η πλήρωση του χώρου του συμβολικού από τη λειτουργικότητα που συγκροτεί μία εκ των δυνατών περιγραφών του συμβολικού αίρει την συμβολική φύση και αντικαθιστά την περιγραφή από την κατασκευή – η αναδιάταξη του συμβολικού σύμφωνα με τη λειτουργικότητα αίρει τις ασύμμετρες διαστρωματώσεις των ατων συμβολικών και αναδιατάσσει σε μία ευθύγραμμη σύζευξη το πράγμα, αντικαθιστώντας ουσιαστικά, την περιγραφή από τον ακριβή ορισμό ο οποίος και απαριθμεί ως μία γραμμική διευθέτηση την (αναμενόμενη) συμπεριφορά… αυτή είναι μία θεμελιακή διαστροφή στην στοιχειώδη εποπτεία του όντος, πιο θεμελιώδης από τον μύθο ή το νόημα… πιο επιρρεπής στη βούληση και την σκοτεινή νύχτα της…
aufheber
-
-
Πρόσφατα σχόλια
-
Όπως ο ίδιος γράφεις, η λειτουργικότητα είναι μία μόνο από τις δυνατές περιγραφές του συμβολικού. Υπάρχουν σίγουρα κι άλλα αιτήματα/περιγραφές και αυτό που πιο εύκολα μου έρχεται στον νου είναι το ωραίο, η ανάγκη για ικανοποίηση του αιτήματος του ωραίου που και αυτή οδηγεί σε μια κατασκευή η οποία αντικαθιστά την περιγραφή και αντιπροσωπεύει ουσιαστικά την κατάρρευση μίας από τις (άπειρες δυνητικά) πιθανότητες του νεφελώδους χώρου που δημιουργεί η ασυμμετρία σε μία (κάπως) παγιωμένη θέση.
Έπειτα, η αντίληψη για το τι είναι λειτουργικό ή τι είναι ωραίο αλλάζει (ευτυχώς) κι έτσι οδηγούμαστε σε μια νέα κατασκευή που αντιπροσωπεύει την κατάρρευση μίας άλλης πιθανότητας κ.ο.κ. Η φαινομενικά σισύφεια αυτή διαδικασία αντιπροσωπεύει ουσιαστικά τη ροή της ζωής την οποία και αναδεικνύει σαν κάτι άλλο από δισδιάστατο κείμενο. Δεν καλούμαστε απλά να τη διαβάσουμε, αλλά να τη ζήσουμε, αγαπητέ.
αυτό που κάνουμε, παρόλα αυτά, είναι να κινούμαστε μέσω σημείων… άλλοτε κινούμαστε ως σημεία (στο βλέμμα ενός εξωτερικού παρατηρητή – συχνά δε του εαυτού), άλλοτε αποκλείοντας ορισμένα σημεία κι άλλοτε αρνούμενοι να αντιληφθούμε τα σημεία… όσον αφορά για την διάσταση ανάγνωσης και ζωής που αναφέρεις, θα σου απαντήσω με το αφελές μάλλον ερώτημα που απευθύνει ο Derrida δηλαδή τι σημαίνει ‘ζω τη ζωή’ – ή τη ζωή μου (δηλαδή υπάρχουν στιγμές που δεν ζω τη ζωή ή τη ζωή μου / ας πω, και ζητώ προκαταβολικά συγνώμη, μη αυθεντικές στιγμές ή συμβιβασμοί; είναι ο συμβιβασμός ένας τρόπος να μην ζεις τη ζωή; δεν ξέρω και δεν το πιστεύω)… πώς ζεις εντέλει; ή όπως αναφέρουν τραγουδοποιοί της σύχγρονης μουσικής κουλτούρας, και όταν πρέπει να ζήσεις πού ξεκινάς, πού πηγαίνεις και ποιος είσαι εσύ για να γνωρίζεις τέτοια πράγματα!
το κείμενο ΠΟΤΕ δεν είναι δισδιάστατο – ούτε τρισδιάστατο (βεβαίως συχνά καθίσταται ανυπόφορα μονοδιάστατο – όπως αρεκτοί εξ ημών, ο εξής ένας, εγώ μάλλον): το κείμενο διανοίγει χώρους ασύμμετρους προς το χαρτί, τις προθέσεις ή και την ανάμνηση μίας περασμένης ανάγνωσης που δεν ήταν απλώς και μόνον ανάγνωση (φωναχτή απαγγελία αναγνωρίσιμων ήχων) αλλά ΠΑΝΤΟΤΕ είναι εμπειρία ή το κείμενο ως ζωή… το κείμενο παραμένει το αισθητό της διαφωράς/διαφοράς ή η δυνατότητα διάρρηξης του ταυτόχρονου, είναι η διαφορά και εξ αυτού, ασυμμετρία… είναι η αισθητηριακή αντίληψη του ζωού αυτού (για μένα μιλώ πάντα)…
η αναφορά μου στην λειτουργικότητα συνδέεται με το μονοδιάστατο εκείνης της ανάγνωσης που περιορίζει το εύρος των δυνατών περιγραφών σε μία γραμμική σύνδεση που επιτρέπει την διαρκή πρόληψη – και όπως λένε και στο χωριό, καταστολή… ως η επικρατούσα περιγραφή η λειτουργικότητα αποκλείει το ασύμμετρο ή αυτή είναι η πρόθεσή της… ευτυχώς, αποτυγχάνουμε διαρκώς και διανοίγεται ξανά και ξανά η δυνατότητα κατασκευής που αναφέρεις και συμφωνώ ως άλλη σισύφεια τιμωρία… ίσως αυτό σημαίνει να ζεις – ως κείμενο (!) – να πρέπει να ξεκινάς πάντοτε από την αρχή (αυτή είναι μία εμμονή των φιλοσόφων της συνείδησης)…
ΥΓ. η λειτουργικότητα πάντως μοιάζει μάλλον ασυμβίβαστη με κάθε έννοια ωραίου… ή έτσι πιστεύω… κάθε περιγραφή παρόλα αυτά διατηρεί την δισυπόστατη φύση της: ταυτόχρονα αντικείμενο (αντικειμενικό ή συγκεκριμένο) Και σημείο που διανοίγει εκ νέου τη δυνατότητα της ασυμμετρίας – στο βαθμό που ορίζει το χώρο (περιορίζεται και περιορίζει) τίθεται διαρκώς υπό αίρεση…
την καλησπέρα μου
Ζω τη ζωή σημαίνει είμαι ανοικτός σε αυτήν, είμαι διαθέσιμος να με γεμίσει με σκέψεις, συναισθήματα, αισθήσεις, ό,τι κι αν κομίζει (χωρίς να αρνούμαι να αντιληφθώ τα σημεία). Ζω τη ζωή σημαίνει αντί να παρατηρώ και να αναλύω συνέχεια την εμπειρία, να γίνομαι ολοκληρωτικά η εμπειρία, τόσο ολοκληρωτικά που να μη μένει χώρος για παρατηρητή ή αναλυτή. Ζω τώρα, αυτήν εδώ τη στιγμή. Γιατί την επόμενη στιγμή θα γίνω μια άλλη εμπειρία. Ζω τη ζωή σημαίνει γίνομαι ο χώρος μέσα στον οποίο συμβαίνουν τα εσωτερικά γεγονότα, χωρίς αυτά να με αιχμαλωτίζουν ή να με προσδιορίζουν. Απλά είναι – και τότε εγώ τι είμαι; Είμαι ίσως το χαρτί όπου πάνω του γράφεται το κείμενο ή ο αιθέρας που μεταφέρει τον ψίθυρό του.
σημαίνει/δεν σημαίνει: ταυτόχρονα ή διαρκώς υπό αίρεση… η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω τι σημαίνει να ζεις – εκτός κι αν συμφωνήσουμε σε ένα ελάχιστο προϋποθέσεων ή των στοιχειωδών λειτουργιών του σώματος… τα λοιπά είναι αιτήματα που αναδύονται και καταποντίζονται μόνον ως ιστορικές συγκυρίες… το ελάχιστο είναι εξάλλου και το πλέον δύσκολο – όπως λέει και ο de Quincy για τον Kant το ηθικό μέγεθος του ανδρός δεν αφορά στην αποχή αλλά στην εγκράτεια – αυτό το ελάχιστο ενός στοχαστή που, μεταξύ μας, στην γραφή του συνοψίζει την εποχή του Μπαρόκ με τρόπο θαυμαστό και συχνά, αφόρητα βαρετό (αυτό φυσικά είναι το κέλυφος μίας γλώσσας που έχει την ατυχία / τύχη στα δικά του χρόνια να διαμορφώνεται ως συνείδηση του γερμανικού κόσμου και προφανώς αυτό το κέλυφος παραπλάνα και όπως όλα τα κείμενα και οι ζωές προϋποθέτει την διάρρηξή του)… το ελάχιστο πάντως δεν είναι η στιγμή διότι και η στιγμή στην συνάφειά της και μόνον με κάτι εκτός αυτής διατηρεί σημασίες… ριζώματα… μάλλον… και ξεριζώματα προφανώς…
την καλημέρα μου