για τον προφανή λόγο ότι η συμπεριφορά μας στους επισκέπτες μας είναι θέμα παιδείας και πολιτισμού, θέμα συνείδησης βρε αδελφέ, άσε που αφήνει καλά χρήματα, συμπεριφέρομαι καλά στον τουρίστα: προωθώ την ελλάδα (μία αγενής χορηγία του νεοσύστατου υπουργείου παιδείας, πολιτισμού, εμπορίας και τουρισμού)
ΥΓ. η διασύνδεση της εκπαίδευσης με την αγορά στην πράξη (κι αυτό είναι δέσμευση)
εκκρεμεί αυτό το: η εποχή δεν αντέχει σε έννοιες / κατηγορίες περιγραφής, και το: η εποχή ΔΕΝ έχει έννοιες / κατηγορίες περιγραφής… η πιο τρομακτική σκέψη είναι ότι η αγορά κατόρθωσε να αμβλύνει και να λειάνει τις άκρες στις διαφορές μας σε βαθμό που ποτέ κανένας μαζικός διανοητικός εμβολιασμός δεν κατόρθωσε: είτε αυτός ο διανοητικός εμβολιασμός ήταν θρησκευτικός είτε ήταν κοσμικός… είναι αυτό μία περιγραφική κατηγορία; είναι μία έννοια; φυσικά και μπορούμε να διαγνώσουμε τις όψεις του κακού, αλλά η ρίζα του κακού εμπεριέχει μία διαλεκτική που δεν είμαι βέβαιος ότι πολλοί αναγνωρίζουν… το καλό (προβοκατόρικο)… το καλό σε έναν κακό κόσμο εμφανίζεται ως μία δυνατή διακύμανση – το αντίστροφο παραμένει σκοτεινό: το κακό μέσα σε έναν καλό κόσμο… κι αυτό διότι προϋποθέτοντας το καλό πρέπει να συγκροτήσεις με πειστικό τρόπο το επιχείρημα περί του κακού, δηλαδή το γνωστό πρόβλημα μίας θεοδικίας (κι αυτό φέρνει σε δύσκολη θέση το καλό) – προϋποθέτουμε ότι εδώ επιχειρηματολογούμε (!)… το αντίστροφο δεν ισχύει: μέσα στο κακό το καλό δεν δικαιώνει το κακό, δεν ισχύει μία καταγωγική συγγένεια του καλού από το κακό, αλλά το καλό συγκροτεί τη διακύμανση που επιτρέπει την σύλληψη της ηθικής (του δούλου;)… με αυτούς τους όρους η μάχη της αυτοσυνείδησης είναι δυνατή – όχι με τους αντίστροφους… μέσα στην δουλοπρέπειά του το καλό συγκροτεί μία καθημερινή πρακτική που το κακό αδυνατεί να συλλάβει – το κακό ως αδιαφορά / το καλό ως διακριτική πράξη… έως ότου το καλό υπερσκελίσει το κακό και προσλάβει την α-διάφορη υπόστασή του και αντιστραφεί ο κόσμος: το καλό συγκροτήσει την α-διαφορά και το κακό την διακριτική πράξη της διαφοράς… αντιλαμβάνεται κανένας την ισοπαλία σε αυτό το ηλίθιο σκάκι (την κλασική τρίλιζα μεταξύ δύο όψεων της εν ταυτώ νόησης)… πολύ σύντομα το καλό και το κακό παραλύουν ως έννοιες και παραμένει η διαλεκτική της σύνδεσης της α-διαφοράς με τη διαφορά… η χρήση του ζεύγους ‘καλο/κακο’ ήταν μία συμπτωματική αφετηρία σε έναν κλασικό πια ασύνδετο παρασυλλογισμό του γράφοντα, ένα μεταθεωρητικό εύρημα που χάνει κάθε σημασία στην εξέλιξη της σκέψης (ή της μη σκέψης): στο κλασικό πρόβλημα του Kojeve με την προβληματική αφετηρία της αφήγησης στην Φαινομενολογία του Πνεύματος, αντιτάσσουμε το προφανές “η αρχή είναι ένα εφεύρημα που αδρανεί άμα τη στιγμή της αφετηρίας”… και τι θα απομείνει, τότε, από την αγορά; η διακύμανση – ευτυχώς… είναι αυτό μία έννοια / κατηγορία; φυσικά πάντα υπάρχουν και οι άνθρωποι – λεπτομέρεια που πασχίζουμε να εξαλείψουμε μέσα από την επανίδρυση των ονομάτων μας…
we are not feeling comfortably numb… σαν προκήρυξη ακούστηκε αυτό… ποιο; το αγγλικό… α! εντάξει τότε… προκήρυξη είναι… ίσως πιο ορθά: διακήρυξη… δίχως αντίκρισμα… πάντα… α! εντάξει τότε… διακήρυξη είναι… να βάλω ένα ποτηράκι ακόμη; άφησε την νταμιτζάνα (δεν έχει ξαναγραφεί στα μπλογκσ αυτή η κλασική πια περιγραφή συσκευασίας)…
Η ετεροχρονισμένη αντίδρασή σου στη νέα παπανδρέου διακυβέρνηση είναι δικαιολογημένη εφόσον διαβιείς σε απομονωμένες περιοχές που ουσιαστικά (δεν) έχεις πρόσβαση στον πολιτισμό γενικά (τηλεόραση) αλλά μόνον μία σύνδεση στο δίκτυο – κι από όσα γνωρίζω (υποκλέπτεις άρα υπάρχεις).
Πασχίζεις να συγκροτήσεις έναν μη δεοντολογικό περιγραφικό λόγο – σε καλό δρόμο είσαι. Άραγε έσχατο δέοον είναι η ενότητα και η συνάφεια; Αν κρίνεις από τις υπερβατολογικές ιδέες, ναι: αν θέλεις να επιτεθείς στην ηθική μόνο καντιανά μπορείς να επιτεθείς. Κι αυτή είναι και η πιο συνεπής κριτική στον γερμανικό ιδεαλισμό (συγκαταλέγουμε και τον Μαρξ σε αυτό το σχήμα): η άρση της χαζοχαρούμενης αισιοδοξίας. Αίροντας ενότητα και συνάφεια υπονομεύεις το βασίλειο των σκοπών και καταδεικνύεις ότι η περιγραφική κατηγοριοποίηση είναι αδιανόητη στην πρακτική μας – στο μέτρο που η πρακτική υπονομεύει κάθε καθολικό χαρακτήρα της έννοιας. Η επανάληψη του ομοίου (η τελετουργία της πρακτικής) δεν έχει δεοντολογικό χαρακτήρα στην πράξη αλλά στοχεύει στην επιβίωση και μόνον και κάπου εδώ συναντούμε και το σκληρό έδαφος που θεμελιώνει την πρακτική μας. Η διαλεκτική όμως έννοιας και πρακτικής δεν είναι αδύνατη κι αυτό φαίνεται μόλις η έννοια αναδιατυπώσει την προοπτική της και άρει τον δεοντολογικό καθολικό της χαρακτήρα. Ποιος ξέρει;