Τι διαφορετικες λειτουργιες εχει απο τα υπολοιπα ζωα ο ανθρωπος και πως συνδεοντε αυτες με τις ομοιες με τα ζωα λειτουργιες?? αν συνδεοντε!!!
    Εγω φανταζομαι αυτες τις λειτουργιες σαν συγκινωνουντα δοχεια που οταν το ενα γεμιζει αδειαζει το αλλο!!!!Αυτο μου εδειξε η συνεχης παρατηρηση των αλλων και βρηκε συμφωνω το εγω μου!!!

  13. Ο/Η aufheber λέει:

    ας ξεκινήσω έτσι… ορισμένες πρόσφατες δημοσιεύσεις που αφορούν σε παρατήρηση της συμπεριφοράς των ζώων (πλην των ανθρώπων) αναφέρουν συγκεκριμένα σχήματα συμπεριφοράς (όπως της αποθήκευσης τροφής ή της αναγνώρισης κατάλληλων και μη τροφίμων) που υπενθυμίζουν ότι πολλές από τις απόπειρες να ορίσει κάποιος τον άνθρωπο σύμφωνα με παρόμοια κριτήρια έχουν αποτύχει… το πιο ενδιαφέρον στοιχείο φυσικά ήταν ένα άρθρο που είδε τη δημοσιότητα πριν από δύο, νομίζω, εβδομάδες, όπου και ανέφερε ότι οι επιστήμονες κατόρθωσαν να ‘διαβάσουν την σκέψη’… φυσικά το μόνο που κατόρθωσαν οι επιστήμονες ήταν να εντοπίσουν τα σημεία εκείνα που διεγείρονται κατά ή πριν από τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων στον εγκέφαλο… η λήψη των αποφάσεων ωστόσο δεν προσιδιάζει ως αποκλειστικός προσδιορισμός του ανθρώπου… αν το σκεφτεί μάλιστα κάποιος, τότε θα δει ότι ορισμένα αρπακτικά ή θηράματα συγκροτούν μία πολύ πολύπλοκη παράσταση περί των χώρων κίνησής τους ώστε να εντοπίσουν και να κατασπαράξουν το θύμα ή αντίστοιχα να αποφύγουν τον θύτη… οι επιστήμονες εκπλήσσονται σαν μωρά κάθε φορά που χαρτογραφούν μία λειτουργία (λ.χ. της λήψης αποφάσεων) και συνειδητοποιούν ότι αυτή αντιστοιχεί σε μία συγκεκριμένη τοπογραφία ή σε ένα ορισμένο υλικό υπο-κείμενο… θυμίζουνε πιστούς που διαβιούν εντός μίας μακάριας σύλληψης μέχρις ότου μία ανακάλυψη ότι δηλαδή κάθε λειτουργία στη φύση προϋποθέτει έναν συγκεκριμένο μηχανισμό τους κεντρίσει σαν τα μωρά παιδιά που ψυχανεμίζονται για πρώτη φορά την Συνείδηση…
    οι αρχαίοι συνήθιζαν να διακρίνουν τις λειτουργίες σε θυμικό, επιθυμικό και νου ή λογική… αυτή η τριάδα μεταμορφώνεται μέσα στους αιώνες σε αίσθηση, φαντασία και νόηση… δεν είμαι βέβαιος αν η σύνδεσή τους αφορά παράταξη ή υπαγωγή… αν είναι συγκοινωνούνται δοχεία ή αν πρόκειται για αντιμαχόμενες δυνάμεις… δεν είμαι βέβαιος αν είναι λειτουργίες – υπό μία έννοια προφανώς και είναι λειτουργίες, ωστόσο αίσθηση διατηρεί καθε έμβιο, διατηρεί εξίσου και κάποιο είδος νόησης (εφόσον προσαρμόζεται ή αντιδράει, μαθαίνει, αναπτύσσει κοινωνικές ιεραρχίες, κυνηγάει ή προφυλάσσεται)… η αλλόκοτη δύναμη όμως που υπερβαίνει κάθε νόηση ή αίσθηση – αν και είναι αυτονοητο ότι προϋποθέτει αμφότερες – είναι η φαντασία… θα δυσαρεστήσω ίσως την μοντέρνα φιλοσοφία, αλλά και επιστήμη, ωστόσο εμμένω σε αυτό… οι όροι που επικαλούμαι είναι οριακά σχολαστικοί…
    δεν ξέρω… αν συλλάβεις τις λειτουργίες ως συγκοινωνούντα δοχεία τότε πιθανώς να προβάλλεις μία ιδανική κατάσταση των υγρών όπου η στάθμη τους, αργά ή γρήγορα, εξισώνεται… ακόμη κι αν δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί αυτό είμαι βέβαιος ότι αυτό, παρόλα αυτά, προϋποθέτεις ως ζητούμενο… αυτό φυσικά είναι αδύνατο διότι κάθε διαφορετική περίσταση (ερέθισμα) απαιτεί μία συγκεκριμένη αντίδραση – διαφορετικα λ.χ. αντιδράς σε ένα μουσικό ερέθισμα και διαφορετικά σε ένα γυναικείο άρωμα (αν και αμφότερα μπορεί και να τέμνονται!)…
    θα πρέπει να μου περιγράψεις ποιες λειτουργίες έχεις κατά νου… παρόλο που έχω ήδη αναφερθεί σε ορισμένες δημοφιλείς προσεγγίσεις του άδηλου της ανθρώπινης ψυχής, δεν είμαι βέβαιος ότι αυτή είναι η έννοια περί ανθρώπου… επιμένω στην έννοια κι αυτό διότι η έννοια θα προσδιορίσει εντελει τις δυνατές λειτουργίες, είτε συμπεριλαμβάνοντάς τες είτε ταυτιζόμενη με μία εξ αυτών… και η έννοια μας διδάσκει η δοκιμή υπερβαίνει τον μηχανισμό – αν και αυτόν προϋποθέτει…
    μου αρέσει ιδιαίτερα η διαβούλευση που είχες με τον εαυτό σου (το εγώ)! νομίζω ότι είναι από τις ελάχιστες ευτυχείς περιπτώσεις εποικοδομητικού διαλόγου που μπορεί να συμβεί: η συνομιλία με τον εαυτό δηλαδή!!!

  14. Ο/Η troll λέει:

    Λογικη ,Μνημη,Συναισθημα,Φαντασια,Πιστη,Διαισθηση,Αισθησεις,Σωμα-Υγεια,Σεξουαλικοτητα.Το συνολο των δοχειων οπου μεσα τους κινηται το εγω μας.Ιδανικη κατασταση ειναι η μη αποφραξη των μεταξη τους συνδεσεων και οχι η εξισωση της σταθμης αυτων που ειναι ετσι και αλλιως αδυνατη λογο συνεχης κινησης και μεταβολης του εγω μας.
    Αυτο ειναι για μενα το αξιωμα των αξιωματων με βαση το οποιο εξαγεται και δικαιολογει και το αξιωμα της μανας μου!!!
    Δεν μπορω αυτη την στιγμη να γραψω κατι παραπανω ας ελπισω αποψε το βραδυ να με αφησουν λιγο ησηχο οι κορες μου που με τραβουν αυτη την στιγμη απο τα ποδιαααα…

  15. Ο/Η troll λέει:

    Ισως να μην ειναι μονο η αποφραξη η ιδανικη κατασταση..δεν ξερω πρεπει να σκεφτω αλλα για να σκεφτω καλητερα και να θεσω την λογικη μου στα μεγιστα ορια αποδωσης της πρεπει να κανω μια βολτα το εγω μου στα υπολοιτα δοχεια και μετα να με μαζεψω μονο στο ενα …

  16. Ο/Η Troll λέει:

    Εχουμε να κανουμε με ενα παιχνιδι.Εναν εξωμοιωτη του ειναι μας.Η λειτουργια του απλη .Μια σχεση αυξωμειωσης που περιγραφει το γιγνεσθε,και δεν αξιωνει την αληθεια , ουτε και περιοριζει το ειναι μας, αφου το ερεθισμα φερνει διαφορετικη κινηση του εγω μας μεσα στα δοχεια.Μπορει να περιγραψει την στιγμη ,μπορει να περιγραψει βραχυχρονιες οπως και μακροχρονιες καταστασεις του εγω μας, να εφαρμοστει στο εμβριο, στο γεροντα στην ομαδα στην κοινωνια.Δεν ξερω τι αλλο να γραψω..περιμενω με αγωνια την κριτικη σου γιατι ειναι πρωτη φορα που το γραφω και το συζητω με καποιον εξω απο τον «κυκλο» μου που παρεπιπτοντος ειναι πιο αχσετοι απο μενα…

  17. Ο/Η aufheber λέει:

    σειρά μου… εννοώ η κόρη μου… θα επανέλθω όταν συνέλθει, δηλαδή αποκοιμηθεί λίγο!!! περίεργο ε; όταν σταματάει και αποκοιμιέται ανασυστήνουμε δυνάμεις και καθαρίζουμε τον τόπο της μάχης για την επόμενη μάχη… εντωμεταξύ δεν έχουμε κοιμηθεί και καθόλου και χθες το βράδυ ο προπονητής του αιγάλεω στο καλαθοσφαιρίδιον αν και τραβολογά την ομάδα του από κακό σε χειρότερο κέρδισε 135 χιλιάδες εβρά στο σούπερ ντούπερ ντίαλ… όμως, για να επανέλθω… κριτική δεν μπορώ να ασκήσω… θα προσπαθήσω να συλλάβω όσα περιγράφεις και επειτα να διερευνήσω τις συνέπειές τους… αυτό θα το κάνω και ελπίζω όταν εξημέρωσουμε λίγο τις ώρες μας να προσπαθήσω να γράψω κάτι… προς το παρόν αυτό που περιγράφεις με κεντρίζει… παρεμπιπτόντως, οι κύκλοι είναι για να ανοίγουνε, να συγχωνεύονται ή να διαλύονται… θα επανέλθω…

  18. Ο/Η aufheber λέει:

    ό,τι ακολουθεί είναι ένα προσχέδιο μίας ευρύτερης ανθρωπολογίας… ελπίζω ότι θα απευθυνθεί και σε όσα έχεις αναφέρει…
    το εγώ ανασυγκροτείται διαρκώς ή διαρκώς μετατοπίζεται – αυτό το κατανοώ… ωστόσο το εγώ προσλαμβάνει κάθε φορά τον χαρακτήρα ή τη μορφή μίας λειτουργίας… άλλοτε μνήμη, άλλοτε λογική ή συναίσθημα… αν υποθέσουμε ότι αυτές είναι λειτουργίες… το εγώ οφείλει όντως να παραμείνει ελεύθερο ή το σημείο (που δεν συγκροτεί τω όντι σημείο) ώστε να διέρχεται των διαφορετικών λειτουργιών… αυτό όμως είναι και το αίτημα της γνώσης εν γένει… η προσήλωση σε έναν προσδιορισμό συνιστά παραμόρφωση του εγώ και αναιρεί κάθε δυνατότητα μάθησης ή ‘αντίδρασης’… άρα ναι, το ιδανικό θα αποτελούσε αυτό, η ελεύθερη διέλευση του εγώ στους επαλληλους προσδιορισμούς του… είναι (άρα;) το εγώ ο οικείος προσδιορισμός του ανθρώπου; το εγώ, εννοώ, ως το ελεύθερο παιχνίδι μεταξύ των ερεθισμάτων και αντιδράσεων των δυνατών λειτουργιών; ναι… καταρχάς ναι… αυτό που μου προξενεί κάποια δυσκολία είναι το εξής: ως ταυτότητα με μία εκ των μορφών ή λειτουργιών το εγώ λειτουργεί ΩΣ η συγκεκριμένη μορφή ή λειτουργία… ως η συγκεκριμένη λειτουργία το εγώ δεν αναφέρεται πια εις εαυτόν αλλά αντίθετα εκβάλλει ή αποβλέπει μόνον προς τη λειτουργία… αυτήν πληρώνει (ικανοποιεί)… είναι αίσθηση… είναι μνήμη… είναι λογική κ.ο.κ. συνιστά άραγε αυτό τον οικείο προσδιορισμό μόνον του ανθρώπου; νομίζω εντέλει πως όχι… άρα το εγώ δεν είναι ο οικείος προσδιορισμός του ανθρώπου – παρά το ότι συχνά εμμένουμε σε αυτή τη δυνατότητα… ποια είναι αυτή; η προσθήκη της ιδιο-τροπίας ή ιδιο-κτησίας σε μία πράξη ή σε όλες τις πράξεις: εγώ πεινώ, ή εγώ τρώω… η πράξη ωστόσο αυτή καθαυτή ή η λειτουργία του αισθήματος δεν ειναι αυτο-αναφορική ή εν πάση περιπτώσει η αυτο-αναφορικότητά της είναι επουσιώδης: αν πεινάω, τρώω ή αν πεινάει, τρώει (το πρόσωπο είναι συμπτωματικό – όπως και το είδος: κάλλιστα το ίδιο μπορεί να ισχύει και για έναν σκύλο)… άρα η διέλευση του εγώ στους προσδιορισμούς του ή τις λειτουργίες του είναι προφανώς ελεύθερη (εφόσον διαρκώς αντιδράει σε κάθε ερέθισμα ή αυτό συνηθίζει να κάνει) ωστόσο δεν είναι ιδανική κατάσταση κι αυτό διότι ούτως ή άλλως αυτό είναι το ίδιον ή οικείο της ζωής εν γένει: η προς-αρμογή, η συσχέτιση και η δράση ή αντίδρασή της…
    αναφέρεις την περισυλλογή, την συγκομιδή δηλαδή του εγώ εκ νέου σε ένα σημείο, το εγώ που προφανώς δεν ταυτοποιείται ως καμία από τις λειτουργίες που αναφέρεις… αυτό το σημείο είναι το κατεξοχήν ενδιαφέρον σημείο ή είναι ο τόπος της σκέψης (και της γνώσης)… πώς κατανοώ το εγώ όταν συλλέγει και εν συνεχεία συνθέτει σε μία ενιαία αφήγηση (παράσταση, θεωρία, τέχνη κ.ο.κ.) το σύνολο των περισυνελεγμένων στιγμών του;
    σε αυτό το κρίσιμο σημείο ο άνθρωπος προσλαμβάνει έναν προσδιορισμό που δεν προσιδιάζει, όσο γνωρίζουμε, σε κανένα άλλο ζωντανό ον ή ανόργανο στοιχείο… αυτός ο προσδιορισμός δεν είναι η λογική – αν και προϋποθέτει τη λογική… δεν είναι μνήμη – αν και προϋποθέτει τη μνήμη κ.ο.κ. σα να υπερέχει των επιμέρους λειτουργιών ένα και μόνο σημείο: η αυτοσυνείδηση… αν υποθέσω ότι το εγώ είναι η συνειδηση, τότε η αυτοσυνείδηση είναι η συνείδηση του εγώ και της λειτουργίας του ταυτόχρονα ως το οικείο μου και η ετερότητά μου (οικείο εφόσον εγώ ικανοποιούμαι και συνάμα έτερο εφόσον εγώ γνωρίζω παράλληλα με την ικανοποίησή μου ότι α) η ικανοποίηση είναι περιορισμένη και β) εγώ δεν εξαντλούμαι σε αυτήν την ικανοποίηση – μία αδρομερή περιγραφή κάνω)…
    αυτή η αυτοσυνείδηση διαρκώς διαφεύγει της σκέψης διότι διαρκώς προσλαμβάνει τον χαρακτήρα του εγώ ή τίθεται μόνον ως εγώ, άρα ταυτότητα… είναι όμως και διαφορά… αυτή είναι η αντίφαση ή η Αντίφαση που υπερβαίνει όλους τους προσδιορισμούς, τους αναπτύσσει στις έσχατες συνέπειές τους και επανακάμπτει ως σημείο ή άτοπον… δοκιμάζοντας εκ νέου…

    αυτό το μάθημα έλαβα από τη Φαινομενολογία του Πνεύματος του Hegel… και αυτό το θεωρώ ανυπέρβλητο… διατηρεί κι αυτό τα προβλήματά του, τις σκοτεινές ή σιωπηλές προϋποθέσεις του… όμως είναι η στιγμή της απόλυτης εποπτείας ή σύλληψης που υπερβαίνει τον κλασικό ορισμό του ανθρώπου ως έλλογου όντος ή και των εγγεγραμμένων και καταγεγραμμένων αντιθέσεων του έλλογου: συναίσθημα, μνήμη ή βούληση κτλ. ο Hegel προσδιορίζει το έλλογο με έναν τρόπο που συγκροτεί άπαξ και περικλείει εις το εξής την σημασία της φύσης του ανθρώπου – νομίζω… δεν ξέρω… δεν έχω αποφασίσει οριστικά… πώς θα μπορούσα άλλωστε;

  19. Ο/Η troll λέει:

    Το εγω δεν περνει την μορφη της μιας λειτουργειας ποτε, το εγω χαρακτηριζετε απο την αυξωμειωση. Και στιγμιαια, απο το χωρο που το ιδιο καταλαμβανει σε καθε δοχειο.Πριν παμε ,γιατι, σιγουρα θα παμε στις επιμερους λειτουργιες (δοχεια)και τον αλληλοεπιρεασμο τους καλα ειναι να μπορεσουμε να ξεκαθαρισουμε την συνολικη του λειτουργια.
    Η συγκεντρωση του εγω μας μονο σε ενα δοχειο εκ των πραγματων ειναι αδυνατη .. η μνημη με την λογικη ειναι αδυνατον να μην συνυπαρξουν με δεδομενο την χρησιμοποιηση της Γλωσσας για την επιτευξη της σκεψης οπως ειναι αδυνατο να υπαρξουν ολα τα υπολοιπα χωρις το Σωμα.Αρα ηταν λαθος αυτο που ειπα πιο πανω στην προσπαθεια μου να δωσω ενα στιγμα της ιδανικης καταστασης, οποια μενει προς το παρον ανοιχτη μη εχοντας καποια απαντηση…

    Η προσυλωση σε εναν προσδιορισμο μακροχρονια θα επιφερει «φραξιμο» των εισοδων και εξοδων σε καποιυς αλλους,και εδω ειναι που πρεπει να δωσουμε μεγαλη βαρητητα.αν και ολοι οι προσδιορισμοι εχουν διαφορετικη αξια(δεν τους εξισωνω ,απλα δεν υπαρχουν αχρηστοι προσδιορισμοι-προορισμοι ) ,η «αντιδραση «μπορει να ειναι καταστροφικη για το ιδιο το εγω ανεξαρτητος αρχικου προορισμου. Το διοχετευομενο εγω, δεν ξερουμε σε ποια δεξαμενη θα καταληξει(εξαρτατε απο τα ερεθισματα που θα λαβει) διογκονωντας την, η οποια με την σειρα της θα ξαναεπιφερει αλλη αντιδραση και παει λεγοντας.

    Η διαφορετικη αξια των προορισμων,καθοριστηκε στο βαθος χρονου της ιστοριας του ανθρωπου και καθοριζετε ακομα ,εκ των αποτελεσματων που εχουν φερει οι «αντιδρασεις» που περνουν την μορφη των αναγκων.και των επιθυμιων.πχ.αλλα τα αποτελεσματα της διογκωσης της λογικης και πολυ διαφορετικα τα αποτελεσματα (χωρις ποτε να προδικαζουμε αυτα)της διογκωσης της σεξουαλικοτητας!!!

    Στο ερωτημα σε τι συνιστατε το» εγω»…δεν μπορω να δωσω απαντηση.

    υγ.Εφαρμοζοντας ακριβως το ιδιο παιχνιδι με τα ζωα μπορουμε να βρουμε τις διαφορες μαςως ανθρωπινο ειδος μαυτα …την διαφορετικοτητα μας στα δοχεια και στην ελλειψη καποιων δοχειων στα ζωα απο αυτα που εχω αναφερει..η κινηση προφανως λειτουργει και σαυταοχι με ιδιο τροπο αλλα παρομοιο τροπο μιας και τα διχεια ειναι διαφορετικα!!!

  20. Ο/Η troll λέει:

    Το αξιωμα ειναι «ο ανθρωπος ειναι ενα συνολο ,αποτελειτε απο Λογικη,Μνημη,Συναισθημα,φαντασια, πιστη,διαισθηση,αισθησεις,Σωμα -υγεια,Σεξουαλικοτητα.
    Οταν εχουμε αυξηση ενος μερους του συνολου,εχουμε μειωση σε καποιο/α αλλο/α.»

    Το ζητουμενο ειναι αν αυτο ισχυει!!!!Νομιζω οτι απο εκει πρεπει να ξεκινησουμε.

  21. Ο/Η aufheber λέει:

    αν το εγώ καταλαμβάνει διαφορετικό χώρο κάθε φορά, τότε κινείται ελεύθερο μεταξύ των λειτουργιών – πρέπει να τεθεί Και το πρόβλημα της φύσης των λειτουργιών (αυτό το λες)… αργά ή γρήγορα όμως και το πρόβλημα του εγώ θα πρέπει να τεθεί…

    το σύνολο ή η ολότητα που διερευνάς δεν είμαι βεβαιος αν θα πρέπει να συμπεριλάβει το πλήθος των λειτουργιών και να περιγράψει μία δυνητική κατάσταση που οι λειτουργίες είναι ως δυνατές λειτουργίες του εγώ ή αν, αντίθετα, το σύνολο δεν είναι παρά το σημείο (άτοπο σημείο) που καταλαμβάνει το εγώ ως η ίδια η δυνατότητα πραγμάτωσης μίας εκ των λειτουργιών – οι οποίες δεν είναι προνόμιο του ανθρώπου (ακόμη και η γλώσσα, αν προϋποθέσουμε ότι είναι λειτουργία, ως κώδικας επικοινωνίας υφίσταται μεταξύ πολλών ανώτερων θηλαστικών)…

    εκ των πραγμάτων συνεπώς, κι αν δεχτούμε τη δεύτερη περίπτωση δηλαδή το εγώ ως ελεύθερη κίνηση, είναι παρά τη φύσει η προσήλωση του εγώ σε μία εκ των λειτουργιών (άρα ίσως θα πρέπει να διαπιστώσουμε ότι αρκετές φορές διάγουμε βίους παρά τη φύσει μας)…

    αυτό που δεν μπορείς να απαντήσεις, αυτό είναι και το κεντρικό σημείο της διερεύνησής σου… δηλαδή ‘τί το εγώ’… ισως εδώ εντοπίζεται το σύνολο…

    οι λειτουργίες – όπως σωστά αναφέρεις – ουδέποτε μπορουν να παρουσιάζονται αυτόνομα και εκτός συσχετίσεων… έτσι, ορθά, η λογική συνυφαίνεται με τη μνήμη και αμφότερες ως γλώσσα συγκροτούν ένα σημειολογικό συμβάν που μπορεί και απευθύνεται είτε εκ νέου στη λογική, τη μνήμη ή το συναίσθημα… οι λειτουργίες που περιγράφεις ίσως αποδίδονται ορθότερα ως αιχμές ενός τροχού που διαρκώς περιστρέφεται σε συμφωνία (ή και ασυμφωνία) με ένα περιβάλλον (αρσενικό και θηλυκό, βύσμα και υποδοχή)… το εγώ όμως αναγκαία καταλαμβάνει μία εξ αυτών ως κύρια λειτουργία – δίχως να αποκλείουμε κάποιον συνδυασμό… ωστόσο, ίσως θα πρέπει να σκεφτούμε αν το εγώ ως λογική είναι καθολικό αξίωμα που ορίζει όλες τις τιμές για ένα ερέθισμα =χ ή αν κάθε οντότητα ερμηνεύει (προσλαμβάνει και ερμηνεύει) διαφορετικά το ερέθισμα καθορίζοντας ένα διαφορετικό πεδίο απόδοσης τιμών στο χ… έτσι εγώ μπορεί να αντιδράω λογικά, εσύ ερωτικά ή συνασθηματικά ενώπιον ακριβώς του ίδιου ερεθίσματος… άρα αν θα πρέπει να σκεφτούμε ποια η λειτουργία εν γένει – κι εδώ θέτω έναν καθολικό κανόνα: η λειτουργία είναι απλά η δυνατότητα συσχέτισης… το πώς ή το γιατί της συσχέτισης έχει ενδιαφέρον… η συσχέτιση ή η σχέση είναι το μέγιστο γένος (που περιλαμβάνει και τη ζωή ακόμη)

    για αυτό θα επιμείνω, τα ζώα παρουσιάζουν μέσες ή άκρες την ίδια δυνατότητα αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον που επιδεικνύουμε κι εμείς…

    τα γένη που περιγράφεις (λογική, μνήμη, συναίσθημα, φαντασία, πίστη, διαίσθηση, σώμα, αισθήσεις, υγεία, σεξουαλικότητα) κατά την εκτίμησή μου, είναι είδη μόνον ενός γένους, της ζωής… αν αποφασίσουμε να ορίσουμε την ειδοποιό διαφορά κάθε γένους, τότε ίσως κατορθώσουμε να διερευνήσουμε τί ανήκει ως οικείος προσδιορισμός στον άνθρωπο και τί στα ζώα… η ειδοποιός διαφορά θα ορίσει ποια η διαφορά λογικής λ.χ. και συναισθήματος: προβαίνοντας σε μία αφαίρεση θα διαπιστώσουμε ότι αυτά ερείδονται επί ενός γένους και μόνον: τη δυνατότητα συσχέτισης…

    η αυξομείωση που περιγράφεις υπονοεί μία αντιθετική σχέση αυτών των λειτουργιών κι αυτό, προς το παρόν δεν μπορώ να το δεχτώ…

    κατά τη γνώμη μου δεν υφίσταται ένας μονοσήμαντος τρόπος αντίδρασης σε ένα ερέθισμα (τουλάχιστον στο πεδίο των νοημάτων και των σημασιών που μοιάζει να αφορά και να περικλείει τον άνθρωπο ως ολότητα)…

    έτσι κι αν ακόμη ο οφθαλμός προσλαμβάνει το συγκεκριμένο φάσμα του φωτός που δύναται να παρατηρήσει (κι αυτό ισχύει για όλους τους ανθρώπους), ωστόσο η παράσταση που θα σχηματιστεί εντός του πνεύματος ουδέποτε μπορεί να εκληφθεί μονοσήμαντα και να είναι πανομοιότυπη για δύο διαφορετικούς ανθρώπους – συχνά και για τον ίδιο άνθρωπο σε διαφορετικούς χρόνους: συσχετίζεται και συνυφαίνεται ως ένας απίθανος ιστός νοημάτων, σημασιών και ερμηνειών (κι αυτή η ασυμφωνία ισχύει εξίσου ως καθολικός κανόνας)…

    οι λειτουργίες άρα που περιγράφεις είναι νοητικές κατασκευές που προϋποθέτουν σιωπηλά α) την σχέση και β) μία ορισμένη έννοια που προσδιορίζει τί είναι κάθε φορά ‘λογικό’ (ως αντίδραση) ή ‘συναισθηματικό’ (ως αντίδραση)… αυτά έιναι προφανώς ιστορικά διαμορφωμένα (αυτό το αναφέρεις)…

    θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και σαφείς – αν μπορέσουμε – όσον αφορά τους ‘ορισμούς τους’…

    από όσα αναφέρεις τα πλέον ενδιαφέροντα είδη είναι η ‘φαντασία’ και η ‘πίστη’…

    για αυτό θα πω ότι ο άνθρωπος δεν αποτελείται από τίποτα – στο επίπεδο τουλάχιστον που νομίζω ότι διερευνάς… η αυξομείωση είναι μόνον έμφαση ή ένταση (βαθμός έντασης) αντίδρασης σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον… ή ο άνθρωπος είναι δυνητικά το καθόλου (το απόλυτο καθ’ολοκληρίαν ως απόλυτη δυνατότητα συσχέτισης – ακόμη και άρνηση ή άρση της σχέσης… που σημαίνει ότι μπορεί να αντιδράσει λογικά και να αυτοκτονήσει έχοντας συλλάβει τις έσχατες λογικές συνέπειες της ζωής, κατά μία έννοια η συνέπεια της ζωής είναι ο θάνατος, ή να αντιδράσει συναισθηματικά και να τινάξει τα μυαλά του στον αέρα προκειμένου να καταλαγιάσει ο πόνος της συνείδησης ή ακόμη και να πράξει την αυτοκτονία ως έσχατη πράξη δικαιοσύνης και μεγαλοθυμίας)…

    θα πρέπει ίσως να περιγράψουμε τί εννοούμε ως ΄λογική’ κ.ο.κ. ας πούμε λ.χ. ότι μπορούμε να συντμήσουμε λίγο τις λειτουργίες και υπό το ‘σώμα’ να υπαγάγουμε όλες τις σωματικές ή υλικές λειτουργίες όπως μνήμη, συναίσθημα, (διαίσθηση), αίσθηση, υγεία και σεξουαλικότητα και να διατυπώσουμε την επιφύλαξη περί λογικής διερευνώντας καταρχάς έναν ορισμό που θα μπορέσει να αποφασίσει αν είναι σωματική λειτουργία ή κάτι άλλο… εξίσου, το ίδιο πρέπει να πράξουμε και για την φαντασία και την πίστη, εφόσον από οσα διακρίνω τα γενικά γένη είναι ο λογος (λογική), φαντασία και σώμα… η πίστη παραμένει το πλέον προβληματικό σημείο και είναι ή θα μπορούσε να είναι συνώνυμο της διαίσθησης… αυτό που θα πρέπει να σκεφτουμε είναι αν όλες οι λειτουργίες περικλείονται μόνον στον κύκλο της εμπειρίας ή αν κάποιες στέκονται εν μέρη εντός αυτού κι εν μέρη εκτός της εμπειρίας… επιπλέον αν η λογική επιτρέπει χώρο στην πίστη π.χ. και αν ναι υπό ποιους όρους… άρα εκτός των ορισμών θα πρέπει να καθορίσουμε και ποιες αλληλο-αποκλείονται ή συνδυάζονται κτλ. έτσι για παράδειγμα η λογική σύμφωνα με τον spinoza αποκλείει απόλυτα και την πίστη (ένα παράδειγμα αναφέρω: μπορείς βέβαια να διατυπώσεις μία πρόταση του τύπου ‘πιστεύω στη λογική’, τότε όμως εξαιρείς τον εαυτό σου από τη λογική κτλ. διότι ανάγεις τη λογική σε μία πίστη)… για ορισμένους η πίστη είναι ο απόλυτος προσδιορισμός του ανθρώπου… δυστχυώς, νομίζω, η εμμονή σε έναν προσδιορισμό αποκλείει και τη δυνατότητα ακόμη των υπολοίπων

    δεν ξέρω θα προσπαθήσω να σκεφτώ περισσότερο και να σουλουπώσω το ασουλούπωτο…

  22. Ο/Η troll λέει:

    Μα ο «εσωτερικος μας κοσμος» ειναι ενας κοσμος με εντονες συγκρουσεις στις οποιες συμμετεχει και το σωμα, απο την στιγμη που γεννιεται καποιος εως που θα γερασει..ακομα και μεσα στα υποσυνολα (λειτουργιες )εχουμε συγκρουσεις και αντιθετικη σχεση,αυτο ομως δεν αναιρει τον μεταξη τους συσχετισμο και την μεταξη τους συνυπαρξη και «συνεργασια»

    Η «αυξομειωση»των υγρων που αναφερω μεταξη των συγκινονουντων δοχειων ,μεταφορικα ,θα μπορουσε να ηταν και αυξομειωση της εντασης αυτων..Εμπειρικα και μονο αυτο ειναι το συμπερασμα το δικο μου ….αυτο ομως δεν σημαινει οτι δεν κρατω τις επιφυλαξεις μου γιατι οταν το σκεφτομαι μπορει να λειτουργει η μνημη μου μονο επιλεκτικα και σαφως να οδηγουμε σε λαθος συμπερασμα..

    Το «εγω» ισως να ειναι το συνολο ..και προφανως ειναι το συνολο..(ασχετα αν το «εγω» χρησμοποιηθηκε πιο πανω ως μονο το υγρο)

    και φυσικα δεν υφισταται μονο ενας τροπος αντιδρασης σε ενα ερεθισμα,αλλα ο τροπος αντιδρασης εξαρταται απο την «ενταση των υποσυνολων » την στιγμη που δεχεται καποιος το ερεθισμα. και προφανως ειναι απειροι οι τροποι αντιδρασεις γιατι ειναι απειρες οι τιμες της «εντασης των υποσυνολων»

    η Γλωσσα ανηκει στο υποσυνολο Μνημη -Γνωση ,ασχετα αν λειτουργει με την βοηθεια και συμπραξη πολλων η και ολων των υποσυνολων!!!

    Θα επανελθω με τους ορισμους των υποσυνολων και ας ελπισω περα απο σαφεις να μην πεσω σε αντιφασεις!!!!

  23. Ο/Η τρολλ λέει:

    Λοιπον θα ξεκινησω αναποδα και απο τα πλεον (σχετικο αυτο) ευκολα.και καθε μερα θα δινω απο εναν οσο πιο σαφη ορισμο.
    Σεξουαλικοτητα.Σημερα οι επιστημονες οπως ηδη εχεις προαναφερει σε καποιο σημειο μεσω των απεικονιστικων συσκευων ειναι σε θεση να δουν και να εντοπισουν με ακριβεια τις περιοχες του εγκεφαλου που δραστηριοποιουντε σε καποιο απλο ερεθισμο η και οργασμο.ΟΧΙ την λειτουργια του αλλα την περιοχη.Αυτη η περιοχη του εγκεφαλου την θεωρω ως ενα απο τα υποσυνολα που προαναφεραμε.
    Δεν με ενδιαφερει η λειτουργια η εσωτερικη αυτης της περιοχης ,αλλα το πως επιρεαζοντε οι αλλες οταν δραστηριοποιητε αυτη και την ενταση της δραστηριοτητας αυτης οταν ειναι στο «κοκκινο» καποιες αλλες περιοχες..αυτο ειναι ενα ζητουμενο.Παραδειγμα .Οταν καποιος βρισκετε σε μια κηδεια δικου του (το συναισθημα ειναι στο κοκκινο) ειναι πολυ δυσκολο να την ενεργοποιησει …γινεται μονο αν χαλαρωσει το συναισθημα.Το ιδιο μπορει να συμβει αν ειναι καποιος μεσα σε μια εκκλησια να π[ροσευχετε η αν λυνει ενα μαθηματικο προβλημα.Δλδ δεν μπορεις να κλαις για τον ανθρωπο σου και συνχρονος να εχεις στυση!!!!Εναλλαγες μπορει να υπαρξουν αλλα οχι συνχρονως και τα δυο!!!!Η φαντασια εδω και ισως οχι μονο, περνει την μορφη του μη υπαρκτου ερεθισματος ξεγελαει ουσιαστικα την περιοχη …για να δραστηριοποιηθει η να αποδραστηριοποιηθει μπορει να συμβει και αυτο .αναλογα το τι θα φερει ως ερεθισμα, θα μπορουσε καλλιστα, να ερεθισει αλλη περιοχη και να εχει τα αντιθετα αποτελεσματα!!!

  24. Ο/Η aufheber λέει:

    καταρχάς να επισημάνω ότι δεν δίνεις ορισμό… περιγράφεις τις συνθήκες ή τις μη συνθήκες εκδήλωσης (μη εκδήλωσης) της σεξουαλικότητας…

    θα συμφωνήσω ότι προφανώς ο ορισμός δεν μπορεί να συμπίπτει με την περιοχή του μηχανισμού που ευθύνεται για την εύρυθμη λειτουργία του (είτε αυτό είναι το όργανο του εγκεφάλου είτε το όργανο της πράξης, πέος ή αιδοίο)… ποιος ορισμός όμως ΔΕΝ συμπίπτει με την περιγραφή της λειτουργίας;

    θα επισημάνω ότι εγώ μπορεί όντως να μην ερεθίζομαι στη θέα ενός προσφιλούς νεκρού πια προσώπου ωστόσο αυτό δεν αποκλείει αποκλίσεις και οι αποκλίσεις αυτόματα θέτουν εν αμφιβόλω την σημασία των Κ.Σ. (κανονικών συνθηκών)…

    μπορείς να εμμείνες στην έννοια της φαντασίας ή της κανονικής συνθήκης όμως σε αυτήν την περίπτωση διολισθαίνεις σε μία νοητικη κατασκευή που προϋποθέτει σιωπηλά έναν κοινώς αποδεκτό ορισμό περί της σημασίας (κι όχι της πράξης πια) της σεξουαλικότητας… αν εγγράφεις την σεξουαλικότητα στην Φαντασία και, άρα, αποδίδεις σε αυτήν ένα νοητικό, κατά κύριο λόγο, περιβάλλον και όχι απλώς μία μηχανική αναπαραγωγικής φύσης λειτουργία, τότε θα πρέπει να εγκαταλείψουμε την σεξουαλικότητα ως λειτουργία και να την υπαγάγουμε σε ένα νοηματικό φαντασιακό καταρχάς και καταρχήν… άρα λειτουργία είναι μόνον η φαντασία που ευθύνεται για την συνειρμική συσχέτιση παραστάσεων…

    σίγουρα κάποια μορφή αντίδρασης εν γένει υφίσταται, ωστόσο, αυτήν δεν ξέρω αν μπορείς πια να την αποκαλείς λειτουργία, εφόσον, διερευνώντας την φύση της λειτουργίας εν γένει παρατηρείς ότι η αντίδραση προϋποθέτει α) το μηχανικό πεδίο που την υποστηρίζει και την καθιστά δυνατή και β) το ιστορικό δεδομένο που καθορίζει τα όριά της εν γένει, άρα προσδιορίζει Μία σημασία ιστορική αναιρώντας κατ’ουσίαν την φύση της λειτουργίας ως χαρακτηριστικής ενος καθολικού (;) ανθρώπου…

    αν εμμείνες στο μηχανικό πεδίο τότε, ναι, μπορείς να περιγράψεις τις συνέπειες μίας στυτικής λειτουργίας… αν όμως θελήσεις να μεταγράψεις την λειτουργία στο νοηματικό, τότε θα εκπλαγούμε από τις αποκλίσεις, σε σημείο μάλιστα που να καθιστούν δυσθώρητη την λειτουργία… ορθά το αναφέρεις αυτό όταν λες «θα μπορούσε κάλλιστα να ερεθίσει άλλη περιοχή και να έχει τα αντίθετα» (ή και τα ίδια, προσθέτω) αποτελέσματα)… όμως ή θα παραμείνουμε στον εμπειρικό μηχανικό ορισμό ή θα πρέπει να διερευνήσουμε εκείνη τη λειτουργία που καθιστά την σεξουαλικότητα δυνατή – και προφανώς δεν αναφέρομαι εδώ στη μηχανή εν γένει, εγκέφαλο ή όργανο…

    κατανοώ ότι εκκινείς από μία παραδοχή ‘μέτρου’ δηλαδή ισορροπίας των διαφορετικών όψεων, λέω εγώ, λειτουργιών λες εσύ, του ανθρώπου… με την λέξη ‘ισορροπία’ εννοώ την λειτουργία και μόνον ή τη δυνατότητα λειτουργίας και μόνον: το σκοτεινό σημείο είναι οι προσδιορισμοί ή οι κανονικές συνθήκες που διεγείρουν τις λειτουργίες και το παιχνίδι των προσδιορισμών ή ανήκει σε μία απόλυτη ολότητα ή προϋποθέτει απόλυτα την ιστορική μεταβολή – φυσικά μπορεί και να ισχύουν αμφότερα και νομίζω ότι ισχύουν αμφότερα κι αν κάποτε περιγράψω με μία μη εγελιανή γλώσσα πώς ισχύουν αμφότερα θα είμαι ευτυχής… η ολότητα είναι αυτή η δυνατότητα εν γένει: να ερεθιστεί, να μιλήσει, να περιγράψει κ.ο.κ. και προφανώς προϋποθέτει την ιστορική της εποχή με τις ιστορικά προσδιορισμένες σημασίες της προκειμένου να μιλήσει ή να ερεθιστεί (ας μην ξεχνάμε λ.χ. ότι το όπιο αποτέλεσε εξαίρετη διασκέδαση της αστικής και εργατικής τάξης των τελών του 19ου αιώνα, διασκέδαση όμως που, παρά τις ιατρικές της προεκτάσεις και τα ιατρικά οφέλη της, καταδικάζεται ιστορικά στον 20ο αιώνα ως χρήση ναρκωτικού)… έτσι μπορείς να ορίσεις την σεξουαλικότητα διά της βιολογίας λ.χ. τότε όμως πώς θα ορίσεις τη λογική ή τη φαντασία;
    κι εφόσον λ.χ. ορίσεις τη λογική ως δυνατότητα συγκεκριμένης διάταξης νευρωνικής, πώς μεταβαίνεις από το μηχναικό υπόβαθρο στο νόημα;

    (άρα: κάτσε γιατί έχασα το νήμα): δεν μιλάμε για το μηχανικό τμήμα της λειτουργίας – αυτό είναι προφανές… μιλάμε εντός ενός απόλυτου ορίζοντα νοημάτων και σημασιών, ερμηνειών και συμπαραδηλώσεων…

    σε σχέση με τη φαντασία: ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι η φαντασία καταστέλλει τις υπόλοιπες λειτουργίες ως σεξουαλικότητα, τί εννοείς λειτουργεί η φαντασία ως σεξουαλικότητα ή η φαντασία αναλαμβάνει τον ρόλο του εγώ συγκεντρώνοντάς το λ.χ. στο σεξουαλικό;

    όπως καινα έχει, παρατηρώντας την σεξουαλική συμπεριφορά θα εκπλαγούμε πώς αυτή προσλαμβάνει την έννοια λόγου (συσχέτισης: δύο ή περισσότεροι άνθρωπου συνδεδεμένοι με ένα κοινό όργανο), σκοπού (ικανοποίηση ή αναπαραγωγή), αίσθησης και συναισθήματος, με μία λέξη, σώμα, μνήμης (πιθανή συσχέτιση οσμών με παραστάσεις παρελθόντος), υγείας (ή και διαστροφής – υγείας;) κτλ.

    Άρα σε πρώτη φάση δεν θεωρώ ότι καταστέλλεται καμία λειτουργία… συνυφαίνονται με αιχμή την ένταση κάθε ερεθίσματος… και όλα αυτά μέσα σε έναν απόλυτο, επαναλαμβάνω, ορίζοντα νοημάτων και σημασιών… ακόμη και η φράση: όλα χρειάζονται και πρέπει να ισορροπούν (υπό την έννοια της διαρκούς εναλλαγής τους και λειτουργίας τους) είναι ένα αλλόκοτο ιστορικό αξίωμα…

    δεν ξέρω, με μπέρδεψες… περιμένω αποσαφηνίσεις… καταλαβαίνω ότι έχεις κάποια συγκροτημένη θεωρία ή συγκεκριμένους ορισμούς περί όλων αυτών ενώ εγώ, αντίθετα, δεν έχω κι αυτό με δυσκολεύει… περιορίζομαι να διερευνώ, στο μέτρο που μπορώ, τις συνέπεις ή τις συμπαραδηλώσεις που εγώ αναγιγνώσκω στα γραπτά σου…

    όσν αφορά ένα από τα πρώτα σχόλιά σου: άσχετοι είμαστε όλοι… επιμένω κριτική δεν μπορώ να κάνω απλά προσπαθώ να προσδιορίσω τις σημασίες και τις συνέπειές τους με κάποια ακρίβεια ούτως ώστε να κατανοήσω κι εγώ με τη σειρά μου πού αποκλίνω ή συμφωνώ… μπορώ να παραθέσω την σκέψη πολλών φιλοσόφων για ορισμένα εκ των λειτουργιών… αλλά πολύ φοβάμαι ότι, προς το παρόν, θα συσκοτιστεί το πράγμα…

  25. Ο/Η Troll λέει:

    Kαταρχην να ξεκαθαρισω οτι δεν εχω συκροτημενη θεωρια(αυτο ισως μπορουσες να το κανει εσυ) ουτε καν ασυγκροτητη …δεν θα μπορουσε αλλωστε .αφου ουτε δουλεια μου ειναι, ουτε το γνωστικο μου επιπεδο θα μου επετρεπε να κανω κατι τετιοιο ,ουτε και το χρονο και την διαθεση εχω…σου ειπα οτι ειναι πρωτη φορα που το κουβεντιαζω σαυτην την βαση…Το μονο που διαθετω ειναι αυτο το οποιο υποστηριζω και υποστηριξα εως τωρα «η αυξομιωση » η οποια ΔΕΝ ειναι μονο στιγμιαια οπως μπορουν να δουν σημερα οι επιστημονες( και εμεις κουβεντιαζοντας με το εγω μας) αλλα λαβαινει μονιμα χαρακτηριστηκα στον καθενα μας τα οποια εν τελη μεταδιδοντε(και μεταδοθηκαν) ως πληροφορια μεσα στο χρονο.
    Αυτα τα χαρακτηριστηκα συγκροτουν και τον χαρακτηρα του καθενα μας.Κανεις δεν μπορει σημερα να διαθετει Ικιου 180 ,να διαθετει αριστη μνημη φαντασια ,πιστη,υγεια ….να ειναι υπερσυναισθηματικος και ταυτοχρονα να του σηκωνετε μολις δει γυναικα.Για να τα καταφερει ολα αυτα θα πρεπει να εχει τον ελενχο της «στροφιγκας των συγκοινωνουντων»…αλλα να το καταφερει πληρως δεν θα μπορεσει γιατι απλα η συνηδητη του προσπαθεια να ελενξει τις στροφιγκες θα απαιτησει την λογικη του και την ελλατωση των ερεθισματων ειτε των αισθησεων ειτε της φαντασιας του ,με αποτελεσμα να εχουμε εναν φαυλο κυκλο …κυνηγοντας το τελειο και ποτε να μην το φτανουμε ακομα και αν γνωριζουμε το δρομο.Κανεις δεν ειναι τελειος..τελικα που λεει και ο Στρατος.

    Ο ορισμος μου για την σεξουαλικοτητα δεν ξερω ποιος ειναι ο ποιος σωστος να πω οτι ειναι η «περιοχη»?και οτι αυτη περιεχει μεσα? οπως κανουν οι επιστημονες σημερα εξεταζουν την τεστοτερονη και το μονοξειδιο του αζωτου!!! η ειναι η ιδια η «ενταση «το κοκκινισμα? η ειναι εν τελη και τα δυο μαζι?
    Οι επιστημονες νευρολογοι και οι φαρμακευτικες θα ερευνησουν την τεστοτερονη και την επιδραση το μονοξειδιο του αζωτου για να εχουν σε εγρηγορση την συγκεκριμενη περιοχη του εγκεφαλου.
    Αυτο ομως δεν ειναι το ζητουμενο(οχι φυσικα οτι ειναι κακο αυτο που κανουν) τουλαχιστον απο μενα.

    Αυτο το οποιο ξερω και μετα βεβαιοτητας λεω ειναι οτι η «αυξωμειωση » λειτουργει..κατι που δεν ερχεται σε αντιθεση με τα δεδομενα που λαβαινουν οι επιστημονες μεσα απο τις απεικονιστηκες του εγκεφαλου συσκευες.Ειναι παρομοια λειτουργεια που λαβαινει χωρα σε καποων που τυφλωνεται…. θα εχουμε αυξηση της εντασης των αλλων του αισθησεων.
    Ελπιζω να το βοηθησα ,ωστε να γινω περισσοτερο καταννοητος…εφυγα , για σημερα

    υγ.Την τελευταια σου απαντηση την διαβασα στα γρηγορα με να εμβαθηνω μονο σε αυτα που μου εμειναν με την πρωτη αναγνωση …το βραδυ θα την ξαναδιαβασω προσεκτικα και ισως εχω κατι συμπληρωσω ….

    Την καλημερα μου!!!

  26. Ο/Η aufheber λέει:

    εκεί που με δυσκολεύει η παράθεση των λειτουργιών είναι ότι ΟΛΕΣ προϋποθέτουν προφανώς μία έννοια ζωής – κατα την αρχή και καταρχάς… το δεύτερο, και ίσως πιο σημαντικό, είναι ότι ορισμένες εκ των λειτουργιών αποτυπώνονται ως ενδείξεις με τη χρήση διάφορων οργάνων (μαγνητικός τομογράφος, εγκεφαλογράφημα, αξονικός τομογράφος κτλ.)… αν θες, όλες οι λειτουργίες αποτυπώνονται ως Κάποια Ένδειξη κι αυτό είναι προφανές διότι όλες οι λειτουργίες προϋποθέτουν τους υλικούς (;) όρους συγκρότησής τους ή, να προσπαθήσω να είμαι σαφής, όλες οι λειτουργίες ως Εκφράσεις και μόνον παρέχουν ενδείξεις (δεν είμαι πεπεισμένος για αυτό: το αποδέχομαι προς το παρόν, διότι η διερεύνηση των εξειδικεύσεων που προσλαμβάνει ο εγκέφαλος, εδώ λ.χ. ο τομέας της γλώσσας, είναι απόλυτα, σύμφωνα με την άποψή μου, Ιστορική ή Διαλεκτική και για αυτό απαιτείται μία διαφορετική ανθρωπολογία, συγγενής της εθνολογίας)…

    όμως, οι λειτουργίες εξαρτώνται ή προϋποθέτουν τις Σημασίες ή την Ιστορία (με την έννοια του έθους και της συνήθειας) προκειμένου να καθορίσει κάθε ιστορική εποχή τί εκφράζεται ως ‘φαντασία’ ή ‘λογική’ ή ‘μνήμη’ ή ‘συναίσθημα’….

    αυτό που περιγράφεις είναι η προφανής έκφραση των δυνάμεων ή της Δύναμης (ζωή ή κίνηση), όμως οι σημασίες κάθε έκφρασης προσδιορίζουν τον τρόπο της έκφρασης (κι όχι το ‘υλικό’ σύστοιχό της ή τον τόπο εκδήλωσής της – ακόμη όμως κι αυτό είναι υπό αίρεση διότι ναι μεν ένα συγκεκριμένο τμήμα του εγκεφάλου συγκροτεί την έδρα λ.χ. της αποφασιστικότητας ή της γλώσσας, όμως η εκδήλωση αυτής της γλώσσας ή της απόφασης ΔΕΝ εξαντλείται στον υλικό τόπο της, αλλά, αντίθετα, ακτινοβολεί προς πάσα δυνατή και αδιανόητη, πάσα εκκούσια και ακούσια κατεύθυνση: ο εντοπισμός της έκφρασης έτσι προσλαμβάνει έναν διττό χαρακτήρα… ναι μεν υφίσταται ως συγκεκριμένο, μία χωροταξική συντεταγμένη εντός ενός υλικού υποστρώματος ((του εγκεφάλου)) αφετέρου όμως η έκφρασή της υπερβαίνει την εκδήλωσή της και διαχέεται προς ένα ακαθόριστο εκτός και ακανόνιστα προσλαμβάνει μία αλλόκοτη ζωή… ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ παραδείγματος χάριν… αν διενεργούσαμε κάποιο εγκεφαλογράφημα την εποχή του – κι όχι απλά λοβοτομή κατά την συνήθη πρακτική της εποχής – τότε πιθανώς να εντοπίζαμε υπερδραστηριότητα στον τομέα εκείνο που ΙΣΩΣ καθορίζει την ερωτικότητα – λέμε… σύμφωνα με την περιγραφή σου και συμφωνώ εν μέρει, αυτή η υπερδραστηριότητα οπωσδήποτε καταστέλλει ή και αναιρεί την ομαλή διακίνηση των υγρών ή λειτουργιών… ΟΜΩΣ η ερωτικότητα του Ντε Σαντ ερμηνεύεται ή προσλαμβάνει την σημασία μίας ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ διαμαρτυρίας… άρα, αν και προφανώς – ας το δεχτούμε προς στιγμήν – ο Ντε Σαντ είναι μία κλινική περίπτωση, όμως, η σημασία του προσλαμβάνει ένα περιεχόμενο που υπερβαίνει την κλινική περίπτωση Ντε Σαντ και διαχέεται σε όλη την Ιστορία – έως και τις μέρες μας- σε σημασία και νόημα – παρόλο που έχει δώσει το όνομά του στον σαδισμό, ο οποίος σύμφωνα με τα νέα ήθη της μεταβικτωριανής σύγχρονης αποικίας Ευρώπη, είναι καταδικαστέος)…

    ο άνθρωπος δεν διαβιεί εντός της προφανούς υλικότητας των προϋποθέσεών του: αντίθετα, ή καλύτερα, επίπροσθετα ή κατεξοχήν διαβιεί εντός των Ιδεών ή της Ιδέας… οπότε αν θέλεις να περιγράψεις τις λειτουργίες με τους όρους μίας περιγραφικής επιστήμης που θα χαρτογραφήσει λ.χ. τη λειτουργία του εγκεφάλου (μία φυσιολογία ή μία πειραματική επιστήμη του εγκεφάλου ως Οργάνου και Μόνον) και θα προσδιορίσει ποια σημεία παρουσιάζουν αύξηση της δραστηριότητάς τους κατά την έκθεση του ανθρώπου σε ένα ερωτικό ερέθισμα, τότε θα πρέπει να παραμείνεις αποκλειστικά μέσα σε αυτό το όριο και να μην θέτεις το πρόβλημα της ποιότητας του ερεθίσματος… αν είναι λ.χ. μία χυμώδης γυναίκα που γυμνή διασχίζει τον άρδα μέσα σε μία ξύλινη βάρκα ή μία καλή πορνοταινία (άψογο) ή ένα μαύρο τετράγωνο κρεμασμένο μέσα σε μία πινακοθήκη ή απλά άζωτο… αν όμως εισάγεις την παράμετρο της ποιότητας, τότε μετακυλάς ή επανεγγράφεσαι σε ένα επίπεδο σημασιολογικό… μέσα σε αυτόν τον τόπο δεν αρκεί – ή και είναι τέλεια άχρηστη – κάθε επίκληση σε ενδείξεις ή μετρήσεις…

  27. Ο/Η troll λέει:

    Φιλε aufheber θα αφησω για καμποσο την κουβεντα μας γιατι μπαινω σε τελικη φαση προετοιμασιας για Πασχαλινη εξοδο και φευγοντας δεν θελω να αφησω πισω μου εκρεμοτητες που εν καιρο εχουν μαζευτει και να αποκλεισω ενδεχομενα που μπορει να παρουσιαστουν στην δουλεια μου τον καιρο που θα λειπω!!!!!
    Θα επανελθω !!!!
    Αν δεν συναντηθουμε διαδικτυακα αυτες τις μερες… καλες γιορτες σε σενα και την οικογενεια σου!!!
    Νικος.

  28. Ο/Η aufheber λέει:

    να είσαι καλά τρολλ… εμείς προς το παρόν έχουμε εκλάβει απαγορευτικο απόπλου λόγω νεογέννητου (πολλά μποφόρ!!!)… καλά να περάσετε και να περάσουμε και από αβρίλη και πάλι μαζί (χαζοί – που μας θέλει ο τζιμάκος)…αμφότερα, οικογένεια και εργασία πάντα προέχουν… εμείς απλά είμαστε ένα πάρεργο που ορισμένες φορές λάμπει σα νόημα – πριν χαθεί και πάλι ενώπιον των αληθών νοημάτων…
    να είσαι καλά
    Στέλιος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s