εκ του έθους (από τη συνήθεια) το ήθος (η συγκρότηση του ανθρωπο/λογικού χώρου)

η μετάβαση από τη συνήθεια στην ηθική (ή το νόμο – γραπτό ή προφορικό) είναι μία κίνηση που διαφέυγει από τον ανυπόμονο νου… (Hegel und Wittgenstein / Sittlichkeit und Moralität)

Σωκράτης Μαινόμενος [ή ο νεκρός πατέρας]

[η1ν1] [ελπίδα]

Οι υγειονομικές αρχές ΕΥΕΛΠΙΣΤΟΥΝ πως, με την επερχόμενη επιδείνωση των καιρικών συνθηκών, που ευννοεί την ανάπτυξη του ιού, αλλά και τους αλλεπάλληλους θανάτους, που δείχνουν τη σοβαρότητα της κατάστασης, οι πολίτες θα ενδιαφερθούν, τελικά, να κάνουν το εμβόλιο

[h ttp://news.k athimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_22/11/2009_362390]

Η διάγνωση της αντίφασης θεωρείται καταλυτική ενώπιον της απόρριψης κάθε αντιγνωμίας – ρητορικοί αγώνες και διαξιφισμοί [κενά σχήματα ένθεν και ένθεν];

«Το indymedia, ακόμη κι αν ενοχλεί, από μόνο του, καλύπτεται από τις αρχές της αστικής δημοκρατίας και της πανεπιστημιακής ελευθερίας – άσχετα αν οι φιλοξενούμενοι σ’ αυτό μισούν και τη μία και την άλλη. Όσο κι αν φαντάζει περίεργο, η αστική δημοκρατία δίνει χώρο ακόμη και στους εχθρούς της· σε επίπεδο λόγου μόνο και ουχί πράξεων. Οι έκνομες πράξεις πρέπει να τιμωρούνται. Έκνομος λόγος, δεν πρέπει να υπάρχει»

Το μεγαλείο της αστικής δημοκρατίας είναι το (αυτονόητο) γεγονός: η παραχώρηση λόγου ακόμη και στους εχθρούς της [αριστερά και δεξιά όμως κύριε Μ.]. Δεν μπορούμε παρά να διαγνώσουμε την σχιζοφρένεια ενός λόγου που είναι ελεύθερος να μιλάει αλλά να μην πράττει και τανάπαλιν: μίας πράξης που μπορεί να πράττει αρκεί να μιλάει με εύσχημο τρόπο ή να αναφέρεται διακριτικά σε όσα υποπτευόμαστε ότι πράττει: η μία προτροπή δεν προασπίζει την Ιδέα – προφανώς και όχι – αλλά τη δυνατότητα να λέμε όλοι όσες ανοησίες επιθυμούμε (αυτό είναι το μεγαλείο της δημοκρατίας). Η άλλη προτροπή είναι καθεστωτική ή απλά αντικατοπτρίζει την πρακτική της εξουσίας που απαιτεί την αντικατάσταση των λόγων με τις πράξεις. Άραγε μία πράξη που αντικαθιστά τον λόγο είναι πράξη έλλογη ή ά-λογη; Ψιλά γράμματα όμως αναφορικά με την ανοησία του αναρχικού χώρου που σε έναν σωρό φιλάρεσκης ματαιόδοξης ψευτό-επαναστατικής σχιζοφρένειας μπορεί κάποτε, σπάνιες περιπτώσεις σπουδαίων κειμένων, και αρθρώνει λόγο – αρκεί φυσικά να συμφωνήσουμε ότι ο λόγος αυτός δεν επιτρέπεται να είναι πράξη και με δεδομένο ότι όλες οι πράξεις των αναρχικών είναι (εξ ορισμού;) έκνομες (το ‘έκνομος’ είναι μία πολύ πρόχειρη και ευμετάβλητη έννοια που επιτρέπει όλες τις ερμηνείες άρα καμία συνεπώς μονάχα κατασκευάζει μία εντύπωση).

Το μεγαλείο της δημοκρατίας φυσικά δεν υπάρχει. Όπως κάθε άλλο μέσο η δημοκρατία αποκομμένη από τον λόγο δεν ομολογεί τον σκοπό της, σκοπός που θα έπρεπε να αφορά στο πολιτικό και την συγκρότηση του πολιτικού με όρους πολιτικούς (αυτό όμως είναι ένα δέον που δεν έχει θέση στην πρακτική μας – μία λέξη που είναι προφανώς ανόητη ωστόσο ανεχόμαστε τη χρήση της αρκεί η χρήση να μην είναι πρακτική). Όπως κάθε μέσον, η δημοκρατία χρησιμοποιείται (να προσθέσουμε: από όλους) – συνεπώς η αντίφαση που αποκαλύπτουμε και η άθλια επίθεση στο πρόσωπο του ‘αντιπάλου’ [λίγο πολύ ‘ανόητος’: ad hominem] δεν έχουν ερείσματα πουθενά. Αυτό που γνώριζε ο Adorno και αγνοούν όλοι οι σύγχρονοι επώνυμοι γνωμοδότες είναι ότι κάθε μαζικότητα στον χαρακτήρα των μέσων (και η δημοκρατία είναι ακριβώς αυτό: ένα κενό περιεχομένου μέσο∙ όσοι προτρέξουν, όχι, ο νόμος δεν είναι σύμφυτος με τη δημοκρατία αλλά με το δέον, συνεπώς, δεν είναι ο νόμος το περιεχόμενο της δημοκρατίας) υποθάλπει μία σπορά ελευθερίας – φυσικά και η ελευθερία κύριε Μ. δεν είναι η επιλογή (φυσική επιλογή / καταναλωτική επιλογή / πολιτική επιλογή – δεν είναι ελευθερία λόγου) αλλά θεμελιωδώς η ίδια η δυνατότητα συγκρότησης του πολιτικού και, κυρίως, του ατομικού. Είναι ελευθερία πράξης (ως έλλογης πρακτικής).
Και ποια θα ήταν μία πράξη που ομολογεί τον εαυτό της; Είναι λ.χ. μία τέτοια πράξη η πρακτική της τρομοκρατίας; Προφανώς και όχι: δεν ομολογεί, δεν λέγει καν, δεν προλέγει∙ προκηρύσσει και δη ως μεταπράτης. Ένας μετά-λόγος που απλά ανακοινώνει το συντελεσμένο είναι καθεστωτικός. Ούτως ή άλλως όλες οι έννοιες που στρέφονται στερητικά ενάντια σε άλλες έννοιες (εξουσία / αντί-εξουσιαστής // θεός / άθεος // αρχή / αναρχία) εγγράφονται οριστικά στην σφαίρα της έννοιας που αίρουν μέσα από την στέρηση.
Κύριε Μ.: το θέμα δεν είναι αν μέρος της δημόσιας περιουσίας χρησιμοποιείται από ανόητους ή όχι (αληθινά: πόσο γελοίο επιχείρημα σε μία περίοδο που δεν έχουμε ιδέα τι συμβαίνει με τα δημόσια έσοδα και τις χρηματοδοτήσεις). Αν αρχίσουμε όμως να κατονομάζουμε, αν ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΜΕ, ο κατάλογος θα πρέπει να εξαντλητικός και όχι επιλεκτικός – φυσικά μπορούμε να μένουμε στις λέξεις και τα ονόματα να ξεθωριάζουν και απλώς να επανέρχονται κάθε φορά που προκύπτει μία οικογένεια παρόμοιων προβλημάτων. Αντιπαρερχόμαστε όμως: το θέμα δεν είναι καν αυτή η δημοκρατία. Το θέμα είναι η διαστροφή της επικαιρότητας και των εντυπώσεων που αυτή κατασκευάζει σε έναν φαύλο κύκλο που αναπαράγεται φαύλα από το σύνολο του γραπτού (και προφορικού / και ανώνυμου διαδικτυακού) λόγου. Το θέμα είναι ο μονόλογος ή ο λόγος που αυτό-αναγορεύεται μόνος (μοναδικός). Αυτός ο λόγος – η πρακτική σας – δεν ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ κανέναν ως συνομιλητή (και τι θα σήμαινε βεβαίως η «συνομιλία» σε έναν τόπο δεδομένης κατανομής της πρακτικής ισχύος και της κατασταλτικής εξουσίας;). Αίρει στη βάση της, την ίδια την αρχή της κάθε έννοια συνομιλίας: αναπαράγει μόνον ξανά και ξανά το αφοριστικό δίλημμα, με ποιον είσαι; Τι λες; Με ΠΟΙΟΝ είσαι; Φυσικά πάντοτε πρέπει να σκεπτόμαστε το ενδεχόμενο: αυτό που μιλάει είναι απλά ΑΝΟΗΤΟΣ.
Έχετε όμως δίκιο: η σύγχυση των εννοιών είναι δεδομένη. Ευτυχώς αυτή η διάγνωση δεν αφορά μόνον στο ελληνικό πανεπιστήμιο και την ελληνική πραγματικότητα. Αν και ορθά υποπτεύεστε: αλλού και σε άλλες περιπτώσεις, ακόμη και στην ελληνική πραγματικότητα, ο νόμος έχει υποταγεί πλήρως στις επιταγές της αστικής δημοκρατίας του κράτους.

Ο κύριος Σ. το γνωρίζει αυτό και δεν τρέφει ψευδαισθήσεις: μιλάει για το κράτος – όχι για την αστική δημοκρατία [εδώ: h ttp://w ww.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artid=300809&dt=22/11/2009]
Το δικό του πρόβλημα ωστόσο είναι η ανωνυμία – κι αυτό είναι σωστό. Αν και κανένας δεν είναι ανώνυμος πραγματικά: τα στοιχεία είναι πάντοτε στην διάθεση όλων – λίγο ή πολύ. Αν και πιο ορθά θα έπρεπε να πούμε: το πρόβλημα είναι η ανώνυμη συκοφάντηση. Βέβαια ο κύριος Σ. περιορίζεται σχεδόν ανήθικα σε ένα παιδικό αφήγημα και δεν αναφέρει το απλό: αν και το Πολυτεχνείο δεν προσπορίζει τα μέσα παραγωγής σε όλους δωρεάν, εντούτοις το κράτος το πράττει αυτό συστηματικά σε βάρος κάθε έννοιας δημόσιου χαρακτήρα όλων των διαθέσιμων μέσων κι αυτό υπέρ οικονομικών εταιρειών (άρα το Κράτος μέσω του νόμου προσπορίζει τα μέσα σε κάθε είδους ανωνυμίας, είτε εταιρείας είτε υβρεολόγου) . Ή μήπως στην περίπτωση του Indymedia το πρόβλημα είναι η (έκνομη) πραγμάτωση των λόγων που φοβάται ο κύριος Μ. ακόμη και σε ένα εικονικό (!) περιβάλλον – διότι αν το πρόβλημα είναι η χρήση της δημόσιας περιουσίας, τότε το πρόβλημα όπως τίθεται είναι σκόπιμα ανήθικο και παραπλανητικό∙ ειδάλλως θα πρέπει να υποθέσουμε ότι ο κύριος Σ. δεν εργάζεται αλλά προσφέρει εθελοντική υπηρεσία.
Όπως όλες οι γνώμες οι γνώμες των αρθρογράφων δεν αντέχουν σε καλόπιστη ή κακόπιστη κριτική. Αναγκαία μετατρέπονται αυτόματα σε επιθέσεις ή υπερθεματίσεις προσώπων αίροντας την σημασία ή την τυχόν σημασία των γραπτών ή της ομιλίας: αυτός όμως είναι και ο πιο κοινός τρόπος υπονόμευσης κάθε περιεχομένου – τα πρόσωπα υπερβαίνουν τους λόγους άρα οι λόγοι δεν τίθενται ποτέ και απομένει το πρόσωπο και η τιμή του (αυτό το ‘ΤΙΜΗ’: να το εκλάβετε όπως θέλετε).
ΥΓ. τα δύο ερωτήματα ωστόσο που θέτετε κύριε Σ. είναι ασύνδετα και παραπλανητικά – αποκαλυπτικά των προθέσεών σας. Ας προτρέψουμε με την σειρά μας: κάντε κι εσείς κατάληψη στο Πολυτεχνείο – ίσως είναι πιο ενδιαφέρουσα η κατάληψη μίας σχολής πανεπιστημίου από την κατάληψη της εξουσίας. Ή ανοίξτε ένα ανώνυμο ευ-βλογ-ισον.
Υπογράφων: Ανόητος. [με δεδομένες τις υπέρ-διασυνδέσεις (!) τα ονόματα αντικαταστάθηκαν από τα αρχικά του επώνυμου των αρθρογράφων με σαφή πρόθεση και στόχο την παραπλάνηση της μηχανής της αναζήτησης!]

αλληλεγγύη η [alilen<g>íi] O30 : το ηθικό καθήκον της αλληλοβοήθειας, της υποχρέωσης που έχουν τα μέλη μιας ομάδας να υποστηρίζονται και να ενισχύονται αμοιβαία: O συνδικαλισμός στηρίζεται στην επαγγελματική~. Aπεργούν σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τους συναδέλφους τους που διώκονται. || (επέκτ.) συμπαράσταση: O λαός έδειξε την ~ του στους πρόσφυγες. [λόγ. < ελνστ. ἀλληλεγγύη `αμοιβαία εγγύηση΄ σημδ. γαλλ. solidarité]

ΥΓ. δίχως σώματα όμως; τουλάχιστον , χέρια;