Λενη / Λου

鹿 (lù)

4/02/2012

5? πέντε χρονώ… η Λένη δεν είναι δεσποινίδα ακόμη αλλά έχει μεγαλώσει… μικρή κυρία μάλλον / δύσκολη μέρα / κακή συγκυρία / ένα φιλί μόνον στο μέτωπο: Καληνύχα Κόρι κοριτσάκι / καληνύχτα μπα-μπα-μπαμπουλάκι / γέλια / καλά πέρασες / κι εγώ; / δεν έχει σημασία / είμαστε πια κουρασμένοι αλλά εξακολουθούμε και μιλάμε / κάτι είναι και αυτό… // χρόνια σου πολλά μικρή

9/12/2011

η Λένη έχει πυρετό… την σπάνια ασθένεια με την επιστημονική ονομασία ‘αιφνίδιος πυρετός ή πυρετός αφνιδίως”~ πόσο ασήμαντη φαίνεται μερικές φορές η ιατρική που διαγιγνώσκει με τα πλέον γελοία ονόματα όλα όσα απλά δεν γνωρίζει / δεν είναι κακό να μην γνωρίζεις / αλλά δεν θέλω να γράψω τώρα για αυτό: εχθές είδαμε μαζί τον Εφιάλτη στη νύχτα των Χριστουγέννων / του Burton / μάλλον διασκεδάσαμε / εννοώ ότι όλα ήταν τρομακτικά μόνον σε αυτόν που έχει εσωτερικεύσει τις έννοιες αυτές / και η Λένη είναι στα όρια όπως όλα τα παιδιά: δεν ξέρει ότι είναι κακό ή τρόμος προτού ΜΑΘΕΙ τι είναι κακό ή τρόμος / κι αυτή η μάθηση είναι η πλέον ύπουλη / ο πλέον ύπουλος εχθρός της ζωής διότι μεταμφιέζεται σε λέξεις και σε κανόνες και σε ηθικολογίες που έχουν αναλάβει το έργο μίας βίαιης διαμόρφωσης εξημέρωσης εξόντωσης της ζωής / αυτή είναι η θέση μου: μέσα από τον τρόμο που ασκούν οι λέξεις μαθαίνεις μέσα στον φόβο πως πρέπει να πηγαίνεις στο σχολείο, πως πρέπει να αγαπάς, πως πρέπει να σέβεσαι, πως πρέπει να ακούς τους μεγάλους, πως πρέπει να μιλάς μόνον όταν σου απευθύνονται, πως πρέπει να αγαπάς τον θεό, την μητέρα και τον πατέρα σου, πως πρέπει… / φυσικά κάπου εδώ οι λέξεις αποδεικνύονται κωλοβές διότι κάθε διασύνδεσή τους με την πρακτική της ίδιας της ζωής είναι απλώς ανύπαρκτη / προκύπτουν μόνον ως κούφια κενά κουφάρια πρακτικών που, στην πραγματικότητα, διακοσμούν μόνον ένα δέον που δεν έχει καμία σχέση πια με την ζωή και την πρακτική / απλά πρέπει: ο εξαναγκασμός αντανακλάται πριν από όλα στην ίδια την ενήλικη στάση / ο ενήλικας μέσα από φωνές απαιτεί τον σεβασμό / ο εξωτερικός καταναγκασμός όλων των μερών είναι απλά ανυπόφορος / τι λέμε; τι λέμε στον κύριο; αν δεν φας το φαγητό σου… αν δεν κάνεις τα μαθήματά σου… αν δεν… δεν… δεν / τίποτα μέσα στην άρνηση διαπαιδαγωγείται μόνον ο φόβος και οι μορφές του / τίποτα από αυτά στον Εφιάλτη / σύμφωνοι: έχει άλλα προβλήματα / όλοι έχουν τη θέση τους / και η θέση – όπως γνωρίζουμε όλοι – δεν αλλάζει / καμία κινητικότητα στον αγγλοσαξωνικό κοσμο: η a priori σχεδόν θεοκρατική τάξη των πραγμάτων / καμία κινητικότητα / τίποτα δεν πρέπει να διασαλέψει την τάξη / αυτό όμως είναι πταίσμα μπροστά στην αδιανόητη βία που ασκούν οι παιδικές ταινίες του Disney συνεχίζοντας την εξίσου αδιανόητη παράδοση των μεγάλων αφηγήσεων της λογοτεχνίας των τελών του 19ου αιώνα / τότε όμως η βία ήταν ωμή – ωμή και πραγματική / η εξημέρωση ήταν σωματική σε όλα τα επίπεδα / τώρα; / δεν είναι πολιτικά ορθό να μιλούμε για τέτοια πράγματα! / όχι / βλέπουμε με τη Λένη τον Pinocchio / όλη η ψυχολογική βία του μεσαίωνα μέσα σε μιάμιση ώρα / οι απόκληροι ηθοποιοί / το σχεδόν σατανικό θέατρο / η κακή ζωή / όλα / όλα / όλα / και στον αντίποδα: το σχολείο και η συνείδηση… / αυτη η ελάχιστη φωνή που ξεχωρίζει το καλό από το κακό / ο θεός; / η συνείδηση είναι ο θεός; / και η μικρή ξύλινη κούκλα; / ρωτάει η Λένη / θα γίνει ποτέ αληθινή; / θα γίνει αληθινό αγόρι; / τι μας λέει η ιστορία; / μόνον αν είναι καλός, ανιδιοτελής και υπάκουος / να πηγαίνει σχολείο / κτλ. / κτλ. / δεν λέω / ενδιαφέροντα όλα αυτά / αλλά νεκρά σημεία στον ανθρπωπολογικό τόπο / κενά / όπως και όλα εξάλλου / φυσικά υποπτεύομαι πως αυτό θα λειτουργήσει ως μαστίγιο, ως φόβος στο κεφάλι σου μόνον όταν επιτρέψουμε και χρησιμοποιήσουμε κι εμείς παρόμοιους λόγους προκειμένου να επιβάλλουμε – όχι να δικαιολογήσουμε – όλα αυτά / αυτό προς το παρόν δεν συμβαίνει / φυσικά γερνάω / και κάποτε μπορεί να μην έχω πια υπομονή για τίποτα – μέχρι τότε Λένη: θα επαναλαμβάνω διαρκώς τους λόγους και τις αιτίες, τις εξηγήσεις για τα πράγματα που με ρωτάς / ξανά και ξανά: χίλιες και μία φορές το ίδιο πράγμα / για το ίδιο πράγμα / την ίδια ερώτηση και την ίδια εξήγηση…

περαστικά σου Ελένη μου

17/11/2011

η λένη είναι ερωτευμένη και ο μπαμπάς κοιτάζει σαν χαζός ξανά… δεν μπορεί να πάρει τα μάτια του από τη λένη διότι δεν πιστεύει πως αυτό το πράγμα που πάσχιζε να δείξει το πράγμα που ονόμαζε, μέσα σε δύο χρόνια δείχνει το αντικείμενο που θέλει πια… πόσο τρυφερό είναι αυτό στα χρόνια της πανώλης… η λένη παράτησε την κούνια που τόσο αγαπάει, κατέβηκε και άρχισε να κυνηγάει τον μάνο παρόλο που ο μάνος έχει παντρευτεί τη μαρία… παρατηρώ το πρόσωπο της λένης… να δω ποιες συσπάσεις δείχνουν πόνο ή απογοήτευση και συνειδητοποιώ ότι η δική μου κτητική παραμορφωμένη ματιά σε σχέση με το περιεχόμενο της αγάπης προκαταλαμβάνει το βλέμμα της μικρής: φυσικά το δικό της βλέμμα δεν προδίδει τίποτα τέτοιο… είναι αδιάφορο αν ο μάνος έχει παντρευτεί τη μαρία… μπορεί και χορεύει και με την ελένη… αδιάφορο… δεν έχει κτητική διάθεση: δεν έχει παραμορφώσει ακόμη τα πράγματα με τον τρόπο που εγώ έχω παραμορφώσει τα πράγματα… ευτυχώς δεν ρωτάω τίποτα: δεν ρωτάω αν την πειράζει που ο μάνος έχει παντρευτεί τη μαρία… δεν έχει απλά σημασία: διότι αν είχα ρωτήσει θα είχε διανοίξει την οδό της προκατάληψης που ούτως ή άλλως βαραίνει μόνον τον παρατηρητή… η λένη είναι τεσσάρων και εννια μηνών… σχεδόν δέκα… είναι πια προνήπιο και εγώ ψάχνω να δω που πηγαίνει ο χρόνος όταν φεύγει – δεν τον βρήκα σε φωτογραφίες πάντως… ο μπαμπάς όμως είναι ούτως ή άλλως παρατηρητής…

29/5/2011

δελφινοκόριτσα – αυτή είναι η πρώτη λέξη που πλάθεις / τουλάχιστον ακούω εγώ / όχι γοργόνες / δελφινοκόριτσα…

 

21/05/2011

χαρά μόνον το όνομά σου / χαρά και τίποτα άλλο / μια μικρή δεσποινίδα πια / το σκοτεινό βλέμμα μου παρατηρεί όμως ότι έχεις αντιληφθεί πλήρως την εναλλαγή στην συμπεριφορά μας / αυτό το μέσα και το έξω και πώς είμαστε μέσα και πώς είμαστε έξω / προσπαθώ να το σπάσω / προσπαθώ να το υπονομεύσω υπονομεύοντας εμένα πριν από όλους / να δεις κι εσύ τις ρωγμές και να ξέρεις ότι ποτέ τίποτα δεν πρόκειται να σε φυλακίσει: δεν υπάρχει έξω: μόνον όσα το μέσα επιτρέπει στο έξω / σε αυτό το έξω τουλάχιστον / το όνομά σου να χαίρεσαι Λένη μου κι εμείς εσένα /

04/02/2011

τεσσάρων χρονών… ο σαματάς ο δράκος που ξεσκαλίζει ολάκερο το σύμπαν φέρνει τα πάνω κάτω και τρόμο σπέρνει και θερίζει το κακό μέσα στον ελάχιστο χώρο… και η Λου να νουθετεί το δράκο… άλλοτε φωνάζει… κλαίει και τσιρίζει: να της θυμίσω τον καθρέφτη που όλα ανάποδα τα θέτει μα… σκοντάφτουμε και οι δυο… μέχρις ο πρίγκηπας μικρός ο Γιάννης βάνει κάτω το θεριό και αποκαθιστά το σύμπαν… Γιάννη σεφχαριστούμε που μας έσωσες – δεν κάμει κόπο… για το Λενιώ πηγαίνω ακόμη πιο μακριά κι από το σύμπαν… ο σαματάς ο δράκος σωριάστηκε στο έδαφος και αλυσοδεμένο τον κρατάν ταΐζοντάς τον ντάκο… χρόνια πολλά Λένη μου με τον μικρό Ιππότη σου που έσωσε τα μπαλόνια από του δράκοντα το στόμα με τα τρία μικρούλικα τα δόντια που εξασκείται σε αλμύρες κηρομπογιές και φτύνει μόνο χρώμα… χρόνια πολλά σου…

20/10/09

σκεφτόμουν πώς αρχίζεις σιγά – σιγά και συγκροτείς το μοναδικό σημείο που αναγνωρίζω ως το οικείο μου (μοναδικό όπως και η μητέρα σου που στα πρόσωπα των αγνώστων, σε αυτό το χάος της α΄διαφοράς εξαίφνης διακρίνεται η οικειότητα και αναπαύεται το αίτημα συμφβιλίωσης με το πράγμα: ή πώς το ‘μου’ – κτητικό – μεταμορφώνεται σε ‘εγώ’ – αναφορά)… άνοιξε η πόρτα και ξεπρόβαλλε μία σειρά από μικρά πρόσωπα  και φυσικά ήσουν στο τέλος – σε είδαμε, ήρεμη, ψάχνοντας κι εσή αυτήν την οικειότητα: κάτι εδώ είναι εγώ… στάθηκες γενναία για μερικά δευτερόλεπτα και έπειτα η γλώσσα έκανε την συνηθισμένη της κατεργαριά: ξεστόμισες τα ονόματα και έσπασε η πέτρα και ξεχύθηκε η φωνούλα και το δάκρυ, έσπασαν τα μάγια… έτσι γίνεται όμως: σιγά σιγά τα μάγια γίνονται σκιές που διαλύονται με το όνομα που τους έχουμε δώσει ή που έχουμε συνηθίσει… ‘μαμά’ και ‘μπαμπάς’… καθαρτήριο και το δάκρυ – επίπονο και σε σένα και σε εμάς… αυτά για αρχή: η δική σου αναφορά έως ότου μας απορρίψεις και γίνει ο κόσμος η αναφορά σου… η δική μου αναφορά; οριστικά… καλή σχολική χρονιά ένη μου – στο μικρό σχολείο (κι ας με απωθεί κάθε σκέψη περί σχολείου και κοινωνικότητας κτλ. – σοφά προειδοποίησε ο Λουδοβίκος: η αμφιβολία έχει νόημα μόνο μέσα στο παιχνίδι – άρα ως συγκεκριμένη αμφιβολία /// ορθά μίλησε και η μητέρα σου: άφησέ την να απορρίψει ή να δεχτεί όσα Αυτή αποφασίσει… εγώ επιστρέφω σε αυτό το διακριτικό αεικίνητο όριο που θα ορίζει έναν τόπο έως ότου το κατεδαφίσεις ενώπιον του εαυτού σου: προς το παρόν εμείς είμαστε αυτός, ο εαυτός σου / αυτό το απύθμενο άλλο σου / κι εσύ; εξαίφνης εγώ – αεί αναφορά, σαν τη μητέρα σου)

Life itself, Bruce Springsteen

22/9/09

η ένη και η συμφωνία των ήχων ή μήπως η συμφωνία της ένης και των ήχων; σκάλες είναι όλα – σκάλες που δεν φαίνονται, παρά μόνον όταν μαθαίνεις ή όταν τίποτα δεν λειτουργεί… συνήθως τις ξεφορτωνόμαστε τις σκάλες [σκαλωσιές]… έως τότε, ένα, δύο, γέη, τέσσερα, πέντε, κέη, φετά, οτώ, εννιά, γιέκα… ένα ένα [11]… κ.ο.κ. μπαμπά; ναι [πρόσκληση]… αγκαλιά…

23/2/09

δεν έγραψα τίποτα για τα γενέθλιά σου – τα δεύτερα στις 4 του Φλεβάρη… γράφω σήμερα όμως ή καλύτερα: ανέβασα μια εικόνα, λου στα κινέζικα σημαίνει ελάφι… χρόνια σου πολλά μικρή – ακόμη και τώρα, 19 ημέρες μετά…

13.11.08

ξανά και ξανά αντηχεί, ‘παιγιά μπάγια’… οι ιάπωνες μπερδεύουνε τα υγρά τους (λ/ρ) οι έλληνες μπερδεύουν την αντίληψή τους (νομίζουν πάντα ότι είναι άλλοι) κι εσύ παραχώρησες την πρωτοκαθεδρία των φωνών στο ‘για’ [με δεδομένο ότι το 'πα' και 'μα' και 'μπα' ή 'πα(πφ)ου' είναι στο λεξιλόγιό σου εδώ και αρκετούς μήνες]… παιδιά μπάλα: παιγιά μπάγια… θυμηθήκαμε με την μητέρα σου τα νεύρα που είχες όταν – ούτε καλά καλά εννιά μηνών – δεν μπορούσες να σταθείς αρκετά και να συντονίσεις τις κινήσεις σου ώστε να περπατήσεις… πώς δεν ήθελες καν βοήθεια… θα μάς τα πεις όλα μαζί; αυτό λένε οι γιαγιάδες σου – όλοι στο δρόμο ενώπιον του έκδηλου άγχους της γλώσσας που δεν κατανοεί τη μη γλώσσα… έμαθα όμως: μία δεύτερη κοσμογονία λένη μου, υποκαθιστάς απόλυτα όσα αυτήν την στιγμή είναι διάσπαρτα και έντοντα με ένα σύστημα σημείων – και η προφορά σημείο είναι… έτσι διακρίνεις: θα διακρίνεις (η δεύτερη φύση υποκαθιστά την πρώτη απόλυτα και είναι αυτονόητο, φύση)… προς το παρόν, παιγιά μπάγια… αγοροκόριτσο…

17.10.08

η λένη όλη τη βδομάδα έχει πυρετό – σήμερα επισκεφτήκαμε την παιδίατρο (δεν συμπαθώ τους γιατρούς, εκτός κι αν είναι αισθητικοί!)

έχεις γίνει παιδί: κούρνιασες στον καναπέ και έβλεπες τηλεόραση, και κάθισα κι εγώ με σένα και είδαμε τα δελφίνια που σώσανε ναυαγοσώστες… κι εγώ σκέφτηκα πόσο αστείο είναι, ότι κι ο σωτήρας ακόμη πρέπει να σωθεί πριν σώσει ξανά… κ.ο.κ. αλλά αυτά δεν σε νοιάζουν: παρά την κόπωση και την αδυναμία ο δείκτης σου εκτείνεται ξανά και ξανά προς τον κόσμο και θέλει να τον γνωρίσει… έτσι ήμουνα κι εγώ μικρός – θα σου ζητήσω συγνώμη διότι είναι κάποιοι μήνες τώρα που δεν έχω άλλη δύναμη να γνωρίσω τίποτα… κι αυτό με ανησυχεί: αλλά τώρα, το έχω πει, το εξομολογήθηκα και ξέρω ότι θα αλλάξει αυτό διότι καμιά φορά οι λέξεις ξορκίζουν το κακό (καμιά φορά)… περαστικά σου μικρή… εσύ είσαι η δύναμη: και η αδυναμία… μας… η μαμά σου κι εγώ σαγαπάμε πολύ… να το ξέρεις αυτό…

7.10.08

η λένη γνωρίζει το σαξόφωνο… έχει ήδη εξοικειωθεί με το μεταλόφωνο και παράγει την πιο όμορφη φασαρία – αρκεί να μπορώ να την ανεχτώ (πράγμα δύσκολο)… την παρατηρώ πώς έχει μεγαλώσει: δεν μπορώ παρά να επαναλάβω τους στίχους των Travis, ότι ακόμη κι αν δεν ξέρουμε τι θα γίνει, ακόμη κι αν μεταμφιέζεσαι, μόνον να προσευχηθούμε μπορούμε, ότι θα γίνεις σοφή… εδώ η προσευχή είναι αυτό το προς που προστρέχει σε μία ευχή – δεν απευθύνεται πουθενά, δινει μόνον σχήμα σε αυτό που επιθυμώ… το σχήμα είναι οι λέξεις:… όσον αφορά την σοφία – δεν ξέρω… αυτό το αφήνω σε εσένα…

4.9.08

ή ο γαργαλιστής (Μπασλάμ) και η λου…

1.8.08

τα όρια τελικά εκτίθενται στο απόλυτα οικείο – που παραμένει ξένο (όταν σε κοιτάζω λ.χ. και δεν ξέρω τι σκέφτεσαι)… θυμίζεις άνθρωπο – κι εδώ πρέπει να πω: έχεις όλες τις ιδιοτροπίες των ανθρώπων… αυτό το σκίρτημα της συνείδησης είναι το θέλω τελικά και το δικό μου… είναι αστείο αλλά αρκετά από τα όχι που ακούς αφορούν σε ένα δικό μου θέλω και δικό μου δικό μου: όχι τα βιβλία του μπαμπά! γελοίο: το ακούω καμιά φορά αμέσως μόλις σου το λέω: το όχι εννοώ… και σκάω στα γέλια… πόσο ηλίθιο είναι… να διατάζεις εννοώ… στον αέρα… και για εμένα που συνήθως θέλω λόγους για τις πράξεις είναι ακόμη πιο αμήχανο να σου λέω όχι… μετά το σκέφτομαι όμως και ησυχάζω: κι αυτό είναι στον αέρα… όπως όλα τα άλλα: δεν θεμελιώνεται… ευτυχώς… διότι έτσι θα μάθεις να παρακούς και ποιος ξέρει; ίσως κάνεις κάτι που θα θεωρήσεις (ή και εμείς θα σκεφτούμε): σπουδαίο! δεν είναι πάντα έτσι όμως: κάποιες φορές προβάλλω όλα τα βήματα της ανυπακοής και καταλήγουμε σε ένα εφιαλτικό σενάριο πόνου, τραυματισμού κτλ. τότε η εντολή είναι απόλυτη και το ξέρω διότι εγώ δεν το σκέφτομαι: κι αυτό το χρειάζεσαι… να το γνωρίζεις… αυτό είναι η ασφάλεια που θα νιώθεις – όσο μιλάω (κι εγώ και η μαμά σου)… όσο μιλάμε… τα υπόλοιπα, ανθρώπινα, πολύ ανθρώπινα… φόβοι δικοί μας και ανασφάλειες – δικές μας ιδιοτροπίες… είναι δύσκολο αλλά τελικά είμαστε μόνον άνθρωποι (κι εμείς)… κι αυτό το μαθαίνουμε στα όρια που χτυπάμε το κεφάλι μας, σαν σε τοίχο… στο όριο της συνεννόησης όπου η συνεννόησης άλλοτε είναι μέγιστο διακύβευμα κι άλλοτε καπρίτσιο… καιρός να ξαναπιάσω τον Εμμάνουελ – ο Λουδοβίκος έχει αρχίζει και με ποτίζει… σαγαπώ Λου

2.6.2008

med sud I eyrum: πριν από τον κόμβο του ρύσσιου, μία ακόμη ανυπόφορη κυριακή στους δρόμους που ψυχορραγούν / ψυχαγωγούν… το τέλος του αιώνα σκέφτομαι είναι η κατάρα της μοντέρνας σκέψης / το τέλος της αυτοκρατορίας, της αυστρουγγαρίας, η παρακμή της βιέννης, σκέφτομαι, εδώ εγγράφεται η καταγωγή μας: το αιώνιο παίγνιο των αιώνιων νέων της αστικής τάξης / κάτι ψιθυρίζω / δεν απαντάς / παιδεύεσαι με τα αυτοκόλλητα που σου έχει δώσει η μητέρα σου προκειμένου να απασχοληθείς μέσα σε αυτήν την αφόρητη κυριακή που σε βρίσκει στο μικρό αυτοκίνητο καθοδόν προς το πατρικό, μητρικό, το σπίτι / ποτέ ξανά καμία εποχή δεν αναπαραγήγαγε την ιστορικότητα σε όλα τα επίπεδα, και ποτέ άλλοτε καμία εποχή δεν ζει με αυτόν τον απόλυτα ανιστορικό τρόπο, λες και η ιστορία έχει ακινητοποιηθεί στη μελέτη της, την καταγραφή της: αυτή η εχθρότητα απέναντι στην ιστορία (τον πόλεμο, την αλλαγή, την μετεξέλιξη, τη βία, την αρχή: τίποτα) / δεν ανησυχώ, όλα επιστρέφουν και επανέρχονται, και η ιστορία θα το πράξει αυτό αλλά απλά ορισμένες φορές θέλω να σε προσπεράσουν όλα τα άσχημα (εσένα και την μητέρα σου) κι όλα όσα συμβούν να συμβούν σε εμένα μόνο

inni mer syngur vitleysingur: σου λέω, πες λου, και λες, ου, και το πρόσωπο σου συσπάται, σουφρώνεις την μουσούδα σου και λες, ου, ξανά και ξανά, αφαιρούμαι, σταμτάω, ξεκινάω, σταματάω, η καρδία μας επιφυλάσσει ένα ανέλπιστο άνοιγμα, γυρίζω να σε κοιτάξω ξανά, η μικρή μου, και χαμογελάς, με τα μάτια, κλειστά, ακούγοντας sigur ros, αυτό δεν το περίμενα, ακόμη και τώρα το μαχαίρι έχει σφηνωθεί στον οισοφάγο μου και ο λαιμός μου δεν μπορεί να καταπιεί, να αναπνεύσω, ανεβαίνει διαρκώς, και φεύγει, έτσι, ξανά και ξανά, έχεις γείρει το μικρό σου κεφαλι προς τα πάνω δεξιά, και χαμογελάς, έχεις κλείσει τα μάτια, ξέρω ότι θα κοιμηθείς, μέσα στο μικρό κλίμα που η τέχνη του λόγου κατεργάζεται με την πονηρία του παρέα, και ξανά τα τύμπανα, δεν ξέρω ισλανδικά μικρό μου ξωτικό, αλλά ξέρω ότι κάπου θέλω και ακούω, i am loosing my head again, αυτή είναι η κόρη μου

gobbledigook: μέσα στους ήχους του μικρού ισλανδικού πανήγυρου αποκοιμήθηκες, κι εγώ, μέσα από τις φωνές επανακάμπτω στην σκοτεινή μου σκέψη για το τέλος του αιώνα, έχω φύγει από τον παράδρομο αμέσως μετά την καρδία και κατευθύνομαι προς το σπίτι, δεν έχει άλλα αυτοκίνητα, πόσο αμελής είμαι όταν οδηγάω, επιρρεπής στην σκέψη, σα να ξεπροβάλλει ξανά το πρόσωπό σου, επιβεβαιώνεις ότι όλα είναι όπως τα άφησες και αποκοιμάσαι ξανά,

illgresi, αν ήταν να ξαναγεννηθώ μόνο μουσική θα ήθελα να είμαι, να με συλλάβει κάποια φωνή και να ακούγομαι, ίσως κάποια κυριακή, όταν όλα ειναι αφόρητα κι εγώ σε παίρνω να επισκεφτούμε τη γιαγιά, να προλάβει η μαμά να καθαρίσει και να επισκεφτεί την άλλη σου γιαγιά, δύσκολα είναι μικρή, αλλά εδώ, στην τριβή αναπτύσσεται ο κόσμος και η εμπειρία, καλά είναι, μέσα στο μικρό κλίμα που έφτιαξα για εσένα – μην με παρεξηγείς, τελικά είμαι κι εγώ μόνον άνθρωπος και σε αγαπάω όσο τιποτα στον κόσμο λου, τίποτα

24.6.2008

4 Φεβρουαρίου 2008

η γλώσσα της, αυτή που σου μιλάει αλλά συνήθως, τραγουδάει σου συστήνει τον κόσμο (μας), σε συστήνει στον κόσμο μας, τα αναρίθμητα αντικείμενά του που επίμονα ζητάς κι εγώ σου αρνούμαι, αυτή η αρνηση είναι το αρσενικό, η φωνή που δεν ακούγεται συχνά, μόνον όταν επανασυνδέει τα κομμάτια, τότε, στο όριο που το νόημα είναι οριακό και θεμελιωδώς αναποφάσιστο, αποφασίσει, και μιλάει, συνήθως γνέφω, ξέρω όμως, ζητάς περισσότερο, κι εγώ παραχωρώ, μέχρις όμως ποιο σημείο, μόνον εγώ ξέρω, η μικρή μας κάμπια απόκτησε χρυσοποίκιλα φτερά και χτυπά με δύναμη τα ολόχρυσα φτερά της, δεν θέλει να φύγει μακριά, να γνωρίσει θέλει, μας γνωρίζει θέλει, ένας ιστός από σημεία, που θα βάλεις, θα βγάλεις, να γίνει ο ιστός πόλη και σημασίες και να μας περιπαίζεις όταν δεν θα καταλαβαίνουμε τίποτα από όσα λες και θα θυμομαστε αυτούτς εδώ τους θορύβους σου, τις κραυγούλες σου, το δάχτυλο που επίμονα ζητά, τα χέρια που τεντώνουν μαζί με τον λαιμό σου – έχω δύο κύκνους μέσα στο σπίτι μου – και ζητάει εμένα ή την μητέρα σου, τα χέρια σου, αλλά κυρίως το κεφάλι σου που σχεδόν ισορροπεί μεταξύ του βάρους των πραγμάτων που ζητάς και του δικού του βάρους… ένας χρόνος γεμάτος, κι ακόμη τα χέρια μου τρέμουνε, και τα πόδια λυγίζουνε, όταν σε αφήνω στο κρεβάτι κι έχεις αποκοιμηθεί και βλέπω πόσο λίγο με χρειάζεσαι και πόσο εγώ έχω ανάγκη, να γίνεσαι σιγά σιγά αυτό που είσαι και να θυμάμαι σε εσένα όλους όσοι έχουν φύγει και δεν έχει σημασία διότι συνεχίζεις… θα γίνεσαι οι αναμνήσεις μου κι εγώ ένα σημείο πάντα, ένα έσχατο όριο έως ότους χάσω κάθε εκταση και συρρικνωθώ – μέχρι να το προσπεράσεις

χρόνια σου πολλά ελένη μου

4.2.2008

12.12.2007

επικεντρώνεται η αναφορικότητα (και η αυτο-αναφορικότητά σου) σιγά σιγά και παρατηρείς: δείχνεις… το πιο απλό πράγμα, το δεικνύειν… υπαγορεύεις με επιφωνήματα κι εμείς ακούμε πέραν των λέξεων, αυτήν την αρχέγονη σχέση ενός μικροσκοπικού δείκτη και των αντικειμένων… ο δείκτης διακρίνει: ίσως αυτή η διάσταση, η διαφορά της αμεσότητας να γίνει ανυπόφορη – μην ανησυχήσεις όμως: ο ίδιος ο δείκτης θα αποκαταστήσει την αμεσότητα… μπροστά στον καθρέφτη σταματάς: με κοιτάζεις πια μέσα από τον καθρέφτη… το ξέρω αυτό το βλέμμα: εγώ είμαι εγώ κι εσύ είσαι εσύ, αυτό ειναι το βλέμμα που διακρίνει – παίρνει την σκυτάλη από τον δείκτη… το ίδιο βλέμμα που ψάχνει να βεβαιώσει ότι είμαστε ξωπίσω σου και σε παρακολουθούμε: αυτό που λέει η μητέρα σου σοφά, στρέφεσαι σε εμάς, ασφάλεια, γινόμαστε το όριο που θα προστατεύει τον ύπνο και τον ξύπνιο σου μικρή καθώς γραπώνεσαι στα μπατζάκια μας ή ξυπνάς και απλώνεις τα χέρια σου για μία μικρή αγκαλιά… ελπίζω μόνον ότι θα έχουμε το νου και στην ώρα που θα μας πεις εσύ θα αποσυρθούμε διακριτικά, όπως διακριτικά βρεθήκαμε στο κέντρο – όπως έμαθες να περπατάς μόνη σου… έμαθες να πέφτεις καλά… έμαθες να πέφτεις καλύτερα… έμαθες και στέκεσαι… δεν ξέρω: σας βλέπω και τις δύο και νομίζω ότι έτσι έπρεπε να είναι εξαρχής κι έτσι έγινε λοιπόν κι αυτήν την τύχη την έχω εγώ – κι ας είμαι, στιγμές ή πιο συχνά ή εξ ορισμού (!), ανυπόφορος…

12/12/2007