Αρχείο για 2009
αλληλεγγύη
In (oblivion) μνήμη, epistomadologies, αποβλεπτικά σχόλια, συντακτικά φαινόμενα, χρονογραφίες(ή Benjamin) on Νοεμβρίου 5, 2009 at 10:50αλληλεγγύη η [alilen<g>íi] O30 : το ηθικό καθήκον της αλληλοβοήθειας, της υποχρέωσης που έχουν τα μέλη μιας ομάδας να υποστηρίζονται και να ενισχύονται αμοιβαία: O συνδικαλισμός στηρίζεται στην επαγγελματική~. Aπεργούν σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τους συναδέλφους τους που διώκονται. || (επέκτ.) συμπαράσταση: O λαός έδειξε την ~ του στους πρόσφυγες. [λόγ. < ελνστ. ἀλληλεγγύη `αμοιβαία εγγύηση΄ σημδ. γαλλ. solidarité]
ΥΓ. δίχως σώματα όμως; τουλάχιστον , χέρια;
συναίνεση
In (oblivion) μνήμη, epistomadologies on Νοεμβρίου 5, 2009 at 10:44ομοφωνία / πολυφωνία / συμφωνία / αφωνία / αρμονία / δυσαρμονία /
ή η φωνή και το πράγμα [μία λοξή ανάγνωση του ήχου ως θεμέλιου της χαρτογράφησης]
ΥΓ. στα όρια (τις ρωγμές) ηφωνή πραγματώνεται (εκφράζει ή έχει σημασία)
διαφάνεια
In epistomadologies, γραμματικές παρατηρήσεις on Νοεμβρίου 5, 2009 at 10:38η διαφάνεια ΔΕΝ παρεμβάλλει στον οπτικό χώρο και το βλέμμα εξακολουθεί μέχρις την άκρη του ορίζοντα δίχως τίποτα να διαταράσσει την μακαριότητά του – ως πλαίσιο ωστόσο περιορίζει τον ορίζοντα και διοχετεύει το φως καθορίζοντας, τρόπο τινά, την πρόσβαση στον ορίζοντα (η διαφάνεια ΔΕΝ παρεμβάλλει στον οπτικό χώρο διότι καθορίζει τα όρια του οπτικού χώρου επιτυγχάνοντας το επιθυμητό: ενσωματώνεται στο τοπίο, συγκροτείται ως τοπίο εκθέτοντας μόνο το τοπίο, και καθιστώντας, εντέλει σκοτεινή την έννοια της επίκλησής της ένθεν και ένθεν) – η χρήση της λέξης ‘διαφάνεια’ και η γραμματική
γραμματική παρατήρηση στην σύχγυση μεταξύ ‘γνώσης’, ‘φωτός’ και ‘διαφάνειας’
αλλαγή: υπουργείο παιδείας, πολιτισμού, εμπορίου και τουρισμού
In (παρά) πολιτικά on Νοεμβρίου 2, 2009 at 10:25για τον προφανή λόγο ότι η συμπεριφορά μας στους επισκέπτες μας είναι θέμα παιδείας και πολιτισμού, θέμα συνείδησης βρε αδελφέ, άσε που αφήνει καλά χρήματα, συμπεριφέρομαι καλά στον τουρίστα: προωθώ την ελλάδα (μία αγενής χορηγία του νεοσύστατου υπουργείου παιδείας, πολιτισμού, εμπορίας και τουρισμού)
ΥΓ. η διασύνδεση της εκπαίδευσης με την αγορά στην πράξη (κι αυτό είναι δέσμευση)
αλλαγή: υπουργείο παιδείας και εμπορίου
In (παρά) πολιτικά, epistomadologies on Νοεμβρίου 2, 2009 at 10:20“ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΣΤΗ ΒΙΕΝΝΗ: Γενικεύονται οι φοιτητικές κινητοποιήσεις στην Αυστρία
Σε λίγο κλείνουν δύο εβδομάδες έντονων κινητοποιήσεων στα Πανεπιστήμια της Αυστρίας με κεντρικά συνθήματα «η παιδεία δεν είναι για πούλημα» και «λεφτά για την παιδεία και όχι για τις τράπεζες». [...] Έχει δε ενδιαφέρον η σύνδεση που γίνεται μεταξύ του εκπαιδευτικού συστήματος της Μπολόνια με την ελευθερία της τέχνης και της καλλιτεχνικής ανάπτυξης (των φοιτητών), την οποία πρέπει να προωθούν οι σχετικές πανεπιστημιακές σπουδές, ενώ το σχήμα Μπάτσελορ – Μάστερ την καταστρέφει, υποβαθμίζοντας τις σπουδές σε σπουδές επαγγελματικής κατάρτισης, άποψη που συμμερίζονται και πολλοί καθηγητές της σχολής”
http://www.alfavita.gr/worldnews/des.php?id=806
αλλαγή: υπουργείο πολιτισμού και τουρισμού
In (παρά) πολιτικά, epistomadologies on Νοεμβρίου 2, 2009 at 10:17η παραδοσιακή πεποίθηση ότι ο πολιτισμός είναι το κάρβουνο της βαριάς βιομηχανίας του τόπου, βλέπε τουρισμό, εκφράστηκε, επιτέλους, πραγματώθηκε στην σύλληψη του υπουργείου πολιτισμού και τουρισμού… ο καλός επίσκοπος ο Berkeley στις καλύτερες διαστροφές μας: με τηρούν* άρα υπάρχω
ή όταν η ορολογία παύει να είναι μία γελοία αποστροφή των λόγων μας και προδίδει την γελοία διαστροφή της σκέψης μας
*τηρώ: βλέπω/παρατηρώ
οι εφιάλτες της μεταφυσικής
In grinderman on Οκτωβρίου 23, 2009 at 10:29η αναπαραγωγή της κενής μορφής ως λειτουργίας κατεξοχήν
(παρά τη φημολογούμενη σήψη μου οφείλω να προβώ σε μία δημόσια τοποθέτηση: ναι, εγώ μυρίζω)
νεκρό σήμα
In epistomadologies on Οκτωβρίου 23, 2009 at 10:27το αίτημα ήταν κάποτε η αποσαφήνιση των όρων εφαρμογής των εννοιών ως το όριο της νομιμότητάς τους… ο ανεστραμμένος κόσμος προτάσσει μόνο τους όρους εφαρμογής – συσκοτίζοντας συστηματικά ότι είναι όροι εφαρμοργής Εννοιών…
dial a…
In grinderman on Οκτωβρίου 23, 2009 at 10:24κλισέ το [klisé] O (άκλ.) : 1. ανάγλυφη πλάκα, συνήθ. μεταλλική, που χρησιμοποιείται στην τυπογραφία για την αναπαραγωγή κειμένων, εικόνων ή και ολόκληρων σελίδων. 2. (μτφ.) στερεότυπος τρόπος έκφρασης, συμπεριφοράς κτλ., που έχει καταντήσει κενός περιεχομένου από την υπερβολική χρήση: Φραστικά ~. H ομιλία του ήταν γεμάτη ~.[λόγ. < γαλλ. cliché]
εκλογές 2009
In 1 on Οκτωβρίου 6, 2009 at 09:20κάτω από την επιφάνεια οι προνύμφες συναθροίζονται – νηνεμία, προς το παρόν… δουλειές – ως συνήθως… η κίνησή τους έχει ενσωματωθεί με τρόπο θαυμάσιο μέσα στη ροή των χυμών του σώματος και είναι τόσο περίτεχνη ώστε δεν έχει διαρρηχθεί ακόμη η επιφάνεια – έτσι… δουλειές – ως συνήθως… η πολύβοη πόλη κτίστηκε πάνω στα πτώματα (με διορθώνει): είναι πτώμα και δεν το γνωρίζει ακόμη… μόνον που ο σκελετός της είναι εξωτερικός: και η κίνησή της επιφανειακή / φαινομενική (δεν είναι το ίδιο – θα επιμείνω εδώ όμως): αυτό που φαίνεται (συμφωνεί)… η πολυσημία του μύθου επέτρεψε την ερμηνευτική και τον λόγο, λέει: η α-σημασία του λόγου δεν επιτρέπει τίποτα, σπεύδω… και το ενδιάμεσο; ο δαίμονας, ρωτάει… ο δαίμονας, συμφωνώ… η αντίθεση όμως δεν είναι ανάμεσα στο λόγο και το μύθο – ποτέ δεν ήταν (λέει)… ευτυχώς… οι προνύμφες συναθροίζονται, το ξέρω, αργά ή γρήγορα θα αναζητήσουν έναν τρόπο διαφυγής προς την επιφάνεια, ευτυχώς… ευτυχώς – αλλά η αντίθεση ποτέ δεν ήταν ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο… η αντίθεση είναι… το όριο… αυτό παράγει… μέσα στον σκελετό αυτής της πόλης τα όρια είναι άνευ σημασίας: είναι μαθηματικά σημεία… αίρονται διαρκώς… και το πτώμα; ο λόγος δεν είναι α-σήμαντος… σωστά: δεν θεμελιώνει όμως και τίποτα… μόνον την πολυσημία ξανά… άρα δεν υπάρχει πτώμα; μόνο πτώματα… θα με χρειαστείς άλλο απόψε κραπ; όχι… κλείνει τις περσίδες, βλέπω ακόμη τους λευκούς τοίχους, κλείνει το φως, βλέπω ακόμη το λευκό κελί μου, κλείνει την πόρτα, όλα είναι λευκά… κραπ;
Kant to Lydwig Borowski [Μάρτιος 1790]
In (oblivion) μνήμη, (παρά) επιστημολογικά, (παρα -) λή(ρήμ)μματα, Kant on Οκτωβρίου 6, 2009 at 08:53με ρωτάς ποια θα μπορούσε να είναι η πηγή αυτού του κύματος μυστικισμού που εξαπλώνεται με ταχύτατο ρυθμό αλλά και με ποιον τρόπο θα μπορούσε αυτή η ασθένεια να θεραπευθεί. Και τα δύο αυτά ερωτήματα θέτουν στους θεραπευτές των ψυχών ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα όπως είχε θέσει για τους θεραπευτές του σώματος ορισμένα χρόνια νωρίτερα το πρόβλημα της επιδημίας της γρίπης που είχε εξαπλωθεί σε ολόκληρο τον κόσμο (αυτό που οι Βιεννέζοι είχαν αποκαλέσει ‘Ρωσική Κατάρα’). Η γρίπη μεταδόθηκε από άνθρωπο σε άνθρωπο – σύντομα όμως υποχώρησε. Νομίζω ότι τα δύο αυτά είδη θεραπευτών διατηρούν πολλά κοινά σημεία, κυρίως αυτό: αμφότεροι είναι πολύ πιο ικανοί στην περιγραφή της ασθένειας παρά σε σχέση με τον προσδιορισμό της καταγωγής της αλλά και την υπόδειξη της θεραπείας. Τυχεροί είναι τω όντι οι ασθενείς όταν οι θεραπευτές συνταγογραφούν μόνον μία ισορροπημένη δίαιτα και καθαρό, καλό νερό, βέβαιοι ότι η μητέρα φύση θα πράξει τα υπόλοιπα.
Μου φαίνεται ότι η καθολικά επικρατούσα μανία ανάγνωσης δεν συνιστά μόνον τον φορέα μετάδοσης της ασθένειας αλλά είναι και το ίδιο αυτό το μιασματικό δηλητήριο που την παράγει. Όσο περισσότερο οι εύποροι και σύγχρονοι άνθρωποι ισχυρίζονται ότι γνωρίζουν τουλάχιστον εξίσου – αν όχι καλύτερα – θέματα γνώσης που κατακτούν με δυσκολία και μόνον μέσα από την ακανθώδη οδό της εξαντλητικής έρευνας όσοι μπαίνουν στον κόπο να ακολουθήσουν αυτήν την οδό, τόσο αυτοί λοιπόν ικανοποιούνται με περιλήψεις και κριτικές, επιφανειακά παίρνοντας τον αφρό της κρέμας κάθε επιστημονικής έρευνας. Αυτοί οι άνθρωποι προτιμούν να συσκοτίζουν την προφανή διάκριση ανάμεσα σε μία φλύαρη άγνοια και την σοβαρή επιστήμη, και αυτό επιτυγχάνεται με μεγάλη ευκολία όταν θέτουν ακατανόητα πράγματα που δεν είναι παρά μόνον φευγαλέες δυνατότητες παρουσιάζοντες αυτές εν συνεχεία ως γεγονότα τα οποία θα πρέπει οι σοβαροί φυσικοί επιστήμονες να εξηγήσουν [...]
Εξ όσων κατανοώ μία μόνον θεραπεία διαβλέπω ενώπιον αυτής της ασθένειας: η εξαντλητική έρευνα οφείλει να αντικαταστήσει την επιφανειακή ανάγνωση και ο πόθος της ανάγνωσης - αν και δεν πρέπει να ξεριζωθεί – πρέπει να ανακατευθυνθεί ώστε να υποταχθεί σε έναν σκοπό. [...]
Μία διεξοδική και περίτεχνη ανασκευή είναι εν προκειμένω ανάξια της αξιοπρέπειας του λόγου, ενώ, πιο σημαντικά, δεν φέρει κανένα αποτέλεσμα. Μόνον η περιφρονητική σιωπή αρμόζει ενώπιον μίας τέτοιας παράνοιας. [...]
Freud and the fairy: chasing my tail / tale
In (oblivion) μνήμη, (παρά) επιστημολογικά, epistomadologies, αποβλεπτικά σχόλια on Αυγούστου 9, 2009 at 09:33http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=33&artid=282707&dt=09/08/2009
Οι έφηβοι είναι εγωιστές, απερίσκεπτοι, παράλογοι και ευερέθιστοι, αν όμως σκεφτεί κανείς την κακοφωνία των κατασκευαστικών εργασιών που συντελούνται στον εφηβικό εγκέφαλο, αυτό δεν είναι άξιο απορίας. Κατά την εφηβεία ο εγκέφαλός μας είναι μεν πλήρως ανεπτυγμένος, όμως η «καλωδίωση» και ο προγραμματισμός του συνεχίζονται.
Επειδή ο όγκος του εγκεφάλου των παιδιών φθάνει σχεδόν αυτόν των ενηλίκων αρκετά προτού περάσουν στο εφηβικό στάδιο, οι ψυχολόγοι παλαιότερα εξηγούσαν τα ιδιαίτερα δυσάρεστα χαρακτηριστικά της εφηβείας ως προϊόντα των αυξημένων σεξουαλικών ορμονών. Πρόσφατα ωστόσο μελέτες που έγιναν με μεθόδους απεικόνισης αποκάλυψαν μια πληθώρα δομικών αλλαγών κατά την εφηβεία και τα πρώτα χρόνια μετά την ηλικία των είκοσι ετών: οι αλλαγές αυτές μπορούν σε μεγάλο βαθμό να εξηγήσουν τη θυελλώδη αυτή περίοδο.
ΟΤζέι Γκλανττου Εθνικού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας της Μπεθίσντα του Μέριλαντ και οι συνάδελφοί του παρακολούθησαν την πρόοδο περίπου 400 παιδιών απεικονίζοντας τους εγκεφάλους πολλών από αυτών ανά δύο χρόνια καθώς αναπτύσσονταν. Ανακάλυψαν ότι η εφηβεία επιφέρει τη διαλογή της φαιάς ουσίας κατά κύματα και ότι οι έφηβοι χάνουν περίπου το 1% της φαιάς ουσίας τους ανά έτος ως και λίγο μετά τα 20 τους χρόνια.
Αυτή η εγκεφαλική διαλογή καταργεί τους μη χρησιμοποιημένους νευρωνικούς συνδέσμους που είχαν υπερπαραχθεί κατά την έξαρση του παιδικού σταδίου της ανάπτυξης, ξεκινώντας από τις πιο βασικές αισθητικές και κινητικές περιοχές. Αυτές ωριμάζουν πρώτες, ακολουθούμενες από τις περιοχές που σχετίζονται με την ομιλία και τον προσανατολισμό στον χώρο ενώ τελευταίες έρχονται αυτές που έχουν σχέση με υψηλότερες λειτουργίες επεξεργασίας και εκτέλεσης.
(ή περί περιγραφών: γραφών)
πιθανολογώ
In epistomadologies, grinderman, theoria, αντινομικά, μετα-τοπολογία, μηδέν, παύσεις / σιωπές on Αυγούστου 9, 2009 at 09:09ανάμεσα στο δέον (ιδεολογία) και το είναι (απροσδιόριστο) / αυτός ο επικίνδυνος ‘ρεαλισμός’ που εκλαμβάνει την ιδιοτροπία του ως πραγματικότητα για τον απλό λόγο: η ιδιοτροπία του ως σκελετός της πρακτικής απορροφάται διαρκώς και συγκαλύπτεται / συγκαλύπτει την καταγωγή του: την ιδεολογία και η ιδεολογία αυτή είναι το κράτος του τρόμου / μέσα στην επιστημονικοφανή ψευδο-αντικειμενικότητα μίας μπάσταρδης απογόνου της δυνατότητας, την πιθανότητα, τρομοκρατείται διαρκώς από το απροσδιόριστο και διαρκώς προσπαθεί να περιορίσει την εμβέλεια της απροσδιοριστίας περιχαρακωμένος, ο ρεαλισμός, μέσα σε υποδομές, δομές, προβλεπτικές στρατηγικές, επικοινωνιακές πραγματολογικές πρακτικές κ.ο.κ. / κι αυτά είναι προφανή: διάφανα σε βαθμό που αφανίζονται από την κοινή θέα και συγκροτούν το τραχύ έδαφος που θεμελιώνει τον φόβο και την ψευδεπίγραφη προσδοκία της αποσόβησης του κινδύνου / διαρκώς σε άμυνα / υποδεικνύω τις εξόδους διαφυγής / ωστόσο η έξοδος διαφυγής έχει κι εδώ τη χρησιμότητα της επίδειξης αεροσυνοδών μέσα σε αεροπλάνο που βρίσκεται δέκα χιλιάδες πόδια πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας / η επιβίωση είναι μία αμυδρή πιθανότητα, μία υπόθεση εργασίας / στην έσχατη μάχη η ήττα (ευτυχώς) είναι προδιαγεγραμμένη / κι αυτό είναι μία λογική αναγκαιότητα / έως τότε η οικονομία του τρόμου παραμονεύει και διασώζει πρόσκαιρα την συνείδηση από τον εαυτό της (ο τρόμος στην ρίζα του συναντά αυτό το τραγικό συμβάν: την επίγνωση των δυνατοτήτων στο σύνολό τους) / διασφάλιση / εξασφάλιση / ασφάλιση…
Kant, April 5, 1798 [to Tieftrunk]
In χρονογραφίες(ή Benjamin) on Ιουλίου 16, 2009 at 10:44[αναφορικά με τη Θεωρία της Επιστήμης του Fichte] (…) “η βιβλιοκρισία ωστόσο (…) μου δίνει την εντύπωση ότι αυτό δεν είναι παρά ένα φάντασμα, το οποίο, την στιγμή ακριβώς που νομίζεις ότι το έχεις συλλάβει, ανακαλύπτεις ότι δεν κρατάς κανένα απολύτως πράγμα, ότι έχεις μάλλον αρπάξει μόνον τον εαυτό σου, πολλώ δε μάλλον, έχεις αρπάξει μόνον το χέρι που επιχείρησε να συλλάβει εκείνο το φάντασμα”
an sich und für sich
In Kant, theoria on Ιουλίου 16, 2009 at 10:42Ich bin das Original aller Objekte
[Kant, Lose Blätter]
physical monadology
In Kant on Ιουλίου 16, 2009 at 10:42[ΑΑ1:481] Πρόταση 7. Θεώρημα.
[...] Οφείλουμε συνεπώς να αναγνωρίσουμε ότι η μονάδα πληροί τον χώρο σύμφωνα με την έκταση της δύναμής της [sed sphera activitatis]
χώροι: σύμβολο και η συμβολική ασυμμετρία
In epistomadologies, orakeln, αγρυπνία (Nachtgottestdienst / wake), ερινύες on Ιουλίου 7, 2009 at 00:19διάσπαρτα φύλλα σημειώσεων: δεν βγάζω πια τα γράμματά μου – τα γράμματά του… κάθε φορά που επιστρέφω είμαι / είναι και διαφορετικό κείμενο… πρέπει να κρατάω ξανά σημειώσεις – κάθε φορά… ή ο σίσυφος και η ανάγνωση…
σύμβολο
In (oblivion) μνήμη, epistomadologies, αβαθή ή συνομιλώντας σιωπηλά, γραμματικές παρατηρήσεις, διαστρωμάτωση σημασιών, ερινύες, συντακτικά φαινόμενα on Ιουλίου 7, 2009 at 00:15η πλήρωση του χώρου του συμβολικού από τη λειτουργικότητα που συγκροτεί μία εκ των δυνατών περιγραφών του συμβολικού αίρει την συμβολική φύση και αντικαθιστά την περιγραφή από την κατασκευή – η αναδιάταξη του συμβολικού σύμφωνα με τη λειτουργικότητα αίρει τις ασύμμετρες διαστρωματώσεις των ατων συμβολικών και αναδιατάσσει σε μία ευθύγραμμη σύζευξη το πράγμα, αντικαθιστώντας ουσιαστικά, την περιγραφή από τον ακριβή ορισμό ο οποίος και απαριθμεί ως μία γραμμική διευθέτηση την (αναμενόμενη) συμπεριφορά… αυτή είναι μία θεμελιακή διαστροφή στην στοιχειώδη εποπτεία του όντος, πιο θεμελιώδης από τον μύθο ή το νόημα… πιο επιρρεπής στη βούληση και την σκοτεινή νύχτα της…
ασυμμετρία
In (παρά) επιστημολογικά, (παρα -) λή(ρήμ)μματα, epistomadologies, theoria, ερινύες, λοξολογίες on Ιουλίου 7, 2009 at 00:06είναι αυτή η ασυμμετρία ανάμεσα στην συμβολική αναπαράσταση του εαυτού που διανοίγει έναν κοινό χώρο [υποθέσεων, προθέσεων, παρερμηνείας, παρεξήγησης ή απλώς αλήθειας και διάψευσης], είναι αυτός ο χώρος η δυνατότητα του νοήματος – μία διαρκής ασύμμετρη προσπέλαση ή αποκατάσταση [ήδη ετεροχρονισμένη και ταυτόχρονη εξωθείται σε μία ψευδή εμφάνιση που πιθανολογεί μόνον την αλήθεια της και πιστεύει τη βεβαιότητά της: η certitudo είναι μόνον πίστη]… πλήρης λογικής δύναμη (δυνατότητα) συγκροτεί ένα νέφος δυνατών παρουσιών – αντιστέκεται στην πρόβλεψη: είναι το ζώο που μπορεί και λέει ότι δεν μπορείς ταυτόχρονα να προσδιορίσεις Και την θέση του σώματός μου αλλά πιο σημαντικά, την Σκέψη μου – η ορμή είναι ασύμμετρη προς τη θέση και η θέση μία (ψευδής) παρουσία της ορμής… ούτε κι εγώ όμως: λέει στον εαυτό του, εισάγοντας μία δεύτερη ασυμμετρία κ.ο.κ.
james joyce reading from ‘Finnegans Wake’
In complications/compilations, αποβλεπτικά σχόλια on Μαΐου 28, 2009 at 14:04
all the big trees (riceboy sleeps)
In complications/compilations, αποβλεπτικά σχόλια on Μαΐου 28, 2009 at 14:00
Antichrist (Lars von Trier)
In complications/compilations, αποβλεπτικά σχόλια on Μαΐου 28, 2009 at 13:58
νομαδολογία
In (oblivion) μνήμη on Μαΐου 22, 2009 at 17:18αρκεί πάντοτε ένας και μόνον άνθρωπος…
Σωκράτης Μαινόμενος
νομαδικά (1)
In (παρα -) λή(ρήμ)μματα, αντινομικά, γραμματικές παρατηρήσεις, διαστρωμάτωση σημασιών, μετα-τοπολογία, νομάς, συντακτικά φαινόμενα, υπεραναγνώσεις on Μαΐου 22, 2009 at 17:16υπάρχει ένα σοβαρό σφάλμα που διαπράττει και η ‘επιστήμη’ και η θρησκεία σε σχέση με τη θεωρία της εξέλιξης: μεταφέρουν αμφότερες την σημασία της στο χώρο του πρακτέου ή την πρακτική εν γένει ενόσω η θεωρία (κι αυτό είναι απόλυτο σε επίπεδο γνώσης και επιστήμης) ισχύει μόνον ως αυτο που είναι, θεωρία ή η φυσική ιστορία της ζωής… με αφορμή την διαρκή επαναφορά στο προσκήνιο της εύρεσης ή μη του περίφημου ‘χαμένου κρίκου’ ανάμεσα στον πίθηκο και τον άνθρωπο που μάλλον με υπερβολή της γούγλε και των μέσων συγγενεύει παρά με έγκυρη (προς το παρόν) διακήρυξη της επιστήμης… το πρόβλημα είναι όταν αυτή η θεωρία καθίσταται επιχείρημα που στρέφεται ενάντια στην θρησκεία ή εξίσου επίχειρημα που αξιώνει περιγραφική ισχύ ενώπιον της κοινωνικής πραγματικότητας (ο κοινωνικός δαρβινισμός και οι συναφείς θεωρίες): η διαστροφή είναι προφανής… η σημασία (το νόημα) κάθε πρότασης που υπερβαίνει την επιστημονική περιγραφή διαστρέφεται μέσα στο πεδίο των λόγων ή καλύτερα, η μοναδική σημασία που μπορεί η επιστήμη (όπως και κάθε τι άλλο) να προσλάβει είναι το πεδίο των λόγων… δεν είναι προφανής ο τρόπος που μία επιστημονική βεβαιότητα συνδέεται με την πρακτική – ούτε είναι βέβαιη η σύνδεση της επιστημονικής έννοιας της αλήθειας με την πράξη (εκτός αν θέλεις να πέσεις από τον έκτο όροφο)… έως ότου φυσικά η επιστήμη προσλάβει πρακτική (χρηστική) αξία (σημασία) – ούτε είναι προφανής η σχέση της επιστημονικής αλήθειας και βεβαιότητας με το πεδίο των λόγων και της ισχύος τους εν γένει…
εδώ υπάρχουν ενδιαφέρονται σχήματα που η αξία τους είναι αντιστρόφως ανάλογη με την παραδεδομένη άποψη περί προόδου και μεσαίωνα που αξίζει να διερευνηθούν: ενδεικτικά μόνον, η αποκτήνωση του ζώου (του ανθρώπου) συνέβη με τον εξορθολογισμενο κατασκευαστικό τρόπο οργάνωσης της καταστροφής – ο θάνατος του θεού σημαίνει ταυτόχρονα και τον θάνατο του Ανθρώπου (είναι δεδομένο: ο θεός είναι η μορφή που ο άνθρωπος επιφυλάσσει στον εαυτό του)… η εξημέρωση του ζώου που μπορεί να προϋποθέτει τον φόβο του Κυρίου υπονομεύται από τον θάνατο του Κυρίου… το αίτημα ήταν και είναι επίκαιρο: αυτονομία – και όχι αυτό το κτήνος που γνώρισε όψιμα στην ιστορία του ότι η σκοτεινή βούληση του θεού που μπορεί ανά πάσα στιγμή να αντιστρέψει το καλό με το κακό (Scotus) είναι μόνον η δική του απύθμενη δύναμη (σκοτεινή βούληση)…
αγαπητέ νομάδα
In αβαθή ή συνομιλώντας σιωπηλά, αποβλεπτικά σχόλια on Μαΐου 22, 2009 at 16:50-μου αναφέρει ότι η πράξη είναι θέμα πίστης…
τον διορθώνω: η πράξη δεν είναι θέμα πίστης – μπορεί όμως να μετατραπεί σε θέμα λόγων (άρα και πίστης)…
-επιμένει: η πράξη θεμελιώνεται στην πίστη…
όχι, ανταπαντώ, η πράξη δεν θεμελιώνεται πουθενά – ο χώρος των λόγων ή περί θεμελίων αποκλείεται από την πράξη… μόνον όταν καταστεί αναγκαία η δικαιολόγηση (το quid juris) της πράξης επικαλείται κανένας την πίστη αλλά με αυτό έχουμε μεταβεί από την πρακτική στο πεδίο των λόγων…
-τότε, ρωτάει, η πράξη είναι τυφλή;
η πράξη, λέω, είναι… ή δεν είναι… απρόσκοπτη είναι – εν αμφιβόλω αίρεται (ή αναστέλεται – πρόσκαιρα)…
-το περίγραμμα ή το συγκείμενο ωστόσο της πράξης δεν είναι απλώς – επιφυλάσσεται: διατηρεί αξιακό περιεχόμενο…
προφανώς, επανέρχομαι, αλλά το αξιακό περιεχόμενο εμπεδώνεται ως περιβάλλοντας χώρος και διαφεύγει της προσοχής… μόνον στο όριο καθίσταται συμπαγής προσδιορισμός… όταν ΔΕΝ λειτουργεί το πράγμα – όχι όταν λειτουργεί…
-και η λειτουργία;
η λειτουργία δεν ανάγεται στο πραγματιστικό ‘δεδομένο’ – όχι… είναι η πράξη – εκείθεν της περιγραφής…
- και το συμφέρον σε αυτήν την περίπτωση – δεν είναι περιγραφή; ανταπαντά…
όχι – είναι μέρος της πράξης… ο άμεσος χαρακτήρας της πράξης δεν συνεπάγεται ανορθολογισμό ή εξίσου, ορθολογικότητα…
- άρα δεν μπορείς να με βοηθήσεις…
όχι…
η πρόζα του κόσμου
In αβαθή ή συνομιλώντας σιωπηλά, αποβλεπτικά σχόλια, υπεραναγνώσεις on Μαΐου 12, 2009 at 17:47αλλά η ομιλούσα γλώσσα είναι η επερώτηση που το βιβλίο απευθύνει στον απροειδοποίητο αναγνώστη, είναι αυτό το εγχείρημα με το οποίο μία ορισμένη διάταξη σημείων και των ήδη διαθέσιμων σημασιών καταφέρνει να αλλοιώσει, έπειτα να μεταμορφώσει καθένα από αυτά και τελικά να αποστάξει μία καινούργια σημασία, να εγκαθιδρύσει στο πνεύμα του αναγνώστη σαν ένα όργανο διαθέσιμο εις το εξής στη γλώσσα του (συγγραφέα:Stendahl)
Η πρόζα του κόσμου, σελ.33
Maurice Merleau Ponty (μτφ. Φώτης και Μαρία Καλλιά), Βιβλιοπωλείον της ”Εστίας”, Αθήνα 1992
7 προτάσεις
In αβαθή ή συνομιλώντας σιωπηλά, αποβλεπτικά σχόλια on Μαΐου 12, 2009 at 17:39Πρόταση 1
Το κείμενο δεν είναι ένα οριστικά προσδιορισμένο αντικείμενο.
Ενώ το έργο είναι συγκεκριμένο (κατ’ αναλογία με μία ουσία) το Κείμενο δεν είναι σαφής υπόσταση, μάλλον ως ‘πεδίο’ (ή δύναμη) ή ένα συμβάν.
Πρόταση 2
Το Κείμενο λειτουργεί ως μία παραδοξολογική και υπονομευτική δύναμη.
Αντιστέκεται σε πρώιμες κατηγοροποιήσεις σύμφωνα με παραδοσιακές κατηγορίες και ιεραρχίες.
Με αυτόν τον τρόπο εξωθεί τα όρια μίας δυνατής ανάγνωσης και της λογικής.
Πρόταση 3
Ένα έργο διατηρεί δύο σημασιολογικά επίπεδα: το κυριολεκτικό και το συγκαλυμμένο.
Ένα Κείμενο, αντίθετα, εμπλέκεται σε μία κίνηση… μία αναστολή… μία διαστολή της σημασίας… το παιχνίδι της σημασιοδότησης.
Η Μετωνυμία – η συσχέτιση του μέρους προς το όλο – χαρακτηρίζει τα λογική του Κειμένου.
Με αυτήν την έννοια το Κείμενο είναι ‘ριζικά συμβολικό’ – δεν αποπερατώνεται.
Πρόταση 4
Μέσα σε ένα Κείμενο η σημασία διασκεδάζεται, είναι μη αναγώγιμη πολλαπλότητα.
Δίχως να επιτρέπει μία ερμηνεία της σημασίας του, αυτό, αντίθετα, υποδεικνύει συνήθως μία έκρηξη της σημασίας λόγω της συγκρότησής του ως ενός ιστού σημασιοδότησης και συγκειμενικότητας που δεν κατάγεται ή δεν προορίζεται.
Πρόταση 5
Ενώ αναφορικά με το έργο είναι δυνατή, όπως γίνεται κατανοητό, μία ιχνογράφηση της καταγωγής του (μέσω διεργασιών παραγωγής ή ‘συσχέτισης’), το Κείμενο μένει δίχως καταγωγή – ο ‘συγγραφέας’ μόνον ως ένας ‘φιλοξενούμενος΄ της ανάγνωσης του Κειμένου.
Πρόταση 6
Το έργο είναι αγαθό – ένα αντικείμενο κατανάλωσης.
Το Κείμενο περιορίζει την απόσταση μεταξύ ανάγνωσης και γραφής αντικαθιστώντας την κατανάλωση με το ελεύθερο παιχνίδι της συνεργατικής ανάγνωσης.
Οι δυσκολίες ενσκήπτουν όταν αποπειράται κανένας να καταναλώσει το Κείμενο – με την παραδοσιακή έννοια [του έργου].
Μόνον τότε αυτό καθίσταται μη αναγνώσιμο και βαρετό.
Πρόταση7
Το Κείμενο συνδέεται με τον οργασμό – την απώλεια του εαυτού μέσα στη μορφή της ‘αδιαχώριστης απόλαυσης’.
«Από το έργο στο Κείμενο»
Επτά προτάσεις
η ιστορία της αποτυχίας
In (παρά) πολιτικά on Απριλίου 20, 2009 at 11:59αυτό συνοψίζει περίπου και την ιστορία των ανθρώπινων σκέψεων – η πιο τρομακτική αποτυχία όμως είναι αυτή που προσκομίζει τη βεβαιότητα ότι είναι οριστική άρα επιτυχής… δεν είναι όμως… αυτή δεν είναι πια σκέψη: είναι εργαλείο… χρήσιμο – αν και δεν είναι σαφές το περιεχόμενο της έκφρασης ‘χρήσιμο’… την καλημέρα μου…
# σιωπή
In (oblivion) μνήμη on Απριλίου 20, 2009 at 11:56βαρέθηκα, είπε, να συνομιλώ με την σιωπή…
- μα είναι νεκρός…
πάντοτε είναι νεκρός…
βαρέθηκα, είπε, να συνομιλώ με τους νεκρούς τότε…
- κι εσύ νεκρός είσαι…
(παύση: αρκετή προκειμένου να αναπνεύσω, αναπνοή)
ξανά
βαρέθηκε, λέει, την σιωπή
- μίλα τότε…
αυτό δεν κάνω;
- δεν απάντησε ξανά
δεν με πειράζει, θα απαντήσω εγώ για χάρη του
υπέρ αυτού / μάρτυρας αυτού; / στη θέση αυτού; / καλύπτοντας αυτόν; /
καλύπτοντας ξανά την απουσία
η ιστορία της αποτυχίας #
In theoria on Απριλίου 20, 2009 at 11:53η προϋπόθεση της αρχής αποστεώνει την σκέψη – η σκέψη μόνον ταυτολογική είναι ή, ασυνάρτητη (μία εκ των σημασιών της ασυναρτησίας είναι η μη αντιστοιχία της σκέψης σε συγκεκριμένα σημεία): η αρχή συλλαμβάνεται στην οντοθεολογική της σημασία και μόνον και είναι εχθρική προς την κίνηση, την ιστορία και την εξέλιξη… η φιλοσοφική παράδοση δεν εκκινεί από αρχή ή την Αρχή αλλά τίθεται διαρκώς το όμοιο της ασυναρτησίας ή της ταυτολογίας πεφρασμένο στη γλώσσα και μόνον εντός της… το άναρχο διασώζει και το φαινόμενο και το φαινόμενο (της σκέψης)… η θεμελίωση είναι η κίνηση που θεμελιώνει μόνον τον εαυτό της άρα μόνον ως αυτό – θεμελίωση υφίσταται και ως εκ τούτου συνυφαίνεται με τη βία της διάρρηξης των παρα(δε)δομένων… η αρχή είναι εχθρική έναντι της ζωής και η σύλληψη της αρχής ως όρου και δυνατότητας παραμορφώνει την ίδια τη δυνατότητα (στο μέτρο που η διατύπωση ή έκφραση είναι μόνον μία όψη της δυνατότητας)… η διαλεκτική συμπλοκή όλων των εκφράσεων με τον θεμελιακό άναρχο χαρακτήρα της σκέψης είναι η ιστορία της αέναης αποτυχίας (και για αυτό είναι ταυτολογικός ή ασυνάρτητος ο χαρακτήρας της)…
i can’t really understand
In παύσεις / σιωπές on Απριλίου 14, 2009 at 08:34we are all but shadows of what was left behind – thank goodness for that…
what is ethical after all?
a piece of [my] mind/body
In orakeln on Απριλίου 14, 2009 at 08:33there is always something rotten in this kingdom of dust
[doves] no peace of mind [or body]
In (oblivion) μνήμη on Απριλίου 14, 2009 at 08:32it really does take an ocean of trust in this kingdom of rust
black mirror
In theoria on Απριλίου 3, 2009 at 19:48ο καθρέφτης ακινητοποιεί το θήραμά του (αυτός που κοιτάζει) – πιέζει το εσωτερικό των κόρων του και τον ακινητοποιεί, δεν είναι πόνος, είναι ενόχληση, αρχικά, έως ότου θύτης και θήραμα συμφιλιωθούν και απορροφηθούν από την αιώνια επαναφορά της ακίνητης εικόνας, το βλέμμα που μπλέκει στον ιστό της συνείδησης, μία συνείδηση που αφανίζεται μέσα στο φως (της), ναρκωμένη, νάρκισσος
reflexion
In theoria on Απριλίου 3, 2009 at 19:47η αυτό -αναφορικότητα παγιδεύεται στην πολλαπλότητα των ασύμμετρων φωνών της, έναν διαρκή διάλογο με τον εαυτό της που εκ των πραγμάτων δεν είναι σιωπηλός – ακομη κι αν δεν ακούγεται τίποτα (πάντα παρεμβάλλει η γλώσσα και ο θεϊκός Πλάτων πάντοτε το ξεχνάει αυτό)… αυτή ακυρώνει την πρόθεση και περιορίζεται στην διαρκή ενατένιση έως ότου κι αυτός ακόμη ο πόνος που ξεπέταξε το χέρι του κόσμου δεν είναι πόνος καταλαμβάνοντας κάθε σπιθαμή της συνείδησης – η συνείδηση δεν πράττει πια, αφανίζεται στην θέαση του εαυτού (δεν είναι καν ο ίδιος – πώς θα μπορούσε άλλωστε;) μαζί της αφανίζεται και η θεωρία διότι δεν είναι πια θεωρία περί τινος: είναι διαρκής αυτό-ακύρωση…
broken glasses
In theoria on Απριλίου 3, 2009 at 19:46η θράυση του καθρέφτη δεν συνεπάγεται τον θρυμματισμό της εικόνας – πρέπει να σιγήσει, οι φωνές πρέπει να σιγήσουν κι αυτό δεν συμβαίνει παρά μόνον όταν το βλέμμα αποπροσανατολίζεται και επανέρχεται στην ζωική του κατάσταση: συντάσσεται δηλαδή με ένα αντικείμενο που εκλαμβάνει ως εξωτερικό… οι έννοιές μας δεν είναι παρά τα θραύσματα, τα κομμάτια οι προοπτικές και η ανασυγκρότηση της ενότητας μία ανάμνηση της εικόνας ή του ειδώλου – αυτά περί σφυριών…
performative
In διαστρωμάτωση σημασιών on Μαρτίου 4, 2009 at 15:32this is a true / false statement / declaration
private language (ιδιωτική γλώσσα)
In γραμματικές παρατηρήσεις on Φεβρουαρίου 6, 2009 at 18:29ο ηλίθιος συνδέει φευγαλέες εντυπώσεις με λέξεις και ονόματα και επιχαίρεται ότι κανένας δεν τον κατανοεί – ο ίδιος όμως; αυτός ο ίδιος; κατανοεί; κι αν κατανοεί σε τι συνίσταται η κατανόησή του; μήπως κάθε σημείο που συναντά προσλαμβάνει και μία νέα σημασία; το παρόν και ο τόπος της ιδιωτείας (ο χρόνος της ηλιθιότητας)…
… language (… γλώσσα)
In γραμματικές παρατηρήσεις on Φεβρουαρίου 6, 2009 at 18:24το ερώτημα, ‘τι εννοείς’ ή ‘τι θες να πεις’ ‘που αναφέρεσαι’ κτλ. είναι ικανός λόγος προκειμένου να αποδιοργανώσει τον ιδιώτη και τον ηλίθιο: φυσικά μπορεί να επιστρέψει και να αποποιηθεί κάθε πρόθεση… την ίδια την σύνδεση ονόματος και πράγματος…
(…) idioteque
In γραμματικές παρατηρήσεις on Φεβρουαρίου 6, 2009 at 18:22γιατί όμως επιμένει και γράφει; γιατί χρησιμοποιεί σημεία; και στίξη; τι θέλει να αποφύγει; ή μήπως θέλει να αναγνωρίσει; πώς ο ιδιώτης είναι απλώς ηλίθιος; στη γλώσσα αίρει μόνον την ιδιωτεία του… η ηλιθιότητα θα παραμένει σύντροφ(ιμ)ος…
ερμηνεία
In αποβλεπτικά σχόλια on Ιανουαρίου 25, 2009 at 09:15ανερμήνευτο ωστόσο παραμένει το πλαίσιο αναφοράς της ερμηνείας – διαρκώς: η μετάφραση προϋποθέτει μία γλώσσα αναφοράς που διαμορφώνει άπαξ τις κατηγορίες της σύνταξης και της γραμματικής (την ‘οντολογία’)… και το γεγονός; το γεγονός παρεμβάλλει ως σχόλιο σε μία άσχετη ανάρτηση (αφήγηση)…
πραγματικότητα
In αποβλεπτικά σχόλια on Ιανουαρίου 25, 2009 at 09:12το γεγονός επιδέχεται μόνον την τιμή της αλήθειας ή του ψεύδους… η πραγματικότητα ωστόσο δεν επιδέχεται κανενός είδους επαλήθευση ή διάψευση… παρεμβάλλει διαρκώς η ερμηνεία…
γεγονός
In αποβλεπτικά σχόλια on Ιανουαρίου 25, 2009 at 09:09όταν ένα γεγονός παρεμβάλλει σαν σχόλιο σε μια άσχετη ανάρτηση… διαγραφή… πολιτική ενός ευπρεπούς σχολιασμού: τα άσχετα σχόλια θα διαγράφονται…
Μορφέας
In orakeln on Ιανουαρίου 19, 2009 at 08:53κι εδώ που στάθηκα, ονειρεύτηκα ότι είμαι στρατιώτης, σφαγιαστής, ο άγιος χασάπης των προαστίων, αλλά δεν έμαθα ποτέ για ποιον λόγο σκότωσα, αφήνω κάτω το όπλο μου, σήκωσα τα χέρια μου και ο καλός μου φίλος πετσόκοψε τον λαιμό μου, άτακτα παρέταξα τον πόνο σε μία ακατάσχετη λογοδιάρροια, ίσως για καλό, μπορεί και για κακό, έγειρα στην άσφαλτο, καταβεβλημένος, ίσως και να σε άκουσα να πλησιάζεις, αλλά δεν μπορώ πια να είμαι βέβαιος, έσκυψες και σου ψιθύρισα αν γνωρίζεις για ποιον λόγο φωνάζεις, ανάμεσα σε ένα πλήθος, με ποδοπάτησε, αιμόφυρτος, ξαπλωμένος στο δρόμο, αφήσανε κάποια λουλούδια και μερικούς στίχους, αλλά δεν έχω φωνή, κι αν είχα φωνή, εδώ που στέκομαι, ονειρεύτηκα ότι είμαι τραγουδιστής, με μία ακουστική κιθάρα, τραγουδάκια σκαρφίστηκα για την επανάσταση, ακούστηκαν κραυγές, ένας κρότος, τα χημικά πονέσανε το στομάχι, παλινδρόμηση, ο οισοφάγος μου γέρασε και επιστρέφει όσα του ρίχνω, όσα μου ρίξανε, κι άλλες λέξεις, βουνό γίνανε, κι εγώ θάφτηκα κάτω από τις περισσότερες, κι εκεί ανάμεσα σε σημαίνονται, σε σημαινόμενα, κάποιος μπέρδεψε τα λόγια του, και σκόνταψε πάνω στο πτώμα μου, κι εδώ ονειρεύτηκα ότι είμαι όρνεο και ξεσκίζω τις λέξεις του την μία μετά την άλλη, μπορεί για καλό, λέω για καλό, εδώ που στέκομαι, ονειρεύτηκα ότι είμαι κήρυκας, δεν κηρύσσω όμως, θα ταφώ με τα οράματά μου, από κείνα που ξεσκίζουνε τις σάρκες και γίνονται καμβάς με σχήματα, τι προσπάθησε να πει, προσπαθεί να πει, τι προσπαθεί ο καλός μου φίλος να δείξει, εδώ που στέκομαι, με πήρανε στα χέρια, κι εκεί δίπλα ξάπλωσες στο πλευρό μου, ή εγώ στο δικό σου, στα χέρια, διέκρινα τους πυρσούς και τις φωτιές, την προκυμαία, ζητώ συγνώμη, δεν είμαι καν κτίστης, κι όμως ονειρεύτηκα ότι μπορώ να κτίσω, ένα παράθυρο ώστε να σου δείξω για ποιο πράγμα μιλώ, αλλά ήσουνα πάντα έξω, όσο κι αν προσπαθώ, πώς να σε κλείσω μέσα σε ένα περίγραμμα, έτσι είναι πάντα, εδώ που στέκομαι θυμήθηκα ότι είμαι λέξη και εδώ θα ταφώ με τα όπλα και την πανοπλία μου, γυμνός κι ανίσχυρος, με τη γλώσσα μου, δεν έπρεπε, λες, να είχες αφήσει ποτέ το όπλο σου κάτω, δεν το άφησα, βάρυνε από τις μνήμες και τσάκισα τα χέρια μου και αφού δεν γράφω, λέω, δεν έχω χρήση, κι αν μιλούσες, κι εδώ που στάθηκε μίλησα, είπε ο κήρυκας: η αιώνια παλινδρόμηση του Ταυτόν
