γράμματα από την πόλη που αμελησα να βομβαρδίσω

η θάλασσα περικλείει και περικλείεται… προφανώς η δυνατότητα οριοθέτησης μίας θάλασσας εστιάζει στην στεριά, τις γραμμές μίας ακτής ή μίας όχθης… εντούτοις συχνά η θάλασσα συνοψίζει την απόλυτη ετερότητα, την φύση, το παράλογο, τη γυναίκα, αυτό που δεν επιδέχεται αφενός κανενός είδους προσδιορισμό, αφετέρου όμως, εποπτεύει το σύμπαν των δυνατών προσδιορισμών: άλλοτε ήμερη, άλλοτε εκστατική, εκτείνεται ως αυτή η οργιώδης ταραγμένη όψη που προς-βάλλει διαρκώς το στέρεο και διεκδικεί τον τόπο του, εναγκαλίζει το στέρεο και το αποσυνθέτει… αυτή είναι η γραμμή που χαράσσει την επιφάνεια της θάλασσας: εδώ εντοπίζει το βλέμμα το αντιφατικό: μία γραμμή που δεν συγκροτείται ως κανένα εκ των οικείων γεωμετρικών κατασκευών, μία γραμμή μεταξύ δύο σημείων (δύο λιμένων λ.χ.) που δεν συνιστά την πιο σύντομη οδό ή την πλέον ασφαλή διαδρομή… η θάλασσα δεν μεταγράφεται σε κανέναν λογικό χώρο: είτε αυτός συγκροτεί όρια και σύνορα, είτε φορά και σχέση, συνάρτηση… η επιφάνεια της θάλασσας… νηφάλια η σύλληψη του πνεύματος κατανοεί ότι το εσώτατο της θάλασσας είναι εξημερωμένος τόπος, οικείος σε αλλόκοτα είδη ζωής… η ταραχή ωστόσο που γεννά μία επιφάνεια που δεν είναι τω όντι επιφάνεια, εκείνη που άλλοτε κατασπαράσσει κι άλλοτε αντικατοπτρίζει, η επιφάνεια που συναντά το έσχατο όριό της στα όρια τα φυσικά της όρασης: τον ορίζοντα… αυτή η θάλασσα όταν αποτρβά το σώμα της (άμπωτη) επαναφέρει τις μνήμες, τα λείψανα που στεριώσανε μέσα στα σπλάχνα της, τα ναυάγι(τα ναυάγιά μας)… όταν ζυγώνει πάλι (παλίρροια) διεκδικεί την ίδια την υπόστασή μας, να μας αφανίσει… αυτή η επιφάνεια άλλοτε ξεπροβοδίζει φίλους, κι άλλοτε τους καλοδέχεται… πάνε χρόνια που η θάλασσα αυτής της πόλης καλοδέχεται: ξεπροβοδίζει μόνον ή διαρκώς…

ο θερμαϊκός συντάχθηκε με το βλέμμα μου στις 08:42π.μ. στο ύψος του 1ου Λυκείου Θεσσαλονίκης μέσα από ένα υπερμεγέθες μεγενθυτικό παράθυρο του λεωφορείου της γραμμής 3 (τρία)…

καρτεσιανά #

 η καρτεσιανή σύλληψη της βούλησης ή της απόλυτης ελευθερίας της βούλησης (άπειρη) εισηγείται την έννοια κατεξοχήν του θεϊκού στους νέους χρόνους, η απόλυτη ελευθερία είναι η έννοια κατεξοχήν του θεού… αυτή η σύλληψη, ήτοι η άπειρη ελευθερία ή η απόλυτη βούληση, εμμένει ή διαμένει ως η  εικόνα του θεού εντός του ανθρώπου (κατά εικόνα και καθ’ομοίωσιν) χαράσσοντας πολλαχώς τα όρια της εποχής που έπεται: έννοια κατεξοχήν του θεού είναι η απόλυτη ελευθερία της βούλησής του και ο άνθρωπος (καρτέσιος) κατανοεί την ελευθερία της βούλησής του (το άπειρο της φαντασίας) ως την έννοια, τη θεϊκή έννοια κατεξοχήν του θεού εντός του ιδίου του πνεύματος: η ελευθερία της βούλησης (η άπειρη δύναμή της είτε αυτή είναι παραγωγική είτε αναπαραστατική) συγκροτεί τον τόπο της εικόνας ή της ομοιότητας του θεού και του ανθρώπου…  ο άνθρωπος αναγνωρίζει τον θεό ή το θεϊκό στοιχείο εντός του ιδίου ως αυτό, ήτοι την απόλυτη άπειρη ελευθερία της βούλησης… ταυτόχρονα όμως, το πονηρό πνεύμα, ο καρτέσιος εν προκειμένω, υποτάσσει αυτήν την απόλυτη άπειρη ελευθερία της βούλησης στο λόγο: η κρίση που παράγει η συνέργεια νου και βούλησης μπορεί και σφάλλει ή μπορεί και δεν σφάλλει… όμως ο λόγος ή ο νους συγκροτεί τον κανόνα ή την διόρθωση που συντάσσει το αληθές ως τον οικείο τόπο του λόγου ή του ανθρώπου ως ανθρώπου κατεξοχήν… αποθέτοντας την απόλυτη ελευθερία ή την βούληση που βούλεται απόλυτα στην έννοια του θεού (αποδίδοντας κατ’ουσίαν τη βούληση ως Την έννοια) ο καρτέσιος προδικάζει το σύμπαν όλων των δυνατοτήτων που έπονται: η αλήθεια υπερβαίνει τη βούληση ή εν πάση περιπτώσει δεν συγκροτεί τον προνομιακό τόπο της βούλησης (άρα του θεού)… αντίθετα η αλήθεια εναπόκειται στον λόγο και τον κανόνα που αυτός συγκροτεί… η αλήθεια προσιδιάζει εις το εξής μόνον στο ανθρώπινο (στον ανθρώπινο λόγο)… εξάλλου η αλήθεια μόνον δι’αυτού, ήτοι τον άνθρωπο, διατηρεί σημασία… η σχάση που επέρχεται μεταξύ του θεϊκού και ανθρώπινου είναι η τραγική πράξη της νεότερης εποχής: μία θεϊκή άπειρη βούληση ή ελευθερία που, εντούτοις, αργά ή γρήγορα τίθεται ενώπιον και υπόλογη του ανθρώπινου λόγου… και της κριτικής του βλέμματός του – του φυσικού φωτός..

προσχέδια μίας Φιλοσοφίας της Ιστορίας

( )

θιγγάνων νους

θιγγάνων νους

(…)

χρησμοί / άχρηστοι

ο χειμωνάς είχε άδικο μάλλον, δεν είναι η εικόνα η σιωπή του αιώνιου, η γραφή είναι… είναι η γραφή όμως εικόνα; σύμφωνα με τον πλάτωνα είναι – αυτή η σύνδεση της γραφής και της εικόνας παρακολουθεί και την ιστορία των ιδεών… το σημείο (εικόνα) ή η ευτυχής σύζευξη μίας εικόνας (το σημαινόμενο) και του σημαίνοντος (την διαδοχή των ήχων)… κατανοούμε εύκολα μάλλον ότι το πρόβλημα δεν είναι το σημείο (η εικόνα δηλαδή της γραφής) αλλά η διαδοχή των ήχων, η διάταξή τους… αυτόν τον ήχο εσωκλείει η γραφή (και η εικόνα) και αυτός ο ήχος δεν είναι παρά η εμμενής σιγή του αιώνιου… παραμένει προς διερεύνηση ποιος και πώς αναλαμβάνει κάποιος κάποτε τον ήχο… άραγε ταυτίζεται το σημείο και το σημαίνον; είναι διττή η σημασία τους; η σημασία δηλαδή της λέξης ως εικόνας και της λέξης ως σημασίας; κι ο ήχος; ο ήχος εσωκλείει δυνάμει Κάθε νόημα (παράγει εκ του μη όντος ή της εικόνας, το ον ή το νόημα)… αυτό είναι ο αιώνας… ο ορίζοντας που υποδεικνύει ταυτόχρονα την πληρότητα (ενεργός πραγματικό) και τη μη πληρότητα (δυνατότητα)… άρα η σιωπή δεν είναι μη κίνηση (εικόνα): είναι κίνηση κατεξοχήν, ως το αμφίρροπο σημείο…

η έρευνα (μαρτέλης)

αγαπητή έρευνα,

φέρω πολλαπλά ονόματα και δυστυχώς πολλαπλές και συχνά αντίπαλες προσωπικότητες οι οποίες συχνά, σε καθημερινή σχεδόν βάση διεξάγουν ανελέητο πόλεμο με έπαθλο το θεάρεστο κορμί μου – δυστυχώς έχω μόνον ένα φυσικό αντικείμενο που αποδίδω ή θέλω να πιστεύω ότι αυτό που αποδίδω είναι και το οικείο σώμα μου (παρόλο που δεν ανταποκρίνεται στη βούλησή μου και ορθά, διότι διαμέσω όλων αυτών των πολυσχιζοειδών φωνών συχνά αποπροσανατολίζομαστε)… οι περισσότεροι από εμάς που εξ ανάγκης συμβιώνουμε μέσα σε αυτό το σώμα είμαστε αρσενικοί – αν και γνωρίζουμε ότι η απαρχή μας ήταν το θήλυ… αυτό όμως δεν μας αγχώνει περισσότερο από όσο αγχωνόμαστε συνήθως με όλες τις καθημερινές ασχολίες μας… φυσικά η κατάσταση περιπλέχτηκε όταν ταυτόχρονα με το φυσικό μου σώμα, οι αναρίθμητες φωνές απόκτησαν πρόσβαση και σε ένα δεύτερο σώμα, το οποίο εμφανίζει όλα τα χαρακτηριστικά των φωνών: είναι σιωπηλό, ακτινοβολεί, τρέφεται με ηλεκτρική ενέργεια και υποτάσσει ένα όργανο το οποίο, αν και δεν φέρει καμία ομοιότητα με το χέρι, ωστόσο, επιτελεί την ίδια λειτουργία: γράφει (μαλακίζεται)… η σύγχυση, όπως κατανοείτε, είναι τρομακτική: τί είμαστε εντέλει, άνθρωποι ή μηχανοί; (έκανα μία νοηματική ρίμμα που απαιτούσε πληθυντικό αριθμό)… κατά τα λοιπά είμαι άεργος ενώ οι εργασίες μου όλες και δίχως καμία εξαίρεση ουδέποτε συνάντησαν ή έτυχαν κανενός είδους αποδοχής: είμαστε, αυτό που όλοι γνωρίζουν και χαρακτηρίζουν, ανέκδοτοι ή και ανέκδοτα αποτυχίας… η μοναδική απήχηση που γνώρισε οποιαδήποτε προσπάθειά μου ήταν οι εποχές της δωρεάν διανομής εντύπων… η αεργία μου είναι φιλοσοφικής φύσης και λυπόμαστε διότι μας κατατάσσεται με τη θρησκεία και τους πνευματιστές… ο μόνος λογος που διατηρούμε το ευλογημένο τούτο ευβλογόγιο είναι προφανώς η προαναγγελία της έλευσης της δευτέρας παρουσίας ή του πνεύματος επί της γης… επιχειρούμε να προετοιμάσουμε τους ανθρώπους που έχουν την τύχη να επικοινωνήσουν με τις εξαίρετες γραφές μας… οι γραφές μας είναι κρυπτογραφικές κλεπτομανείς ενώ και εμείς οι ίδιοι συχνά υποκύπτουμε και κλεπτομανούμε κρυφά… προφανώς δεν έχουμε άλλη ζωή πέραν τωον ευβλογόγιων και η λαμπρή σας έρευνα είναι μία άριστη ευκαιρία προκειμένου να αναλογιστούμε κοιτάζοντας κατάματα τον εαυτό μας και το κενό που μας τρέφει ή και που τρέφουμε – δεν υπάρχει λόγος να κρυπτόμαστε προσφιλώς… ελληνόφωνοι και μη, αναρίθμητοι εμείς σας αγαπάμε… τί ράτσα ειμαστε; δημοσιογράφοι ή ηδονοβλεψίες ή στοχαστές πολιτικού λόγου; αδιέξοδοι νεο-ρομαντικοί ή αποτυχημένοι λογοτέχνες; καλλιτέχνες ή κριτικοί; ευτυχείς ή δυστυχείς; επώνυμοι ή ανώνυμοι ή ψευδώνυμοι;

ΥΓ. το ίδιο κείμενο κατατέθηκε και σε παρόμοια έρευνα που διεξήγαγε το απθ και το τμήμα ψυχολογίας… για καλή μας τύχη μας προσκάλεσαν και έκτοτε μας συντηρούν με μία ελάιχστη μηνιαία τροφεία προκειμένου να συμμετέχουμε ενεργά σε πάσης φύσεως πειράματα που αφορύν φάρμακα, θεραπείες, ψυχολογολογίες κτλ κτλ κτλ

εκστασιαζόμαστε με τα θέματα των ερευνών του πανεπιστημίου : ttp://blog-ereuna.blogspot.com/2007/03/blog-post_23.html

περί αδίκου

με αφορμή την κατακλείδα του (http://amphibolie.wordpress.com/) ότι δηλαδή (ο φόβος είναι) να μην μας αδικούν…
θεμελιωδώς όλα είναι άδικα για αυτό και όλα “τιμωρούνται και επανορθώνουν αμοιβαία για την αδικία κατά την τάξη του χρόνου” (Σιμπλίκιος, εις. Φυσικά.24, 17, απόσπασμα αποδιδόμενο στον Αναξιμανδρο)… ποια είναι η αδικία; η ίδια η πράξη της διαφοροποίησης που εξέρχεται του απείρου και προσλαμβάνει μία συγκεκριμένη μορφή (αυτό φυσικά είναι ερμηνεία: κατά τον Αναξίμανδρο η αδικία είναι γένεση)… κάθε διαφοροποιητική πράξη ή κάθε πράξη που στοχεύει τη διαφορά συνιστά αδικία… ποιο το δίκαιο συνεπώς και ποιο το άδικο; κατά μία έννοια ύβρις είναι η προσδιορισμένη ζωή, άρα αυτή συνιστά την αδικία… ποιος προσδιορισμός ωστόσο προσδένεται στο άρμα του άδικου; ο προσδιορισμός που εμμένει στον προσδιορισμό του ή που προτάσσει αποφατικά την μη συσχέτιση… η δίκη – εκτός από τον θάνατο που αποκαθιστά την τάξη του χρόνου (την φθορά), άρα το αδιαφοροποίητο – κάποτε σημαίνει και σύνθεση ή τον κανόνα των ανθρώπων, την συνήθειά τους… αυτή η δίκη (που αντιδιαστέλλεται στην θεϊκή θέμιδα) είναι ο κανόνας της σύνθεσης των ανθρωπίνων… ωστόσο, ακόμη κι αν αυτή είναι η αλήθεια, η δίκη ως σύνθεση δηλαδή, η πρωταρχή της είναι η αδικία ή η διαφοροποιητική δύναμη… η αδικία συγκροτεί την κατεξοχήν δια-κριτική πράξη… εντός του απόλυτου ορίζοντα της αδικίας το δίκαιο τίθεται ως αιεί ζητούμενο όπου προτάσσεται η αποκατάσταση της τάξης του χρόνου σύμφωνα με μία σύνθεση – και όχι σύμφωνα με τον θάνατο… και το δίκαιο συγκλίνει ως συνισταμένη των αδίκων: ισορροπία ή συνεννόηση… υπομονή και ομιλία…

νακτουρνολόγια υποστρώματος #1

πώς λέγεται εκείνος που σκεπτόμενος φωνασκώντας υπόσχεται και με το πέρας της εκκρεμμότητας που τον απασχολεί να τακτοποιήσει ανακαλεί – λες και η υπόσχεσή του διαδραμάτισε κάποιον ρόλο σε οτιδήποτε;

πώς λέγεται εκείνος που αυτο-ανακηρύσσεται δίκαιος, αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα, ως δίκαιος, την ευθύνη (διότι περί ευθύνης πρόκειται) να διατυπώνει κάθε κρίση περί παντός δικαίου και αδίκου;

frank shank

νακτουρνολόγια υποστρώματος #

οι αποκλίσεις εντέλει είναι τρομακτικές: αν μπορουμε να συνεννοηθούμε στο τέλος της ημέρας μόνον με όσους έχουν ασκηθεί στο οικείο μας ιδίωμα, τότε… ωστόσο, πάντοτε βρίσκεται κάποιος που αργά ή γρήγορα θα θελήσει να μιλήσει στο ιδίωμα του άλλου και να προτάξει την δική του κίνηση προς το μέρος του άλλου προκειμένου να κατανοήσει και εν συνεχεία να συζητήσει… κι όμως, παρά την καλή πρόθεση – διότι περί αυτού μιλώ – η συνεννόηση αποφεύχθη την ύστατη στιγμή (ή εξαρχής δεν τέθηκε ως κοινό ζητούμενο): περιέγραψε την άθλια κατάσταση της χώρας, χώρησε προς την πολιτική και ζήτησε άμεσα ή να μην ψηφίσει άλλο ή να ψηφίσει μικρό κόμμα, έθεσε την ουτοπία: ‘να βρισκόταν κάποιος που…’ και επέστρεψε αναφέροντας μία προς μία τις ευρωπαϊκές πόλεις που έχει επισκεφθεί… ακομη και η συνήθης τακτική του προβοκάτορα που με θέλγει ιδιαίτερα απέτυχε… αυτό έχει ξανασυμβεί: στον στρατό… εκεί όμως θεωρούσα ότι απλά προερχόμαστε από ετερόκλητα ιστορικά συγκείμενα… χθες όμως; κι αυτός που θέλησε να συνεννοηθεί; ή μήπως δεν θέλησα ποτέ κατ’αλήθεια να συνεννοηθώ παρά μόνον προτάσσοντας το εγώ ενώπιον καθε πρότασης εξέλαβα εαυτόν ως δημοκράτη (ο καθένας έχει απλά την άποψή του); κι όμως δεν θυμάμαι να επανάλαβα το ‘εγώ’ πολλές φορές… αλλά πάλι, δεν είμαι και δημοκράτης (δεν πιστεύω στην αρχή της πλειοψηφίας ή της εκπροσώπησης)… δεν είχα πιει και πολύ, σε σημείο που να δικαιολογηθεί μία απώλεια μνήμης – τουλάχιστον πιο σημαντική από την συνήθη αμέλεια περί ονόματος, καταγωγής, κατοικίας, τηλεφώνων…

χρησμοί / άχρηστοι

μήπως εντέλει αυτό για το οποίο πάντοτε μαχόμαστε είναι μόνον η δυνατότητα;
ο αγώνας διεξάγεται προκειμένου να επιτρέψουμε τον ορίζοντα του χρόνου να παραμείνει ταυτόχρονα ορίζοντας (πλήρης) και κενός (όριο);
ποιος θα αναλάβει την φιλοσοφία;
υπομένοντας

( )

όταν παρατηρώ την κόρη μου αισθάνομαι ότι παρατηρώ εμένα (αν και, ευτυχώς, δεν μου μοιάζει καθόλου… με την μητέρα της μοιάζει)… όταν επιστρέφει το βλέμμα μου και εστιάζω στα χέρια μου ή αν φευγαλέα κοιτάξω τον καθρέφτη βλέπω τον πατέρα μου… η προφανής απουσία ανακαλεί τις γενεές που φύγανε και όλες όσες προκύπτουν…
Σωκράτης Μαινόμενος

περί ιστορίας; (αφηγήσεις)

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=674069

περί ιστορίας;

εξέλισσονται πάντοτε ταυτόχρονα δύο εκδοχές – θα λυπήσω, δεν είναι η εκδοχή του νικητή και του ηττημένου, διότι ο νικητής ηττάται εξορισμού εφόσον συντηρεί τον ηττημένο ως είλωτα και ο ηττημένος αργά ή γρήγορα πετυχαίνει τη νίκη στο μέτρο που είναι χειρονάκτης και μαθαίνει ότι η δύναμη είναι (ή ήταν;) η εργασία του (Hegel, Phänomenologie des Geistes: η αλήθεια και του νικητή και του ηττημένου όμως, όπως μας διδάσκει η φιλοσοφία, μεταγράφεται εκ νέου έως ότου συγκροτήσουν πολιτεία – πέραν της ιστορικής καταγραφής)…

οι δύο εκδοχές είναι το Έθος (συνήθεια ή παράδοση) και η Ιστορία… το πολιτικό, ο τόπος της πόλης συγκροτείται δια του έθους – η ιστορία (η γραπτή ιστορία) καταφθάνει πάντοτε αργοπορημένα και τίθεται υπό του έθους (υπό της πόλης)… η μνήμη δεν συγκροτείται ως ιστορική αφήγηση αλλά μόνον ως αφήγηση (η γλώσσα γαλουχεί με τις άπειρες συμπαραδηλώσεις και ερμηνείες που παραμονεύουν πάντοτε τη χρήση της)… ταυτόχρονα άρα με την εκκλησιαστική ιστορία λ.χ. εξελίσσεται η παράδοση – ταυτόχρονα με την καταγεγραμμένη ιστορία εξελίσσεται το έθος… ελάχιστες είναι οι ευτυχείς συγκυρίες της γραφής, όταν δηλαδή η γραφή επανεισάγει την δυνατότητα και διανοίγεται εκ νέου προς το μέλλον: η τέχνη ή η φιλοσοφία, η ποίηση ή η αρχιτεκτονική, η λογοτεχνία ή η μουσική… η καταγεργαμμένη ιστορία θυμίζει μνήμα (όχι μνήμη): μία ταφόπλακα με χρονολογίες και δηλές ή άδηλες αιτιάσεις περί παντός: ακόμη κι αν παράγει διάλογο (ενδυόμενη τη δύναμη της δυνατότητας) ωστόσο ο διάλογος που παράγει είναι εξ ορισμού περιορισμένος είτε α) σε επιστημολογικά κριτήρια περί συγγραφής της ιστορίας και β) σε ιδεολογήματα (που χειραγωγούν, ένθεν και ένθεν)…

πώς πρέπει να γράφεται η ιστορία ή ποιος γράφει την ιστορία (ή μήπως ποιος γράφει ιστορία); αρκεί η γνώση γραφής και ανάγνωσης;

τί χρειάζεται συνεπώς και τί δεν χρειάζεται να διδάσκονται οι γιοι και οι κόρες σας;

υπομένοντας:  καμιά φορά είναι αρκετό να ακούς

καθαρτήριο

το ξημέρωμα μας έβρισκε συνήθως λίγα χιλιόμετρα πριν από τα σύνορα… το μεταίχμιο ή η κόψη μίας λεπίδας πάνω στην οποία ισορροπούσε πρόσκαιρα η παράνοιά μας… ό,τι μας συγκρατούσε ήταν μόνον η κίνηση… το λυκαυγές… μεταξύ βαρέων οχημάτων και ελαφρών διαθέσεων… το γλιστερό οδόστρωμα πάνω στο οποίο δίχως τριβή εφάπτονται όσα έχουν παρέλθει προοικονομώντας όσα μπορεί και να προκύψουν – μπορεί και όχι… η προ-οικονομία προϋποθέτει κάποιον τρόπο σύλληψης του μέλλοντος: αυτό ωστόσο ήταν αδιανόητο… παραμένει η κίνηση… κάθε δέκα χιλιόμετρα ή κάθε είκοσι… ακούγοντας διαρκώς τις ισλανδικές φωνές να μας προσκαλούν: άλλοτε να ρίξουμε το αυτοκίνητο πάνω σε κάποιο διερχόμενο βαρύ όχημα… άλλοτε να ρίξουμε το αυτοκίνητο μέσα σε κάποιο χαντάκι αριστερά ή δεξιά του δρόμου… πάντοτε ξημέρωμα… αυτή η διαρκής επανεγγραφή του παρόντος ενώπιόν μας δεν ήταν βέβαιο ότι συγκροτούσε τη μορφή μίας απελπισίας… κάθε άλλο: συχνότερα ο θάνατος θα ερχόταν ως η έσχατη συνέπεια της θέλησης για ζωή, έσχατη λογική συνέπεια του άφατου των πρώτων χρωμάτων του λυκαυγούς… ανάμεσα σε σύννεφα προβάλλει ο ήλιος… ίσως αύριο ή μεθαύριο – αν δεν έχω σκοτωθεί εντωμεταξύ…

seaglopur, καθοδόν προς το πολύκαστρο

αφοριστικά

ο θεός έχει καρπωθεί ως δικές του επιτυχίες πολλές ευτυχείς συμπτώσεις
οι δυστυχείς ή αμφίρροπες συμπτώσεις (απλά συμπτώσεις) είναι ο προνομιακός χώρος του διαβόλου (ή, πράγμα ισοδύναμο, της ελεύθερης βούλησης: η ελεύθερη βούληση έχει νόημα μόνον όταν επιλέγεται η ορθή θεάρεστη εκλογή)

σε ένα λευκό τόπο πολιτικά ορθών ευαισθησιών όλες οι διαφορές εξοντώνονται και απομένει ένα λευκό τοπίο αδιάκριτο και αδιαφοροποίητο… έπονται των εξοντώσεων και εμείς οι ίδιοι ως αυτόνομα όντα

το αυτονόητο οφείλουμε να το διερευνούμε πάντοτε και να υπομένουμε τον ήχο του διότι σε διαφορετική περίπτωση υποστασιοποιούμε ή ακινητοποιούμε μία κίνηση που μόνον ως κίνηση νοείται – ακόμη και σε βασικές παραμέτρους της ζωής ή της επιβίωσης

κάθε δια-κριτικός προσδιορισμός στοχεύει μόνον το ένδον: δεν απευθύνεται, αντίθετα συγκροτεί ή ανασυγκροτείται ως το εσώτερο… η διαφορά δεν διαπραγματεύεται: πραγματεύεται μόνον τα όρια… αν η πράξη μου αποβλέπει διαρκώς σε μία πολιτικά ορθή συμπεριφορά αναιρώ τη διαφορά και καθιστώ μέγιστη συνθήκη το ψεύδος: χιλια λευκά ψεύδη αναιρούν την αεικίνητη αλήθεια ή χίλια μικρά ψεύδη καθιστούν δυσανάγνωστη την αλήθεια

η σιωπή κακώς εκλαμβάνεται ως συγκατάβαση

α(ε)νοχές

Ίσως και να έχει δίκιο η Μαρία… περί ασύλων και πανεπιστημίων, αγοράς και πανεπιστημίων, καθηγητών και φοιτητών, αναρχικών και αστυνόμων κτλ. θα έπρεπε να ξέρω καλύτερα: τα τραύματα στο σώμα μου είναι ανοικτές πληγές ακόμη…

ΥΓ. αντηχεί κατά κάποιον παράδοξο τρόπο μέσα στο κεφάλι μου η προτροπή του Καντ, ή πώς διαφωτισμός σημαίνει την έξοδο του ανθρώπου από την ανωριμότητά του με ίδιες δυνάμεις… η ευθύνη πια δεν μπορεί να μετατίθεται ή να επιμερίζεται ή να συγκαλύπτεται ή να αναλαμβάνεται εις το όνομα του πατρός ‘ή του υιού ή του αγίου πνεύματος… προφανώς και δεν μιλώ περί χειραφέτησης…
υπομένοντας: αντηχώ (re-sponsabilia)

διαολοσκορπίσματα

όταν ασκείται σωματική βία σε σύμβολα, τότε η βία ασκείται συμβολικά

ο μαθητευόμενος μάγος γνωρίζει ότι το σύμβολο είναι άφθαρτο, αέναο και εμμενές και πως η μόνη δυνατή συνδιαλλαγή με το σύμβολο είναι η εξόντωση όλων όσων υπάγονται σε αυτό… η εξόντωση συνεπάγεται την άρση χρήσης του συμβόλου και την ανάληψή του στα ηλύσια πεδία της ιστορίας των συμβόλων…

αυτό δεν ισχύει φυσικά μόνον για την ελληνική σημαία ή το φυλάκιο του επόπτη του μνημείου (αν και πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι μόνον γνωστοί (δηλαδή συγκεκριμένα άτομα) άγνωστοι (απρόσωποι αταυτοποίητοι) μπορούν πράγματι να συμπεριφερθούν ισότιμα σε ένα μνημείο του γνωστού (συγκεκριμένο μνημείο) άγνωστου (αταυτοποίητου και απρόσωπου): πολύ περισσότερο εφόσον όλοι είμαστε στρατιώτες) ισχύει και για τα λάβαρα των προϊόντων της αγοράς (μεταξύ των οποίων και οι ανώνυμες εταιρείες των συλλόγων ψυχαγωγίας και αθλητισμού) υπό τον ζυγό των οποίων θέτουμε διαρκώς τον εαυτό μας – ακόμη και για τα πιο στοιχειώδη κοινά αγαθά…

οι φωνές που καθιστούν τα σώματα μία συμπαγή ιαχή: εμένα με τρομοκρατούν… η καθοδήγηση εμενα με τρομοκρατεί… η παραμορφωμένη φωνή ενός τηλεβόα εμένα με τρομοκρατεί… τα εμβατήρια εμένα με τρομοκρατούν… πιο πολύ από όλα όμως με τρομοκρατεί η σκέψη ότι όλοι αυτοί είναι ακριβώς το κράτος… το κράτος με τρομοκρατεί…

υγ. Όποιος δεν καταλαβαίνει: μας καλώ σε μία μαζική αυτο-εξόντωση ή

υγ.1 Κηρύσσω την αυτονομία της συγκεκριμένης αυτής ατοπικής χώρας

Νομαδολογία ή Μοναδολογία

χρησμοί / άχρηστοι

διαμένοντας στο παρόν υπό την προοπτική της αιωνιότητας, τότε οπωσδήποτε ο χρόνος είναι άπειρος ή ανεξάντλητος, αιών ο ίδιος (εόν)…

εμείς είμαστε η παραφωνία ή εξαντλούμαστε γρήγορα

Baruch

περί ασύλου (ιδρυματοποίηση)

Διεξάγεται (διεξάγετε) μία θεαματική και προφανώς θεσμική συζήτηση περί παιδείας: ο θεσμός υπουργός συνομιλεί με τα ανδρείκελά του / ο θεσμός νεολαίες συνομιλούν ή ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις και καδρόνια μεταξύ τους / ο θεσμός καθηγητές είτε χίλιοι ή και λιγότεροι πλαστογράφοι συνομιλούν με φαντάσματα / ο θεσμός αστυνομία πυροβολεί τα όπλα του έχοντας προ πολλού συλλάβει την πραγματική διάσταση της μεταφυσικής βούλησης για δύναμη / ο πρωθυπουργός μάλλον γνωρίζει ελληνικά και μάλλον είναι σε θέση να μιλήσει / ο αξιωματικός πρωθυπουργός δεν γνωρίζει καλά ελληνικά αν και μοιάζει να μπορεί να μιλήσει, αν και μοιάζει επίσης να μην γνωρίζει τι θέλει να πει ακριβώς / ο εισαγγελέας μοιάζει να ορίζει / το άσυλο συνομιλεί με όλους / βεβαίως τα μέσα ενημέρωσης, ευρύτερα η δημόσια γραφή, συνομιλούν με τα είδωλά τους και τις ανυπέρβλητες σαφείς και διορατικές τοποθετήσεις τους / και οι γνωστοί άγνωστοι ως κατεξοχήν εξω-θεσμικοί παρέλαβαν πρόσφατα τον θεσμικό τους ρόλο / ενώ εγώ δεν είμαι θεσμός, συνάμα, η αυτιστική προδιάθεση της γλώσσας μου δεν μου επιτρέπει να συνομιλώ: ο γιατρός ήταν κατηγορηματικός… αν και η συζήτηση δεν αφορά την παιδεία αλλά την εκπαίδευση και δη την εκπαίδευση ως προϋπόθεση επαγγελματικής κατοχύρωσης: εγώ, τουλάχιστον, διακρίνω ή αναγνωρίζω διαφορές…

 

η συζήτηση τίθεται επί της αρχής (αν και οι προθέσεις ανταλλάσσουν ή παραχωρούν εύκολα τις θέσεις και τα νοήματα τους: έτσι μπορεί κάποιος να πει ότι συντελείται μία θεαματική συζήτηση περί την αρχή ή διά της αρχής ή κατά την αρχή)

 

ποια είναι όμως η αρχή;

 

Ο δημόσιος – ή όπως ορθά παρατηρήθηκε, ο κρατικός – χαρακτήρας της ανώτατης εκπαίδευσης ή η πρόβλεψη του νομοθέτη ώστε να λειτουργήσει ταυτόχρονα και παράλληλα προς την κατοχυρωμένη εκπαίδευση, ένας χώρος ιδιωτικής πρωτοβουλίας (φυσικά οι παράπλευρες απώλειες και το ενδιάμεσο των γραφών του νομοθέτη διαβλέπει την απορρόφηση της δημόσιας εκπαίδευσης από τους όρους της αγοράς: προβλέποντας τη θέση ενός οικονομικού συμβούλου, την σύμβαση κράτους και Σχολών με ορίζοντα κέρδους τετραετή, την κατάργηση του ενός συγγράμματος που όντας αντι-παιδαγωγικό παρέμενε η μοναδική συμβολή του κράτους, μαζί με την πρόβλεψη περί φοιτητικών εστιών, στον πενιχρό αγωνιστικό βίο του φοιτητή);

 

Τα επιχειρήματα ένθεν και ένθεν είναι αφοπλιστικά: η διατήρηση κατά την αρχή του ενός χαρακτήρα κρατικού μονοπωλίου στο χώρο της εκπαίδευσης δεν συνάδει με αυτήν την πεπραγμένη και ιστορικά πεπληρωμένη έννοια απόλυτης ελευθερίας που, φευ, ανακαλύπτει στις κινήσεις της αγοράς και του χρήματος την πιο αληθή μορφή της ή, μάλλον, την απόλυτη όψη της: η βούληση, αλίμονο, ενσαρκώθηκε ως αγορά και εκεί αναγνώρισε το αληθές πρόσωπό της ή είναι πια συγκεκριμένη και κοινωνεί προς τον καθένα μας προτείνοντας και απαιτώντας την επιλογή μας ή την εκλογή… ο αντίλογος, εξίσου τρομακτικός σαν τον ψυχοπομπό άγγελο: η υπαγωγή της εκπαίδευσης στο κράτος ή ως το αποκλειστικό προνόμιο του κράτους διασφαλίζει μία, κατά το δυνατό, καθολική (μαζική) οικονομική πρόσβαση στους απατηλούς χώρους της έρευνας και της γνώσης… το παιδί πρέπει να εκπαιδευτεί: έχει δικαίωμα να εκπαιδευτεί… η υποβάθμιση του πανεπιστήμιου με την εισαγωγή της ιδιωτικής πρωτοβουλίας είναι δεδομένη.. αυτή η εισαγωγή θέτει εν αμφιβόλω την ποιότητα που το πανεπιστήμιο έχει (ή θα έπρεπε να έχει ή θα μπορούσε δυνητικά να αποκτήσει: θέλουμε ένα πανεπιστήμιο αυθυπόστατο, αυτοδύναμο, ασυσχέτιστο, ασυναγώνιστο – κυριο-μεταφορικο-λεκτικά)…

 

Επίπονα η συνείδηση έμαθε ότι η δια-κριτική της πράξη που διακρίνει το προς-εαυτόν και το προς-έτερον τα θέτει, ταυτόχρονα, υπό την μορφή της ενότητάς της: ως δια-κριτική κίνηση διακρίνει, ταυτόχρονα όμως, υπό-κειται της διάκρισης διακρατώντας τα αντίθετα εντός της… η διάκριση αναπαράγεται – εκτός κι αν συλλάβει τον Νόμο ως την σχέση που διέπει τα ενάντια και τα συνυφαίνει στην ενότητά τους…

Όμως το πρόβλημα δεν είναι αν επί της αρχής (!) νομιμοποιείται η πρόβλεψη του νομοθέτη περί συνύπαρξης (όχι συνύφανσης) κρατικών και ιδιωτικών πανεπιστημίων… τα ενάντια εν προκειμένω δεν είναι το κράτος και ο ιδιώτης (ο ελεύθερος επαγγελματίας) – αν και η ως άνω αντινομία εξέλαβε τα ενάντια ως το κράτος και τον ιδιώτη…

 

Αμφότερα, κρατικά και ιδιωτικά πανεπιστήμια υπάγονται σε μία Αρχή ή είναι διά μίας αρχής: αυτή η αρχή είναι η έννοια της παιδείας… και το ερώτημα είναι: τι σημαίνει πανεπιστημιακή παιδεία;

 

Το πανεπιστήμιο διαθλάται σε ένα πλήθος εξειδικεύσεων ή εξειδικευμένων σχολών: ωστόσο αυτή η διάθλαση τίθεται ως απόλυτη εναντίωση – άρα τίθεται εκτός πανεπιστημίου… η έννοια περί πανεπιστημίου δεν συμπεριλαμβάνεται στο πλήθος των εξειδικεύσεών της: η έννοια παραμένει ασύλληπτη… οι σχολές εξειδικεύονται και αιτούνται την άμεση συσχέτισή τους προς την αγορά εργασίας, άμεσα ή έμμεσα: η έρευνα άμεσα προτάσσει την ανάγκη διασύνδεσής της με την αγορά προκειμένου να λάβει χρηματοδότηση (αν και αυτή η κίνηση την αποκλείει από κάθε έννοια παιδείας)… όλοι έμμεσα παραλαμβάνουν αυτά τα χρόνια, τα χρόνια της πανεπιστημιακής σπουδής τους ως προ-οικονομία επαγγελματικής κατοχύρωσης…

 

Η έρευνα απαιτεί χρηματοδότη

 

Οι φοιτητές απαιτούν απόλυτη ελευθερία: προτάσσουν την αγωνιστικότητά τους βέβαιοι ή ήσυχοι ότι ο αγώνας δεν θα έχει πόνο… ο αγώνας είναι πνεύμα πρόθυμο – ως σαρκίο όμως είναι πιο σάπιο και από την Δανία (οι μόνοι που υφίστανται αληθώς οικονομικές και κοινωνικές – μη ασφάλιση – συνέπειες από αυτήν την μάχη είναι οι καθηγητές του πανεπιστημίου – είτε μας αρέσει είτε όχι)… μεταξύ χορών και βομβών, βίας και ομοφωνίας ή, καλύτερα, ομοβροντίας , μία φωνή που ενώνεται σε μία απειλητική Ιαχή μέθυσων ή φασιστών που προτάσσουν τη μαζικότητα των φωνών τους προκειμένου να επεκταθούν στο χώρο ως απειλή ή το επαπειλούμενο, απαιτούν τη μάχη, εκτός ωστόσο των ορίων των διακυβευμάτων: η πίτα όμως και ο σκύλος αν παραμείνουν ως έχουν παραμένουν ως έχουν (προϋποθέτω ότι έχω μία πίτα και έναν σκύλο): ο σκύλος ψοφάει και η πίτα σαπίζει… προσοχή: ο λαός βρυχάται… ποιο το διακύβευμα όμως;

 

Η κατοχύρωση επαγγελματικών δικαιωμάτων

 

Προ-θάλαμοι αερίων μαζικών αυνανισμών (αυτό-αναφορική πράξη που τίθεται διαρκώς ως αποκλειστική ή αποκλείουσα κάθε ετερότητας, άρα άρνηση συσχέτισης, τω όντι, μη σχέση, άρα, τίποτα): το δημοτικό προθάλαμος του γυμνασίου, το γυμνάσιο προθάλαμος του λυκείου, το λύκειο προθάλαμος του πανεπιστημίου, το πανεπιστήμιο προθάλαμος της επαγγελματικής κατοχύρωσης, το επάγγελμα προθάλαμος της ζωής και η ζωή προθάλαμος του θανάτου – σύντομα θα προβλέψω και την προ-θαλαμική μορφή του νηπιαγωγείου… 

 

Τι είναι εντέλει το Πανεπιστήμιο – και γιατί πρέπει να γράφω τη λέξη με κεφαλαίο ‘Π’;

 

Τι η παιδεία;

 

Αυτές οι ερωτήσεις όμως μας πιάνουν εξαπίνης, είμαστε απροετοίμαστοι: φυσικά μπορούμε πάντα να γενικολογήσουμε ενδύοντας τα γυμνά μας παχιά ή γραμμωμένα κωλομέρια με πολλά κουφάρια: ελευθερία, παιδεία, ισότητα, ισονομία κτλ. να καταφύγουμε δηλαδή στην καταγωγή μας – κι ας μην αναγνωρίζουμε τις καταβολές και τον αρχέγονο μύθο μας

 

ΥΓ. Πάντοτε όμως κάποιος κοιτάζει: υπομένει

χρησμοί / άχρηστοι

η προφορική γλώσσα, ταυτόχρονα με την εκφορά της, διαλύεται

(σαν μην έχει ουδέποτε προφερθεί)

η γραπτή, ταυτόχρονα με την καταγραφή της, διαψεύδεται

(και μετατρέπεται σε δόγμα)

Άρης Αλεξάνδρου

Γύμνασμα

Δοκίμαζε, συνέχιζε τά γυμνάσματά σου.
Κοίτα που κ’ η θάλασσα ανακατεύει συνεχώς
ουρανό και φύκια
πασχίζοντας να βρει το σωστό της χρώμα

(Με αφορμή το ιστολόγιο, Ροΐδη Εμμονές http://roides.wordpress.com και τη μνήμη που αναλαμβάνει προς το πρόσωπο του Άρη Αλεξάνδρου)

Νεκρή Ζώνη: ΜΕ τις λέξεις σου να είσαι πολύ προσεκτικός όπως είσαι ακριβώς μ’έναν βαριά τραυματισμένο που κουβαλάς στον ώμο / εκεί που προχωράς μέσα στη νύχτα μπορεί να τύχει να γλυστρήσεις στους κρατήρες των οβίδων μπορεί να τυχει να μπλεχτείς στα συρματοπλέγματα. να ψαχουλεύειες στο σκοτάδια με τα γυμνά σου πόδια / κι όσο μπορείς μη σκύβεις για να μην σύρνονται τα χέρια του στο χώμα / βάδιζε πάντα σταθερά σα να πιστεύεις πως θα φτάσεις πριν σταματήσει η καρδιά του / να εκμεταλλεύεσαι κάθε λαμψη απ’τις ριπές των πολυβόλων για να κρατάς σωστόν τον προσανατολισμό σου πάντοτε παράλληλα στις γραμμές των δύο μετώπων / ξεπνοϊσμένος έτσι να βαδίζεις σαν πιστεύεις πως θα φτάσεις στην άκρη του νερού εκεί στην πρωινή σκιά ενός μεγάλου δέντρου / Προς το παρόν, να σαι πολύ προσεκτικός όπως είσαι ακριβώς με έναν μελλοθάνατο που κουβαλάς στον ώμο.

( ) #

το στερνοπούλι ανέλαβε το όνομα του πατέρα του [το ουσιαστικό] / του νεκρού /
και αυτό βαραίνει τα φτερά μου γιατί εξαναγκάζομαι και πετώ χαμηλά / στην μεθόριο της γης και του ουρανού βρωμίζω, / μέσα στην σκόνη τα νερά τα λασπωμένα, τη βοή και τις φωνές
/ ήταν να γίνω κάποτε θεός / αναλαμβάνοντας κι αυτό το όνομα ωστόσο / του νεκρού /
κι αυτό βάρυνε ακόμη πιο πολύ την σκέψη μου / εξαναγκάζομαι και ξεμακραίνω / στην μεθόριο, αποκαθαίρομαι / έως την αποκαθήλωσή μου / ξανά: το στερνοπούλι απάντησε στο κρώξιμο των ονομάτων και τώρα ορφανό κρώζει ακατάληπτα

είμαι πια όλα τα ονόματα και αυτό με εξαντλεί

(μεταγράφω: ανωνύμου ή Μαινόμενος Σωκράτης / από τα κατάλοιπα κείμενα του πατέρα μου)