aufheber

το πορτραίτο του μικροσκοπικού χεριού ως καλλιτέχνη

In λου on Νοεμβρίου 11, 2009 at 12:34

λου2

  1. Τόσο μικροσκοπικό κι όμως κρατάει το μέλλον…

    Απάντηση
    Cleareaching 16 Νοεμβρίου 2009 at 1μμ

  2. ναι, αυτό ευχόμαστε (μεταξύ μας μόνον αυτές τις ευχές ψιθυρίζουμε) και προσπαθούμε… για το μέλλον της…

    καλημέρα πια…

    Απάντηση
    aufheber 17 Νοεμβρίου 2009 at 12πμ

  3. Το παρον κραταει..

    Απάντηση
    γιαννακατεριναδημητρανικος 18 Νοεμβρίου 2009 at 12πμ

  4. αυστηρά μιλώντας… δεν κρατάει τίποτα απολύτως… έχει απλά εναποθέσει το χέρι της πάνω σε μία ζωγραφιά της… αλλά θα συμφωνήσω: σαφώς κρατάει το παρόν…

    ευχαριστώ πολύ…

    την καλημέρα μου

    Απάντηση
    aufheber 18 Νοεμβρίου 2009 at 12πμ

  5. αυτό το χέρι έχει μία ενδιαφέρουσα ιστορία να αφηγηθεί… αρχικά την ενοχλούσε – απρόσκλητο ταράσσει τον ύπνο της… την αποπροσανατολίζει και την αναστατώνει (αυτό ισχύει για όλα τα άκρα που για κάποιον λόγο είναι επισυναπτόμενες προεκτάσεις ενός αδιάγνωστου απρόσκλητου επισκέπτη: του σώματος που δεν εκφράζεται απόλυτα ως ανάγκη τροφής ή πάνας)… όταν ήταν πολύ μικρή αυτό το χέρι την ενοχλούσε – ήταν προφανές… την μπέρδευε… ένας από τους τρόπους να αποκοιμηθεί ήταν και αυτός: να κρατάμε το χέρι της – τα άκρα γενικά: την μπερδεύανε… διάσπαση ή το διασκεδασμένο σώμα… η συμβουλή της γριάς γιαγιάς ήταν: φάσκιωσέ το… δεν το επιχειρήσαμε – μία φορά ίσως… με τύψεις… αποτύχαμε και αποφασίσαμε να προσπαθούμε απλά να κρατάμε το χέρι της – μην φανταστείτε πολλά… απλώς να το κρατάμε… μετά από λίγους μήνες αυτό το χέρι κατέστησε εαυτό αντικείμενο περιέργειας και τοπικών παρατηρήσεων: το υψώνει και το παρατηρεί… λεπτά ή και τέταρτο της ώρας… η παρατήρηση περιλαμβάνει και περιορισμένα πειράματα: κινεί δάχτυλα, καρπό, λυγίζει, τεντώνει, γροθιά… περιττό να πω: το χέρι αυτό δεν ανέχτηκε τίποτα – αγώνα κάναμε να μάς κρατάει στο δρόμο… όχι – το σωστό είναι: εμείς να την κρατάμε… μετά από αρκετούς μήνες το χέρι προσέλαβε την κλασική παθολογία ενός δείκτη: υποδεικνύει στη θέση ή αντί ή ως λέξεις το αντικείμενο ή απλά το πράγμα ως προέκταση του βλέμματος… βλέπω συνδέεται με το υποδεικνύω (η ακριβής περιγραφή όμως είναι: ‘αυτό’ ως προέκταση μίας αδφιαφοροποίητης ακόμη βούλησης που δεν εκφράζεται απλώς ως βλέμμα αλλά κυρίως ως κατοχή: το σώμα ως το άπειρο εκτός εν γένει)… η φύση λατρεύει τα κενά (παρά τις περί του αντίθετου διαδόσεις)… το χέρι κράτησε νωρίς μολύβι και μουτζούρωσε όπως όλα τα χέρια… και τα δύο (απλά αναφέρομαι στο χέρι ως την ενγένει δυνατότητα)… το χέρι έμαθε να χαϊδεύει – να φιλάει… το χέρι έμαθε να ονομάζει και είναι λίγοι μήνες τώρα που το χέρι έγινε έκφραση μίας ολότελα παράδοξης σύλληψης: της φαντασίας… το χέρι έγινε όργανο του μη πραγματικού ή του δυνατού… το συμβολικό παιχνίδι αντικαθιστά το βλέμμα με το βλέμμα μίας δημιουργικής φαντασίας που αίρει τις συνθήκες του πραγματικού και μεταγράφει την σημασία της λέξης στην αφήγηση… το χέρι αφηγείται… το βλέπω από θέλω έγινε φτιάχνω (η αφήγηση σε αυτήν την ηλικία συνδέεται ουσιωδώς με την αναπαράσταση ή ο κόσμος ως αναπαράσταση και βούληση)… το χέρι φυσικά διερευνά πια όλες τις πτυχώσεις σε ένα σώμα που έγινε απόλυτα δικό μου και απόλυτα ισχυρό – προτεραιότητα στην μύτη φυσικά (προσπαθούμε διακριτικά να αποπροσανατολίσουμε το χέρι από τη μύτη – εντάξει δεν είναι περιέργεια: συχνά η μύτη είναι βουλωμένη)… ούτως ή άλλως όμως αυτό το σώμα ως απόλυτο είναι μία ψευδαίσθηση που ακόμη και οι γηραιότεροι αδυνατούν να άρουν… η άρση, νομίζω, είναι απλώς η κατάργησή του… αλλά αυτά δεν προσιδιάζουν εν προκειμένω στο χέρι της… το χέρι της άρχισε λίγο καιρό και ψαχουλεύει την μουσική μελωδία και ο ανελικτής είναι χαρούμενος που η μικρή του θα αποκτήσει μαζί με το χορό (προτέρημα της μητέρας της) και μία δύναμη να εκφράζει μη λεκτικά τη δύναμη της νοηματοδότησης που η γλώσσα συσκοτίζει μέσα από τις λέξεις της… το παρόν ως αφηγηση; είθε (μέλλον)…

    αυτή είναι μία σπαραγματική ανάγνωση σε σχέση με την ιστορία του χεριού που αντιστρέφει την βλακώδη παιδαγωγική έννοια της αναγκαιότητας συντονισμού χέριου και οφθαλμού ως παιδαγωγικού στόχου των αναλυτικών ή απλώς βλακωδών προγραμμάτων των παιδαγωγών: ποιον οφθαλμό και ποιο χέρι;

    Απάντηση
    aufheber 18 Νοεμβρίου 2009 at 1μμ

    • Σtilbruch
      Unter einem Stilbruch versteht man in der Kunst das Auftreten eines Elementes, das nicht zum Gesamtbild des Werkes passt und als störend oder gar provozierend empfunden wird. Als Stilbruch kann man beispielsweise bezeichnen:
      das parallele Benutzen von Stilmitteln, welche für unterschiedliche Epochen typisch sind. Ein barockes Rezitativ in einem Pop-Song kann ein Stilbruch sein, ebenso wie kubistische Elemente in einem klassischen Landschaftsportrait.
      das Auftreten von Stilmitteln und Elementen, die der Atmosphäre des Gesamtwerkes entgegenstehen. Ein Beispiel ist die Verwendung von Umgangssprache in einem ansonsten kunstvollen Gedicht.
      Ein Stilbruch kann vom Künstler durchaus beabsichtigt sein. Mögliche Gründe:
      Dem Werk wird eine humoristische Seite verliehen. Insbesondere in Gedichten wird oft im letzten Vers ein Stilbruch als Pointe verwendet, wie im Gedicht Gewitter von Heinz Erhardt.
      Zentrale inhaltliche Aspekte des Werkes spiegeln sich in den kontrastierenden Stilen wider.
      Vom Stilbruch spricht man gelegentlich auch im Alltagsleben: beispielsweise in Führungsetagen eines Unternehmens ungewöhnlicherweise nicht im Anzug oder ohne Krawatte zur Arbeit zu erscheinen, und auch im Marketing, wenn eine Markenlinie, der “Stil eines Hauses”, zugunsten einer Neuausrichtung verlassen wird.

      την καλησπέρα μου κύριε Κ

      Απάντηση
      aufheber 18 Νοεμβρίου 2009 at 7μμ

  7. :-)

    “Zentrale inhaltliche Aspekte des Werkes spiegeln sich in den kontrastierenden Stilen wider”

    Καλησπέρα κι από μένα, Aufheber

    Απάντηση
    Herr K. 18 Νοεμβρίου 2009 at 11μμ