through the looking glass and what Alice did not find / το παιχνίδι με τα είδωλα είναι παράδοξο… μέσα στις αντανακλάσεις, σαν το έντομο μέσα στην παγίδα / δεν έχει σημασία: αποχρώσεις μόνον / βλέπει άραγε κανένας; αυτό ρωτάει διαρκώς / εσύ / απαντάει / ο παρατηρητής ουδέποτε παρουσιάζει την όψη του / προδίδεται όμως πάντοτε / εκτός κι αν στηλώνει το βλέμμα και κοιτάζει / αλλά όντας μέσα στο είδωλο γνωρίζει ότι κοιτάζει προς τα έξω και πως έξω είναι μόνον μία δεύτερη αντανάκλαση; / κι εγώ που καταφάσκω, αντανάκλαση δεν είμαι; κοιτάζεις εσύ αλλά δεν θυμάσαι ότι κοιτάζεις εσύ και επειδή κοιτάζεις εσύ δίχως να θυμάσαι ότι κοιτάζεις εσύ θεωρείς ότι κάποιος κοιτάζει / δεν είναι έτσι όμως / σαν την συνείδηση: αν γνωρίζω ότι εγώ πράττω, τότε θεωρώ ότι όλοι γνωρίζουν ότι πράττω – κι έτσι λύνεται το παράδοξο με τον σολιψισμό / αλλά δεν λύνεται ποτέ διότι η συνείδηση υπονομεύει αυτό το ‘όλοι γνωρίζουν’ και σύντομα πράττει ξανά ανέμελη / δίχως έννοια / προσδοκώντας την έννοια όμως: όχι πια / σήμερα που όλα πια είναι πολύ απομακρυσμένα ώστε να έχουν νόημα η μάχη με τα φαντάσματα έχει κριθεί – και μέχρις ενός σημείου, έχει χαθεί / ξέρω όμως ότι πάντοτε είναι έτσι / για αυτό και συνεχίζω / ο πάππος μου συνήθιζε να κοιμάται με τα μάτια ανοιχτά και να μιλάει με τα μάτια κλειστά / αυτήν την παράδοση την συνέχισε ο πατέρας μου και τώρα εγώ / αν συγκεντρωθώ περισσότερο θα δω αυτό που προσπαθώ να πω ή να πει / θα δω / αυτά που η αλίκη δεν βρήκε διότι μέσα στον καθρέφτη κι αυτή ακόμη είναι είδωλο – δεν υπάρχει (η αλίκη / εγώ)
ο κραπ από τα χαρακώματα
