τη συζήτηση την είδα εδώ – δεν είμαι χρήστης του indymedia απλά διαβάζω Και το indymedia
χρήσιμα είναι κι αυτό εδώ κι αυτό εδώ
Ευθύς εξαρχής το πρόβλημα είναι αυτό: “Βέβαια αυτό το εγχείρημα, για να κρατηθεί ζωντανό, χρειάζεται μια διαχειριστική ομάδα (ΔΟ) που να φροντίζει για την καλή λειτουργία του και την εξέλιξή του. Και σαφώς, για να διατηρηθούν αυτά τα χαρακτηριστικά, πρέπει και η ΔΟ να λειτουργεί βάσει αυτών αλλά και όσοι συμμετέχουν στη ΔΟ να υπερασπίζονται τέτοιες δομές και σκοπούς.”
Διότι το μέσον ή καλύτερα αυτός που διαχειρίζεται (sic) το μέσον γνωρίζει πώς να χρησιμοποιήσει το μέσον – δυστυχώς κι αυτή η κοκορομαχία συμβαίνει ενώ εξακολουθούν και είναι προφυλακισμένοι με βάση τον αντιτρομοκρατικό (sic) νόμο πολιτικά πρόσωπα (είναι προφανές ότι το πολιτικό πρόσωπο δεν είναι ο πολιτευτής αλλά αυτός που αναλαμβάνει την ευθύνη της πολιτικής σκέψης του δηλώνοντας το αυτονόητο: είμαι αναρχικός – σε αυτόν τον τόπο μόνον οι αναρχικοί κρίνονται εκτός νόμου, κυριολεκτικά εκτός νόμου – παράνομοι και παράνομα)… για τα πρακτικά και μόνον: δεν είμαι αναρχικός…
Η φύση της πληροφορίας (φέρω πληρότητα), όπως και παλαιά στη γλώσσα των νεκρών η δύναμη, είναι ότι η πληροφορία πρέπει να εκτεθεί – να ξεδιπλωθεί το περιεχόμενό της και η πουτάνα η ζωή τα φέρνει ώστε εμείς αναλαμβάνουμε να ξετυλιγούμε τα κουβάρια… στο δρόμο βλέπουμε ότι η πληροφορία τελικά είναι ένα κουφάρι ή ένα γεγονός (το ίδιο κάνει) που μόνον η δημσιοποίηση εμπνέει την ζωή του, δίνει ζωή κι αυτό για τον απλό λόγο ότι δεν υπάρχει γεγονός – ακόμη κι αν υπάρχει καταγραφή: το γεγονός, ακόμη κι αν υπήρξε, διαλύεται σε απόψεις ή προσλαμβάνει τον χαρακτήρα του μέσου που το διαχειρίζεται… βεβαίως έτσι επαληθεύουμε τον αναγκαίο χαρακτήρα της προπαγάνδας που έχει λειτουργήσει με εξαιρετικό τρόπο για όλες τις αποχρώσεις προσφέροντας θαυμάσιες υπηρεσίες… καταλαβαίνω πού το πάω: τίποτα δεν ειναι αθώο – μάλλον πόσο αυτό εδώ το κείμενο… αφελώς θα επαναλάβω αυτά που διδάσκονται στη νεοελληνική γλώσσα: η ίδια η πράξη της απόφασης περί του περιεχομένου μίας έκδοσης (ποια άρθρα θα δημοσιοποιηθούν) συνιστά προφανή παρέμβαση – και δίκαια διότι ο χαρακτήρας (sic) κάθε μέσου (!) περιφρουρείται σύμφωνα με ένα στοιχειώδες κείμενο που θα ορίζει τον χαρακτήρα του μέσου (!!!)… ήδη όμως είμαστε αντίπερα στις όχθες μας ε; όλα τα πράγματα προσλαμβάνουν τις σημασίες τους μέσα από την προοπτική ευρύτερων καταστάσεων που συχνά αγνοούμε απλώς επειδή δεν τα έχουμε ποτέ σκεφτεί ή δεν τα δημοσιοποίησε ποτέ κανένας – αυτό δεν σημαίνει ότι δεν συμβαίνουν όμως! ένα πράγμα είναι να υπογραμμίσεις ή να κατευθύνεις την προσοχή κάποιου σε ένα συμβάν που αγνοεί κι άλλο πράγμα ειναι να αναλάβεις την διαμόρφωση του συμβάντος: το μέσον εκ των πραγμάτων περιορίζεται στη φύση του, την δημοσιοποίηση – τα υπόλοιπα είναι σιωπή (όχι συνένοχη ή συνενοχή): καμιά φορά εκκωφαντική… απλά μέσα στο θόρυβο δεν ακούς τίποτα… ή από το θόρυβο δεν ακούς τίποτα ή όντας μέσα στο θόρυβο δεν σου φαίνεται τίποτα ότι κάνει φασαρία… δεν γνωρίζω τι έχει συμβεί και δεν με απασχολεί… τα νέα (!) τα μαθαίνω – όσα είναι σημαντικά δηλαδή αργά ή γρήγορα χτυπούν την πόρτα μου (το ερώτημα είναι βεβαίως παιδικό: μπορώ να πράξω θαυμάσια ανοίγοντας ένα blog και να δημοσιοποίησω την αντίστασή μου η οποία εκ των πραγμάτων είναι αυτή η ίδια η πράξη της δημοσιότητας! πάλι, μπορώ να διερευνήσω άλλους τρόπους: αλλά αυτή η διαφορά είναι η διαφορά μεταξύ μίας νοοτροπίας που πράττει και μίας που δεν πράττει, αργά ή γρήγορα θα αναγκαστείς να διαλέξεις – συνειδητά ή όχι… προτιμώ την συνείδηση)… ευχαριστούμε
Και κάτι τελευταίο: με εκνευρίζει το γεγονός ότι όλοι οι πληροφοριοδότες θεωρούν εκ των πραγμάτων ότι κατέχουν κάποια δύναμη, την αλήθεια – κι εγώ το ηλίθιο κοινό δεν γνωρίζω την αλήθεια και περιμένω την ενημέρωση… το ενδιαφέρον βέβαια είναι ότι αυτή η πληροφορία απευθύνεται σε εμένα ή και σε εμένα, ένα κοινό τέλος πάντων, που, ως επί το πλείστον είναι ταυτόχρονα ηλίθιο (αδαές) Και συνένοχο (απαθής – αστός) αλλά δυνάμει Χρήσιμο (ευαισθητοποίηση-κινητοποίηση!)… προτιμώ τον τίτλο ηλιθιότητας – τα υπόλοιπα με τρομάζουν… ανθρωπάκο
“Η λέξη sic είναι λατινική, είναι τροπικό επίρρημα και σημαίνει έτσι (ούτως). Χρησιμοποιείται συχνά μέσα σε παρένθεση, όταν μεταφέρεται κείμενο ή λόγος τρίτου για να τονίσει ότι η μεταφορά είναι πιστή. Χρησιμοποιείται για ιδιαιτερότητες ή λάθη, γλωσσικά ή νοηματικά, του πρωτοτύπου, προκειμένου να τονιστεί ότι τα λάθη ή οι ιδιαιτερότητες προέρχονται από τον αρχικό συγγραφέα και όχι από αυτόν που τα αναπαράγει” [http://el.wikipedia.org/wiki/Sic] – με μία διαφορά: εδώ τα λάθη βαραίνουν μόνο εμένα!
