νομάς

αυτό το γράμμα κατέφθασε στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο μου και το αναπαράγω με τη σύμφωνη γνώμη του συντάκτη του…

Αγαπητέ ανελικτή (aufheber),

 

Πολύ φοβάμαι ότι παραμένεις καθηλωμένος σε μία εποχή ηρώων… αυτή είναι μία προϊστορική εποχή που δεν αφορά την ιστορία… η ιστορία εξελίσσεται μέσα από οργανωμένες ομάδες ή κοινότητες, την σύγκρουση (αφού το επιθυμείς) ή την διαπραγμάτευση (αυτό που λέω εγώ)… η οργάνωση είναι το χαρακτηριστικό στοιχείο της σύγχρονης κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας ή είναι η μορφή του πνεύματος της εποχής αυτής… η οργάνωση επιβάλλει κανόνες και διασφαλίζει την ισονομία ή την ισότητα εφόσον οι κανόνες αναγνωρίζονται… άμεσα ή έμμεσα οι κανόνες αναγνωρίζονται ή δεν τίθενται ουδέποτε υπό αμφισβήτηση… κι αυτό διότι η οργάνωση (ακόμη και μία αυτόνομη ή αναρχική κοινότητα που καταλαμβάνει ένα κτίριο συγκροτεί οργανικό σύνολο) είναι προϋπόθεση ή η δυνατότητα και ταυτόχρονα η μορφή που προσλαμβάνει η καθημερινή πρακτική… οι οργανωμένες πρακτικές συγκροτούν τις συνθήκες που αποτρέπουν από κάθε μονοσήμαντη αναγνώριση της αλήθειας… οι οργανωμένες πρακτικές συγκροτούν ένα ανοικτό πεδίο παράθεσης και αντιπαράθεσης και προ-φυλάσσουν από κάθε προσπάθεια αναγόρευσης μίας οπτικής σε καθολική οπτική… αυτήν την υπηρεσία προσφέρει η οργάνωση… αυτή η μετατόπιση της ιστορίας από τις εποχές των ηρώων προς μία ευδιάκριτη λειτουργία οργανωμένων συνόλων διασφαλίζει παράλληλα από τις υπηρεσίες του ήρωα – διότι η ιστορία, ανελικτή, δεν είναι μόνον ιστορία ηρωικών μορφών, όπως λ.χ. του Hegel αλλά είναι και η ιστορία ηρωικών μορφών όπως ο Ναπολέων ή ο Στάλιν… αυτή η μνημόνευση των ηρώων και των πεπραγμένων των ηρώων θα πρέπει εξ ορισμού να μας κάνει καχύποπτους απέναντι σε οτιδήποτε προτάσσει μία ατομικότητα ή την διαφορά εν γένει, διότι αυτό απηχεί μόνον κάτι από τον ριψοκίνδυνο θαλασσοπόρο που αναλαμβάνει την προμήθεια της αγγλικής αγοράς με εξωτικά βότανα και καρικεύματα από τις ινδίες… απηχεί δηλαδή κάτι από την χαμένη τιμή του έμπορου/αστού…

Σε ευχαριστώ για την φιλοξενία, νομάς

επικοινωνώ

να στραφώ ακόμη πιο έντονα ενάντια στην επικοινωνία/ η επικοινωνία εγκαθιδρύεται επί της κοινωνίας και διαρρηγνύει την ενότητά της ως κυριαρχία: η επικοινωνία / η επικοινωνία δεν ταυτοποιείται ως συνομιλία ή επαφή (το επί της αφής και το επί της κοινωνίας προσβάλλουν εξίσου την αφή και την κοινωνία και νοούνται ως παθητικά * η εφαπτομένη ή το εφάπτομαι αντίθεται αναιρούν τον παθητικό χαρακτήρα του ‘επί’ με την χρήση της μέσης φωνής που τίθεται ως δεύτερη άρνηση της άρνησης {η παθητικότητα μόνον ως άρνηση νοείται} και αποκαθιστά τον ενεργητικό χαρακτήρα της κίνησης: ‘πιάνω στο χέρι’)

η επικοινωνία αναιρεί την μέθεξη που επιφυλάσσει το κοινωνικό ή η πράξη της κοινωνίας (πολιτική)…  η επικοινωνία είναι ανιστορική καθώς διαρρηγνύει το αίτημα της υπόστασης και της ιστορικής κίνησης της υπόστασης, αναιρεί την έκφραση της έννοιας ως τα συντυχιακά συμπτώματα της ιδιότροπης παθολογίας της… η επικοινωνία διασκεδάζει το νόημα σε ανταλλαγή, μία ανακύκλωση των απόψεων…

περιφρουρώντας την κοινωνία ή την μέθεξη δια του ακοινώνητου:  μόνον αυτό που ανθίσταται και αντί-κειται ως απλυτη ετερότητα διασφαλίζει τις προϋποθέσεις της ιστορίας και της κίνησης, την προσέγγιση ή την αποξένωση, με έναν λόγο, την εμπειρία… διασφαλίζει την ίδια τη δυνατότητα της διαφοράς

έλα να τις μετρήσουμε (τις αξίες μας)

ένας ανάλαφρος εξωστρεφής άνθρωπος με διάθεση προκειμένου να συνεισφέρει στον τόπο ή το τοπίο (του) όπως αυτός θεωρεί ότι αρμόζει σε αυτήν την περίσταση… φυλλομετρώντας ή καταμετρώντας ή αναζητώντας τις αναφορές ή τις παραπομπές ή τις αναφορές στη βιβλιογραφία: ανεκτίμητη η προσφορά του…

δεν έχω καμία πρόθεση να υπερασπίσω τον βέλτσο… χάριν αυτού γράφω μόνον – και το χάριν τινος θέτει ενδόμυχα το τρισυπόστατο ερώτημα / ποιος / για ποιον / για τί; ωστόσο αυτο είναι ακατανόητο ή απλά ανοησίες στο μέτρο που δεν εμπίπτει σε ένα μετρικό σύστημα: δεν αξιολογείται… ποιο είναι το μετρικό σύστημα εν προκειμένω; το πλήθος των αναφορών σε μηχανές αναζήτησης: προνοώντας περί πιθανών ρωγμών σε αυτό το αθώο παιχνίδι της βλακείας, προτάσσοντας τις μη ιδιότητές του, ‘δεν είμαι μαρξιστής’ επικαλείται τον καστοριάδη ή τον πουλαντζά ως έλληνες (έλληνες) που κορδώνουν τα στήθη του με άνεμο υπερηφάνειας…

ω έλλην! αυτό που δεν καταλαβαίνω και μάλλον θα παραμείνει άφατο (ξέρω η λέξη είναι δύσκολη, ωστόσο, είναι συνώνυμη με το άρρητο ή το ανομολόγητο ή το άλαλο ή το ανείπωτο ή το αναπάντητο) πώς ο έλληνας μιλάει όταν ο έλληνας μιλάει περί τινός ενόσω τις δεν ανάγνωσε σελίδα ή έστω περιεχόμενα ή έστω μία καλή σύνοψη ή εισαγωγή ή έστω μία βιβλιοκριτική που σεβόμενη την σχιζοφρενή της φύση ισορρόπησε την κρίση με το γεγονός του βιβλίου ή της γραφής;

ο βέλτσος είναι καθηγητής δίχως καμία δημοσίευση – ενδιαφέρον… μπορώ να παραθέσω κάποιες ιδιότητες του βέλτσου ή του εκάστοτε βέλτσου, αλλά αυτό δεν έχει σημασία αγαπητέ διαχειριστή του ευλογημένου τόπου σου… στρυφνή γραφή, νάρκισος η γλώσσα εγκλωβίζεται σε μία απέλπιδα απόπειρα άρθρωσης ιδιωτικής λαλιάς – αλήθεια όμως, ποιος ενδιαφέρεται; όταν λ.χ. ο καστοριάδης αγέρωχος σφιχτά εναγακαλισμένος με τους υπόλοιπους ήρωες του έθνους (σου), τον παπαφλέσσα ή τον μακρυγιάννη… ή πάλι, όταν ο πουλαντζάς σε κάνει περήφανο μικρέ διαχειριστή… μία πρώτη ένδειξη ευγνωμοσύνης θα ήταν η ανάγνωση των κειμένων τους… ίσως… αλλά πάλι: η ανάγνωση δεν αξιολογείται, η γραφή δεν αξιολογείται: αξιολογείται η επιστημονική εργασία που πληροί όλες τις προϋποθέσεις εισόδου της στον ακαδημαϊκό χώρο: παραπομπές, αναφορές, καμία πρωτοτυπία, βιβλιογραφία ενημερωμένη, βιβλιογραφική αναφορά στις εργασίες του καθηγητή σου κτλ. – μπορεί αγαπητέ διαχειριστή αυτός να είναι ο λόγος που το ελληνικό πανεπιστήμιο δεν κατορθώνει να πνεύσει περήφανο μέσα στο στέρνο σου και διαρκώς εκπνέει: ο βέλτσος και οι πρόγονοί του – οι οποίοι είναι αλλοεθνείς σε σχέση με τους δικούς σου, κύριε διαχειριστά… πώς να αποτιμήσουμε εντέλει τον κάθε κύριο βέλτσο; καταμετρώντας ξανά τις διεθνείς δημοσιεύσεις του…

οι διεθνείς δημοσιεύσεις: α! φευ (αλίμονο, τί να πει κανείς): το όνειρο του έλληνα που είναι περήφανος για την πατρίδα του, η διεθνής καριέρα… ιδού άνθρωπε η αλήθεια της αξίας μας, η διεθνής δημοσίευση σε έγκυρα (υποθέτω)  περιοδικά… ίσως και μία συμεμτοχή στην ευρω-βίζιον…  αλλά πάλι: το ελληνικό πανεπιστήμιο νοσεί… η ρηξικέλευθη πρότασή μου είναι η αναίρεση της υπόστασής του απόλυτα… ας απομείνει η επιστήμη και ας μας σώσει η επιστήμη διότι η επιστήμη άδολη τίθεται στην υπηρεσία του (…)

θυμάμαι έναν μικρό νεαρό φοιτητή μου, ονόματι Ludwig: αυστριακός ήταν… συνέγραψε μία βλακώδη ακατανόητη πραγματεία: καμία παραπομπή… καμία αναφορά… καμία βιβλιογραφική ενημέρωση… έπειτα τα ίχνη του χαθήκανε και μετά τον θάνατό του στοίχειωσε και το υπόλοιπο μισό του αιώνα του που είχε αφήσει να εκκρεμεί μετά το πρώτο μισό του αιώνα του που εξίσου είχε στοιχειώσει…

αν ήσουν μαρκσιστής όμως ή έστω, αν είχες διαβάσει μία σελίδα περί πανεπιστημίου (και εδώ αναφέρομαι στην ενδιαφέρουσα ιστορική αφετηρία της έννοιας ή της ιδέας του πανεπιστημίου) τα σχόλιά σου θα ήταν μετρημένα διότι α) θα είχες διαβλέψει την ειρωνεία και τον σαρκασμό, β) τον αυτο-σαρκασμό και γ) το αληθές της ειρωνείας (άρα την πίκρα)… αλλά πάλι: ποιος χρειάζεται σήμερα έννοιες περί ανθρώπου, κοινωνίας, ιστορίας, τέχνης ή ποίησης; έννοια περί πολιτικού; έννοιες που να θέτουν υπό την σκέπη τους την πράξη; μία καλή διαφήμιση αρκεί…

σχόλιο στο: χttp://greekuniversityreform.wordpress.com/ Λίβελλος, Γιώργος Βέλτσος

ΥΓ το σχόλιό μου δημοσιοποιείται εδώ διότι είμαι μισάνθρωπος

διαβάζοντας

τί συμβαίνει με το διά-βα(δι)σμα; τί είδος εμπειρίας είναι το συμβάν (συν, βαίνω) του διαβάσματος (διά, βαίνω);

αυτές οι δυσκοίλιες ερωτήσεις – κατ’ουσίαν, υπομνήσεις… ας συνυφάνω το πείραμα της εμπειρίας με τη περιδιάβαση της ανάγνωσης: η εκκάλυψη των εκλεκτικών συγγενειών, αυτό είναι το διάβασμα… ταυτόχρονα μας παρακολουθούν δύο ‘γραμμές’: αυτή του αίματος κι αυτή της σκέψης… δεν ανάγεται η μία στην άλλη – αν και η συνάντησή τους, άλλοτε ευτυχής κι άλλοτε δυστυχής είναι προφανέστατη… η σκέψη δεν ανάγεται σε σχέσεις αίματος – αν και η σκέψη κάποτε θεμελιώνει εαυτόν στο αίμα (βια)… το αντίστροφο ισχύει: το αίμα δεν ανάγεται σε έναν τόπο σκεπτικό – αν και συχνά εκβάλλει ως σκέψη και διαρρηγνύει το νήμα κάθε σύλληψης… διαβάζω, άρα, σημαίνει ανακαλύπτω το γενεαλογικό δένδρο μου, την προγονική γραμμή…

ανακαλύπτω ότι ο Κονδύλης έχει ήδη περιγράψει την έννοια της ‘μαζικότητας’ ως Την έννοια κατεξοχήν της σύγχρονης δημοκρατικής αντίληψης… ανακαλύπτω ότι ο Κωστής Παπαϊωάννου έχει ήδη συνυφάνει αμετάκλητα την εγελιανή σύλληψη της ιστορίας με το στοιχείο της χριστιανικής πίστης ταυτοποιώντας τους λόγους με τον ενσαρκωμένο θεό… ανακαλύπτω την εργασία της Σχολής της Φρανκφούρτης και την περιγραφή των αφανών ή άφατων ή φανερών σχέσεων εξουσίας που αναπαρήγαγε και διαιωνίζει η ορθολογικότητα του διαφωτισμού… ανακαλύπτω τον Beckett…

ρίζωμα είναι το διάβασμα… (φόρος τιμής στον Deleuze που με δίδαξε το σημαντικό μάθημα της μεταμόρφωσης της ασθένειας σε φιλοσοφία – και οι δυο επίγονοι μίας νιτσεϊκής αντίληψης)