krapp says

ποτέ ξανά καμία εποχή δεν είχε τέτοια επίγνωση της ιστορίας της και απόλυτη άγνοια της ιστορικότητας… όλες οι κατηγορίες μίας φιλοσοφικής ιστορίας είναι νεκρές: έχουν ακινητοποιηθεί στην καταγραφή, την μελέτη, την αρχαιολογία της ιστοριογνωσίας – στο όριό της αυτή είναι μυθολογία και σαν μυθολογία έχει προσλάβει εκ νέου το κύρος της αυθεντίας… τυφλή η εποχή, ανιστορική: λες και έχουμε παραμείνει ακίνητοι από την κατάρρευση της αυτοκρατορίας, την παρακμή της βιέννης: εκεί, στην παρακμή του χρόνου η παλαιά εποχή ξεπέταξε τη νέα εποχή και κατάρα έσπειρε στην αστική τάξη, την αιώνια νεότητά της… η παρακμή της εποχής είναι αυτή η αιώνια νεότητα που αδυνατεί να πράξει, ψυχαγωγείται μόνον και διασκεδάζει – με έναν τρόπο ξένο όμως προς εμένα – την παλιά ευρώπη… ο σκοτεινός μύθος της εποχής είναι το ανικανοποίητο που γεννάει η απόλυτη διαμονή στο παρόν, την εικόνα, την ακίνητη εικόνα… όσο μεγαλύτερη είναι δύναμη τόσο ελαχιστοποιείται η ικανότητα και η ικανοποίηση, αυτάρκεια – αντιστρόφως ανάλογο είναι αυτό…μανώλη η εποχή δεν είναι για καντιανούς ε;!

υπέρ νομάδα ή περί απολύτου ελευθερίας

ελευθερώθηκα από την ύλη, ελευθερώθηκα από τις αισθήσεις, ελευθερώθηκα από την πίστη, ελευθερώθηκα από τους ανθρώπους, ελευθερώθηκα από την εργασία μου, ελευθερώθηκα από τη γλώσσα μου, ελευθερώθηκα από τις μορφές της γλώσσας μου, ελευθερώθηκα από τα σχήματα,  ελευθερώθηκα από τις ιδέες, ελευθερώθηκα από τον εαυτό μου, ελευθερώθηκα από εσένα και στο τέλος απέμεινα μόνος μου, ελεύθερος, μόνος, ένας άντρας δίχως σκιά, δίχως πρόσωπο, δίχως όνομα, δίχως έδαφος τραχύ να περπατήσω και να μετακινούμαι, η διαρκής κίνησή μου έγινε στάση, έλος και με παρασέρνει μέρα με τη μέρα, ακίνητο, μέσα στην κίνηση, το μάτι του κυκλώνα που παραμένει ακίνητο, προσπάθησα να ξεφύγω, όχι πια, οι φωνές είναι πολλές και τα φάρμακα δεν βοηθούν άλλο, έχω ανοσία, ανοησία, περιμένω μήπως και σκοντάψω κάπου,  μήπως και πονέσω κάπου, μήπως και πιστέψω κάτι, μήπως και μιλήσω κάπως, μήπως και αφανιστώ μέσα σε μία ιδέα, φτιάξω μορφές ξανά, μήπως και χαράξω σχήματα, μήπως και ξαναδώ τη σκιά μου, μήπως και αναγνωρίσω το πρόσωπό μου, μήπως και προφέρω το όνομά μου, μήπως και περπατήσω ξανά, μήπως και αρκεστώ σε έναν μικρό περίπατο, μήπως και κινηθώ / ξεκουνηθώ / μήπως και με παρασύρει η έξω πτέρυγα του κυκλώνα, μήπως και δεν προσπαθώ άλλο να ξεφύγω, μήπως και οι φωνές μεταμορφωθούν σε συμμετρία και αρμονία και αποκτήσουν ένα βάθος, μήπως και η φαρμακευτική μου αγωγή σωθεί, μήπως

κραπ προς ανελικτή προς νομάδα προς κραπ προς ανελικτή προς νομάδα (στη μνήμη του πατέρα μου)

υπέρ απίστων

φίλε παν, και παπάς να είσαι με την αράδα σου θα πας ή παπάς παπάς ζeυγάς ζeυγάς ή ο παπάς ο παχύς έφαγε παχιά φακή με την χρυσή σκαστή κουτάλα ή ω ρε παπά – κι πάεις στην ποταμιά ή αν θα πιάσεις τον … από τα αρχίδια ή στου παπά την πόρτα ή όσα δεν φτάνει ο παπάς ή από παπά κι από παπά μαθαίνεις την αλήθεια, ή  μία του κλέφτη δύο του κλέφτη τρειςκαι συγχωρέθηκε, ο παπάς, εδώ παπάς, εκεί παπάς, παπάς και παραπέρα, ούτε στον παπά να μην το πεις, παπα α πα πα παπα πα παπά εγώ δεν κάνω τέτοια πράγματα

θα κλείσω την εθνική στο ύψος των θηβών με ένα λαπιτόπ παρέα

# ανώνυμος

μόλις εχθές έμαθα τα νέα – αυτά τα καθυστερημένα που σου χτυπάνει την πόρτα απλά… η αίτηση αποφυλάκισης που έκανε ο Βαγγέλης απορρίφθηκε με το εξής σκεπτικό (επαναλαμβάνω μόνον αυτά που ο Βαγγέλης μου αναφέρει): λόγω κατοχής κινητού τηλεφώνου, προσωπικού υπολογιστή και αυτοκινήτου κρίθηκε ότι η οργάνωση που φέρεται ότι μετέχει είναι δομημένη… αυτά – για όσους έχουν ακόμη αυταπάτες ότι οι λόγοι παραμένουν το συστατικό στοιχείο της σύγχρονης δημοκρατίας… δεν έχω παρά να δηλώσω συνένοχος – και του Βαγγέλη και του δικαστή που αποφάνθηκε… προφανώς έιμαι συνένοχος του Βαγγέλη διότι έχω στην κατοχή μου κινητό, υπολογιστή (και μάλιστα φορητό άρα η ευελιξία θα πρέπει να προστεθεί στην δομή της οργάνωσης) και κατέχω κι ένα μικρό φιέστα… συνένοχος του δικαστή είμαι διότι δεν αναλαμβάνω κανενός είδους ευθύνη… τα λοιπα στα σχόλια – ως συνήθως

κραπ

through the looking glass and what Alice did not find / το παιχνίδι με τα είδωλα είναι παράδοξο… μέσα στις αντανακλάσεις, σαν το έντομο μέσα στην παγίδα / δεν έχει σημασία: αποχρώσεις μόνον / βλέπει άραγε κανένας; αυτό ρωτάει διαρκώς / εσύ / απαντάει / ο παρατηρητής ουδέποτε παρουσιάζει την όψη του / προδίδεται όμως πάντοτε / εκτός κι αν στηλώνει το βλέμμα και κοιτάζει / αλλά όντας μέσα στο είδωλο γνωρίζει ότι κοιτάζει προς τα έξω και πως έξω είναι μόνον μία δεύτερη αντανάκλαση; / κι εγώ που καταφάσκω, αντανάκλαση δεν είμαι; κοιτάζεις εσύ αλλά δεν θυμάσαι ότι κοιτάζεις εσύ και επειδή κοιτάζεις εσύ δίχως να θυμάσαι ότι κοιτάζεις εσύ θεωρείς ότι κάποιος κοιτάζει / δεν είναι έτσι όμως / σαν την συνείδηση: αν γνωρίζω ότι εγώ πράττω, τότε θεωρώ ότι όλοι γνωρίζουν ότι πράττω – κι έτσι λύνεται το παράδοξο με τον σολιψισμό / αλλά δεν λύνεται ποτέ διότι η συνείδηση υπονομεύει αυτό το ‘όλοι γνωρίζουν’ και σύντομα πράττει ξανά ανέμελη / δίχως έννοια / προσδοκώντας την έννοια όμως: όχι πια / σήμερα που όλα πια είναι πολύ απομακρυσμένα ώστε να έχουν νόημα η μάχη με τα φαντάσματα έχει κριθεί – και μέχρις ενός σημείου, έχει χαθεί / ξέρω όμως ότι πάντοτε είναι έτσι / για αυτό και συνεχίζω / ο πάππος μου συνήθιζε να κοιμάται με τα μάτια ανοιχτά και να μιλάει με τα μάτια κλειστά / αυτήν την παράδοση την συνέχισε ο πατέρας μου και τώρα εγώ / αν συγκεντρωθώ περισσότερο θα δω αυτό που προσπαθώ να πω ή να πει / θα δω / αυτά που η αλίκη δεν βρήκε διότι  μέσα στον καθρέφτη κι αυτή ακόμη είναι είδωλο – δεν υπάρχει (η αλίκη / εγώ)

ο κραπ από τα χαρακώματα

work in progress (process heisst death -phd)

blue green arrow, yo la tengo

anrufe in abwesenheit, einstuerzende neubauten

atreides, low frequency in stereo

uncle johnny, the killers

4.3, echoboy

now, twelve

some moral content, french teen idol

enchanted hill, the album leaf

we have a map of the piano, mum

stay away from heaven, yo la tengo

gobbledigook, sigur ros

weird fishes / arpeggio, radiohead

love will tear us apart, Susanna And The Magical Orchestra

even / odd, rachel’s

orange crush, editors

stella maris, einstuerzende neubauten

ecken, twelve

time and space, cinematic orchestra

περί αντι-πληροφόρησης: αντι-πληροφόρηση σημαίνει blog

τη συζήτηση την είδα εδώ – δεν είμαι χρήστης του indymedia απλά διαβάζω Και το indymedia

χρήσιμα είναι κι αυτό εδώ κι αυτό εδώ

Ευθύς εξαρχής το πρόβλημα είναι αυτό: “Βέβαια αυτό το εγχείρημα, για να κρατηθεί ζωντανό, χρειάζεται μια διαχειριστική ομάδα (ΔΟ) που να φροντίζει για την καλή λειτουργία του και την εξέλιξή του. Και σαφώς, για να διατηρηθούν αυτά τα χαρακτηριστικά, πρέπει και η ΔΟ να λειτουργεί βάσει αυτών αλλά και όσοι συμμετέχουν στη ΔΟ να υπερασπίζονται τέτοιες δομές και σκοπούς.”

Διότι το μέσον ή καλύτερα αυτός που διαχειρίζεται (sic) το μέσον γνωρίζει πώς να χρησιμοποιήσει το μέσον – δυστυχώς κι αυτή η κοκορομαχία συμβαίνει ενώ εξακολουθούν και είναι προφυλακισμένοι με βάση τον αντιτρομοκρατικό (sic) νόμο πολιτικά πρόσωπα (είναι προφανές ότι το πολιτικό πρόσωπο δεν είναι ο πολιτευτής αλλά αυτός που αναλαμβάνει την ευθύνη της πολιτικής σκέψης του δηλώνοντας το αυτονόητο: είμαι αναρχικός – σε αυτόν τον τόπο μόνον οι αναρχικοί κρίνονται εκτός νόμου, κυριολεκτικά εκτός νόμου – παράνομοι και παράνομα)… για τα πρακτικά και μόνον: δεν είμαι αναρχικός…

Η φύση της πληροφορίας (φέρω πληρότητα), όπως και παλαιά στη γλώσσα των νεκρών η δύναμη, είναι ότι η πληροφορία πρέπει να εκτεθεί – να ξεδιπλωθεί το περιεχόμενό της και η πουτάνα η ζωή τα φέρνει ώστε εμείς αναλαμβάνουμε να ξετυλιγούμε τα κουβάρια… στο δρόμο βλέπουμε ότι η πληροφορία τελικά είναι ένα κουφάρι ή ένα γεγονός (το ίδιο κάνει) που μόνον η δημσιοποίηση εμπνέει την ζωή του, δίνει ζωή κι αυτό για τον απλό λόγο ότι δεν υπάρχει γεγονός – ακόμη κι αν υπάρχει καταγραφή: το γεγονός, ακόμη κι αν υπήρξε, διαλύεται σε απόψεις ή προσλαμβάνει τον χαρακτήρα του μέσου που το διαχειρίζεται… βεβαίως έτσι επαληθεύουμε τον αναγκαίο χαρακτήρα της προπαγάνδας που έχει λειτουργήσει με εξαιρετικό τρόπο για όλες τις αποχρώσεις προσφέροντας θαυμάσιες υπηρεσίες… καταλαβαίνω πού το πάω: τίποτα δεν ειναι αθώο – μάλλον πόσο αυτό εδώ το κείμενο… αφελώς θα επαναλάβω αυτά που διδάσκονται στη νεοελληνική γλώσσα: η ίδια η πράξη της απόφασης περί του περιεχομένου μίας έκδοσης (ποια άρθρα θα δημοσιοποιηθούν) συνιστά προφανή παρέμβαση – και δίκαια διότι ο χαρακτήρας (sic) κάθε μέσου (!) περιφρουρείται σύμφωνα με ένα στοιχειώδες κείμενο που θα ορίζει τον χαρακτήρα του μέσου (!!!)… ήδη όμως είμαστε αντίπερα στις όχθες μας ε; όλα τα πράγματα προσλαμβάνουν τις σημασίες τους μέσα από την προοπτική ευρύτερων καταστάσεων που συχνά αγνοούμε απλώς επειδή δεν τα έχουμε ποτέ σκεφτεί ή δεν τα δημοσιοποίησε ποτέ κανένας – αυτό δεν σημαίνει ότι δεν συμβαίνουν όμως! ένα πράγμα είναι να υπογραμμίσεις ή να κατευθύνεις την προσοχή κάποιου σε ένα συμβάν που αγνοεί κι άλλο πράγμα ειναι να αναλάβεις την διαμόρφωση του συμβάντος: το μέσον εκ των πραγμάτων περιορίζεται στη φύση του, την δημοσιοποίηση – τα υπόλοιπα είναι σιωπή (όχι συνένοχη ή συνενοχή): καμιά φορά εκκωφαντική… απλά μέσα στο θόρυβο δεν ακούς τίποτα… ή από το θόρυβο δεν ακούς τίποτα ή όντας μέσα στο θόρυβο δεν σου φαίνεται τίποτα ότι κάνει φασαρία… δεν γνωρίζω τι έχει συμβεί και δεν με απασχολεί… τα νέα (!) τα μαθαίνω – όσα είναι σημαντικά δηλαδή αργά ή γρήγορα χτυπούν την πόρτα μου (το ερώτημα είναι βεβαίως παιδικό: μπορώ να πράξω θαυμάσια ανοίγοντας ένα blog και να δημοσιοποίησω την αντίστασή μου η οποία εκ των πραγμάτων είναι αυτή η ίδια η πράξη της δημοσιότητας! πάλι, μπορώ να διερευνήσω άλλους τρόπους: αλλά αυτή η διαφορά είναι η διαφορά μεταξύ μίας νοοτροπίας που πράττει και μίας που δεν πράττει, αργά ή γρήγορα θα αναγκαστείς να διαλέξεις – συνειδητά ή όχι… προτιμώ την συνείδηση)… ευχαριστούμε

Και κάτι τελευταίο: με εκνευρίζει το γεγονός ότι όλοι οι πληροφοριοδότες θεωρούν εκ των πραγμάτων ότι κατέχουν κάποια δύναμη, την αλήθεια – κι εγώ το ηλίθιο κοινό δεν γνωρίζω την αλήθεια και περιμένω την ενημέρωση… το ενδιαφέρον βέβαια είναι ότι αυτή η πληροφορία απευθύνεται σε εμένα ή και σε εμένα, ένα κοινό τέλος πάντων, που, ως επί το πλείστον είναι ταυτόχρονα ηλίθιο (αδαές) Και συνένοχο (απαθής – αστός) αλλά δυνάμει Χρήσιμο (ευαισθητοποίηση-κινητοποίηση!)… προτιμώ τον τίτλο ηλιθιότητας – τα υπόλοιπα με τρομάζουν… ανθρωπάκο

“Η λέξη sic είναι λατινική, είναι τροπικό επίρρημα και σημαίνει έτσι (ούτως). Χρησιμοποιείται συχνά μέσα σε παρένθεση, όταν μεταφέρεται κείμενο ή λόγος τρίτου για να τονίσει ότι η μεταφορά είναι πιστή. Χρησιμοποιείται για ιδιαιτερότητες ή λάθη, γλωσσικά ή νοηματικά, του πρωτοτύπου, προκειμένου να τονιστεί ότι τα λάθη ή οι ιδιαιτερότητες προέρχονται από τον αρχικό συγγραφέα και όχι από αυτόν που τα αναπαράγει” [http://el.wikipedia.org/wiki/Sic] – με μία διαφορά: εδώ τα λάθη βαραίνουν μόνο εμένα!