aufheber

οι εφιάλτες της μεταφυσικής

In grinderman on Οκτωβρίου 23, 2009 at 10:29

η αναπαραγωγή της κενής μορφής ως λειτουργίας κατεξοχήν

(παρά τη φημολογούμενη σήψη μου οφείλω να προβώ σε μία δημόσια τοποθέτηση: ναι, εγώ μυρίζω)

  1. αυτό πάει κάπου συγκεκριμένα να φανταστώ, ε?

    Απάντηση
    δεν έχω nick 25 Οκτωβρίου 2009 at 11μμ

  2. ορθά διαπλέκεται η φαντασία με το συγκεκριμένο – ή καλύτερα την περίπτωση εφαρμογής ενός κανόνα… ορθά ή καντιανά απλά… η φαντασία εξάλλου σε πολλές αναγνώσεις διαπλέκεται με το νου και την εποπτεία, η φαντασία ερμηνεύει… η ερμηνεία ωστόσο μέσα από την φαντασία αντλεί από προκαταλήψεις – όχι πάντα από το νου ή την εποπτεία (τη γλώσσα)… κι αυτό είναι υπέροχο κι αυτός είναι ο λόγος που η καντιανή φαντασία ‘υπάγεται’ εντέλει στην κριτική δύναμη και συνυφαίνεται με το διαφέρον του λόγου και προβλήματα αισθητικής και τελεολογίας: όταν δεν κατασκευάζει τη γνώση, αναστοχάζεται (κι επειδή η γνώση που κατασκευάζει ΕΙΝΑΙ περιορισμένη τον περισσότερο από τον χρόνο της τον καταναλώνει αναστοχαζόμενη – αυτή είναι μία βαθυστόχαστη ανάλυση της έννοιας της φιλοσοφίας ή απλά, της λαϊκής δοξασίας: δουλειά ΔΕΝ είχε ο διάολος … έκφραση που μόνο στη συνέχεια θα βρει την εξήγησή της, την ερμηνευτική της ανάλυση)…
    ΥΓ. αυτό το ‘δεν έχω nick’ με προβληματίζει διότι η ονοματοδοσία είναι εγγενής ήδη στην πράξη της υποδήλωσης πράγμα που είναι αντιφατικό προς το περιεχόμενο της υποδήλωσης (όπως το κλασικό: ‘λέω ψέματα’ – πώς να εκλάβω την υποδήλωση; ως αληθή ή ως ψευδή; η λύση, κι αυτός είναι ο εφιάλτης, είναι η διάκριση επιπέδων στην υποδήλωση: σε ένα μετα-θεωρητικό επίπεδο η δήλωση ανασυγκροτείται λ.χ. ως ο ‘χ’ λέει ότι ‘…’ και έτσι διασώζεται και το περιεχόμενο της υποδήλωσης και η μορφή της… αλλά εδώ βλέπουμε και τα όρια της ανάλυσης: το νοηματικό επίπεδο ΔΕΝ αναλύεται και προΫποθέτει μία διαφορετική τάξη κανόνων, στην περίπτωση της ανάλυσης η αντίφαση μεταγράφεται σε ένα μεταθεωρητικό επίπεδο όπου το ‘χ’ διασώζεται από την αντίφαση εξαιρούμενο από το περιεχόμενο της δήλωσής του, πράγμα αδύνατο – κάτι σαν την φαντασία, ή απλά, τις προκαταλήψεις μας που με ωθούν και ρωτώ: γιατί γράφει ότι δεν έχει χαϊδευτικό – αφού έχει… εκτός κι αν ακολουθήσω μία διαφορετική προσέγγιση και απορρίψω την προκείμενή μου: την ονοματοδοσία ως αναγκαία και εγγενή πράξη της υποδήλωσης… αν το κάνω αυτό όμως διακινδυνεύω την οριστική εμπλοκή μου με τις προκαταλήψεις και την οριστική κατοχή μου από τον εφιάλτη: διότι μία από τις λειτουργίες της ονοματοδοσίας είναι και ο εξορκισμός – ακόμη και των φαντασμάτων… ) επανέρχομαι: υπάρχει το μετα-επίπεδο (η τελετουργία ή η μορφή: συγγενείς είναι) που δεν συνθέτει πια τίποτα (στείρα φαντασία) με συνέπεια να αναπαράγεται ένα κενό τελετουργικό που προσλαμβάνει την όψη του εφιάλτη (το τελετουργικό ενός σίσυφου)… ένα δημόσιο τελετουργικό (το δημόσιο ως τελετουργικό) σημείο αναφοράς της διαστροφής – το συγκεκριμένο εδώ το οποίο ο εφιάλτης της μεταφυσικής έχει κατακρεουργήσει είναι παραδόξως η σκέψη η ίδια και η δυνατότητα δημιουργίας (και όχι αναπαραγωγής απλά της κενής μορφής του χρόνου στη συνάφειά της με την σχέση της προς την αμοιβή… πρέπει η εργασία να απαλλαγεί από την αμοιβή και η αμοιβή από την εργασία: αυτή η αθώα κίνηση στην σκακιέρα της οικονομίας, η σύνδεση δηλαδή χρόνου και χρήματος εγγράφει οριστικά όλες τις μορφές στην υπάρχουσα οικονομική δομή και αναπαράγει τις τελετουργίες… η αποσύνδεση των δύο ίσως αποκαταστήσει με αυτόν τον τρόπο τις μορφές – αντικατασταθούν ξανά τα σημεία από τα ονόματά τους…)… δεν είναι μία έκκληση για Νόημα – ταντίθετο: είναι μία έκκληση για ανοησία…

    ΥΓ. το συγκεκριμένο εδώ είναι μία προοπτική της εργασίας μου που με θορύβησε αρκετά και προσπαθώ να την αναλύσω
    ΥΓ. το συγκεκριμένο εδώ είναι η φασαρία (ψευδεπίγραφη συζήτηση, άποψη κτλ.) των ‘πολιτικών’ ζώων που παρά τις ομοιότητες ΔΕΝ είναι άνθρωποι άρα δεν συγκρότησαν ποτέ κοινωνία και πολιτεία – απλά επιβιώνουν μέσα σε ένα τελετουργικό που θεωρούν (;), ελπίζω όχι, ότι αποκρύπτει την πραγματική διαστροφή του (κι αυτό το λέει ένας άνθρωπος που ορίζει τον άνθρωπο ως αεί διαστροφή) – ελπίζω συνεπώς να είναι μόνο ψεύτες (δεν μιλώ μόνον για τους επαγγελματίες της πολιτικής)
    ΥΓ. το συγκεκριμένο εδώ είναι ένα κείμενο του Κ από το 1766 με τίτλο “τα όνειρα ενός θεατή των πνευμάτων επεξηγημένα μέσα από τα όνειρα της μεταφυσικής” (Träume eines Geistessehers erläutert durch Träume der Metaphysik, Immanuel Kant και με υπότιτλο: velut aegri somnia, vanae Finguntur species, Horace, Ars Poetica)
    ΥΓ. το συγκεκριμένο εδώ είναι το Φθινόπωρο που εκείνη την ημέρα και παρά τις φήμες για οριστική επικράτηση των δύο εποχών, εδώ που είμαι τουλάχιστον, διαρκεί περίπου όσο θυμόμουν από τα μικράτα μου τα χρόνια, δύο μήνες με τρεις μήνες…

    ΥΓ. τα συγκεκριμένα όμως εν προκειμένω δεν προδίδουν τον ειρμό – αν υπήρξε…
    την καλή μου μέρα και μία ευχή που διάβασα εδώ coerdia.wordpress.com και μου άρεσε πολύ: να ακούω καλά το όνομά σου (με επιφυλάξεις για το ΄καλά’ και τις δυνατές σημασιοδοτήσεις του – ίσως απλούστερα: να ακούω το όνομά σου;)

    Απάντηση
    aufheber 26 Οκτωβρίου 2009 at 9πμ

  3. η τελετουργία (η μορφή είναι συγγενής προς την τελετουργία) ως αποκατάσταση της περιόδου που υπονοεί κύκλο και αίμα με αναφορά στο σκοτεινό σημείο αναφοράς μίας σελήνης (και όχι τον ήλιο) : έχει απομείνει μόνο ο κύκλος… κι αυτό είναι εφιάλτης… ένας κύκλος που δεν εξοβελίζει τον θάνατο δεν υπονοεί καν τη δυνατότητα της ζωής… ζωντανοί / νεκροί… ο εφιάλτης της μεταφυσικής είναι η αναγνώριση της υποστασιοποίησης των μορφών που ούτως ή άλλως μόνο η μεταφυσική ανασυγκροτεί ως (Λ)λόγο μεταξύ λόγων

    Suede, the living dead

    ΥΓ. φυσικά όλα αυτά ισχύουν σε μεταθεωρητικό επίπεδο (;)

    Απάντηση
    aufheber 26 Οκτωβρίου 2009 at 9πμ

    • ο ‘εξοβελισμός’ του θανάτου δεν αναφέρεται στην έκλειψη του θανάτου αλλά αντίθετα: στην πλήρη αποκάλυψή του (όπως το αίμα) – όχι βεβαίως στην ζωντανή αναμετάδοσή του…

      Απάντηση
      aufheber 26 Οκτωβρίου 2009 at 9πμ

  4. η λειτουργία και η επανάληψη (κενή /ανα/παραγωγή)

    Απάντηση
    aufheber 26 Οκτωβρίου 2009 at 9πμ

  5. Ο υπότιτλος του βιβλίου του Καντ είναι “Όπως τα όνειρα των αρρώστων, [έτσι] κενές χάνονται οι μορφές”; Τι πλάκα ο Καντ με τον Σβέντεμποργκ…Ο εφιάλτης όμως καθόλου για αστεία δεν είναι.
    Θα γράψω ένα κλισέ εδώ αν και κανονικά θα έπρεπε να το πληκτρολογήσω στην τρίτη στήλη: “Το πιό πονηρό τέχνασμα του διαβόλου είναι να μας κάνει να νομίζουμε ότι δεν υπάρχει” (Μπωντλαίρ). Το θέμα όμως είναι τι κάνουμε εμείς ε; εντάξει δεν κάνουμε και πολλά, αλλά γιατί λες ότι δεν είμαστε άνθρωποι, δεν κατάλαβα Aufheber, επιβεβαιώνει τις χειρότερες υποψίες αυτή η φράση:)
    Καλησπέρα.

    Απάντηση
    coerdia 26 Οκτωβρίου 2009 at 10μμ

    • “όπως στα όνειρα των αρρώστων, σχηματίζονται κενές μορφές” – η πλάκα νομίζω, όπως θα έλεγαν και οι άγγλοι, αφορά στον Κ και τον εαυτό του (the joke was on him), κάθε αναφορά στο όνομα του οραματιστή είναι απλά αφορμή… κατά έναν παράδοξο τρόπο, η καντιανή εμπλοκή με τον Swedenborg είναι μία ειλικρινής θέση διάσωσης της ψυχής και του θεού από την εξεικόνισή τους (σπουδαία σύλληψη: αν και ο Κ δεν συλλαμβάνει ποτέ τον διαλεκτικό χαρακτήρα της εικόνας ως μεσότητας που διαρκώς αφανίζεται στα πράγματα που συνδέει)…

      με κάθε σεβασμό και άπειρη αγάπη στα κλισέ – ιδιαίτερα όταν επικαλείσαι και τον Μπωντλαίρ – θα μπορούσε κάποιος να αντιστρέψει το κλισέ και να πει (καρτεσιανά): το πιο πονηρό τέχνασμα του θεού είναι να μας κάνει να νομίζουμε ότι δεν υπάρχει ή και ότι υπάρχει (κι αυτό είναι πάντα διάβολος: το τέχνασμα)… οι ερμηνευτικές όμως δυνατότητές μου είναι – όπως και η λοιπή παρουσία μου – περιορισμένες και ζητώ συνεπώς προκαταβολικά κατανόηση… όσον αφορά στον άνθρωπο – ακολουθώντας τον Hölderlin – αναφέρεται ότι αυτός είναι μόνο ένα σημείο: ανερμήνευτο και ταυτόχρονα δυνάμει κάθε ερμηνεία… όταν η μοναδική ερμηνεία είναι η κενή μορφή της τελετουργίας (λ.χ. γραφειοκρατία / εκλογές / αντιπολίτευση / εξαγγελίες / μυθολογία των αναγκών και της ικανοποίησής της κτλ.) τότε το σημείο συντάσσεται ή η σύνταξή του ακολουθεί μια προδιαγεγραμμένη συντεταγμένη που αποτρέπει εντέλει την ίδια την πράξη της ερμηνείας (περιοριζοντας την ερμηνεία) κι απλά αναπαράγει ισχύουσες δομές εξουσίας κι αυτό είναι παθογένεια – κι αυτή η παθογένεια εκτίθεται κατεξοχήν στο παράδειγμα της πολιτικής (αυτό αφορά σε κάθε εμπλεκόμενο της πολιτικής ‘ζωής’)… απλά δεν είμαι βέβαιος ότι ο άνθρωπος εξαντλεί την σημασία του στις μορφές που του επιφυλάσσει ένα τελετουργικό (υπερτροφική ηδονοβλεψία – ατροφική ηδονή και ατροφικό βλέμμα: ή η τελετουργία αυτής της πολιτικής και της αγοράς) που ισχυρίζεται (ένθεν και ένθεν) ότι είναι η οριστική διευθέτηση των ανθρώπινων πραγμάτων…

      η εικόνα ως κατεξοχήν έκθεση (εξεικόνιση) της τελετουργίας έχει το γνωστό πρόβλημα του φωτός: αν δεν διακυμανθεί, αν δεν συναντήσει αντίσταση, έδαφος, τριβή δεν διαμορφώνεται / δεν διαμορφώνει: απλά αναπαράγει το κενό είδωλό του… τις κενές μορφές των αρρώστων;

      δεν ξέρω… την καλημέρα μου

      Απάντηση
      aufheber 27 Οκτωβρίου 2009 at 10πμ

      • υπάρχει βέβαια κι αυτό το: ‘τι κάνουμε εμείς’…

        aufheber 27 Οκτωβρίου 2009 at 10πμ

      • αυτό το ‘κάνουμε’ είναι καταρχήν συγκεχυμένο: προϋποθέτει ότι έχουμε σχηματοποιήσει και αναγνωρίσει το πρόβλημα… δεν είμαι βέβαιος για αυτό – κι ας μην εκληφθεί αυτό ότι είναι υπεκφυγή… δεν είναι… το πρόβλημα περιπλέκεται με το πρώτο πληθυντικό: θα επιμείνω λίγο ακόμη στο εγώ… λίγο… ακόμη…

        την καλημέρα μου

        aufheber 27 Οκτωβρίου 2009 at 12μμ

  6. wow! με άρπαξες από τα μούτρα κι εγώ τώρα τί να πω?

    Απάντηση
    δεν είχα nick 27 Οκτωβρίου 2009 at 4πμ

  7. για αρχή σε ξαναδιαβάζω’ από την αρχή

    Απάντηση
    βρήκα nick 27 Οκτωβρίου 2009 at 4πμ

  8. αγαπητ (_) … δεν έχω nick/ βρήκα nick (υποθέτω το nick που βρήκες είναι ‘δεν έχω nick’)… σ’χώρα με – είχα περιπαικτική διάθεση και αρκετούς ανοιχτούς λογαριασμούς με τον Κ(αντ)… η γραφή είναι λύτρωση: δεν ονομάζει μόνο, ανασυγκροτεί ταυτόχρονα και εκθέτει το πράγμα… η διαστροφή της γλώσσας είναι να παραλαμβάνει το συγκεκριμένο και να το αίρει σε μία σχηματική αφήγηση – αφαιρετική πράξη ή οικονομία (παραπλανητική σαφώς διότι δεν είναι οικονομία: το κιβώτιο της πανδώρας είναι -κάθε λέξη ένα σημείο που σφαλίζει κρύπτες… άσχετα αν οι περισσότερες είναι λαβύρινθοι μέσα στους οποίους βρεθήκαμε με δική μας ευθύνη / κυνηγώντας δικά μας φαντάσματα – ακόμη και συλλογικά)… το συγκεκριμένο λοιπόν συχνά είναι απλά αφορμή – ούτε επαλήθευσης ούτε διάψευσης όμως: συχνά δε απλά μουρμούρας και γκρίνιας… το πιο ύποπτο όμως συγκεκριμένο είναι εκείνο που θεωρεί ταυτόχρονα ότι είναι το συγκεκριμένο κατεξοχήν: στην περίπτωση που με ενδιαφέρει η πολιτική (οι επαγγελματίες της αλλά και οι επαγγελματίες σχολιαστές της – αναφέρομαι και σε σχολιαστές στο δίκτυο)… η πιο επικίνδυνη αφαίρεση είναι αυτή που δεν ενσωματώνει τη συνθήκη της αφαίρεσης (μυθολογία) στη διάλεκτό της και θεωρεί ότι μιλάει το καθέκαστον ενόσω το μόνο που πράττει είναι η έκθεση ενός αφηρημένου σχήματος που δεν σχηματοποιείται (μέσω της φαντασίας) προκειμένου να προσλάβει σημασία… αυτά…

    την συγνώμη και την καλημέρα μου

    Απάντηση
    aufheber 27 Οκτωβρίου 2009 at 9πμ

  9. “κατά έναν παράδοξο τρόπο, η καντιανή εμπλοκή με τον Swedenborg είναι μία ειλικρινής θέση διάσωσης της ψυχής και του θεού από την εξεικόνισή τους”.
    Είναι πολύ ενδιαφέρον το θέμα. (Μια φορά είχα πάει να διαβάσω το βιβλίο στα αγγλικά,από τη μια λυπάμαι κι από την άλλη χαίρομαι που δεν το διάβασα τότε, μάλλον χαίρομαι όμως αφού διάβασα αυτά που γράφεις πιό πάνω γιατί θα το παρεξηγούσα και ως προς το αστείο και ως προς το σοβαρό).
    Το “τι κάνουμε” νόμιζα ότι το έθετες εσύ (έστω τότε “και μόνοι και μετά πολλών”).Κι επίσης σαφώς θα πρέπει να προηγείται η σχηματοποίηση και η αναγνώριση του προβλήματος,το κατά δύναμιν. Επίσης το ρητό το έγραψα για κάτι σχετικό με την αντιστροφή του αλλά δεν γράφω παραπέρα γιατί οι περιορισμοί είναι σχεδόν όσοι και οι συσχετισμοί:)
    Καληνύχτα Aufheber κι ευχαριστώ.

    Απάντηση
    coerdia 27 Οκτωβρίου 2009 at 10μμ