άμορφος

Ο κήρυκας είπε, αυτή δεν είναι η νέα εποχή, αυτή είναι η αρχή του τέλους της παλιάς εποχής – αλλά ο κήρυκας συνήθως δεν μιλάει

Και ο κήρυκας είπε, η επανάσταση μπορεί να περιμένει, και η ανάσταση αναμονή είναι, και τα δύο πίστη – αλλά ο κήρυκας συνήθως δεν μιλάει.

Και ο κήρυκας είπε, ο χρόνος υποτάσσει το παν και ο τρόπος που ο χρόνος υποτάσσει είναι ο Νόμος – αλλά ο κήρυκας συνήθως δεν μιλάει.

Και ο κήρυκας είπε, ο νόμος είναι η συνέπεια του χρόνου, σε αυτό υποτάσσεται το παν – αλλά ο κήρυκας συνήθως δεν μιλάει.

Ο κήρυκας είπε, το σημείο κορεσμού είναι το σημείο της διάρρηξης και είδα να ξεχύνεται η συνέπεια του νόμου και ο νόμος της συνέπειας και τα κτυπήματά του ήταν αργά αλλά βίαια, είπε ο κήρυκας αν και ο κήρυκας συνήθως δεν μιλάει.

Και ο κήρυκας είπε, τη Δευτέρα θα πίνω στην υγεία του παιδιού που δεν συναντώ πια συχνά – αλλά ο κήρυκας συνήθως δεν μιλάει.

Και ο κήρυκας είπε, στην γειτονιά βλέπω μία πουτάνα που δεν μπορώ παρά να την μιλάω αργά κάθε νύχτα που περπατώ – αλλά ο κήρυκας συνήθως δεν μιλάει.

Και ο κήρυκας είπε, δεν θέλω να την γαμήσω, δεν έχει σημασία, μιλάμε μόνο, με ρώτησε αν θα ήθελα να την γαμήσω, δωρεάν, αλλά της λέω, δεν έχει αξία έτσι, με κοιτάζει μπερδεμένη, και της λέω, αυτό, αυτό το βλέμμα έχει σημασία – αλλά ο κήρυκας συνήθως δεν μιλάει.

Ο κήρυκας είπε, του προσφέρω ένα ποτήρι κρασί, έξω στην παγωνιά, και δεν μιλάμε, πια, δεν ανταλλάσσουμε καν ματιές, πίνουμε κι ένα δεύτερο ποτήρι, δεν τον είδα άλλο, είναι νεκρός, στην υγειά του λοιπόν – αλλά ο κήρυκας συνήθως δεν μιλάει.

Και ο κήρυκας είπε, δεν έχω χρήματα να προσφέρω, δεν έχω δώρα, δεν έχω καν πρόχειρες τις λέξεις – αλλά ο κήρυκας συνήθως δεν μιλάει.

Μία ασκητική μορφή που συναντώ κάθε νύχτα μέσα στο προαύλιο της εκκλησίας, ανοίγω ένα μπουκάλι κρασί και πίνουμε, αμίλητοι, σαν μαλωμένοι από χρόνια, σαν ερωτευμένοι από αιώνες, του δείχνω τη φωτογραφία που είχαμε τραβήξει όταν ήταν ακόμη νέος, εγώ δεν έχω γεράσει, ούτε κι αυτός, έχασε απλώς τη μορφή του, αλλά αυτό ήθελε από πάντοτε.

Και ο κήρυκας είπε, τα γεράματα είναι η οριστική απώλεια της μορφής – αλλά ο κήρυκας συνήθως δεν μιλάει.

Είπε, συνάντησα το νόμο του χρόνου, την συνέπεια, και ο κήρυκας μίλησε: συνάντησα τις καθημερινές του ασχολίες, τίποτα σπουδαίο, προπαγάνδα ήταν και του το είπα, το γνωρίζει, δεν έχει άλλο τρόπο, ίσως αργότερα, ίσως κάποτε, το γνωρίζω, δεν μιλάμε συχνά, μόνο στο δρόμο, δεν είναι πλατύς ο δρόμος, για αυτό και λέμε λίγα, πού να χωρέσουν όλες οι λέξεις της σκέψης, πάντοτε κουβαλάω ένα φλασκί κρασί και του προσφέρω, περπατάμε, ξεστρατίσαμε, ξεστρατίζουμε πάντα, σύντομα νυχτώνει και απλά αφανιζόμαστε, προσλαμβάνουμε τη μορφή του χρόνου, δεν γερνάω ποτέ, δεν γέρασε ξανά, είναι νεκρός, εγώ ακόμη περπατάω, θυμάμαι ότι κάποτε του είχα εξηγήσει ότι όλα είναι εντυπώσεις, προπαγάνδα με διόρθωσε, σωστά, αλλά δεν το παραδέχτηκα ποτέ, εγώ τον πυροβόλησα, δεν ήταν όμως η μορφή του, αλλά πάλι, δεν είχε και μορφή, δεν είχα όπλο, τις λέξεις του απευθύνω, αυτό ήταν δύσκολο, να απευθύνω, τότε μίλησα και αμέσως κατανόησα ότι δεν έπρεπε να έχω μιλήσει, σπάζω την σιωπή που λέει περισσότερα, αλήθεια

Και ο κήρυκας μίλησε και μετά σώπασε και βυθίστηκε στη λήθη – αλλά εγώ τον θυμάμαι.

Και ο κήρυκας απομακρύνθηκε, ή έτσι άκουσα να λένε οι μεγαλύτεροι, θα επιστρέψει, ίσως επιστρέψει, ο κήρυκας λέει: …

Σκέψεις ενός φιλόσοφου για τα θλιβερά γεγονότα στη Λωρίδα της Γάζας

Λένε πως η αλήθεια είναι το πρώτο θύμα ενός πολέμου. Μάλλον είναι το πρώτο θύμα της κτηνωδίας. Αναγκάζεσαι να πεις ψέματα, ίσως ακόμα και στον ίδιο σου τον εαυτό, όταν μετέχεις στην κτηνωδία. Δε θα αναγκαζόσουν, ωστόσο, να πεις ψέματα ευθύς εξαρχής σχετικά με έναν πόλεμο που θα ήταν πράγματι δίκαιος.

Με τον όρο «σιωνισμός» εννοώ την ίδρυση και ουσιαστικά την απαραίτητη άμυνα του κράτους του Ισραήλ περίπου με τα σύνορα που είχε το 1948. Πρόκειται για έναν σχεδιασμό που στο παρελθόν δικαιώθηκε με το Ολοκαύτωμα και σήμερα δικαιώνεται με την ύπαρξη μιας ιουδαϊκής πατρίδας. Με τον όρο «νεοσιωνισμός» εννοώ την αφαίρεση από τους Παλαιστίνιους, το μοναδικό αυτόχθονα λαό της ιστορικής Παλαιστίνης, τουλάχιστον της αυτονομίας τους στο τελευταίο πέμπτο κομμάτι της πατρίδας τους.

Ένας αξιοπρεπής ανθρωπισμός, η Αρχή του Ανθρωπισμού, δικαιώνει το Σιωνισμό. Καταδικάζει το νεοσιωνισμό. Τον καταδικάζει κάθετα. Δεν υπάρχουν δύο όψεις στην ιστορία ενός βιασμού που έχει πράγματι λάβει χώρα.

Ακούμε από τη νεοσιωνιστική κυβέρνηση του Ισραήλ ότι με τις επιθέσεις που εξαπολύει κατά της δημοκρατίας στη Γάζα, δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να ασκεί αυτοάμυνα. Σώζει τις ζωές των πολιτών της από επιθέσεις πυραύλων. Δεν είναι, όμως, αυτός ο σκοπός της.

Εάν η αυτοάμυνα ήταν πράγματι ο σκοπός της, τότε θα τον επιτύγχανε άμεσα υιοθετώντας τη λύση που προτείνεται για το παλαιστινιακό ζήτημα, κάτι που κάθε άλλο παρά περίπλοκο είναι. Θα απαρνούνταν το νεοσιωνισμό. Θα αποσυρόταν άνευ όρων, χωρίς καμιά διαπραγμάτευση, από ό,τι έχει απομείνει από την πατρίδα ενός άλλου λαού.

Ο υπερισχύων σκοπός του νεοσιωνισμού στη Γάζα σήμερα είναι ο ίδιος ο νεοσιωνισμός. Είναι η φαύλη ιδιοτέλεια. Ο σημιτισμός αυτός που βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με τον αντισημιτισμό και σήμερα πια έχει αρχίσει να γίνεται εφάμιλλος με όσα διέπραξε ο αντισημιτισμός. Το κράτος του Ισραήλ δεν έχει κανένα απολύτως δικαίωμα, και κυρίως κανένα απολύτως ηθικό δικαίωμα, να συνεχίζει να επιδιώκει την επίτευξη του υπερισχύοντος σκοπού του στη Γάζα.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Στο σχεδιασμό που καταστρώνει για το νεοσιωνισμό, το Ισραήλ δεν έχει κανένα απολύτως ηθικό δικαίωμα να υπερασπίζεται τον εαυτό του από τους πυραύλους που χρησιμοποιούνται εναντίον του. Όποια κι αν είναι τα ένστικτα της ανθρώπινης φύσης, το Ισραήλ δεν έχει περισσότερα δικαιώματα να υπερασπίζεται τον εαυτό του από αυτούς τους πυραύλους από ό,τι είχε η χιτλερική Γερμανία να υπερασπίζεται τον εαυτό της και τα στρατόπεδα θανάτου που διέθετε.

Αυτό στο οποίο έχει εμπλακεί το Ισραήλ φυσικά δεν είναι καν πόλεμος. Γιατί ένας πόλεμος, σύμφωνα με το συνειρμό στον οποίο παραπέμπει ο συγκεκριμένος όρος και είναι απαραίτητος, και μάλιστα είναι απαραίτητος για προπαγανδιστικούς λόγους, προϋποθέτει δύο πλευρές ανάλογης δύναμης. Αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Γάζα είναι κάτι διαφορετικό.

Οι Παλαιστίνιοι είναι αυτοί που πάντοτε είχαν κι έχουν ακόμα μέχρι σήμερα ηθικό δικαίωμα στην τρομοκρατία που ασκούν, στη δικαιολογημένη αυτοάμυνά τους κατά του νεοσιωνισμού σε ολόκληρη την περιοχή της ιστορικής Παλαιστίνης. Το επιχείρημα που στηρίζει την εν λόγω θέση, κι εν μέρει βασίζεται στην Αρχή του Ανθρωπισμού, καθίσταται πλέον απλούστερο.

Τεντ Χόντεριχ (Ted Honderich)
31/12/2008, Λονδίνο

βία

http://indy.gr/features/dolofonik-epithesi-sti-syndikalistria-k-koyneba (Κ.Κούνεβα)

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_06/01/2009_262307 (Δ.Μαντζούνης)

δύο σκέψεις, η πρώτη αφορά στον τρόπο που συμπαραστέκεται η δημοκρατία όταν αυτή η ίδια προσθίγεται ή προσβάλλεται – όταν προσβάλλεται με τον πιο βάρβαρο τρόπο η ανθρώπινη υπόσταση, το πρόσωπο των θεσμών… αυτός ωστόσο ο τρόπος είναι προκλητικός: η δημοκρατία δεν συμπαραστέκεται όταν αυτή η ίδια προσβάλλει και προσθίγει, όταν αυτή και το πρόσωπό της εξοντώνει την ίδια την ανθρώπινη ζωή – και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια… αν θα έπρεπε να ορίσουμε εκ νέου τις έννοιες είναι προφανές ότι η δημοκρατία είναι αμιγώς κράτος ή κραταιά – τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο… ο δήμος είναι σύμπτωμα της υπόστασης ή της (εξ) ουσίας (η δολοφονία λ.χ. ενός εφήβου από την δημοκρατία και τα όργανά της θεωρώ ότι προσβάλλει βάναυσα, σχεδόν ακυρώνει, την ίδια την έννοιά της ή αυτήν που εκλαμβάνει ως έννοια και αυτό πολύ πιο σοβαρά από την επίθεση ενάντια σε έναν αστυνομικό – εξακολουθούν και είναι άνισα και ασύμμετρα τα μεγέθη κι αυτό δεν αφορά στον θάνατο ή όχι, αλλά στην θέση, την ισχύ και την εκδήλωση της εξουσίας του ισχυρού ενάντια σε έναν ανίσχυρο)…

η δεύτερη σκέψη είναι οριακή και αφορά στον τρόπο που η δημοκρατία χρησιμοποιεί την ανθρώπινη υπόσταση… αν υποθέσουμε ότι υφίσταται πρωταρχικά μία έννοια προσώπου που τίθεται εκείθεν κάθε προσδιορισμού και δευτερογενώς η ιδιότητα του προσώπου, η έκφρασή του, αυτό που είναι άμεσο και χρήζει σκέψης είναι η σχέση προσώπου και ιδιότητας… αυτό συγκροτεί μία πρό-χειρη και βολική εννοιολογική διάκριση που επιτρέπει στο πρόσωπο να αποποιηθεί την ιδιότητά του επικαλούμενο το αδιαπραγμάτευτο του προσώπου (την ανθρώπινη υπόστασή του) – αυτήν την κακή διάκριση χρησιμοποιεί η δημοκρατία: ο αστυνομικός που δέχεται δολοφονική επίθεση προσλαμβάνει τον ανθρώπινο χαρακτήρα του – σε αντίθεση με την συνδικαλίστρια που σε παρόμοια δολοφονική επίθεση διαβάλλεται εσναρκώνοντας τον συλλογικό φόβο του ξένου: η δημοκρατία αυτό πράττει, χρησιμοποιεί… όταν οφείλουμε αντίθετα να αναγνωρίσουμε ότι σε κάθε δημόσια επίθεση προσβάλλεται η ιδιότητα (ΚΑΙ προφανώς και το πρόσωπο, αλλά πρωταρχικά η ιδιότητα – μπορείς να συμφωνήσεις ή να αποκηρύξεις τη βία, αυτό ωστόσο δεν σημαίνει ότι δεν σκέφτεσαι)… αυτό υπενθυμίζει την συσκότιση της έννοιας του ποινικού και της έννοιας του πολιτικού και την επιμονή της δημοκρατίας να προσδιορίζει κάθε πράξη με όρους ποινικούς (ή εσχάτως, τρομοκρατίας)… ορθά: παράνομο είναι αυτό που προσβάλλει την δημοκρατία  και τους λειτουργούς της… ο βασιλιάς δεν είναι γυμνός: φέρει όπλα και κατόρθωσε (ξανά) και εφεύρε και (τους) εχθρούς (του)…

i fought the law and the law…

Είναι σαν τόκος το κείμενο – πόνος αυτό εννοώ. Να διευκρινίσω πριν από όλα, δεν συμμετείχα σε καμία πορεία και καμία διαμαρτυρία. Δεν θα δικαιολογηθώ: αλλά δεν χρειάζομαι εξίσου κι έναν εφήμερο λόγο *αφορμή προκειμένου να αντιληφθώ τα συμβάντα. Ο πόνος δεν έχει μουμιοποιήσει ακόμη το νου κι αυτό τροφοδοτεί με πόνο ξανά και το σώμα και ο πόνος δεν είναι εφήμερος (όπως εφήμερος δεν θα είναι ο πόνος των οικείων του νεκρού).

Μία πολύ γενική σκέψη / παρατήρηση: τέθηκε ή τίθεται ακόμη ως επερωτώμενο ή ζητούμενο η στάση που κρατάει η συντεταγμένη πολιτεία (και όχι μόνον η μειοψηφική κυβερνώσα παράταξη) έναντι της εξέγερσης ή της «εξέγερσης» – επιλέξτε την ανάγνωσή σας. Αυτό που ίσως όμως πρέπει να σκεφτούμε είναι αν το αίτημα ή το «αίτημα» – αυτό το σώμα όπως πολύ ωραία αναφέρει ο Παντελής Μπουκάλας – απευθύνεται (ακόμη) σε μία συντεταγμένη πολιτεία. Σπεύδοντας να αποδεχτούμε την πολιτεία και τους φορείς της σε όλες τις εκφάνσεις τους ως τον μόνο νόμιμο φορέα του διαλόγου ανανεώνουμε την πίστη στην σύγχρονη εκδοχή μίας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας όπου η συνομιλία διεξάγεται μόνον από τους συντεταγμένους φορείς της πολιτείας (δεν προβοκάρω: δεν θα πω εξουσία). Αυτό όμως είναι ένα κομβικό σημείο: η βία που εκδηλώθηκε, η ετερογενής καταγωγή της βίας που εκδηλώθηκε δεν συνιστά λόγο που απευθύνεται – είναι απόλυτα αυτό-αναφορικός ή σχιζοφρενικός ο λόγος της βίας στρεφόμενος ενάντια στο ίδιο το σώμα που εκδηλώνει τη βία: η κοινωνία καταπίνει τις σάρκες της μετά τα παιδιά της κι αυτά τα δικά τους κ.ο.κ. Αλλά κι αυτό ακόμη θα μπορούσε να μην έχει καμία απολύτως σημασία – απλά διατυπώνω μία σκέψη.

i fought the law… #1

Το σημαντικό εν προκειμένω είναι το περιθώριο διαπραγμάτευσης ή διαμαρτυρίας και η μετατόπισή του: ένας νέος τόπος, μία νέα μορφή εκδήλωσης της διαπραγμάτευσης περικλείει ξανά ως έκφρασή της την ίδια τη βία: αυτή η θέση που διατυπώνω ισοδυναμεί με την άμεση απόκριση προς το μέρος μίας πολιτείας που βιαιοπραγεί ούτως ή άλλως σε πολλαπλό επίπεδο και με ύψιστο διακύβευμα το ίδιο το πρόσωπο, την ίδια τη ζωή. Ας μην σπεύσει κάποιος να συμπληρώσει, βία στη βία ή παρόμοια. Ας σπεύσει όμως να σκεφτεί ότι η κατάκτηση των τελευταίων εβδομάδων είναι η σαφής διάρρηξη της (διαρκούς) κοινωνικής ειρήνης που επαγγέλλεται αυτή η κατασκευασμένη συναίνεση μίας καθημερινής πρακτικής, των μέσων ενημέρωσης και της πολιτείας εν γένει. Είναι η αμφισβήτηση της συγκεκριμένης αυτής ιστορικής έκφρασης της νομιμότητας στον ελλαδικό χώρο. Κι αυτό αφορά σε όλους. Ακόμη κι αν αυτή η αμφισβήτηση δεν είναι συνειδητή επιλογή – όπως λ.χ. στον αναρχικό χώρο και τις επιθέσεις που οργανώνει εξ ορισμού ενάντια σε συμβολικούς στόχους, αλλά και πάλι, τι είναι συνειδητή επιλογή (η συνείδηση είναι υπέρ-εκτιμημένη ενώπιον του σύγχρονου (απ)αξιακού συστήματος αναφοράς) – αυτή όμως η βία είναι εκ των πραγμάτων νομιμοποιημένη πια πρακτική για ένα διευρυμένο πλήθος ανθρώπων… ακόμη και φιλήσυχων ανθρώπων. Σηματοδοτεί άραγε αυτή η εποχή την απαρχή της άρσης των άρρητων κοινωνικών συμβολαίων, εθών και εθίμων; Αυτό είναι το ζητούμενο προφανώς – αυτή η άρση δεν έχει θεμελιωθεί ακόμη, ωστόσο, έχει νομιμοποιηθεί ως πρακτική που θα προσφέρει, ευελπιστώ, μία ενδιαφέρουσα ιστορική ανέλιξη στην ίδια την έννοια της ελευθερίας και της ιστορικής μας ζωής, το πρόταγμα που λέει και φίλος, της αυτονομίας.

Παρόλο που η ένταση πια συντηρείται μόνον μέσα από εκδηλώσεις και συμβολικές παρεμβάσεις – τουλάχιστον εκτός Αθηνών και με πιο σημαντικές τις κινητοποιήσεις των ελλήνων και όχι μόνον φοιτητών στο εξωτερικό – παρόλα αυτά, η ένταση έχει διανοίξει έναν νέο τόπο νομιμοποίησης της βίας που θα αναμετρηθεί αργά ή η γρήγορα με το πνεύμα της εποχής της τρομοκρατίας ή του Ηγεμόνα που διαιρεί και άρχει: θα αναμετρηθεί με το Τέρας σε όλες του τις εκφάνσεις διότι τα άσχημα έρχονται ή θα έρθουν πιο άσχημα κι εδώ πια το διακύβευμα θα είναι η ίδια η στοιχειώδης έννοια της αξιοπρέπειας. Αυτή η ελάχιστη μετατόπιση του περιθωρίου ή του ορίου που αναγνωρίζει και εμμέσως πλην σαφώς νομιμοποιεί τη βία δεν αφορά αυτή τη φορά σε μία βλακώδη ηθική νομιμοποίηση της βίας ως αυτοδικίας της δεκαετίας των τελών του 70 και του 80 και της 17Ν που εμφανίζεται ως άλλοθι και κάθαρση της ένοχης συλλογικής συνείδησης ενός λαού που δεν αντέδρασε ποτέ ενάντια στη χούντα – κάθε άλλο. Όχι: μπορεί ακόμη να αναγράφεται στους τοίχους το αίτημα της εκδίκησης αλλά θα ήμασταν αφελείς αν συντασσόμασταν πίσω από αυτό – θα είμαστε χαμένοι.

i fought the law… #

Τα αιτήματα συνεπώς δεν τέθηκαν ή δεν χρειάζεται να τεθούν – είναι τα συμπτώματα της εποχής. Δεν τέθηκαν διότι κανένας δεν θα ακούσει – κανένας δεν είναι εκεί για να ακούσει. Ακόμη και ο Νίκος Ξυδάκης που συμμετείχε σε μία συζήτηση στην κρατική τηλεόραση μαζί με επιφανείς πολιτικούς, έναν άνδρα και μία γυναίκα, ακόμη κι αυτός νομιμοποιεί το αδιέξοδο ανανεώνοντας μία πίστη σε μία πολιτική που δεν ερείδεται πουθενά. Καλώς ή κακώς τέθηκε ως πρόβλημα η νομιμότητα. Δεν ξέρω αν θα αλλάξει ποτέ τίποτα ή όχι. Αρκεί ότι η βία επανήλθε ως τρόπος μέσα στο πολιτικό – κι αυτό έρχεται από έναν άνθρωπο που δεν μπορεί καν να διανοηθεί τη βία ως τρόπο. Κι αυτό απλώς για να επιστρέψω το αυτονόητο: έχουμε πόλεμο με τον ίδιο μας τον εαυτό. Απλώς στα συμπτώματα της εποχής προστέθηκε και η σαφής βία – και δεν προστέθηκε ως καπρίτσιο αλλά ως τραγική απόληξη της αδυναμίας στοιχειώδους συνεννόησης σε βασικά πράγματα: διότι κάθε συζήτηση, κάθε συνομιλία, κάθε διάλογος, κάθε αίτημα, ακόμη και παράκληση υπονομεύτηκε από την διαρκή υπενθύμιση της ασυμμετρίας της δύναμης των συνομιλητών, ένθεν κι ένθεν, μίας ασαφούς δηλαδή βίας. Κι αυτό αξίζει τον κόπο να το συγκρατήσουμε. Η βία οφείλει να ερμηνευτεί πολλαχώς κι όχι απλά ως (φυσική / τυφλή -!-) βία: η κατάληψη συναντά την παρεμβολή στη ροή του προγράμματος, η εικόνα την ανάρτηση ενός συνθήματος, η κατανάλωση την παρακώλυση της κυκλοφορίας και τα καμένα καταστήματα, η κοινωνική «ειρήνη» τις παρεμβάσεις της βίας, η ελευθερία στις μετακινήσεις την ελευθερία εν γένει, η κατάληψη την κακή πληροφορία, η κατάληψη την κακή γνώση, η ανάρτηση συνθήματος την αδιάφορη καθημερινή μας διαδρομή, η τέχνη το απαθές μας βλέμμα, η καθημερινότητα χιλιάδες προσαγωγές άρα τη βίαιη ανακοπή της, η αστυνομία την φωτιά, οι γιορτές τα σκουπίδια, η εργασία τον εργασιακό μεσαίωνα και τις απολύσεις, η εκκλησία την βεβήλωση και η βουλή την αποτυχημένη απόπειρα πυρπόλησής της κτλ. Διαλέξτε τι θα προσδιορίσουμε ως πραγματικό και τι ως συμβολικό και ποιο βαραίνει…

Ετικέτες: βία, τρόμος, τρομοκρατία, κράτος, γκρ.ράιοτς (griots)

όνομα

http://shibumi.org/eoti.htm

http://babylonmedia.wordpress.com/

http://www.skai.gr/master_story.php?id=103151

http://tsimitakis.wordpress.com/2008/12/06/breaking-news-νεκρός-απο-πυρά-στυνομικών-στα-εξά/#more-661

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=935082

http://en.wikipedia.org/wiki/Urban_guerrilla_warfare

http://troktiko.blogspot.com/2008/12/blog-post_7069.html

http://kkmoiris.yooblog.gr/2008/12/08/595/

http://arxediamedia.blogspot.com/2008/12/blog-post_2634.html

http://angelofdark.wordpress.com/

http://proxeirotetradio.blogspot.com/2008/12/blog-post_08.html

http://papachatzis.tumblr.com/

http://wunbad.yooblog.gr/2007/06/23/28/

http://criticalpsygreece.wordpress.com/

http://salata.wordpress.com/

http://e-cynical.blogspot.com/2008/12/blog-post_09.html

http://valiacaldadog.blogspot.com/2008/12/blog-post_18.html

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=967149&lngDtrID=245

http://thrymmata.blogspot.com/2008/12/walter-benjamin.html

http://troktiko.blogspot.com/2008/12/blog-post_4007.html

http://www.ndimou.gr/newsarticle_gr.asp?news_id=317

http://koukouloforos.wordpress.com/

http://naftilos.blogspot.com/

προβοκάτσια (περί βλακείας)

προβοκάτσια η [provokáts<x>a] O25α & [provokátsia] O27α : η σκόπιμη πρόκληση, η ενέργεια του προβοκάτορα και το αποτέλεσμά της: Tα επεισόδια και οι εμπρησμοί στον εορτασμό της επετείου του Πολυτεχνείου ήταν καθαρή~. H έκρηξη βόμβας στα γραφεία της οργάνωσης καταγγέλθηκε ως ~. [ρωσ. provokatsija (με βάση το λατ. provocatio `πρόκληση΄ και το γαλλ. provocateur, πρβ. προβοκάτορας)] από το ηλεκτρονικό λεξικό του κόμβου [komvos.edu.gr]

προβοκάτσια (η) η δράση ή ενέργεια που έχει σκοπό να παρασύρει άτομο ή ομάδα σε παράνομες ή ανάρμοστες πράξει ώστε να εκτεθούν και να ωφεληθούν οι αντίπαλοί τους [...] από το λεξικό του Μπαμπινιώτη